Wyrok z 12 lipca 2016, sygn. I C 63/16

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 12 lipca 2016 r.

Sąd Rejonowy w Giżycku I Wydział Cywilny

w składzie następującym:

Przewodniczący:	SSR Anna Kurzynowska - Drzażdżewska
Protokolant:	Mirosław Noga

po rozpoznaniu w dniu 07 lipca 2016 r. w Giżycku na rozprawie

sprawy z powództwa M. M. (1)

przeciwko S. G.

o zapłatę

1.  Zasądza od pozwanego S. G. na rzecz powódki M. M. (1) kwotę 2.770,00 (dwa tysiące siedemset siedemdziesiąt złotych 00/100) z ustawowymi odsetkami od następujących kwot:

- 60,00 zł od dnia 11.01.2013 r.;

- 430,00 zł od dnia 11.02.2013 r.;

- 430,00 zł od dnia 11.03.2013 r.;

- 200,00 zł od dnia 11.04.2013 r.;

- 30,00 zł od dnia 11.06.2013 r.;

- 540,00 zł od dnia 11.07.2013 r.;

- 540,00 zł od dnia 11.08.2013 r.;

- 540,00 zł od dnia 11.09.2013 r.

w każdym przypadku do dnia zapłaty, z uwzględnieniem ewentualnych zmian stopy procentowej ustawowych odsetek.

2.  Oddala powództwo w pozostałym zakresie.

3.  Zasądza od pozwanego na rzecz powódki kwotę 525,00 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania.

SSR Anna Kurzynowska - Drzażdżewska

Sygn. akt I C 63/16

UZASADNIENIE

Powódka M. M. (1) w pozwie z dnia 18.08.2015 r. domagała się zasądzenia od pozwanego S. G. kwoty 3 570 zł wraz z odsetkami ustawowymi od poszczególnych kwot stanowiących należny czynsz od daty wymagalności do dnia zapłaty. Wniosła również o zasądzenie kosztów procesu według norm przypisanych.

W uzasadnieniu pozwu powódka wskazała, iż łączyła ją z pozwanym umowa najmu lokalu użytkowego położonego w W. . Umowa powyższa wygasła wraz z upływem terminu na jaki była zawarta ale pozwany nie uregulował wszystkich należności w tym także należności , które powódka nabyła umową cesji z dnia 14.05.2015 r. od swojego ojca L. M.. Pozwany wezwany do zapłaty należności nie zareagował w żaden sposób na wezwanie , stąd koniecznym jest wystąpienie na drogę sądową.

Nakazem zapłaty z dnia 16.09.2015 r. Sąd Rejonowy w Giżycku uwzględnił powództwo w całości.

( zob. nakaz k.44 ).

W sprzeciwie od tego nakazu pozwany wniósł o oddalenie powództwa w całości i zasądzenie kosztów procesu. Jednocześnie pozwany zgłosił zarzut potrącenia własnej wierzytelności z wierzytelnością powódki. Uzasadnił ten zarzut tym, że za jej zgodą zamontował w najmowanym lokalu piec na drewno o wartości 2100 zł. Podał ,że umowa z powódką była taka ,że w związku z tym nakładem będzie zwolniony przez kilka miesięcy z czynszu. Dodatkowo pozwany podniósł, że powódka wyraziła ustną zgodę na wcześniejsze rozwiązanie umowy najmu tj. ze skutkiem na dzień 30 06.2013 r. więc nie musiał uiszczać czynszu za lipiec , sierpień i wrzesień 2013 r. , co oznacza ,że żądanie powódki jest bezzasadne. Pozwany zwrócił także uwagę na fakt bliskich stosunków z powódką ,co spowodowało, że nie dokonano zmiany umowy w formie pisemnej. Wyjaśnił także ,że wezwania powódki do niego nie docierały.

( zob. wniosek o przywrócenie termin i sprzeciw od nakazu zapłaty k. 54-66).

Sąd postanowieniem z dnia 18.01.2016 r. przywrócił pozwanemu termin do złożenia sprzeciwu.

Sąd Rejonowy ustalił i zważył co następuje:

Powódka M. M. (1) i jej ojciec L. M. zawarli z pozwanym S. G. w dniu 01.X.2012 r. umowę najmu lokalu użytkowego o powierzchni 28,4 m ² położonego w W. przy ulicy (...). Umowa była zawarta na czas określony tj. do dnia 30.09.2013r.

