Wyrok z 27 października 2016, sygn. V W 3115/16

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 27 października 2016 r.

Sąd Rejonowy dla m. st. Warszawy w Warszawie V Wydział Karny

w składzie:

Przewodniczący SSR Klaudia Miłek

Protokolant: Beata Jachnis

po rozpoznaniu na rozprawie w dniach : 6.10, 13.10, 27.10.2016 roku sprawy, przeciwko M. L. s. C. i M. z domu A. ur. (...) w C.

obwinionego o to że:

W dniu 26 lutego 2016r. ok. godz. 19.30 w siedzibie Straży Miejskiej m.st. W. (...) Oddział (...) przy ul. (...), będąc posiadaczem pojazdu marki S. o numerze rejestracyjnym (...), wbrew obowiązkowi na żądanie Straży Miejskiej, nie wskazał komu powierzył pojazd do kierowania lub używania w dniu 18 lutego 2016r. ok. godz. 10.00.

tj. za wykroczenie z art. 96§3 KW w zw. z art. 78 ust. 4 Ustawy z dnia 20.06.97r. Prawo o ruchu drogowym Dz. U. nr 108 poz 908 z późn. zm.

orzeka

I.  Obwinionego M. L. uznaje za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu i za to na podstawie art. 96 par 3 kw. wymierza karę grzywny w wysokości 200 ( dwieście) złotych.

II.  Zasądza od obwinionego 30 ( trzydzieści) złotych tytułem opłaty , obciąża go kosztami postępowania w sprawie w kwocie 100 ( sto) złotych.

Sygn. akt V W 3115/16

UZASADNIENIE

Na podstawie zgromadzonego i ujawnionego w toku rozprawy głównej materiału dowodowego Sąd ustalił następujący stan faktyczny:

Strażnik miejski w dniu 18 lutego 2016 r. ok. godz. 10.05 ujawnił wykroczenie drogowe polegające na postoju w strefie zamieszkania w innym miejscu niż wyznaczone pojazdu marki S. o nr rej. (...). Na szybie pojazdu pozostawiono wezwanie do osobistego stawienia się w siedzibie Oddziału Straży Miejskiej m. st. W. w W. w terminie 7 dni. W dniu 26 lutego 2016 r. właściciel pojazdu – M. L. stawił się w Referacie Oskarżycieli Publicznych (...) Oddziału Terenowego Straży Miejskiej m. st. W. i oświadczył, że w dniu popełnienia wykroczenia nie on był kierowcą pojazdu i nie on zaparkował pojazd. Następnie M. L. został wezwany przez S. miejskiego M. P. do wskazania komu w dniu 18 lutego 2016 r. tj. w czasie popełnienia wykroczenia powierzył pojazd, M. L. odmówił udzielenia odpowiedzi. W związku z powyższym S. Miejska nałożyła na ww. mandat karny, którego M. L. odmówił przyjęcia.

Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił na podstawie: zeznań świadka M. P. (k. 41), a także dokumentów w postaci: n/u (k. 1, k. 3), zdjęcie (k. 2), wniosek złożony przez obwinionego w dniu 6 października 2016 r.), które to dokumenty wobec braku przeciwdowodów i braku kwestionowania ich przez żadną stronę, Sąd ocenił jako odpowiadające prawdzie,

Sąd zważył, co następuje:

Obwiniony M. L. nie przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu i odmówił składania wyjaśnień.

Sąd uznał, iż w świetle całości zebranego w sprawie materiału dowodowego sprawstwo i wina obwinionego nie budzą wątpliwości i zostały udowodnione w całości. Podstawą ustaleń faktycznych w sprawie były przede wszystkim zeznania świadka M. P. , które w ocenie Sądu były całkowicie wiarygodne. Świadek ten w pełni potwierdziła treść swojej notatki z dnia 26 lutego 2016 r. gdzie opisała, iż obwiniony nie udzielił odpowiedzi na pytanie komu powierzył pojazd w dniu popełnienia wykroczenia, gdyż odmówił tego wskazania. Zeznania świadka zasługują na wiarę, świadek zeznawała na temat okoliczności wiadomych jej w związku z wykonywanym zawodem, nie ujawniły się też żadne podstawy do kwestionowania obiektywizmu świadka. Co więcej treść składanych przez obwinionego w toku postępowania pism procesowych także jasno wskazuje, iż obwiniony odmówił wskazania komu powierzył pojazd w dniu popełnienia wykroczenia drogowego. Jednocześnie przywoływane przez obwinionego w tych pismach okoliczności, nie powodują braku wyczerpania znamion zarzucanego mu wykroczenia, nie mogą zatem prowadzić do wykluczenia jego odpowiedzialności.

