Postanowienie SN z 21 maja 2009, sygn. V CNP 15/09
Data orzeczenia
21 maja 2009
Sąd
Sąd Najwyższy
Wydział
Izba Cywilna, Wydział V
Przewodniczący
SSN Barbara Myszka
Tagi
Podstawa prawna
POSTANOWIENIE
Dnia 21 maja 2009 r.
Sąd Najwyższy w składzie :
SSN Barbara Myszka
w sprawie ze skargi H. i J. małż. G.
o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego
w G. z dnia 1 października 2008 r., sygn. akt [...],
wydanego w sprawie z powództwa H. i Je. małż. G.
przeciwko S.G.
o zapłatę,
na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 21 maja 2009 r.,
1. odrzuca skargę,
2. zasądza od H. i J. małż. G. na rzecz S.G. kwotę 1800 zł
(jeden tysiąc osiemset złotych) tytułem zwrotu kosztów
wywołanych wniesieniem skargi.
Uzasadnienie
2
H. i J. małż. G. wnieśli skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem
prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego w G. z dnia 1 października 2008 r.,
oddalającego ich apelację od wyroku Sądu Rejonowego w R., którym sąd ten
oddalił powództwo o wynagrodzenie za bezumowne korzystanie z budynku,
skierowane przez nich przeciwko S.G.
Skarżący oznaczyli orzeczenie, od którego skarga została wniesiona, ze
wskazaniem, że zaskarżają je w całości, przytoczyli podstawy skargi oraz ich
uzasadnienie podnosząc, że w sprawie zakończonej zaskarżonym orzeczeniem
doszło do obrazy przepisów art. 379 pkt 5 k.p.c. przez nie uwzględnienie wniosku
pełnomocnika o odroczenie rozprawy w dniu 1 października 2008 r. z powodu
zaplanowanego wcześniej urlopu i art. 66 ust. 2 Konstytucji, przyznającego
każdemu pracownikowi prawo do wypoczynku w granicach wynikających z ustaw,
przedstawili uprawdopodobnienie wyrządzenia szkody, spowodowanej przez
wydanie zaskarżonego orzeczenia, wskazali, że wzruszenie tego orzeczenia
w drodze innych środków prawnych nie było i nie jest możliwe oraz sformułowali
wniosek o stwierdzenie niezgodności orzeczenia z prawem. Uszło jednak uwagi
skarżących, że – zgodnie z art. 4245
§ 1 pkt 3 k.p.c. – skarga powinna zawierać
jeszcze wskazanie przepisu prawa, z którym zaskarżone orzeczenie jest
niezgodne.
Skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia
jest sformalizowanym środkiem prawnym. Jak już niejednokrotnie wyjaśniał Sąd
Najwyższy, w art. 4245
§ 1 k.p.c. określone zostały wymagania, które ze względu na
ich kreatywny charakter nazywane są wymaganiami konstrukcyjnymi (istotnymi).
Braki w zakresie tych wymagań nie podlegają uzupełnieniu, a dotknięta nimi skarga
podlega odrzuceniu a limine (art. 4248
§ 1 k.p.c.). Wymagania określone w art. 4245
§ 1 pkt 1 – 6 k.p.c. mają charakter samoistny i powinny być spełnione w sposób
kumulatywny. Przytoczenie podstaw skargi oraz ich uzasadnienie (art. 424 § 1 pkt 2
k.p.c.) jest odrębnym wymaganiem od wskazania przepisu prawa, z którym
zaskarżone orzeczenie jest niezgodne (art. 4245
§ 1 pkt 3 k.p.c.). Pierwsze polega
3
na ogólnym określeniu wytykanych naruszeń prawa materialnego lub przepisów
postępowania oraz wskazaniu przepisów, które zostały naruszone. Spełnienie
drugiego z wymienionych wymagań polega natomiast na wskazaniu konkretnego
przepisu prawa, z którym zaskarżone orzeczenie jest niezgodne. Samo odwołanie
się przez skarżącego do podstaw skargi lub ich uzasadnienia, nie stanowi
spełnienia wymagania, o którym mowa w art. 4245
§ 1 pkt 3 k.p.c. (zob.
postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 20 lipca 2005 r., IV CNP 1/05, nie publ.
I z dnia 27 stycznia 2006 r., III CNP 23/05, OSNC 2006, nr 7-8, poz. 140).
Ze względu na to, skarżący nie spełnili wymagania określonego w art. 4245
§ 1 pkt 3 k.p.c., Sąd Najwyższy na podstawie art. 4248
§ 1 oraz art. 98 i 99
w związku z art. 391 § 1, art. 39821
i art. 42412
k.p.c. oraz w związku z § 6, § 12
ust. 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r.
w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb
Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego
ustanowionego z urzędu ( Dz. U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.) orzekł, jak w sentencji.