Postanowienie SN z 16 grudnia 2009, sygn. I CZ 96/09
Data orzeczenia
16 grudnia 2009
Sąd
Sąd Najwyższy
Wydział
Izba Cywilna, Wydział I
Przewodniczący
SSN Jan Górowski
Tagi
Podstawa prawna
POSTANOWIENIE
Dnia 16 grudnia 2009 r.
Sąd Najwyższy w składzie :
SSN Jan Górowski (przewodniczący)
SSN Wojciech Jan Katner (sprawozdawca)
SSN Barbara Myszka
w sprawie z powództwa P. S.A.
przeciwko K. S.A.
o zapłatę,
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej
w dniu 16 grudnia 2009 r.,
zażalenia strony pozwanej na postanowienie Sądu Apelacyjnego
z dnia 18 sierpnia 2009 r., sygn. akt [....],
oddala zażalenie.
2
Uzasadnienie
Sąd Apelacyjny, postanowieniem z dnia 18 sierpnia 2009 r. odrzucił apelację
pozwanej K. S.A. od wyroku Sądu Okręgowego w W. z dnia 31 października 2008
r. Przyczyną takiego stanowiska Sądu Apelacyjnego było nie usunięcie w terminie
braków apelacji, w odniesieniu do wykazania umocowania pełnomocnika do
reprezentowania skarżącej Spółki. Stwierdzony brak nie został usunięty mimo
wezwania pełnomocnika pozwanej pod rygorem odrzucenia apelacji.
W zażaleniu pozwana wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia
z zasądzeniem kosztów twierdząc, że dokonała wszelkich czynności, do których
została zobowiązana przez Sąd.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Z akt sprawy wynika, że pozwana Spółka wykonując wezwanie Sądu
Apelacyjnego przedłożyła w oryginale odpis z KRS oraz uwierzytelnioną przez
pełnomocnika substytucyjnego kopię oświadczenia obecnego Prezesa pozwanej
Spółki, potwierdzającego dokonane przez dotychczasowych pełnomocników
procesowych czynności i działania prawne oraz faktyczne przed Sądami obu
instancji. Ze względu na to, że powyższe oświadczenie dotyczyło także czynności
dokonanych w postępowaniu apelacyjnym, pełnomocnik substytucyjny pozwanej
Spółki uznał, że nie było przeszkód dla niego, jako wnoszącego apelację, do
uwierzytelnienia kopii powyższego oświadczenia. Uzasadnił to tym, że, jak
podniósł, nie można od dokumentu mającego za cel potwierdzenie prawidłowości
pełnomocnictwa wymagać spełnienia wyższych rygorów, niż samo
pełnomocnictwo; tak więc, zdaniem skarżącego odrzucenie apelacji stanowiło
przejaw zbytniego formalizmu Sądu Apelacyjnego.
Zarzuty podniesione w zażaleniu są nieuzasadnione. Kwestia nie leży
w formalizmie, mniejszym lub większym, tylko w niestarannym wykonaniu
wezwania Sądu II instancji, zawartego w wiążącym pozwaną Spółkę zarządzeniu
tego Sądu. Z zażalenia zresztą wynika, że wcale takiego zachowania się nie
zaprzecza.
3
Sąd Apelacyjny wezwał pozwaną i to ponownie do złożenia oryginału lub
notarialnie poświadczonego odpisu oświadczenia o potwierdzeniu czynności lub
wykazania umocowania prezesa Zarządu pozwanej do jednoosobowej
reprezentacji Spółki przez wykazanie daty powołania na stanowisko prezesa.
Pozwana miała więc szansę na poprawienie swego błędu. Jednak tego nie zrobiła,
potwierdzając przy tym, że nie kwestionuje powoływanego wyroku SN z dnia
30 stycznia 2008 r. III CSK 235/07 (publ.). Tymczasem cytowany wyrok trafnie
stwierdza, że radca prawny nie może uwierzytelniać wszelkich dokumentów,
których kopie (xero) przedstawia. Tak jak w oświadczeniu o potwierdzeniu przez
stronę dotychczasowych czynności pełnomocników, będąc pełnomocnikiem,
w dodatku z substytucji. Sąd Apelacyjny wyraźnie żądał i miał do tego uprawnienie,
oryginału, albo notarialnego poświadczenia odpisu tego oświadczenia, a nie xero
z nieczytelnym podpisem. Wezwanie Sądu nie zostało wykonane, a jego
stanowisko nie wynika ze zbytniego formalizmu, tylko uniknięcia zarzutu
nieważności postępowania z racji wadliwej reprezentacji. W okolicznościach sprawy
nie było to jasno dokumentowane, czego dowodzą przyczyny niniejszego
postępowania zażaleniowego.
Mając powyższe na uwadze stwierdzić należy prawidłowość zastosowania
art. 370 k.p.c. przez Sąd Apelacyjny i na podstawie art. 39814
w związku z art. 3941
§ 3 k.p.c. - zażalenie oddalić.