Zgodnie z art. 96 § 3 kw, karze grzywny podlega ten, kto wbrew obowiązkowi nie wskaże na żądanie uprawnionego organu, komu powierzył pojazd do kierowania lub używania w oznaczonym czasie. Wykroczenie określone w art. 96 § 3 kw ma na celu zatem m.in. ustalenie kierującego pojazdem w razie popełnienia przestępstwa lub popełnienia wykroczenia z udziałem tego pojazdu. Przepis ten odnosi się wprost do obowiązku wynikającego z art. 78 ust. 4 ustawy Prawo o ruchu drogowym, zgodnie z którym właściciel lub posiadacz pojazdu jest obowiązany wskazać na żądanie uprawnionego organu, komu powierzył pojazd do kierowania lub używania w oznaczonym czasie, chyba że pojazd został użyty wbrew jego woli i wiedzy przez nieznaną osobę, czemu nie mógł zapobiec.

W niniejszej sprawie do obwinionego M. L. skierowane zostało przez S. Miejskiego pytanie o wskazanie danych osoby, której pojazd w dniu 18 lutego 2016 r. został powierzony do używania lub kierowania. Należy zaznaczyć, iż jak słusznie podkreśla się w doktrynie, sytuacja, w której osoba osobiście zobowiązana nie udzieliła na zapytanie właściwej odpowiedzi lub w ogóle jej zaniechała, przesądza o wypełnieniu przez taką osobę znamion wykroczenia stypizowanego w art. 96 § 3 kw. ( por. W. Jankowski [w:] Grzegorczyk T. (red.), Jankowski W., Zbrojewska M., Kodeks wykroczeń. Komentarz, Wolters Kluwer 2013). W takim przypadku niewskazaniem będzie przede wszystkim udzielenie odpowiedzi negatywnej, np. w przypadku, gdy osoba zobowiązana nie wskaże żadnej osoby ale, niewskazaniem będzie również zaniechanie udzielenia odpowiedzi na powyższe pytanie. Zdaniem Sądu, ustawodawca przewidział bowiem możliwość niewskazania wbrew obowiązkowi przez zobowiązanego osoby kierującej lub używającej dany pojazd w oznaczonym czasie jedynie pod warunkiem wykazania, że pojazd ten został użyty po pierwsze wbrew woli i wiedzy ww., po drugie przez nieznaną osobę, po trzecie ww. nie mógł temu zapobiec. Warunki te jednocześnie muszą zostać spełnione łącznie.

Ze zgromadzonego materiału dowodowego bezsprzecznie wynika, że obwiniony nie wywiązał się z nałożonego na niego obowiązku gdyż nie wskazał konkretnie osoby, która w czasie zdarzenia dysponowała jego pojazdem.

W niniejszej sprawie bezspornym jest, że w dniu 18 lutego 2016 r. ok. godz. 10:00 strażnik miejski ujawnił wykroczenie drogowe popełnione przez kierującego pojazdem marki S. o nr rej. (...). Świadczy o tym notatka urzędowa oraz sporządzone przez strażnika miejskiego zdjęcie dokumentujące powyższe zdarzenie. Bezsporne jest również, że obwiniony został skutecznie wezwany przez S. Miejskiego do udzielenia informacji o osobie, której powierzony został ww. pojazd do kierowania lub używania w tym czasie, gdy osobiście stawił się w dniu 26 lutego 2016 r. około 19:30 w siedzibie Straży Miejskiej. Warto podkreślić także, iż organ nie zwraca się z zapytaniem o wskazanie osoby, która popełniła wykroczenie – zwraca się wyłącznie o wskazanie osoby, której pojazd został powierzony do kierowania lub używania w oznaczonym czasie. Wskazanie osoby, której został powierzony pojazd do używania lub kierowania nie jest zatem w żadnym razie tożsame z oskarżeniem tej osoby o popełnienie czynu zabronionego. Wszakże norma prawna zawarta w art. 78 ust. 4 ustawy Prawo o ruchu drogowym przewiduje możliwość uchylenia się od obowiązku wskazania na żądanie uprawnionego organu komu został powierzony pojazd do używania lub kierowania w oznaczonym czasie jedynie w sytuacji, gdy pojazd został użyty wbrew woli tej osoby i jej wiedzy przez nieznaną osobę, czemu nie mogła ta osoba zapobiec. Wskazania obwinionego zawarte we wniosku o umorzenie postępowania jak także w sprzeciwie od wyroku nakazowego obrazują jednocześnie, że nie wystąpiły w sprawie warunki, na podstawie których mógłby się on uchylić od obowiązku odpowiedzi na temat danych osoby, której powierzył pojazd do kierowania lub używania w oznaczonym czasie. Jeszcze raz wypada zaznaczyć, że udzielenie informacji Straży Miejskiej na temat tego komu pojazd został powierzony, nie jest równoznaczne ze wskazaniem przez właściciela, że to ta osoba popełniła wykroczenie, osoba, której pojazd powierzono, może przecież na przykład bez zgody lub wiedzy właściciela powierzyć ten pojazd jeszcze komuś innemu. Organ zaś nie zwrócił się do obwinionego z zapytaniem o wskazanie osoby, która popełniła wykroczenie – lecz wyłącznie o wskazanie osoby, której pojazd został powierzony do kierowania lub używania w oznaczonym czasie.

