Zarządzenie z 2 marca 2021, sygn. XI GC 1079/20

UZASADNIENIE

Powód P. K. wniósł przeciwko pozwanemu M. R. (1) o zapłatę kwoty 8180 zł wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie w transakcjach handlowych liczonymi od dnia 8 listopada 2019 r. do dnia zapłaty oraz o zasądzenie kosztów procesu, tytułem prac ziemnych przy użyciu koparki.

Nakazem zapłaty z dnia 8 września 2020 r. sąd orzekł zgodnie z żądaniem pozwu.

W przepisanym terminie pozwany wniósł sprzeciw od ww. nakazu zapłaty, zaskarżając go w całości, wnosząc o oddalenie powództwa oraz zasadzenie kosztów według norm przepisanych. W uzasadnieniu sprzeciwu pozwany zakwestionował roszczenie co do zasady i co do wysokości, podnosząc, iż pozwany nie jest w stanie zweryfikować wysokości dochodzonego przez powoda roszczenia, z uwagi na przedłożenie nieczytelnych dokumentów. Nadto pozwany zaprzeczył aby łączyła go z powodem umowa o roboty ziemne, nadto wniósł o rozłożenie zobowiązania na raty.

W toku postępowania strony podtrzymały swoje dotychczasowe stanowiska.

Sąd ustalił następujący stan faktyczny:

W ramach prowadzonych przez strony działalności gospodarczych, pozwany M. R. (2) zlecił powodowi P. K. wykonanie robót ziemnych przy użyciu koparki, w zakresie prac niezbędnych do wykonania drogi dojazdowej.

W trakcie prac, które trwały od 17 października 2019 r. do dnia 7 listopada 2019r. powód przy pomocy swoich pracowników prowadził raport godzin pracy. W październiku łączna ilość przepracowanych godzin wyniosła 69, zaś w listopadzie przepracowano 32,5 godziny.

Dowód:

- raport pracy sprzętu k. 9;

- zeznania świadka P. H. k. 53;

- zeznania świadka T. P. k. 53;

- zeznania P. K. k. 54.

Na podstawie sporządzonych raportów powód wystawił na rzecz pozwanego fakturę VAT na kwotę 12 180 zł, tytułem prac ziemnych wykonanych koparko-ładowarką przez ilość 101,5 godziny, przy stawce 120 zł brutto, z terminem płatności wynoszącym 7 dni.

Dowód:

- faktura VAT (...) k. 8;

Przelewem z dnia 13 grudnia 2019 r., pozwany uiścił na rzecz powoda kwotę 4000 zł tytułem faktury VAT nr (...).

Dowód:

- potwierdzenie przelewu k. 10.

Wobec upływu terminu płatności pozostałej kwoty, powód pismem nadanym dnia 14 lutego 2020 r. wezwał pozwanego do zapłaty pozostałej kwoty 8180 zł w terminie 3 dni. Wezwanie okazało się bezskuteczne.

Dowód:

- wezwanie do zapłaty k. 11-12;

- wydruk śledzenia k. 13.

Sąd zważył, co następuje:

Powództwo zasługiwało na uwzględnienie w całości.

Powód wywodził swoje roszczenie z łączącej strony umowy o świadczenie usług uregulowanej w art. 750 k.c. i art. 734 k.c.

W sprawie sporna była ilość przepracowanych przez powoda godzin.

Zarzuty pozwanego nie zasługiwały na uwzględnienie. Po pierwsze o ile istotnie załączone do pozwu raporty nie były wyraźne i proste do odczytania, o tyle po bliższej ich analizie możliwe było odczytanie treści. Po drugie w toku postępowania świadkowie P. H. i T. P. potwierdzili zarówno sam fakt wykonywania pracy zleconych przez pozwanego, jak i ilość przepracowanych godzin. Nadto świadkowie potwierdzili treść załączonych do pozwu raportów, zeznają, że to oni własnoręcznie je wypełniali. Po trzecie wreszcie powód przesłuchiwany na rozprawie zeznał, że oryginały raportów zostały wraz z fakturą przesłane pozwanemu, a nadto wyjaśniał dane umieszczone na raportach. Mając na uwadze, że pozwany mimo prawidłowego zawiadomienia nie stawił się na rozprawie, jak i nie kwestionował w żaden sposób ww. zeznań, uznano je za w pełni wiarygodne.

