Wyrok z 20 września 2016, sygn. V W 1303/16

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 20 września 2016 roku

Sąd Rejonowy dla m. st. Warszawy w Warszawie V Wydział Karny

w składzie:

Przewodniczący: SSR Anna Walenciak

Protokolant: Paulina Suchenek

po rozpoznaniu w dniu 20 lipca 2016 roku i 13 września 2016 roku na rozprawie

sprawy W. K. s. Z. i M., ur. (...) w P.

oskarżonego o to, że:

prowadząc jednoosobowo działalność gospodarczą w W., w okresie od 9 lutego 2010r. do 8 października 2015r. uporczywie nie wpłacał w terminie określonym w art. 31 ust. 5 ustawy z dnia 20 listopada 1998r. o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne (Dz. U. Nr 144, poz. 930 z późn. zm.), tj. do dnia siódmego każdego miesiąca za miesiąc ubiegły, a za grudzień - w terminie do 28 grudnia roku podatkowego, zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych w formie karty podatkowej na rachunek Trzeciego Urzędu Skarbowego (...) za okres: 01-12/2010r., 01-11/2011r., 05-12/2012r., 01-12/2013r., 01-12/2014r. oraz 01-09/2015r. w kwocie ogółem 16.761,00 zł,

tj. o czyn z art. 57 § 1 kks,

orzeka:

I.  oskarżonego W. K. uznaje za winnego popełnienia zarzucanego mu wykroczenia skarbowego z art. 57 § 1 kks i za to na podstawie art. 57 § 1 kks w zw. z art. 48 § 1 i 4 kks wymierza oskarżonemu karę 1700 (tysiąca siedmiuset) złotych grzywny,

II.  zwalnia oskarżonego z obowiązku uiszczenia na rzecz Skarbu Państwa kosztów postępowania.

Sygn. akt V W 1303/16

UZASADNIENIE

Sąd ustalił następujący stan faktyczny:

W. K. prowadził jednoosobową działalność gospodarczą (NIP (...)), w ramach działalności swoje przychody opodatkowywał w formie zryczałtowanej tj. karty podatkowej. W związku z powyższym Naczelnik Trzeciego Urzędu Skarbowego (...) wydawał decyzję w sprawie ustalenia wysokości stawki karty podatkowej na lata podatkowe 2010, 2011, 2012, 2013, 2014 i 2015. Pomimo powyższego W. K., wbrew obowiązkowi wynikającemu z art. 31 ust. 5 ustawy z dnia 20 listopada 1998 r. o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne, uporczywie nie wpłacał w okresie od 9 lutego 2010 r. do 8 października 2015 r. do dnia siódmego każdego miesiąca za miesiąc ubiegły, a za grudzień w terminie do 28 grudnia roku podatkowego, zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych w formie karty podatkowej na rachunek Trzeciego Urzędu Skarbowego (...) za okres: 01-12/2010 r., 01 – 11/2011 r., 05 – 12/2012 r., 01 – 12/2013 r., 01 – 12/2014 r. oraz 01- 09/2015 rok. W czasie powstania powyższych zobowiązań podatkowych, do 11.09.2015 r. W. K. prowadził ewidencjonowaną działalność gospodarczą w postaci przewozu taksówką (k. 59-60). W wyniku zaniechania jakiego dopuścił się W. K. powstała po jego stronie zaległość z tytułu zryczałtowanego podatku dochodowego od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne w łącznej kwocie 16 761,00 złotych.

Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił na podstawie następujących dowodów: dokumentów w postaci: zawiadomienie (k. 1), lista zaległości (k. 2 – 3), decyzja (k. 5 – 10), dane z K. (k. 14), informacja z NFZ (k. 15), informacja z systemu teleinformatycznego (k. 16 – 18), notatka (k 22), informacja od właściciel lokalu, dane z bazy PESEL (k. 44 – 47), dane z N. – Sad (k. 48), dane z K. (k. 52), dane z (...) (k. 59 – 60), dane z NFZ (k. 64 – 65).

W niniejszym postępowaniu, zarówno na etapie postępowania przygotowawczego, jak także przed Sądem nie można było ustalić miejsca zamieszkania lub pobytu w kraju oskarżonego wobec czego postępowanie toczyło się w trybie postępowania w stosunku do nieobecnych.

