Postanowienie SN z 3 czerwca 2009, sygn. IV CZ 46/09
Data orzeczenia
3 czerwca 2009
Sąd
Sąd Najwyższy
Wydział
Izba Cywilna, Wydział IV
Przewodniczący
SSN Grzegorz Misiurek
Tagi
Podstawa prawna
POSTANOWIENIE
Dnia 3 czerwca 2009 r.
Sąd Najwyższy w składzie :
SSN Grzegorz Misiurek (przewodniczący)
SSN Marian Kocon (sprawozdawca)
SSN Barbara Myszka
w sprawie ze sprzeciwów wierzycieli: [...]
od listy wierzytelności,
przeciwko upadłemu M. Spółce z o.o. z siedzibą,
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej
w dniu 3 czerwca 2009 r.,
zażalenia dłużnika upadłego M. Spółki z o.o. z siedzibą
na postanowienie Sądu Rejonowego w E.
z dnia 9 marca 2009 r., sygn. akt [...],
oddala zażalenie.
2
Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 9 marca 2009 r. Sąd Rejonowy w E. odrzucił skargę
kasacyjną upadłego „M." sp. z o.o. na postanowienie tego Sądu z dnia 18 grudnia
2008 r.
W zażaleniu upadły wniósł o uchylenie powyższego postanowienia.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Sąd Rejonowy trafnie przyjął, że
w postępowaniu upadłościowym wykluczona jest możliwość wnoszenia skarg
kasacyjnych (art. 223 ustawy z dnia 28 lutego 2003r. Prawo upadłościowe
i naprawcze; dalej jako PUiN), z wyjątkiem przypadków wskazanych przez
ustawodawcę (np. art. 370 i 376 PUiN).
W rozważanej sprawie, skarga kasacyjna dotyczy postanowienia Sądu
Rejonowego w przedmiocie rozpoznania zażalenia na postanowienie sędziego –
komisarza, co do sprzeciwów wierzycieli od listy wierzytelności. Ten typ spraw nie
został wskazany przez ustawodawcę, jako podlegający rozpoznaniu przez Sąd
Najwyższy w postępowaniu kasacyjnym. Taka regulacja ma na celu zapewnienie
sprawnego przeprowadzenia postępowania upadłościowego, a więc upłynnienie
majątku i zaspokojenie wierzycieli w możliwie rozsądnym czasie. Nie zamyka
jednocześnie drogi obu stronom do sądowej weryfikacji zapadłych rozstrzygnięć na
podstawie art. 263 PUiN i 264 ust. 2 PUiN. To rekompensuje uproszczony tryb
ustalania wierzytelności w toku postępowania upadłościowego.
Z powyższych względów orzeczono jak w sentencji (art. 39814
w zw. z art.
3941
§ 3 k.p.c.).