W kontekście kwestionowana przez pozwanego ilości godzin przepracowanych przez powoda – z uwagi na nieczytelność reportów – całkowicie niezrozumiały był zarzut w zakresie zaprzeczenie zaciągania zobowiązania w całości. Skoro pozwany kwestionował wyłącznie ilość przepracowanych godzin (i to jedynie z uwagi na brak możliwości zweryfikowania reportów) to sprzeczne z tym było następcze podważania istnienia całego zobowiązania. Co więcej potwierdzeniem zeznań świadków, którzy również wprost wskazywali na zlecenie robót przez pozwanego, była częściowa zapłata za wystawioną przez powoda fakturę. Pozwany wpłacając 4000 zł tytułem faktury powoda za sporne roboty, tym samym uznał co do zasady roszczenie powoda i potwierdził zawarcie umowy. Dlatego też stwierdzenie w sprzeciwie kwestionujące zaciągnięcie zobowiązania, należało uznać wyłącznie za przyjętą linię obrony i strategię procesową, a nie rzeczywiste, merytoryczne zarzuty.

Dodatkowo mając na względzie, że pozwany nie kwestionował ustalonej stawki godzinowej – 120 zł – jak i nie kwestionował złożonych w tym zakresie zeznań powoda uznano, że roszczenie zostało wykazane w całości.

Za zasadne uznać należało roszczenie powoda dochodzenia pozostałej kwoty wynagrodzenia tj. kwoty 8180 zł stanowiącej różnicę pomiędzy kosztem całości prac - 12 180 zł (101,5 x 120), a uiszczoną dotychczas kwotą 4000 zł.

Wniosek pozwanego o rozłożenie należności na raty, również nie zasługiwał na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 320 k.p.c. w szczególnie uzasadnionych wypadkach sąd może w wyroku rozłożyć na raty zasądzone świadczenie. Pozwany w sprzeciwie nie podniósł żadnych okoliczności uzasadniających rozłożenie roszczenia na raty. Nie sposób było więc ustalić na jakiej podstawie pozwany się tego domaga. Nie wyjaśnił czy np. pozostaje w trudnej sytuacja materialna lub osobista, w jakiej ewentualnie wysokości raty byłby w stanie spłacać, czy w jakim terminie. Pozwany nie stawił się na rozprawie tym samym również ustnie nie sprecyzował i nie uzasadnił swojego wniosku. Tym samym nie ujawniły się żadne podstawy mogące uzasadniać wniosek.

Podsumowując, wobec niemal biernej postawy pozwanego, ograniczającej się do złożenia sprzeciwu i podniesienia nietrafionych zarzutów, a w szczególności nieudźwignięcia ciężaru dowodowego, przeciwko twierdzeniom pozwu, powództwo podlegało uwzględnieniu w całości, poprzez zasądzenie w pkt I na rzecz powoda kwoty 8180 zł.

Podstawę prawną orzeczenia o odsetkach ustawowych za opóźnienie w transakcjach handlowych, zasądzonych w pkt I wyroku, stanowił art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 2013r. o terminach zapłaty w transakcjach handlowych (Dz.U. z 2016 r. poz. 684), zgodnie z którym w transakcjach handlowych- z wyłączeniem transakcji, w których dłużnikiem jest podmiot publiczny - wierzycielowi, bez wezwania, przysługują odsetki ustawowe za opóźnienie w transakcjach handlowych, chyba że strony uzgodniły wyższe odsetki, za okres od dnia wymagalności świadczenia pieniężnego do dnia zapłaty, jeżeli są spełnione łącznie następujące warunki: 1) wierzyciel spełnił swoje świadczenie; 2) wierzyciel nie otrzymał zapłaty w terminie określonym w umowie. Faktura określała termin zapłaty, zatem zasadne było zasądzenie odsetek od dnia następnego.

Rozstrzygnięcie o kosztach procesu znajdowało podstawę prawną w art. 108 § 1 zdanie pierwsze k.p.c. w zw. z art. 98 § 1 k.p.c., który stanowi, że strona przegrywająca sprawę obowiązana jest zwrócić przeciwnikowi na jego żądanie koszty niezbędne do celowego dochodzenia praw i celowej obrony. Strona pozwana przegrała sprawę w całości, a zatem winna zwrócić powodowi koszty procesu w łącznej kwocie 2334 zł, na którą to kwotę składa się: 500 zł opłata od pozwu, 34 opłata skarbowa od pełnomocnictwa oraz 1800 zł tytułem wynagrodzenia zawodowego pełnomocnika.

Mając powyższe na uwadze orzeczono jak w sentencji.

ZARZĄDZENIE

1.  (...)

2.  (...)

3.  (...)