( zob. umowa k.14-15 akt)

W lokalu tym pozwany , będący przedsiębiorcą pogrzebowym zamierzał prowadzić działalność gospodarczą. Strony ustaliły w § 2 umowy , że pozwany będzie uiszczać czynsz najmu na rzecz M. M. (1) w wysokości 330 zł , zaś na rzecz L. M. w wysokości 110 zł. Jednocześnie zgodnie z zapisem § 7 pozwany zobowiązany był uiszczać na rzecz M. M. (1) kwotę 100 zł miesięcznie z tytułu kosztów wywozu śmieci, zużycia wody, odprowadzania ścieków, energii elektrycznej oraz podatku gruntowego

( zob. umowa k. 14-15 akt).

Lokal użytkowy , będący przedmiotem umowy okazał się być bardzo zimny toteż pozwany uzyskał ustną zgodę powódki na zamontowanie pieca w listopadzie 2012 r. ( zobacz zeznania powódki k. 126-129). Ostatecznie piec został zamontowany znacznie później bo w marcu 2013 r. , co wydało się powódce zbyteczne ze względu na porę roku. Pozwany w związku z zamontowaniem pieca nie płacił czynszu przez 5 miesięcy tj. od listopada 2012 r. do marca 2013 r. W kwietniu zapłacił tylko 230 zł, w maju zapłacił całą kwotę. Natomiast w czerwcu 2013 r. wpłacił na rzecz powódki 30 zł.

( zob. zeznania pozwanego k.140-141, okoliczność bezsporna).

W aktach sprawy znajdują się dowody wpłat dokonanych przez pozwanego ( bądź D. G.) na rzecz M. M. (1) : październik 2012 r.540 zł (.78), 22 października 2012 r.400 zł(k.23 i 70), 19 października 2012 r. kwota 400 zł k.71) , 24 kwietnia 2013 r. - 230 zł( zob.k.27), 24 maja 2013 r.-430 zł( zob.k.25),01 lipca 2013 r.-400 zł( zob.k.24). Z oświadczenia stron wynika także ,że w czerwcu 2013 r. pozwany wpłacił na rzecz powódki 30 zł. Innych wpłat pozwany nie dokonał na rzecz powódki.

( bezsporne).

Klucze od lokalu pozwany oddał powódce w listopadzie 2013 r.

( zob. zeznania świadka K. G. k.100, zeznania powódki k.127).

Na mocy umowy cesji z dnia 14.05.2015 r. powódka nabyła od L. M. wierzytelność w wysokości 330 zł obejmującą należny cedentowi czynsz za miesiące lipiec, sierpień i wrzesień 2013 r.

( zob. umowa cesji k.17-18 i pismo k.16)

Pismem z dnia 25.03.2014 r. i z dnia 25.06.2015 r. M. M. (1) wezwała bezskutecznie pozwanego do zapłaty należności oraz do odebrania pieca.

( zob. pisma k.53-63).

W piśmie procesowym z dnia 09.02.2016 r. pełnomocnik powódki podniósł zarzut przedawnienia roszczeń pozwanego w zakresie odliczenia od dochodzonej pozwem należności kosztów zamontowania pieca. Powołał się w tym zakresie na art. 677 kc.

Sąd zważył, co następuje:

Roszczenie powódki zasługiwało w znacznej części na uwzględnienie.

Sąd ustalił stan faktyczny sprawy na podstawie dowodów z dokumentów, oraz tych okoliczności, które nie były przedmiotem sporu miedzy stronami. W pierwszej kolejności trzeba zwrócić uwagę na to, że pozwany nie podważył żadnego z dowodów, które powołała powódka. Dotyczy to tak tych dokumentów, które odnosiły się do podstawy powstania zobowiązania, jak i tych, które wykazywały przejście wierzytelności z L. M. na powódkę. Pozwany nie zaprzeczył również , że przez kilka miesięcy nie płacił czynszu w ogóle lub płacił go w niepełnej wysokości. Wprawdzie pozwany twierdził, że działo się tak za zgodą powódki, tym niemniej przeczą temu jej zeznania.

Z treści zawartej umowy najmu wynika jednoznacznie, że wszelkie jej zmiany wymagają formy pisemnej pod rygorem nieważności. Tym czasem pozwany powołuje się wyłącznie na telefoniczne rozmowy z powódką. Z zeznań pozwanego wynika , że od 12 lat prowadzi działalność gospodarczą. Osoba taka musi zdawać sobie sprawę ze znaczenia pisemnej umowy. Obowiązuje ją bowiem podwyższona staranność. Trudno jest wyobrazić sobie funkcjonowanie w obrocie przy tak frywolnym traktowaniu zobowiązań. Zażyłość z powódką do pewnego stopnia może tłumaczyć zachowanie pozwanego, ale w momencie gdy sprawa już trafiła do sądu zgodnie z art.6 kc pozwanego obciążał ciężar dowodu wykazania faktów z których wywodzi skutki prawne , czemu jednak nie sprostał.

