Postanowienie SN z 28 października 2009, sygn. III CNP 42/09
Data orzeczenia
28 października 2009
Sąd
Sąd Najwyższy
Wydział
Izba Cywilna, Wydział III
Przewodniczący
SSN Antoni Górski
Podstawa prawna
POSTANOWIENIE
Dnia 28 października 2009 r.
Sąd Najwyższy w składzie :
SSN Antoni Górski
w sprawie z wniosku wierzyciela M.K.
o ogłoszenie upadłości "P" sp. z o.o. ,
na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 28 października 2009 r.,
na skutek skargi upadłej "P." sp. z o.o.
o stwierdzenie niezgodności z prawem
prawomocnego postanowienia Sądu Okręgowego w K.
z dnia 20 lutego 2008 r., sygn. akt [...],
I. odrzuca skargę.
II. nakazuje wypłacić radcy prawnemu W.M. z kasy Sądu
Okręgowego w K. kwotę 1800 (jeden tysiąc osiemset)
zł. powiększoną o stawkę podatku od towarów i usług,
tytułem nie opłaconej pomocy prawnej udzielonej
upadłemu z urzędu.
2
Uzasadnienie
Skarżący wskazał, że jego zdaniem, prawomocne postanowienie Sądu
Okręgowego w K. z dnia 20 lutego 2008 r. jest sprzeczne z art. 13 ust. 1 i 2, art. 31
Prawa upadłościowego i naprawczego oraz art. 233 w zw. z art. 378 § 1 k.p.c.
Treść skargi prowadzi do wniosku, że podstawą jej konstrukcji jest zanegowanie
poczynionych przez Sąd ustaleń, co jest niedopuszczalne z mocy wyraźnego
zakazu ustanowionego w art. 4244
zdanie drugie k.p.c. Dlatego skarga podlegała
odrzuceniu, jako niedopuszczalna (art. 4248
§ 1 k.p.c.).
Postanowienie o przyznaniu kosztów uzasadniają § 15 w zw. z § 10 pkt 5
i § 2 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r.
w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb
Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego
ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349, ze zm.). Sąd Najwyższy uznał,
że autorowi skargi należy się wynagrodzenie, mimo jej odrzucenia, gdyż sporządził
skargę na wyraźne życzenie mocodawcy i to w sytuacji, kiedy poprzednio
wyznaczona radca odmówiła sporządzenia takiej skargi, nie znajdując podstaw do
jej wniesienia..
Treść skargi prowadzi do wniosku, że podstawą jej konstrukcji jest zanegowanie
poczynionych przez Sąd ustaleń, co jest niedopuszczalne z mocy wyraźnego
zakazu ustanowionego w art. 4244
zdanie drugie k.p.c. Dlatego skarga podlegała
odrzuceniu, jako niedopuszczalna (art. 4248
§ 1 k.p.c.).
Postanowienie o przyznaniu kosztów uzasadniają § 15 w zw. z § 10 pkt 5
i § 2 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r.
w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb
Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego
ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349, ze zm.). Sąd Najwyższy uznał,
że autorowi skargi należy się wynagrodzenie, mimo jej odrzucenia, gdyż sporządził
skargę na wyraźne życzenie mocodawcy i to w sytuacji, kiedy poprzednio
wyznaczona radca odmówiła sporządzenia takiej skargi, nie znajdując podstaw do
jej wniesienia.