Sąd zważył, co następuje:

Wobec faktu, że niniejsze postępowanie toczyło się w stosunku do nieobecnego oskarżonego (k. 57, k. 26), Sąd stan faktyczny sprawy ustalił w oparciu o przedstawioną przez oskarżyciela publicznego, nie budzącą wątpliwości jeśli chodzi o wiarygodność dokumentację. Autentyczność tych dokumentów wynika z faktu, że zostały one wydane przez uprawnione do tego organy/osoby, a nadto żadna ze stron ich nie kwestionowała. Jak wynika z uwierzytelnionych za zgodność z oryginałem decyzji k. 5-10 w sprawie ustalenia wysokości stawki karty podatkowej, były one wobec oskarżonego wydawane. Z kolei z listy zaległości wraz z odsetkami k. 2-3 wynika, że oskarżony ciążącego na nim obowiązku nie wypełniał i zryczałtowanego podatku dochodowego nie wpłacał we wskazanych w stanie faktycznym okresach. Kwestia zatem powstania zaległości w podatku zryczałtowanym podatku dochodowym od osób fizycznych po stronie oskarżonego, jest bezsprzeczna. Należy zauważyć, że po stronie podmiotu zobowiązanego do płacenia podatków, leży obowiązek takiego zorganizowania działalności, aby zabezpieczyć środki finansowe na zapłatę wszelkich ciężarów i świadczeń publicznych, a w tym określonych ustawowo podatków.

W sprawie niniejszej oskarżonemu zarzucono popełnienie wykroczenia skarbowego z art. 57 § 1 kks. Wykroczenie naruszania terminu wpłaty podatku ujęte w art. 57 § 1 kks polega na uporczywym nie wpłacaniu w terminie dowolnego podatku. Uporczywość przejawia się zaś w wielokrotnym naruszaniu obowiązku terminowej wpłaty podatku, pomimo możliwości dokonania takiej wpłaty. Mieć również na uwadze należy, że to sam oskarżony jako osoba decydująca się na prowadzenie działalności gospodarczej, dowolnie wybrał opodatkowanie osiąganych przychodów w formie zryczałtowanej, tj. kartą podatkową. Taki wybór rodził po stronie oskarżonego przywileje w postaci znacznie prostszej ewidencji podatkowej i obniżenia rzeczywistych obciążeń podatkowych, a na oskarżonym ciążył obowiązek podatkowy, do którego bezwzględnie winien się stosować. Zgodnie z art. 31 ust 5 ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne podatnicy płacą podatek dochodowy w formie karty podatkowej, pomniejszony o zapłaconą składkę na ubezpieczenie zdrowotne, o którym mowa w ustawie z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (Dz. U. Nr 210, poz. 2135), bez wezwania w terminie do dnia siódmego każdego miesiąca za miesiąc ubiegły, a za grudzień - w terminie do dnia 28 grudnia roku podatkowego, na rachunek urzędu skarbowego. Jednocześnie podatnicy, którzy w roku poprzedzającym rok podatkowy opłacali podatek dochodowy w formie karty podatkowej, są obowiązani, do dnia otrzymania decyzji ustalającej wysokość tego podatku, opłacać podatek dochodowy w formie karty podatkowej w wysokości stawki określonej w decyzji ustalającej jej wysokość na rok poprzedni, zgodnie do art. 24 ustawy. Bezsporny pozostaje fakt, że W. K. we wskazanych w akcie oskarżenia okresach nie wpłacał terminowo na rachunek Urzędu Skarbowego (...) w W. należnego zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych, pomimo obowiązku wynikającego z ww. przepisów. Biorąc przy tym pod uwagę okres, w jakim oskarżony nie dopełnił wymaganych obowiązków, stwierdzić należy, że jego zachowanie cechowała uporczywość, za czym przemawia cykliczność jego zachowań, co w myśl utrwalonego orzecznictwa Sądu Najwyższego decyduje o zaistnieniu znamienia uporczywości ( por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 28 listopada 2013 r., sygn. I KZP 11/13, OSNKW 2014/1//3). Oskarżony ciążącego na nim obowiązku nie dopełnił, chociaż jak wynika z Centralnej Ewidencji Działalności Gospodarczej prowadził działalność, a co za tym idzie osiągał z niej dochód. Zaznaczyć trzeba, że nie ma tu podstawowego znaczenia kondycja finansowa oskarżonego, to czy posiadał środki finansowe na zapłatę podatków oraz powody nieopłacenia należnych podatków w ustawowych terminach. Jak słusznie bowiem wskazano w postanowieniu Sądu Najwyższego z dnia 27 marca 2003 r., sygn. I KZP 2/03, OSNKW 2003/5-6/57, które to konkluzje Sądu Najwyższego, Sąd w pełni podziela, „ nie można do rozliczeń podatnika z fiskusem stosować takich samych reguł, jak do rozliczeń cywilnoprawnych, których naruszenie stanowi przestępstwo (np. do uporczywego uchylania się od płacenia alimentów). Podatnik nie może przerzucać na Skarb Państwa i pozostałych, regulujących terminowo podatki podatników, swoich niepowodzeń gospodarczych, i nie płacić w terminie swych zobowiązań podatkowych, tłumacząc się brakiem środków finansowych na wymagane podatki. Uwzględnić też należy, że prawo podatkowe przewiduje, na wniosek zainteresowanego, złożony z odpowiednim wyprzedzeniem, odraczanie płatności i rozkładanie na raty należności podatkowych, w tym i zaległości podatkowych, gdy ważny interes podatnika za tym przemawia (art. 48 ustawy - Ordynacja podatkowa z 1997 r.). Tym samym podatnik, nie mogąc uregulować w terminie podatku, ma prawne instrumenty dla zmiany terminu jego płatności. Jeżeli uzyska on odroczenie płatności lub rozłożenie podatku na raty, to reguluje go w nowym, ustalonym przez organ podatkowy, terminie. Nie popełnia zatem wówczas wykroczenia określonego w art. 57 kks ”. Mając zatem powyższe na uwadze stwierdzić należy, że swoim zachowaniem oskarżony wypełnił znamiona wskazane w art. 57 § 1 kks i dopuścił się tym samym popełnienia zarzucanego mu wykroczenia skarbowego.

