Wyrok z 4 marca 2022, sygn. I C 499/21

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 4 marca 2022r.

Sąd Rejonowy w Kętrzynie I Wydział Cywilny

w składzie następującym:

po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 lutego 2022 r. w K.

sprawy z powództwa K. J.

przeciwko (...) Towarzystwo (...) S.A z siedzibą w W.

o zapłatę

I.  Zasądza od pozwanego (...) Towarzystwo (...) S.A z siedzibą w W. na rzecz powoda K. J. kwotę 2.398,50 zł (dwa tysiące trzysta dziewięćdziesiąt osiem złotych i pięćdziesiąt groszy) wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie za okres od dnia 3.04.2021 r. do dnia zapłaty;

II.  Zasądza od pozwanego (...) Towarzystwo (...) S.A z siedzibą w W. na rzecz powoda K. J. kwotę 1.100,00 zł (jeden tysiąc sto złotych) wraz z odsetkami w wysokości odsetek ustawowych za opóźnienie w spełnieniu świadczenia pieniężnego za okres od dnia uprawomocnienia się wyroku do dnia zapłaty, tytułem zwrotu kosztów procesu;

III.  Nakazuje zwrócić pozwanemu kwotę 281,60 zł (dwieście osiemdziesiąt jeden złotych i sześćdziesiąt groszy) tytułem zwrotu części niewykorzystanej zaliczki.

sygn. akt I C 499/21 upr

UZASADNIENIE

Powód K. J. wniósł o zasądzenie od (...) Towarzystwa (...) S.A.
z siedzibą w W. kwoty 2.398,50 zł z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia 3.04.2021 r. do dnia zapłaty. Ponadto wniósł o zasądzenie kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W uzasadnieniu wskazał, że w dniu 22.02.2021 r. doszło do kolizji, w wyniku której uszkodzeniu uległ samochód marki T. (...) o numerze rejestracyjnym (...) należący do S. B. (1). Sprawca kolizji był ubezpieczony u pozwanego.
W dniu 22.02.2021 r. poszkodowany wynajął od powoda pojazd zastępczy, ponieważ jego pojazd po kolizji nie nadawał się do jazdy. Umowa najmu trwała do 22.03.2021r. Powód za wynajem pojazdu wystawił fakturę VAT nr (...) r. na kwotę 5.854,80 zł brutto. Pozwany uznał roszczenie co do zasady i w dniu 02.04.2021 r. wypłacił powodowi kwotę 3.456,30 zł, stąd do zapłaty pozostaje kwota dochodzona pozwem. Legitymacja czynna powoda do dochodzenia roszczenia wynika z umowy cesji wierzytelności w zakresie zwrotu kosztów wynajmu pojazdu zastępczego. Dalej powód podniósł, że poszkodowany nie ma obowiązku zawarcia umowy najmu pojazdu zastępczego z podanym przez ubezpieczyciela podmiotem. Zakwestionował także realność ewentualnych twierdzeń pozwanego co do zaoferowania i zorganizowania pojazdu zastępczego dla poszkodowanego przez rzekomo współpracujące z pozwanym wypożyczalnie.

Pozwany (...) Towarzystwo (...) S.A. z siedzibą w W. wniósł o oddalenie powództwa oraz o zasądzenie kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Pozwany przyznał, że uznał co do zasady konieczność wynajmu przez poszkodowanego pojazdu zastępczego, jednak w jego ocenie uzasadniony wynajem pojazdu wynosił 25 dni, z uwzględnieniem 4 dni technologicznego czasu naprawy oraz przy uwzględnieniu stawki najmu
w wysokości 170,00 zł netto za pierwszy dzień i 110,00 zł netto za kolejne 24 dni. Odnośnie wysokości stawki za dobę najmu, pozwany podniósł, że wysłał poszkodowanemu wiadomość e-mail z cennikiem stawek czynszu najmu oraz propozycją bezkosztowego wynajmu, decyzja poszkodowanego o wynajęciu pojazdu u powoda była nieekonomiczna.

