Postanowienie SN z 17 lutego 2009, sygn. IV CNP 120/08
Data orzeczenia
17 lutego 2009
Sąd
Sąd Najwyższy
Wydział
Izba Cywilna, Wydział IV
Przewodniczący
SSN Mirosława Wysocka
Tagi
Podstawa prawna
POSTANOWIENIE
Dnia 17 lutego 2009 r.
Sąd Najwyższy w składzie :
SSN Mirosława Wysocka
w sprawie ze skargi pozwanego
o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku
Sądu Okręgowego w L.
z dnia 13 maja 2008 r., sygn. akt [...],
w sprawie z powództwa Syndyka masy upadłości SM "W." w upadłości
przeciwko S.W.
o zapłatę,
na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej
w dniu 17 lutego 2009 r.,
I. odrzuca skargę;
II. zasądza od pozwanego na rzecz powoda kwotę 1200
(tysiąc dwieście) zł z tytułu zwrotu kosztów
postępowania ze skargi
Uzasadnienie
2
Pozwany S.W. wniósł skargę o stwierdzenie niezgodności z
prawem prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego w L. z dnia 13 maja 2008 r.
Zaskarżonym skargą wyrokiem Sąd odwoławczy, uwzględniając apelację strony
powodowej Syndyka Masy Upadłości SM „W.” w upadłości, zmienił częściowo
wyrok Sądu Rejonowego w L. z dnia 27 lutego 2008 r., podwyższając zasądzoną
na rzecz Syndyka kwotę do 14.369,51 zł.
W odpowiedzi na skargę strona powodowa domagała się jej odrzucenia
bądź oddalenia oraz zasądzenia kosztów postępowania ze skargi.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Skarga jest niedopuszczalna, gdyż została skonstruowana w wadliwy
sposób. Środek ten dotknięty jest licznymi nieusuwalnymi brakami zasadniczych
elementów konstrukcyjnych, o których mowa w art. 4245
pkt 3, 4 i 5 k.p.c.
Każdy tego rodzaju brak stanowi samodzielną i wystarczającą podstawę do
odrzucenia skargi (por. np. postanowienie SN z dnia 19 października 2006 r.,
IV CNP 86/06, nie publ. i postanowienie SN z dnia 16 lutego 2007 r., V CNP 8/07,
niepubl.).
W skardze nie wskazano przepisu, z którym zaskarżony skargą wyrok jest,
zdaniem skarżącego, niezgodny (art. 4245
§ 1 pkt 3 k.p.c.). Przytoczenie podstaw
skargi nie jest równoznaczne ze spełnieniem tego obowiązku i nie może go
zastąpić. Oba te wymagania są wyraźnie przez ustawodawcę odróżniane, a zatem
muszą być przez stronę skarżąca spełnione w sposób niezależny i odrębny
(por. m.in. postanowienie SN z dnia 28 lutego 2006 r., I CNP 12/06, niepubl.
oraz postanowienie SN z dnia 20 lipca 2006 r., IV CNP 1/05, niepubl.).
Nie zostało także spełnione wymaganie uprawdopodobnienia wyrządzenia
szkody, spowodowanej wydaniem zaskarżonego skargą orzeczenia (art. 4245
§ 1 pkt 4 k.p.c.). W tym zakresie pozwany ograniczył się do stwierdzenia, że szkodę
taką stanowi kwota zasądzona na rzecz powoda, której ewentualne
wyegzekwowanie spowoduje jego bezpodstawne wzbogacenie. Skarżący nie
wykazał zatem, że szkoda taka istotnie została mu już wyrządzona. Z jego
stwierdzenia wyraźnie wynika, że może ona ewentualnie powstać dopiero
3
w przyszłości. Zgodnie z utrwalonym stanowiskiem judykatury powołanie się na
taką postać szkody nie czyni zadość wymaganiu przewidzianemu w art. 4245
§ 1
pkt 4 k.p.c. Na skarżącym spoczywa obowiązek uprawdopodobnienia, że poniósł
on konkretny uszczerbek majątkowy, nie zaś, że uszczerbek taki może wystąpić
na skutek przyszłych zdarzeń (por. m. in. postanowienie SN z dnia 11 stycznia
2006 r., II CNP 13/05, OSNC 2006, nr 6, poz. 110 oraz postanowienie SN z dnia
31 stycznia 2006 r., IV CNP 38/05, OSNC 2006, nr 7-8, poz. 141).
Skarga nie spełnia także wymagania określonego w art. 4245
§ 1
pkt 5 k.p.c. Wykazanie, że wzruszenie zaskarżonego orzeczenia w drodze innych
środków prawnych nie było i nadal nie jest możliwe stanowi jeden z nieodzownych
elementów tego szczególnego środka procesowego. W skardze pozwanego
kwestia możliwości zmiany bądź uchylenia zaskarżonego wyroku w ogóle nie
została poruszona.
Na marginesie należy dodać, że w skardze obok innych zarzutów, wbrew
zakazowi wynikającemu z treści art. 4244
k.p.c., podniesione zostały także
zarzuty dotyczące ustalenia faktów oraz oceny dowodów. Zabieg ten musi być
uznany za niedopuszczalny. Oparcie skargi wyłącznie na takiej podstawie
stanowiłoby samodzielną przyczynę odrzucenia skargi (por. postanowienie SN
z dnia 27 lipca 2006 r., III CNP 35/06, niepubl.).
Z powyższych względów Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji, na
podstawie art. 4248
§ 1 k.p.c.
O kosztach postępowania ze skargi rozstrzygnięto stosownie do art. 98 § 1
i 3 k.p.c. oraz art. 108 § 1 k.p.c.