Wyrok z 11 października 2016, sygn. I C 266/16

WYROK ZAOCZNY

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 11 października 2016 r.

Sąd Rejonowy w Jędrzejowie I Wydział Cywilny

w składzie następującym:

Przewodniczący:	SSR Katarzyna Wysoczyńska
Protokolant:	st. sekr. sądowy Dagmara Pałka

po rozpoznaniu w dniu 11 października 2016 r. w Jędrzejowie na rozprawie

sprawy z powództwa (...) (Luksemburg) S.A.

przeciwko A. S. (1)

o zapłatę

oddala powództwo

Sygn. akt I C 266/16 upr.

UZASADNIENIE

WYROKU ZAOCZNEGO z dnia 11 października 2016 roku

W dniu 22 lipca 2016 roku do tutejszego Sądu wpłynął pozew (...) (Luxemburg) S.A. przeciwko A. S. (2) o zapłatę kwoty 740,96 zł z ustawowymi odsetkami i kosztami procesu. W uzasadnieniu swego żądania strona powodowa wskazała, że wierzytelność przeciwko pozwanemu nabyła od (...) S.A., która świadczyła na rzecz A. S. (1) usługi telewizyjne. Strona powodowa wskazała nadto, że na kwotę dochodzoną pozwem składają się : kwota 173,05 zł tytułem zaległego abonamentu, kwota 299 zł tytułem opłaty specjalnej za rozwiązanie umowy przed upływem okresu na jaki została zawarta, kwota 1 zł tytułem opłaty za antenę satelitarną, odsetki od wskazanej kwoty od dnia 31 marca 2013 roku do dnia wniesienia pozwu, kwota 211,25 zł tytułem odsetek ustawowych od kwot 173,05 zł i 299 zł naliczonych przez poprzedniego wierzyciela, kwota 56,66 zł tytułem odsetek ustawowych od dnia cesji wierzytelności do dnia wniesienia pozwu od wszelkich przedterminowych należności.

Sąd ustalił co następuje:

W dniu 12 grudnia 2011 roku pozwany zawarł z Canal + (...) Sp. z o.o. w W. umowę o abonament. Umowa została zawarta na 30 miesięcy. W ramach umowy pozwany otrzymał dekoder, kartę i antenę, za kwotę 1 zł. W umowie przewidziano karę umowną w kwocie 299 zł w przypadku rozwiązania umowy z winy pozwanego przed okresem na jaki została zawarta.

Dowód: umowa (k. 3).

Strona powodowa oraz (...) S.A. zawarły umowę szczegółową (bez daty) do umowy przelewu wierzytelności z dnia 29 kwietnia 2010 roku. W ramach umowy szczegółowej strony ustaliły, że (...) (Luxemburg) S.A. nabyło od (...) S.A. wierzytelności objęte załącznikiem nr 1 wg stanu na 16 grudnia 2014 roku.

Dowód: umowa (k. 4).

W wydruku w formie tabeli z listy wierzytelności, wskazano dane A. S. (1) oraz kwotę 580.17 zł jako ogólne zadłużenie i nr abonenta. W tym wydruku nie wskazano konkretnie z jakiego tytułu powstała wierzytelność.

Dowód: wydruk (k. 5).

Pismem z dnia 26 stycznia 2015 roku strona powodowa powiadomiła pozwanego, że nabyła wierzytelność przeciwko niemu od (...) S.A. i wskazała, że wysokość zobowiązania pozwanego wynosi 685,31 zł na dzień 22.12.2013 roku.

Pismem z dnia 26 stycznia 2015 roku strona powodowa wezwała pozwanego do zapłaty kwoty 689 zł.

Dowód: pismo (k. 10), wezwanie (k. 11).

Sąd zważył co następuje:

W ocenie Sądu powództwo nie jest zasadne.

Zgodnie z art. 509 §1 kc wierzyciel może bez zgody dłużnika przenieść wierzytelność na rzecz osoby trzeciej, chyba, że sprzeciwiałoby się to ustawie, zastrzeżeniu umownemu albowiem właściwości zobowiązania.

Na podstawie wskazanego przepisu przelew wierzytelności jest umową, na podstawie której dotychczasowy wierzyciel przenosi wierzytelność ze swojego majątku do majątku osoby trzecie, a przedmiotem przelewu jest być wierzytelność istniejąca, którą cedent może swobodnie rozporządzać, która jest w dostateczny sposób oznaczona (zindywidualizowana). W tym zakresie konieczne jest wyraźne określenie stosunku zobowiązaniowego, którego elementem jest zbywana wierzytelność. Wymaga się zatem oznaczenia stron tego stosunku zobowiązaniowego oraz przedmiotu świadczenia (wyrok Sądu Apelacyjnego w Białymstoku z dnia 15 października 2015 roku sygn. akt I ACa 492/15 LEX nr 184218; wyrok SN z dnia 11 maja 1999 r. III CKN 423/98 Biuletyn Sądu Najwyższego 2000/1 str. 1).