Sąd ustalił, co następuje:

W dniu 22.02.2021 r. o godz. 7.00 doszło do kolizji, w wyniku której uszkodzeniu uległ samochód marki T. (...) o numerze rejestracyjnym (...) należący do S. B. (1). Sprawca posiadał ubezpieczenie OC w (...) Towarzystwo (...) S.A. z siedzibą w W..

W tym samym dniu 22.02.2021 r. S. B. (2) zawarł z powodem K. J. umowę najmu samochodu WV CC o nr rej. (...) na okres od dnia 22.02.2021 r. od godz. 12.00 do 22.03.2021 r. do godz. 16.40. Stawka najmu wynosiła 170,00 zł dziennie netto. Samochód został wynajęty przez poszkodowanego, ponieważ potrzebował go do dojazdów do zakładu pracy, który znajdował się w innej miejscowości oraz do prowadzenia gospodarstwa domowego.

Pozwany decyzję o wypłacie częściowej wypłacie odszkodowania wydał w dniu 18.03.2021 r., a odszkodowanie w kwocie około 10.000,00 zł poszkodowany otrzymał w dniu 22.03.2021r. i od razu zwrócił samochód zastępczy. Przed otrzymaniem odszkodowania poszkodowany nie dysponował środkami na naprawę pojazdu.

W dniu 22.03.2021 r. K. J. wystawił fakturę za najem na kwotę 5.854,80 zł brutto i jednocześnie zawarł z S. B. (2) umowę cesji wierzytelności przysługujących poszkodowanemu w stosunku do pozwanego z tytułu odpowiedzialności na podstawie obowiązkowego ubezpieczenia OC posiadaczy pojazdów w zakresie zwrotu kosztów wynajmu pojazdu zastępczego przez okres potrzebny do przywrócenia pojazdu do stanu sprzed zaistnienia szkody lub do jej likwidacji w ramach szkody całkowitej.

Po zgłoszeniu szkody w zakresie kosztów najmu pojazdu zastępczego przez powoda, pozwany
w dniu 02.04.2021 r. uznał roszczenie do kwoty 3.456,30 zł, akceptując zasadność najmu przez 25 dni przy uwzględnieniu stawki najmu w wysokości 170,00 zł netto za pierwszy dzień i 110,00 zł netto za kolejne 24 dni.

Wypożyczalnie pojazdów znajdujące się na rynku lokalnym, właściwym dla miejsca zamieszkania poszkodowanego, oferują wynajem pojazdu o klasie takiej samej z jakiej skorzystał poszkodowany w kwotach po 290,00 zł netto, 249,00 zł netto, 300,00 zł netto i 335,00 zł netto.

Powyższy stan faktyczny sąd ustalił na podstawie następujących dowodów: umowy wynajmu samochodu wraz z regulaminem – k. 7-8, cennika wynajmu – k. 9, faktury – k. 10, cesji wierzytelności wraz z załącznikami k. 11-14, decyzji k. 15, akt szkody k. 42 – 61, 70, zeznań świadka S. B. (2) k. 76, oferty lokalnych wypożyczalni k. 96 - 105)

Sąd zważył, co następuje:

Powództwo jest zasadne.

Stan faktyczny sprawy był pomiędzy stronami bezsporny w zakresie zaistnienia szkody i jej okoliczności oraz podstaw odpowiedzialności pozwanego. Sąd ustalił stan faktyczny w niniejszej sprawie na podstawie przedłożonych przez powoda i pozwanego dokumentów, w tym akt szkody oraz zeznań świadka S. B. (2). Prawdziwość dokumentów oraz zeznania świadka nie były kwestionowane przez strony, nie budziły też wątpliwości Sądu. Sąd dał wiarę zeznaniom świadka, ponieważ były one spójne i logiczne.

