Postanowienie SN z 20 lutego 2009, sygn. III CNP 67/08
Data orzeczenia
20 lutego 2009
Sąd
Sąd Najwyższy
Wydział
Izba Cywilna, Wydział III
Przewodniczący
SSN Józef Frąckowiak
Tagi
Podstawa prawna
POSTANOWIENIE
Dnia 20 lutego 2009 r.
Sąd Najwyższy w składzie :
SSN Józef Frąckowiak
w sprawie z powództwa P. sp. z o.o. w likwidacji
przeciwko I. sp. z o.o.
o zapłatę,
na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 20 lutego 2009 r.,
na skutek skargi strony powodowej
o stwierdzenie niezgodności z prawem
prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego w K.
z dnia 27 czerwca 2007 r., sygn. akt [...],
odrzuca skargę.
2
Uzasadnienie
Powód wniósł skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego
wyroku Sądu Okręgowego w K. 27 czerwca 2007 r. Skarga podlega odrzuceniu
z następujących powodów.
Stosownie do art. 4245
§ 1 pkt 3 k.p.c. jednym z wymogów prawidłowego
sporządzenia skargi o stwierdzenie niezgodności prawomocnego orzeczenia
z prawem jest wskazanie przepisu prawa, z którym zaskarżone orzeczenie jest
niezgodne (powinno to nastąpić w wydzielonej części redakcyjnej skargi).
W niniejszej skardze powołano jej podstawy, nie wskazano natomiast przepisu
prawa, z którym kwestionowane orzeczenie ma być sprzeczne.
Tymczasem nie ulega wątpliwości, że mimo popełnionych uchybień
prawnych ostateczna treść wyroku sądu może odpowiadać prawu. Dlatego też
ustawodawca uznał, że wskazanie przepisu prawa, z którym zaskarżone
orzeczenie jest zdaniem autora skargi, niezgodne, należeć powinno, do tzw.
konstrukcyjnych wymagań skargi.
Skarga o stwierdzenie niezgodności prawomocnego orzeczenia z prawem
w części określającej jej istotę (jej treść), w której należy wykazać, że spełnia
warunki przewidziane w art. 4245
§ 1 k.p.c., powinna zawierać między innymi
„wykazanie, że wzruszenie zaskarżonego orzeczenia w drodze innych środków
prawnych nie było i nie jest możliwe” (art. 4245
§ 1 pkt 5 k.p.c.). Takie ujęcie tego
warunku skargi oznacza, że skarżącego obciąża obowiązek przedstawienia analizy
prawnej przepisów dotyczących środków zaskarżenia, których zastosowanie –
w odniesieniu do zaskarżonego orzeczenia – jest niedopuszczalne lub z innych
przyczyn na pewno nie mogłoby odnieść skutku. Skarżąca powinien zatem
wykazać, powołując odpowiednie przepisy, że od zaskarżonego orzeczenia nie
przysługuje środek prawny, przy pomocy którego mogłoby nastąpić wzruszenie
zaskarżonego orzeczenia.
Zaznaczenia wymaga również, że zgodnie z 4245
§ 1 pkt 5 k.p.c. skarżący
musi „wykazać" (nie tylko „wskazać"), iż wzruszenie zaskarżonego orzeczenia
3
w drodze innych środków prawnych nie było i nie jest możliwe. Musi więc ujawnić
i przedstawić w skardze tę okoliczność w sposób wyczerpujący i niebudzący
wątpliwości oraz w drodze stosownego wywodu dowieść jej istnienia i przekonująco
uzasadnić. Zawarta w niniejszej skardze argumentacja nie może być uznane za
prawidłowe (wystarczające) wypełnienie obowiązku nałożonego w art. 4245
§ 1 pkt
5 k.p.c.
Skarga dotknięta wskazanymi wyżej brakami podlegała odrzuceniu (art. 4248
§ 1 k.p.c.).