Wyrok z 30 listopada 2016, sygn. II W 187/16

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 30 listopada 2016 r.

Sąd Rejonowy w Toruniu II Wydział Karny w składzie:

Sędzia SSR Ewa Lemanowicz - Pawlak

Protokolant stażysta Dawid Muraszewski

Przy udziale oskarżyciela z I Urzędu Skarbowego Marcina Wiśniewskiego

po rozpoznaniu w dniu 30 listopada 2016r.

sprawy

A. A. (1) urodz. (...) w R.

syna G. i K.

oskarżonego o to, że :

1. wbrew przepisowi art. 103 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów

1 usług (Dz. U. z 2011 r., Nr 177, poz. 1054, z późn. zm.) uporczywie nie wpłacał w terminie, tj. do 25 dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym powstał obowiązek podatkowy na rachunek (...)w T., podatku od towarów i usług za miesiące: od czerwca do sierpnia 2014 r., październik i grudzień 2014 r., od stycznia do kwietnia 2015 r., sierpień i wrzesień 2015 r. oraz styczeń 2016 r.., przez co uszczuplił podatek od towarów i usług w łącznej kwocie 29.436,00 zł,

tj. o wykroczenie skarbowe z art. 57 § 1 kks,

2.  wbrew przepisowi art. 38 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 361) działając jako płatnik, w warunkach czynu ciągłego, nie wpłacał w terminie, tj. do 20 dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym pobrano zaliczki, na rachunek (...) w T., pobranego podatku dochodowego od osób fizycznych z tytułu zatrudnienia pracowników za miesiące od stycznia do grudnia 2014 r. oraz od stycznia do grudnia 2015 r., przez co uszczuplił podatek dochodowy od osób fizycznych w łącznej kwocie 2.040.00 zł,

tj. o wykroczenie skarbowe art. 77 § 3 w zw. z § 1 kks w zw. z art. 6 § 2 kks,

3.  wbrew przepisowi art. 45 ust. 4 pkt 3 w zw. z ust. la pkt 2 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 361) uporczywie nie wpłacał w terminie, tj. do 30 kwietnia roku następującego po roku podatkowym, na rachunek(...)w T., podatku dochodowego od osób fizycznych z tytułu zeznania podatkowego (...) za 2015 r., przez co uszczuplił podatek dochodowy od osób fizycznych w kwocie 14.464,00 zł,

tj. o wykroczenie skarbowe z art. 57 § 1 kks

orzeka

I/ oskarżonego A. A. (1) uznaje za winnego popełnienia zarzucanych mu aktem oskarżenia czynów stanowiących wykroczenia skarbowe z art. 57 §1kks i art. 77§1 i 3kks w zw. z art. 6§2kks i za to w myśl art. 50§1kks na mocy art. 57§1kks w zw. z art. 48§1 i 4kks wymierza mu łącznie karę grzywny w wysokości 4000 ( czterech tysięcy ) złotych;

II/ zwalnia oskarżonego z kosztów sądowych, wydatkami postępowania obciąża Skarb Państwa.

Sygn. akt II W 187/16

UZASADNIENIE

A. A. (1) wbrew przepisowi art. 103 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2011 r., Nr 177, poz. 1054, z późn. zm.) uporczywie nie wpłacał w terminie, tj. do 25 dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym powstał obowiązek podatkowy na rachunek(...)w T., podatku od towarów i usług za miesiące: od czerwca do sierpnia 2014 r., październik i grudzień 2014 r., od stycznia do kwietnia 2015 r., sierpień i wrzesień 2015 r. oraz styczeń 2016 r.., przez co uszczuplił podatek od towarów i usług w łącznej kwocie 29.436,00 zł. Swym zachowaniem wyczerpał znamiona wykroczenia skarbowego z art. 57 § 1 kks,

Nadto wbrew przepisowi art. 38 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 361) działając jako płatnik, w warunkach czynu ciągłego, nie wpłacał w terminie, tj. do 20 dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym pobrano zaliczki, na rachunek(...)w T., pobranego podatku dochodowego od osób fizycznych z tytułu zatrudnienia pracowników za miesiące od stycznia do grudnia 2014 r. oraz od stycznia do grudnia 2015 r., przez co uszczuplił podatek dochodowy od osób fizycznych w łącznej kwocie 2.040.00 zł. Swym zachowaniem wyczerpał znamiona wykroczenia skarbowego z art. 77 § 1 i 3 kks w zw. z art. 6 § 2 kks.

