Postanowienie SN z 23 stycznia 2009, sygn. I CNP 111/08
Data orzeczenia
23 stycznia 2009
Sąd
Sąd Najwyższy
Wydział
Izba Cywilna, Wydział I
Przewodniczący
SSN Józef Frąckowiak
Tagi
Podstawa prawna
POSTANOWIENIE
Dnia 23 stycznia 2009 r.
Sąd Najwyższy w składzie :
SSN Józef Frąckowiak
w sprawie ze skargi F.Z. o stwierdzenie niezgodności z prawem
prawomocnego postanowienia Sądu Apelacyjnego z dnia 16 stycznia
2008 r., wydanego w sprawie z wniosku F.Z.
o dokonanie wypłaty wynagrodzenia z rachunku Skarbu Państwa
w sprawie dotyczącej likwidacji partii pod nazwą "P"
na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 23 stycznia 2009 r.,
odrzuca skargę.
2
Uzasadnienie
Wniesiona przez wnioskodawcę F.Z. skarga o stwierdzenie niezgodności z
prawem prawomocnego postanowienia Sądu Apelacyjnego z dnia 16 stycznia 2008
r. podlegała odrzuceniu z następujących przyczyn.
Skarga o stwierdzenie niezgodności prawomocnego orzeczenia z prawem
w części określającej jej istotę (jej treść), w której należy wykazać, że spełnia
warunki przewidziane w art. 4245
§ 1 k.p.c., powinna zawierać między innymi
„wykazanie, że wzruszenie zaskarżonego orzeczenia w drodze innych środków
prawnych nie było i nie jest możliwe" (art. 4245
§ 1 pkt 5 k.p.c.). Takie ujęcie tego
warunku skargi oznacza, że skarżącego obciąża obowiązek przedstawienia analizy
prawnej przepisów dotyczących środków zaskarżenia, których zastosowanie –
w odniesieniu do zaskarżonego orzeczenia - jest niedopuszczalne lub z innych
przyczyn na pewno nie mogłoby odnieść skutku. Skarżąca powinien zatem
wykazać, powołując odpowiednie przepisy, że od zaskarżonego orzeczenia nie
przysługuje środek prawny, przy pomocy którego mogłoby nastąpić wzruszenie
zaskarżonego orzeczenia.
Zaznaczenia wymaga również, że zgodnie z 4245
§ 1 pkt 5 k.p.c. skarżący
musi „wykazać" (nie tylko „wskazać"), iż wzruszenie zaskarżonego orzeczenia
w drodze innych środków prawnych nie było i nie jest możliwe. Musi więc ujawnić
i przedstawić w skardze tę okoliczność w sposób wyczerpujący i niebudzący
wątpliwości oraz w drodze stosownego wywodu dowieść jej istnienia i przekonująco
uzasadnić.
Zawarta, tylko w uzasadnieniu skargi, krótko wzmianka na temat
niemożliwości uchylenia zaskarżonego postanowienia w drodze przysługujących
stronie środków prawnych, nie może być uznana za prawidłowe (wystarczające)
wypełnienie obowiązku nałożonego w art. 4245
§ 1 pkt 5 k.p.c.
Stosownie do art. 4245
§ 1 pkt 3 k.p.c. jednym z wymogów prawidłowego
sporządzenia skargi o stwierdzenie niezgodności prawomocnego orzeczenia
z prawem jest wskazanie przepisu prawa, z którym zaskarżone orzeczenie jest
3
niezgodne (powinno to nastąpić w wydzielonej części redakcyjnej skargi).
W niniejszej skardze powołano jej podstawy, nie wskazano natomiast przepisu
prawa, z którym kwestionowane orzeczenie ma być sprzeczne.
Tymczasem nie ulega wątpliwości, że mimo popełnionych uchybień
prawnych ostateczna treść postanowienia sądu może odpowiadać prawu. Dlatego
też ustawodawca uznał, że wskazanie przepisu prawa, z którym zaskarżone
orzeczenie jest zdaniem autora skargi, niezgodny, należeć powinno, do tzw.
konstrukcyjnych wymagań skargi.
Skarga, jako dotknięta wskazanymi brakami, podlegała odrzuceniu (art. 4248
§ 1 k.p.c.).