Postanowienie SN z 17 listopada 2008, sygn. IV CNP 68/08
Data orzeczenia
17 listopada 2008
Sąd
Sąd Najwyższy
Wydział
Izba Cywilna, Wydział IV
Przewodniczący
SSN Grzegorz Misiurek
Tagi
Podstawa prawna
POSTANOWIENIE
Dnia 17 listopada 2008 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Grzegorz Misiurek
w sprawie ze skargi powodów
o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego w S.
z dnia 7 lipca 2006 r., sygn. akt IV Ca (…),
z powództwa R. P. i Z. P.
przeciwko E. S.
o zapłatę,
na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 17 listopada 2008 r.,
odrzuca skargę.
Uzasadnienie
Sąd Okręgowy w S. w sprawie z powództwa R. P. i Z. P. przeciwko E. S. o
zapłatę, wyrokiem z dnia 7 lipca 2006 r. po rozpoznaniu apelacji strony powodowej od
wyroku Sądu Rejonowego w S. z dnia 8 maja 2006 r., oddalił apelację, rozstrzygając o
kosztach procesu jak w sentencji.
Powodowe wnieśli skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem powyższych
wyroków, podnosząc, że są one sprzeczne z art. 65, 68 i 394 § 1 w związku z art. 471
k.c.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia,
wprowadzona do Kodeksu postępowania cywilnego ustawą z dnia 22 grudnia 2004 r. o
zmianie ustawy – Kodeks postępowania cywilnego oraz ustawy – prawo o ustroju sądów
powszechnych (Dz. U. z 2005 r. Nr 13, poz. 98) stanowi jeden z instrumentów realizacji
2
konstytucyjnej zasady odpowiedzialności odszkodowawczej Skarbu Państwa z tytułu
bezprawnej działalności władzy publicznej. Jako specjalny procesowy środek prawny
ma na celu badanie legalności jurysdykcyjnej działalności sądów powszechnych,
poprzez kontrolę zgodności z prawem prawomocnych orzeczeń sądów drugiej instancji,
a wyjątkowo sądów pierwszej instancji.
Według art. 4255
§ 1 k.p.c., skarga powinna zawierać oznaczenie orzeczenia, od
którego jest wniesiona, ze wskazaniem, czy jest ono zaskarżone w całości lub w części,
przytoczenie jej podstaw oraz ich uzasadnienie, wskazanie przepisu prawa, z którym
zaskarżone orzeczenie jest niezgodne, uprawdopodobnienie wyrządzenia szkody,
spowodowanej przez wydanie orzeczenia, którego skarga dotyczy, wykazanie, że
wzruszenie zaskarżonego orzeczenia w drodze innych środków prawnych nie było i nie
jest możliwe, a ponadto – gdy skargę wniesiono stosując art. 4241
§ 2 k.p.c. - że
występuje wyjątkowy wypadek uzasadniający wniesienie skargi oraz wniosek o
stwierdzenie niezgodności orzeczenia z prawem.
Na wnoszącym skargę ciąży więc między innymi obowiązek wykazania,
że wzruszenie zaskarżonego orzeczenia w drodze innych środków prawnych nie było i
nie jest możliwe (art. 4245
§ 1 pkt 5 k.p.c.). Sąd Najwyższy dokonując wykładni
powyższego przepisu wielokrotnie podkreślał, że skarżący powinien wykazać, powołując
odpowiednie przepisy, że od zaskarżonego orzeczenia nie przysługuje skarga kasacyjna
oraz że wznowienie postępowania w sprawie zakończonej zaskarżonym orzeczeniem -
w świetle przepisów art. 399-4161
k.p.c. - jest niedopuszczalne ze względu na rodzaj
zaskarżonego orzeczenia albo zarzuty przeciwko temu orzeczeniu nie mieszczą się w
podstawach skargi o wznowienie postępowania. Tylko w następstwie przeprowadzenia
takiego wywodu prawnego skarżący spełni obowiązek wykazania, że wzruszenie
zaskarżonego orzeczenia nie tylko nie było, ale nie jest możliwe. Jednocześnie Sąd
Najwyższy zwracał uwagę, że środkami umożliwiającymi wzruszenie zaskarżonego
orzeczenia mogą być - oprócz wymienionych - także inne narzędzia procesowe (np.
powództwo przeciwegzekucyjne lub specjalne środki funkcjonujące w postępowaniu
nieprocesowym), do których skarżący winien się odnieść na gruncie konkretnej sprawy
(zob. np. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 28 lutego 2006 r., I CNP 12/06, nie
publ; postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 27 stycznia 2006 r., III CNP 23/05,
OSNC 2006, nr 7-8, poz. 140; postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 17 sierpnia
2005 r., I CNP 5/05, OSNC 2006, nr 1, poz. 17; postanowienie Sądu Najwyższego z
dnia 13 grudnia 2005 r., I CNP 28/05, nie publ; postanowienie Sądu Najwyższego z dnia
3
16 grudnia 2005 r., I CNP 37/05, nie publ; postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 28
października 2005 r., V CNP 24/05, nie publ.).
Wymienione wymagania skargi mają charakter konstrukcyjny i powinny być
spełnione kumulatywnie. To oznacza, że skarga nie spełniająca któregokolwiek z tych
wymagań jest dotknięta tzw. brakiem istotnym, nienaprawialnym w trybie właściwym dla
usuwania braków i podlega odrzuceniu bez wzywania do ich usunięcia (por.
postanowienie Sądu Najwyższego z 12 czerwca 2006 r., I CNP 21/06, nie publ.,
postanowienie Sądu Najwyższego z 27 lipca 2006 r., III CNP 34/06, nie publ.,
postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 17 stycznia 2007 r. I CNP 76/06, nie publ ).
Skarżący w niniejszej sprawie nie wykazał, że wzruszenie zaskarżonego
orzeczenia w drodze innych środków prawnych nie było i nie jest możliwe. W tym
zakresie ograniczył się wyłącznie do stwierdzenia, że zgodnie z obowiązującymi
przepisami wyrok nie podlegał zaskarżeniu skargą kasacyjną. Należy podnieść,
że skarga kasacyjna nie jest jedynym środkiem prawnym, który przysługuje od orzeczeń
prawomocnych. Skarżący całkowicie pominął w tym względzie skargę o wznowienie
postępowania.
Mając powyższe na uwadze, Sąd Najwyższy na podstawie art. 4248
§ 1 w zw. z
art. 4245
§ 1 pkt 5 k.p.c., odrzucił skargę.