Ponadto wbrew przepisowi art. 45 ust. 4 pkt 3 w zw. z ust. la pkt 2 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 361) uporczywie nie wpłacał w terminie, tj. do 30 kwietnia roku następującego po roku podatkowym, na rachunek (...)w T., podatku dochodowego od osób fizycznych z tytułu zeznania podatkowego (...)za 2015 r., przez co uszczuplił podatek dochodowy od osób fizycznych w kwocie 14.464,00 zł. Swym zachowaniem A. A. wyczerpał znamiona wykroczenia skarbowego z art. 57 §1kks .

Przy wymiarze kary sąd miał na względzie fakt, iż oskarżony dotychczas wiódł ustabilizowany tryb życia, prowadził działalność gospodarczą, nie był wcześniej karany sądownie. Powyższe okoliczności zdaniem sądu przemawiają za tym, iż naruszenie porządku prawnego przez oskarżonego miało incydentalny charakter i nie było przejawem jego demoralizacji.

Z drugiej strony sąd uwzględnił wielokrotność inkryminowanych zachowań , jak również wysokość i rodzaj uszczuplonych należności publicznoprawnych.

Wskazane powyżej okoliczności obciążające nie mogły być jednak zdaniem sądu głównym determinantem wymiaru kary. Sąd nie mógł bowiem tracić z pola widzenia faktu,iż zaistniała sytuacja była w znaczącej mierze spowodowana załamaniem się kondycji finansowej firmy oskarżonego. Z powodu kilku nietrafionych inwestycji firma W. A. popadła w zadłużenie wobec różnych podmiotów. Oskarżony starał się uregulować należności w pierwszej kolejności wobec swych kontrahentów, gdyż miał świadomość, iż brak płatności wpłynie również na sytuację finansową tych podmiotów. Jednocześnie oskarżony deklarował wolę uiszczenia wszelkich należności wobec Skarbu Państwa.

Zgodnie z dyspozycją art. 48§4kks sąd przy wymiarze kary winien uwzględnić również stosunki majątkowe i rodzinne sprawcy oraz jego dochody i możliwości zarobkowe. Oskarżony utrzymywał się z działalności gospodarczej i z tego tytułu uzyskiwał dochody oscylujące w granicach 2000 zł. Z dniem 30.11.2016r. zaprzestał prowadzenia firmy, aby zapobiec pogłębianiu się zaległości finansowych. W ocenie sądu wymierzona kara grzywny w wysokości 4000 złotych jest sankcją adekwatną do stopnia zawinienia oraz społecznej szkodliwości czynu. Należy podkreślić, iż wymierzona oskarżonemu kara grzywny w wysokości 4000 zł stanowi dwukrotność uzyskiwanych dotychczas przez niego dochodów, w związku z tym stanowić będzie dla A. A. realną dolegliwość .

Zdaniem sądu orzeczona kara jest adekwatna do zarzucanych oskarżonemu czynów i będzie miała na niego wychowawczy wpływ, będzie mu bowiem uświadamiać konieczność przestrzegania norm prawnych oraz nieopłacalność działań niezgodnych z prawem. Sąd zwrócił też uwagę, by orzeczona kara nie przekraczała swą dolegliwością stopnia zawinienia sprawcy. Kara orzeczona wobec oskarżonego czyni również zadość społecznemu poczuciu sprawiedliwości, a także spełni swe zadania w zakresie prewencji generalnej, polegającej na kształtowaniu w społeczeństwie postawy poszanowania prawa, a także wyraża brak społecznego przyzwolenia na ignorowanie obowiązków wynikających z ustaw podatkowych.