Podstawą dochodzenia przeciwko pozwanemu kwoty objętej żądaniem w ocenie strony powodowej jest umowa szczegółowa do umowy przelewu wierzytelności oraz wydruk, w którym wskazano imię i nazwisko pozwanego oraz jego pesel i kwotę 580,17 zł oraz nr abonenta.

W ocenie Sądu te trzy dokumenty nie są wystarczające do uznania, że strona powodowa nabyła konkretną, zindywidualizowaną wierzytelność przeciwko pozwanemu, wskazaną w pozwie.

Należy zważyć, że strona powodowa dochodzi od pozwanego dochodzi zaległej opłaty abonamentowej w kwocie 173,05 zł, lecz z umowy z dnia 12.12.2011 roku nie wynika wysokość tej opłaty, trudno jest też przyjąć za jaki okres wskazana kwota została naliczona, w tym zakresie nie zostały przedstawione żadne faktury, z których wynikałaby wskazana kwota.

Nadto strona powodowa dochodzi kwoty 299 zł, która nazwała „opłatą specjalną”, podczas gdy z umowy z dnia 12.12.2011 roku wynika wprost, że jest to kara umowa.

Do pozwu nie został dołączony żaden dokument, z którego wynikałoby, że umowa z dnia 12.12.2011 roku została wypowiedziana pozwanemu z jego winy lub, że on ją rozwiązał bez uzasadnionej przyczyny. Trudno jest też przyjąć na jakiej podstawie tą umowę ewentualnie rozwiązano, bo jeżeli doszło do jej rozwiązania z uwagi na brak uiszczania opłat przez pozwanego, to wątpliwym się wydaje naliczenie wskazanej kary umownej (art.483 kc).

W uzasadnieniu wskazanego już orzeczenia z dnia 15 października 2015 roku sygn. akt I ACa 492/15 Sąd Apelacyjny w Białymstoku wskazał, że „w żaden sposób nie da się wywieść faktu nabycia przedmiotowej wierzytelności z wydruku zawierającego tabelkę, w której zamieszone są dane pozwanego i inne informacje, a wydruk ten, niepodpisany przez strony umowy cesji, z całą pewnością nie jest też załącznikiem do tej umowy i w żaden sposób nie potwierdza, że przedmiotem przelewu wierzytelności względem pozwanego jest konkretna wierzytelność”.

Sąd w całości akceptuje te rozważania, należy zważyć, że wydruku z k. 5 nie wskazano poszczególnych składników należności, jak również dat ich wymagalności, zatem trudno jest przyjąć co składa się na kwotę wskazaną w tym wydruku , kiedy ta wierzytelność powstała i stała się wymagalna. W ocenie Sądu ogólne powołanie się na numer abonenta, bez odniesienia do konkretnej umowy, faktury i innych dokumentów indywidualizujących poszczególne zobowiązania pozwanego, karzą przyjąć, że strona powodowa nie udowodniła, że nabyła konkretną wierzytelność przeciwko pozwanemu tj. z tytułu zaległości abonamentowych w kwocie 173,05 zł, opłaty specjalnej w kwocie 299 zł, opłaty za antenę w kwocie 1 zł i odsetek naliczonych przez poprzedniego wierzyciela w kwocie 211,25 zł.

Dodać także należy, że kwota wskazana w tym wydruku nie stanowi sumy kwot jakie miał obowiązek ewentualne zapłacić pozwany na rzecz zbywcy wierzytelności. Należy bowiem wskazać, że we wskazanym wydruku widnieje kwota 580,17 zł, tymczasem jak wywodzi w pozwie strona powodowa nabyła ona kwotę 173,05 zł tytułem zaległości abonamentowych, kwotę 299 zł tytułem „opłaty specjalnej”, kwotę 1 zł za antenę satelitarną i kwotę 211,25 zł tytułem odsetek naliczonych przez poprzedniego wierzyciela. Suma tych trzech kwot to 684,30 zł, a zatem odmienna od kwoty wskazanej w wydruku.

Wątpliwości co do wysokości nabytej wierzytelności wzbudzają także dwa pisma z dnia 26 stycznia 2015 roku, a mianowicie informacja o zmianie wierzyciela i wezwanie do zapłaty
w których wskazano pozwanemu, że na dzień 22.12.2014 roku (określonej także w wydruku jako data umowy przelewu wierzytelności) jego zaległość wynosi 685,31 zł, z czego kwota 472,05 zł ma stanowić kapitał.

Nadto należy dodać, że brak wskazania w wydruku konkretnych wierzytelności, a także dat ich wymagalności, powoduje brak jest możliwości weryfikacji prawidłowości naliczenia kwoty 211,25 zł jako zaległych odsetek naliczonych przez poprzedniego wierzyciela.

Reasumując zdaniem Sądu strona powodowa nie wykazała w sposób nie budzący wątpliwości, że nabyła wobec pozwanego konkretną wierzytelność z tytułu zaległości abonamentowych, „opłaty specjalnej”, opłaty za antenę satelitarna i odsetek naliczonych przez poprzedniego wierzyciela.

Z uwagi na powyższe powództwo oddalono.