Postanowienie SN z 6 lipca 2009, sygn. IV CNP 44/09
Data orzeczenia
6 lipca 2009
Sąd
Sąd Najwyższy
Wydział
Izba Cywilna, Wydział IV
Przewodniczący
SSN Iwona Koper
Tagi
Podstawa prawna
POSTANOWIENIE
Dnia 6 lipca 2009 r.
Sąd Najwyższy w składzie :
SSN Iwona Koper
w sprawie ze skargi „E. B. M.” SA z siedzibą w W.
o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego postanowienia
Sądu Rejonowego w T.
z dnia 4 grudnia 2008 r., w sprawie w postępowaniu upadłościowym D. D. Spółki z
o.o. w T.
o uznanie wierzytelności,
na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej
w dniu 6 lipca 2009 r.,
odrzuca skargę.
Uzasadnienie
2
Postanowieniem z dnia 29 października 2008 r. Sędzia Komisarz odrzucił
zażalenie wierzyciela E. B. M. S.A. w W. na postanowienie z dnia 18 września
2008 r., którym odrzucony został sprzeciw od postanowienia odmawiającego
uznania jego wierzytelności w uzupełniającej liście.
Postanowieniem z dnia 4 grudnia 2008 r., zaskarżonym obecnie wniesioną
skargą o stwierdzenie jego niegodności z prawem, Sąd Rejonowy w T. oddalił
zażalenie wierzyciela na to postanowienie.
W skardze wierzyciel zarzucił naruszenie, przez błędną interpretację,
przepisów art. 224 w zw. z art. 229 prawa upadłościowego i naprawczego (dalej
jako p.u.n.), w zw. z art. 397 § 2 i art. 394 § 2 k.p.c. oraz art. 220 w zw. z art. 229
p.u.n. w zw. z art. 394 § 2 i art. 357 § 1 k.p.c. wskazując wymienione przepisy jako
te, z którymi sprzeczne jest zaskarżone postanowienie. Uprawdopodobniając
wyrządzenie szkody spowodowanej przez wydanie zaskarżonego postanowienia
wskazał, że uniemożliwiło ono zaspokojenie skarżącego w postępowaniu
upadłościowym upadłego D. D. Spółka z o. o. w T., gdzie zgłosił on swoją
wierzytelność i w całości ją potracił z zobowiązaniem wobec upadłego.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia
przysługuje gdy na skutek jego wydania stronie została wyrządzona szkoda
(art. 4241
§ 1 k.p.c.).
Skarżący wniósł skargę od prawomocnego postanowienia Sądu
Rejonowego, które zamknęło drogę do dokonania kontroli odmowy uznania
zgłoszonej przez niego wierzytelnością, jednak nie było źródłem wskazanej
w skardze szkody.
Nie jest możliwe zaakceptowanie przyjętego w zażaleniu, lecz nie dającego
się zweryfikować założenia, że sprzeciw skarżącego zastałby uwzględniony, gdyż
kwestia ta nie podlega ocenie Sądu Najwyższego w niniejszym postępowaniu
skargowym.
Wskazana przez skarżącego szkoda mogła mieć źródło jedynie w odmowie
uznania jego wierzytelności zaskarżonej kolejno sprzeciwem, a następnie
3
odrzuconym przez Sąd Rejonowy zażaleniem na postanowieniem o jego
odrzuceniu. Tylko bowiem między wydaniem tego orzeczenia, a szkodą polegającą
na niemożności zrealizowania objętej nim wierzytelności zachodzi adekwatny
związek przyczynowy (art. 361 k.c.).
Nie została tym samym wypełniona przesłanka z art. 4245
§ 1 pkt 4 k.p.c., co
powoduje niedopuszczalność skargi, podlegającej odrzuceniu na podstawie
art. 4248
§ 1 k.p.c.
md