Z okoliczności sprawy wynika, że pozwany nie kwestionował samej zasadności wynajęcia pojazdu zastępczego przez poszkodowanego. Nie zgadzał się jednak z wysokością kosztów wynajmu
w zakresie zastosowanej przez powoda stawki dobowej, a ponadto ze wskazanym przez powoda uzasadnionym okresem najmu pojazdu. W ocenie powoda wynosił on 28 dni, natomiast w ocenie pozwanego uzasadniony był wynajem na okres 25 dni.

Rozpoznając zasadność samej wysokości żądanego w pozwie roszczenia, Sąd na wniosek pełnomocnika pozwanego dopuścił dowód z opinii biegłego S. T. (k. 81 - 87),
z treści której wynika, że uzasadniony okres naprawy powypadkowej pojazdu wynosi 4 – 6 dni robocze, a uwzględniając technologiczny czas naprawy i czas oczekiwania na dostawę części mógł wynieść od
6 do 11 dni roboczych. W ocenie Sądu opinia biegłego jest jasna, pełna, pozbawiona sprzeczności
i błędów natury logicznej. Opinia była kwestionowana przez pozwanego, ale pozwany nie postawił biegłemu konkretnych zarzutów, odnosząc się w piśmie bardziej do twierdzeń powoda niż biegłego i nie wnosił o wydanie przez biegłego opinii uzupełniającej.

W świetle aktualnych poglądów doktryny i orzecznictwa, nie ulega wątpliwości, iż odpowiedzialnością ubezpieczyciela z tytułu umowy obowiązkowego ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej posiadaczy pojazdów mechanicznych za uszkodzenie albo zniszczenie pojazdu mechanicznego są objęte celowe i ekonomicznie uzasadnione wydatki na najem pojazdu zastępczego. Mając na uwadze zasadę pełnego odszkodowania, wynikającą z art. 361§2 k.c. oraz treść art. 363§1 k.c., miernikiem odszkodowania są ceny występujące na lokalnym rynku - od najniższej do najwyższej (por. m.in. uchwałę SN z dnia 13 czerwca 2003r., III CZP 32/03, uchwalę SN z dnia 17 listopada 2011 r., III CZP 5/11). Na poszkodowanym nie ciąży przy tym obowiązek poszukiwania sprzedawców oferujących swoje usługi najtaniej. Tylko w przypadku wykazania przez zakład ubezpieczeń nielojalnego postępowania, naruszającego obowiązujące wierzyciela - na podstawie art. 354 k.c. - wymogi współpracy z dłużnikiem przy wykonywaniu zobowiązania, można wierzycielowi postawić zarzut powiększenia rozmiarów szkody poprzez wybranie oferty z cenami wyższymi niż obowiązujące na danym rynku lokalnym i zlecić stosowną weryfikację wysokości odszkodowania (vide - wyrok SN z 25.04.2002r., I CKN 1466/99). Tylko wydatki na najem pojazdu zastępczego poniesione przez poszkodowanego, które znacznie przekraczają koszty obowiązujące na danym rynku lokalnym lub koszty zaproponowanego przez ubezpieczyciela skorzystania z takiego pojazdu nie są objęte odpowiedzialnością z tytułu umowy obowiązkowego ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej posiadaczy pojazdów mechanicznych (vide - uchwała Sądu Najwyższego z dnia 24 sierpnia 2017r., III CZP 20/17, OSNC 2018 nr 6, poz. 56).

Z przedłożonej przez powoda faktury VAT wynika, że poszkodowany skorzystał z wynajmu pojazdu z segmentu takiego samego jak uszkodzony pojazd. Jednocześnie z przedłożonych przez pełnomocnika powoda cenników wypożyczalni znajdujących się na rynku lokalnym (których pozwany nie kwestionował) wynika, że stawka po jakiej poszkodowany wynajął pojazd mieści się w granicach średnich stawek stosowanych na rynku lokalnym. Stąd stawka zastosowana w sprawie przez powoda nie może być traktowana jako nadmierna.