Przytoczone powyżej okoliczności wynikają z całokształtu materiału dowodowego sprawy w postaci stosownej dokumentacji skarbowej, Sąd przeprowadził wszystkie dowody na wniosek stron. Mając na uwadze powyższe należy stwierdzić, że sprawstwo i wina W. K. w zakresie popełnienia zarzucanego mu czynu nie budzą wątpliwości. O winie oskarżonego przesądza przede wszystkim wielokrotność naruszeń terminów wpłaty zryczałtowanego podatku dochodowego od niektórych dochodów osiąganych przez osoby fizyczne w krótkich odstępach czasu, a niejednokrotnie następujących wręcz bezpośrednio po sobie w warunkach niewyrejestrowania prowadzonej działalności w okresie którego dotyczą zobowiązania podatkowe objętym zarzutem.

Od strony podmiotowej czyn oskarżonego charakteryzuje wina umyślna. Oskarżony będąc osobą dorosłą, prowadzącą działalność gospodarczą od wielu lat, winien zdawać sobie sprawę z ciążących na nim obowiązków podatkowych. Od strony przedmiotowej o przyjętej kwalifikacji zadecydował fakt wielokrotnego i powtarzającego się nie wpłacania w ustawowym terminie zryczałtowanego podatku dochodowego od niektórych dochodów osiąganych przez osoby fizyczne, jakiego na przestrzeni lat 2010 – 2015 dopuścił się W. K.. Oceniając stopień społecznej szkodliwości czynu przypisanego oskarżonemu Sąd uznał, że jest on średnio szkodliwy społecznie. Na taką ocenę wpływ miało działanie oskarżonego charakteryzujące się winą umyślną oraz skutkujące narażeniem na uszczuplenie należności publicznoprawnych w postaci zryczałtowanego podatku dochodowego od niektórych dochodów osiąganych przez osoby fizyczne w wysokości przekraczającej kwotę 16000 złotych. Sąd jako okoliczność łagodzącą uznał fakt, że oskarżony nie był karany. Mając na uwadze powołaną okoliczność łagodzącą, Sąd uznał, że sprawiedliwą i uwzględniającą elementy przedmiotowe jak też podmiotowe charakteryzujące czyn oskarżonego, w szczególności wysokość zaległości podatkowych, a nadto cele ogólno oraz indywidualno - prewencyjne jest kara 1700 złotych grzywny. Biorąc pod uwagę łączną kwotę nie wpłaconego w terminie przez oskarżonego podatku kara ta nie jawi się jako nadmiernie surowa i w ocenie Sądu sprzyjać będzie przestrzeganiu przez oskarżonego porządku prawnego.

Mając na uwadze art. 624 § 1 kpk w zw. z art. 113 § 1 kks, Sąd zwolnił oskarżonego z obowiązku zapłaty w całości opłaty i kosztów postępowania.