W myśl art..659§ 1 kc przez umowę najmu wynajmujący zobowiązuje się oddać najemcy rzecz do używania przez czas oznaczony lub nieoznaczony , a najemca zobowiązuje się płacić wynajmującemu czynsz Treść wymienionego przepisu wyznacza prawa i obowiązki stron w niniejszej sprawie. Z materiału dowodowego wynika, że pozwany jedynie przez krótki czas wywiązywał się z warunków umowy. Nie ulega wątpliwości ,że nie płacił czynszu przez 5 miesięcy - co sam przyznaje - bo potrącał go z należności za piec. Czynił to nie uzyskawszy pisemnej zgody powódki , do czego obligowała go zawarta umowa. Podobnie postąpił z wcześniejszym rozwiązaniem umowy. Powyższe okoliczności wynikają wprost z jego zeznań. Wprawdzie twierdził ,że M. M. wyraziła na powyższe zgodę , ale okoliczności tych nie potwierdziła ona sama , co więcej wątpliwości musiał mieć także sam pozwany skoro 01 lipca wpłacił na jej konto 400 zł. Z zeznań pozwanego jednoznacznie wynika, że powódka miała ‘’ jakieś obiekcję to jej dopłaciłem” ( zob. zeznania pozwanego k.140v).Twierdzenia pozwanego potwierdzał swoimi zeznaniami jego brat. Do zeznań tych Sąd podchodzi jednak z dużym krytycyzmem z racji łączących go z bratem więzi i oczywistego zainteresowania w pozytywnym dla pozwanego rozstrzygnięciem.

Zgodnie z art.233§1 kpc Sąd ocenia wiarygodność i moc dowodów według własnego przekonania , na podstawie wszechstronnego rozważenia zebranego materiału.

Kierując się właśnie tą zasadą Sąd uznał, że żądanie powódki nie w całej rozciągłości zostało udowodnione. Z akt sprawy wynika bowiem ,że w październiku 2012 r. powódka otrzymała na konto dwa razy po 400 zł ( 19 i 22 października) oraz raz 540 zł (.78). Wpłat tych pełnomocnik powódki nie zakwestionował ale też nie potrafił ich wyjaśnić ( zob. k.141).

Wobec braku inicjatywy stron Sąd na podstawie art.451§3 kc zarachował spełnione świadczenie na poczet długu najdawniej wymagalnego tj. na poczet grudnia 2012 r.-430 zł i na poczet stycznia 2013 r. 370 zł , stąd żądanie powódki o zasądzenie kwoty 430 zł za grudzień zostało oddalone , a za miesiąc styczeń Sąd zasądził tylko 60 zł( zaliczając 370 zł z wpłat dokonanych 19 i 22 października 2012 r.).

W pozostałym zakresie sąd żądanie powódki w całości uwzględnił podzielając jej argumenty o przedawnieniu roszczeń pozwanego o zwrot nakładów na lokal powódki w postaci zamontowanego pieca. Jak wynika z materiału dowodowego wydanie wynajmowanego lokalu , czego wyrazem był zwrot kluczy , miało miejsce dopiero w listopadzie 2013 r. Zgodnie z art.677 kc. żądanie najemcy przeciwko wynajmującemu o zwrot nakładów na rzecz przedawniają się z upływem roku od dnia zwrotu rzeczy. Powódka w dostateczny sposób zgodnie z treścią art.676 kc zamanifestowała swoją wolę domagając się odebrania pieca w piśmie z dnia 25.03.2014 r. ( zob. k 53) , na które pozwany nie zareagował, a wysłane zostało na adres podany w umowie najmu.

Biorąc pod uwagę przedstawioną powyżej argumentację Sąd orzekł jak w sentencji.

O odsetkach orzeczono zgodnie z żądaniem od dat wymagalności poszczególnych kwot stosownie do treści łączącej strony umowy.

O kosztach procesu Sąd orzekł na podstawie art.100 kpc . Składają się na nie uiszczona opłata od pozwu oraz wynagrodzenie pełnomocnika.