Postanowienie SN z 14 października 2009, sygn. V CZ 50/09
Data orzeczenia
14 października 2009
Sąd
Sąd Najwyższy
Wydział
Izba Cywilna, Wydział V
Przewodniczący
SSN Lech Walentynowicz
Tagi
Podstawa prawna
POSTANOWIENIE
Dnia 14 października 2009 r.
Sąd Najwyższy w składzie :
SSN Lech Walentynowicz (przewodniczący)
SSN Krzysztof Strzelczyk
SSN Katarzyna Tyczka-Rote (sprawozdawca)
w sprawie z powództwa Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych
w Warszawie
przeciwko A. K.
o zapłatę,
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej
w dniu 14 października 2009 r.,
zażalenia strony powodowej na postanowienie Sądu Apelacyjnego […]
z dnia 18 czerwca 2009 r.,
uchyla zaskarżone postanowienie.
2
Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 18 czerwca 2009 r. Sąd Apelacyjny odrzucił
zażalenie powodowego Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych w
Warszawie na postanowienie tego Sądu z dnia 14 maja 2009 r., którym odrzucono
– jako niedopuszczalną - jego skargę kasacyjną od postanowienia Sądu
Apelacyjnego z dnia 26 maja 2009 r.
Przyczyną odrzucenia zażalenia było stwierdzenie przez Sąd Apelacyjny, że
przedłożone pełnomocnictwo procesowe, udzielone pełnomocnikowi powoda
2 lutego 2009 r., nie upoważnia go do występowania przed Sądem Najwyższym
w postępowaniu zażaleniowym. W ocenie Sądu pełnomocnik został umocowany do
wniesienia środków zaskarżenia o charakterze nadzwyczajnym, w tym skargi
kasacyjnej, natomiast nie upełnomocniono go do złożenia zwyczajnego środka
odwoławczego, jakim jest zażalenie.
W zażaleniu na to postanowienie powód zarzucił naruszenie art. 92 k.p.c.,
podnosząc, że z treści pełnomocnictwa do złożenia skargi kasacyjnej wynika
umocowanie do złożenia zażalenia na postanowienie w przedmiocie jej odrzucenia.
Taki zakres pełnomocnictwa można też wywieść w drodze wnioskowania
z większego na mniejsze.
We wnioskach domagał się uchylenia zaskarżonego postanowienia w całości
i przyjęcie zażalenia do rozpoznania.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
W sprawie tej kluczowe znaczenie ma wynik wykładni pełnomocnictwa
procesowego z dnia 2 lutego 2009 r., udzielonego przez powoda radcy
prawnemu Z. K. i określającego udzielony mu zakres uprawnień
do reprezentowania powoda w postępowaniu sądowym i postępowaniu
zabezpieczającym przeciwko pozwanemu A. K. Treść pełnomocnictwa jest
następująca: „Pełnomocnictwo niniejsze obejmuje umocowanie do podejmowania
wszelkich czynności prawnych w toku procesu i instancji, nie wyłączając prawa do
składania środków zaskarżenia o charakterze nadzwyczajnym (skarga kasacyjna,
3
wniosek o stwierdzenie nieważności orzeczenia, wznowienie postępowania).
Wyłączeniu podlega jedynie prawo do odstępowania od dochodzenia należności
Funduszu, zrzeczenia się roszczenia oraz innych czynności i oświadczeń w
zakresie objętym dyspozycją art. 23 ust. 3-6 ustawy o ochronie roszczeń
pracowniczych w razie niewypłacalności pracodawcy (…). Pełnomocnictwo
obowiązuje do czasu prawomocnego zakończenia ww. postępowań.” Mocodawca
posłużył się zatem formułą udzielenia generalnego umocowania do wszystkich
możliwych czynności (o charakterze zwykłym i nadzwyczajnym) w procesie z
wyłączeniem kilku skonkretyzowanych i szczegółowo wyliczonych (odstąpienie od
dochodzenia roszczenia, zrzeczenie się go oraz czynności stanowiące inne formy
realizacji uprawnień funduszu do przyjęcia rozwiązań korzystniejszych dla
zobowiązanego). Taka konstrukcja pełnomocnictwa uprawnia do stwierdzenia, że
skoro wśród enumeratywnie wymienionych w nim czynności, których pełnomocnik
nie może dokonać w procesie, nie znajduje się uprawnienie do wniesienia
zwyczajnego środka odwoławczego, jakim jest zażalenie, to może on skutecznie
zaskarżyć zażaleniem postanowienie o odrzuceniu skargi kasacyjnej. Jest to
bowiem niewątpliwie czynność mieszcząca się w pojęciu „wszelkich czynności
prawnych w toku procesu i instancji”, skoro pod tym pojęciem mocodawca rozumie
także postępowania o charakterze nadzwyczajnym, do jakich należy postępowanie
kasacyjne. Zakres i skutki umocowania szerszego niż pełnomocnictwo procesowe
przewidziane w art. 91 k.p.c., ocenia się według treści tego pełnomocnictwa oraz
przepisów prawa cywilnego (art. 92 k.p.c.).
W konsekwencji zaskarżone postanowienie nie może się ostać i podlega
uchyleniu na podstawie art. 39815
§ 1 zd. 1 w związku z art. 3941
§ 3 k.p.c.
jz