W sprawie niniejszej na obwinionym, jako właścicielu pojazdu, ciążył obowiązek w zakresie uregulowanym w art. 96 § 3 kw i w art. 78 ust. 4 ustawy Prawo o ruchu drogowym, by jako właściciel pojazdu, mógł zgodnie z ustawą zrealizować obowiązek udzielenia informacji organowi. Oznacza to, że osoba zobowiązana wobec organu ma obowiązek posiadania danych na temat tego, kto użytkował jej pojazd i czynić to może w sposób dla siebie dogodny i przez siebie obrany, np. poprzez zwykłe – zapamiętywanie tych faktów, bądź jeśli osoba nie przechowuje w pamięci takich danych np. poprzez powierzenie ewidencjonowania takich zdarzeń innym osobom, tak by zgodnie z ustawą móc efektywnie wywiązać się z obowiązku wobec organu, w sytuacji zwrócenia się o takie dane przez organ zgodnie z art. 96 § 3 kw. Przypomnieć wypada, że wykroczenie (zgodnie do treści art. 6§1 kw) można popełnić nie tylko w zamiarze bezpośrednim ale także ewentualnym, tzn. przewidując możliwość popełnienia wykroczenia godzić się na to. Zatem, obwiniony jako właściciel pojazdu, podając, że nie może i nie jest w stanie pamiętać, komu powierzył pojazd, a jednocześnie nie zabezpieczając sobie danych na temat tego komu faktycznie pojazd przekazał, tym samym biorąc pod uwagę istnienie ustawowego obowiązku określonego w art. 96 § 3 kw, przewidywał możliwość popełnienia tego wykroczenia tzn. godził się na jego popełnienie.

Mając na uwadze powyższe, Sąd uznał obwinionego M. L. za winnego popełnienia zarzucanego mu wykroczenia z art. 96 § 3 kw. Obwiniony jest osoba dorosłą, w pełni poczytalną, nie zachodziła żadna okoliczność wyłączająca jego winę. Jako okoliczność łagodzącą Sąd potraktował przy tym uprzednią niekaralność obwinionego.

Ustalając wymiar kary, Sąd kierował się dyrektywami wymiaru kary z art. 33 kw, a zatem pod uwagę brał stopień społecznej szkodliwości czynu i cele kary w zakresie społecznego oddziaływania, a także cele zapobiegawcze i wychowawcze. Wykroczenie wskazane w art. 96 § 3 kw zagrożone jest karą grzywny. Sąd ocenił, że orzeczona wobec obwinionego kara grzywny w wysokości 200 zł jest adekwatna do przeciętnego stopnia społecznej szkodliwości czynu obwinionego, zdaniem Sądu taki wymiar kary zrealizuje cele prewencji indywidualnej, która ma za zadanie przede wszystkim przeciwdziałanie tego typu zachowaniom w przyszłości, jak i prewencji generalnej, której zadaniem jest kształtowanie świadomości prawnej społeczeństwa i utrwalanie prawidłowych postaw wobec prawa. Mając na uwadze dochody obwinionego na podstawie art. 118 § l kpw w związku z art. 21 pkt 2 ustawy z dnia 23.06.1973 r. (Dz. U. nr 49 poz. 223) o opłatach w sprawach karnych, Sąd zasądził od obwinionego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 30 złotych tytułem opłaty oraz kwotę 100 złotych tytułem kosztów postępowania.

Z tych względów orzeczono, jak w wyroku.