W ocenie Sądu, za celowy i uzasadniony należy również uznać cały okres wynajmu pojazdu wskazany przez powoda. Przede wszystkim zauważyć należy, że poszkodowany potrzebował pojazdu do dojazdów do pracy do innej miejscowości, a uszkodzenia jego pojazdu nie pozwalały mu na korzystanie z niego. W związku z tym uznać należy, że wynajęcie pojazdu już w dniu, które nastąpiło w godzinach rannych było zasadne.

Jak wynika z zeznań świadka S. B. (2), pozwany wypłacił mu odszkodowanie w dniu 22 marca 2021 r. i dopiero wówczas poszkodowany posiadał środki, aby oddać pojazd do naprawy, przy czym poszkodowany nie czekał do zakończenia naprawy, która trwała 3 dni, a auto zastępcze zwrócił od razu po otrzymaniu odszkodowania. Z dołączonych przez pozwanego akt szkody nie sposób wywnioskować, kiedy pozwany wypłacił poszkodowanemu odszkodowanie, w związku z czym sąd nie znalazł podstaw aby kwestionować zeznania świadka w tym zakresie. Ubezpieczyciel nie może wymagać od poszkodowanego, aby naprawił uszkodzone auto za własne środki, jeszcze przed otrzymaniem odszkodowania. Poszkodowany nie ma obowiązku posiadania środków na taki cel, to odszkodowanie ma służyć likwidacji szkody, tym bardziej, że w niniejszej sprawie koszt naprawy pojazdu był znaczny.

Wobec powyższego zupełnie pozbawione jakiejkolwiek logiki są rozważania pełnomocnika pozwanego o ewentualnych zaniedbaniach organizacyjnych warsztatu dokonującego naprawy, skoro to wyłącznie z przyczyn leżących po stronie pozwanego, czas najmu pojazdu trwał aż 28 dni.

W związku z powyższym wyliczenia dokonane przez biegłego nie miały dla rozstrzygnięcia istotnego znaczenia, ponieważ poszkodowany zwrócił pojazd jeszcze przed rozpoczęciem naprawy pojazdu.

Wbrew stanowisku pełnomocnika pozwanego, w niniejszej sprawie w żaden sposób nie można również uznać, że poszkodowany w sposób nieuzasadniony nie skorzystał z propozycji wynajmu pojazdu zastępczego od pozwanego. Przede wszystkim, jak wynika ze zgłoszenia szkody, odnotowano w niej jedynie, że poszkodowany posiada już pojazd zastępczy. Dodatkowo pozwany nie udowodnił, aby wysłał poszkodowanemu konkretną propozycję wynajmu pojazdu zastępczego. W aktach szkody znajduje się jedynie ogólna informacja o możliwości wynajmu takiego pojazdu za pośrednictwem pozwanego lub osoby trzeciej, ale brak w niej informacji np. o możliwości oddania obecnego pojazdu zastępczego i skorzystania w dalszym okresie z pojazdu oferowanego przez pozwanego. Sama informacja o akceptowanych przez pozwanego stawkach nie może przemawiać za tym, aby sąd obniżał należne odszkodowanie do żądanych przez pozwanego kwot.

W tych okolicznościach Sąd uznał roszczenie powoda za uzasadnione w całości i zasądził na jego rzecz dochodzoną kwotę.

O odsetkach Sąd orzekł stosownie do żądania pozwu od dnia 03.04.2021r. Żądanie to znajduje oparcie w art. 481§1 i 2 k.c. w zw. z art. 476 k.c. i art. 14 ust. 1 ustawy z dnia 22 maja 2003 r. o ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych, mając na uwadze datę wypłaty odszkodowania oraz fakt, iż brak było przeszkód by już w tej dacie odszkodowanie zostało wypłacone we właściwej wysokości.

O kosztach procesu Sąd orzekł na podstawie art. 98 § 1 kpc, stosownie do zasady odpowiedzialności za wynik procesu, obciążając nimi pozwanego. W pkt III wyroku sąd nakazał zwrócić pozwanemu niewykorzystaną zaliczkę.