Należy podkreślić, że represja karna winna być stopniowalna, by nie dochodziło do sytuacji wymierzania podobnych kar wobec sprawców, którzy notorycznie popełniają czyny zabronione i wobec sprawców, którzy w sposób incydentalny popełnili czyn wyczerpujący znamiona przestępstwa. Sąd uprawniony jest do wymierzania kary wedle swego uznania w granicach przewidzianych przez ustawę. W granicach przewidzianych w ustawie tzn. w granicach rodzaju i granic sankcji, lecz mając na uwadze ograniczenia wynikające z ogólnoustrojowych i kodeksowych zasad, dyrektyw szczególnych, które określają warunki stosowania instytucji systemu sądowego wymiaru kary oraz granice wyznaczone sądowi w procesie indywidualizacji kar i środków karnych. W oceniesSądu błędny jest pogląd, że tylko surowe kary wyczerpujące w sposób maksymalny granice sankcji karnych za dany czyn osiągają cele prewencyjne. Cele te bowiem osiąga się karami sprawiedliwymi, bez względu na ich wysokość. Przy uznaniu na przykład nagminności przestępstw danego typu za priorytetowy wyznacznik społecznej szkodliwości tego czynu w konkretnej sprawie doszłoby do zaprzepaszczenia zasady indywidualizacji winy i kary. W piśmiennictwie i judykaturze podkreśla się,iż okoliczności osobiste, wyłączające lub łagodzące albo zaostrzające odpowiedzialność karną, uwzględnia się tylko co do osoby, której dotyczą, a także okoliczności wpływające na wymiar kary uwzględnia się tylko co do osoby, której dotyczą. Przy orzekaniu w przedmiotowej sprawie kary sąd miał na względzie pogląd wyrażony przez Sąd Apelacyjny w Krakowie w wyroku z dnia 09.06.2004r. (II AKa 111/04, KZS 2004/7-8/48), w myśl którego: "nagminność przestępstw określonego rodzaju na obszarze właściwości sądu uzasadnia orzekanie za te przestępstwa kar surowszych, ale nie jest właściwe nadawanie jej nadmiernego znaczenia bądź priorytetu w stosunku do okoliczności odnoszących się do rodzaju i ujemnych następstw konkretnego przestępstwa (...) Orzekanie kar adekwatnych do stopnia winy sprawców wywołuje korzystne społecznie przekonanie mieszkańców, że wymiar sprawiedliwości reaguje na złamanie normy sankcjonowanej karą w ten sposób, że każdy sprawca jest sprawiedliwie ukarany. W tym wyraża się prewencja generalna, że górną granicę kary limituje stopień winy sprawcy, a dolną wyznaczają potrzeby prewencji generalnej" (vide: wyrok SA Kraków publ. w KZS 10/02 poz. 52, wyrok SA Łódź 4.07.2001r. - OSNPK 4/02/17).

Z przytoczonych wyżej względów sąd nie znalazł podstaw do wzmożenia represji karnej wobec oskarżonego. W ocenie sądu orzeczona kara jest dostosowana do stopnia społecznej szkodliwości czynu, będzie stanowiła dla oskarżonego dostateczną dolegliwość i w konsekwencji zrealizuje cele w zakresie prewencji indywidualnej i generalnej, gdyż uzmysłowi nieopłacalność tego typu zachowań.

O kosztach procesu orzeczono w myśl 624§1 kpk w zw. z art. 113§1kks mając na względzie trudną sytuację materialną oskarżonego , który utracił swe dotychczasowe źródło dochodu, w związku z tym miałby problemy z pozyskaniem środków na pokrycie tych należności sądowych.