Postanowienie SN z 10 marca 2009, sygn. III CNP 8/09
Data orzeczenia
10 marca 2009
Sąd
Sąd Najwyższy
Wydział
Izba Cywilna, Wydział III
Przewodniczący
SSN Jacek Gudowski
Tagi
Podstawa prawna
POSTANOWIENIE
Dnia 10 marca 2009 r.
Sąd Najwyższy w składzie :
SSN Jacek Gudowski
w sprawie z wniosku T.Ś.
przy uczestnictwie [...]
o zasiedzenie,
na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 10 marca 2009 r.,
na skutek skargi uczestnika S.R.
o stwierdzenie niezgodności z prawem
prawomocnego postanowienia Sądu Okręgowego w K.
z dnia 28 lutego 2006 r., sygn. akt I[...],
odrzuca skargę.
Uzasadnienie
2
Postanowieniem z dnia 28 lutego 2006 r. Sąd Okręgowy w K. uchylił
postanowienie Sądu Rejonowego w S. z dnia 21 stycznia 2005 r. w punkcie
pierwszym, a w pozostałej części oddalił apelację uczestnika S.R.
Postanowienie Sądu Okręgowego uczestnik S.R. zaskarżył skargą
o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 4245
§ 1 k.p.c., skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem
prawomocnego orzeczenia powinna zawierać – obok oznaczenia orzeczenia, od
którego została wniesiona, przytoczenia jej podstaw oraz ich uzasadnienia,
uprawdopodobnienia wyrządzenia szkody, spowodowanej przez wydanie
orzeczenia, którego skarga dotyczy, oraz wykazania, że wzruszenie zaskarżonego
orzeczenia w drodze innych środków prawnych nie było i nie jest możliwe – także
wskazanie przepisu prawa, z którym zaskarżone orzeczenie jest niezgodne, oraz
wniosek o stwierdzenie niezgodności orzeczenia z prawem.
Wymagania te mają charakter konstrukcyjny i powinny być spełnione
w sposób kumulatywny, w związku z czym skarga niespełniająca któregokolwiek
z nich dotknięta jest tzw. brakiem istotnym, nienaprawialnym w trybie właściwym
dla usuwania braków formalnych i podlega odrzuceniu a limine.
Sąd Najwyższy wielokrotnie wyjaśniał, że każde wymaganie przewidziane
w art. 4245
§ 1 k.p.c. ma charakter samoistny i powinno być spełnione
samodzielnie, niezależnie od innych. Przepis ten wyraźnie odróżnia podstawy
skargi od wskazania przepisu prawa, z którym zaskarżone orzeczenie jest
niezgodne, nie może zatem budzić wątpliwości, że skarga musi zawierać każdy
z tych elementów przedstawiony odrębnie (por. postanowienia Sądu Najwyższego
z dnia 20 lipca 2005 r., IV CNP 1/05, niepubl., i z dnia 27 lipca 2006 r., III CNP
25/06, niepubl.). Tymczasem w skardze uczestnik powołał podstawy, ale nie
wskazał przepisu prawa, z którym zaskarżone orzeczenie jest niezgodne, co
sprawia, że skarga ta nie spełnia wymagania określonego w art. 4245
§ 1 pkt 3
k.p.c.
3
Poza tym skarga uczestnika nie spełnia także wymagania art. 4245
§ 1 pkt 6
k.p.c., gdyż zamiast wniosku o stwierdzenie niezgodności orzeczenia z prawem,
skarżący wniósł „o uchylenie postanowienia Sądu drugiej instancji w całości
i przekazanie sprawy temu Sądowi do ponownego rozpoznania”. Tymczasem jest
oczywiste, że skarga nie może zmierzać do uchylenia, albo zmiany zaskarżonego
orzeczenia, ale jedynie do stwierdzenie jego zgodności lub niezgodności z prawem
(por. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 30 marca 2007 r., I CNP 13/07,
niepubl., i z dnia 27 października 2005 r., V CNP 28/05, niepubl.).
Z tych względów należało orzec, jak w sentencji (art. 4248
§ 1 k.p.c.
w związku z art. 4245
§ 1 pkt 3 i 6 k.p.c.).