Wyrok z 6 grudnia 2016, sygn. III RC 142/16

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 6 grudnia 2016 roku

Sąd Rejonowy w Głubczycach, III Wydział Rodzinny i Nieletnich

w składzie następującym:

Przewodniczący: Sędzia Sądu Rejonowego Bernadeta Ziółkowska

Protokolant: Joanna Kinal

po rozpoznaniu w dniu 6 grudnia 2016 roku w Głubczycach

na rozprawie sprawy

z powództwa małoletniej N. P. reprezentowanej przez przedstawicielkę ustawową J. M.

przeciwko D. P.

o alimenty

1.  Zasądza od pozwanego D. P. na rzecz małoletniej powódki N. P. alimenty w kwocie po 500,00 zł. (pięćset złotych) miesięcznie, płatne z góry do dnia 10-go każdego miesiąca, do rąk przedstawicielki ustawowej powódki J. M., począwszy od dnia 26 września 2016 r., z ustawowymi odsetkami w razie opóźnienia w płatności którejkolwiek z rat.

2.  W pozostałym zakresie powództwo oddala.

3.  Nakazuje pobrać od pozwanego na rzecz Skarbu Państwa – Sądu Rejonowego
w G. kwotę 60,00 (sześćdziesiąt) złotych tytułem nieuiszczonych
w sprawie kosztów sądowych.

4.  Zasądza od małoletniej N. P. reprezentowanej przez przedstawicielkę ustawową J. M. na rzecz pozwanego D. P. kwotę 137,00 (sto trzydzieści siedem) złotych, tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego.

5.  Wyrokowi w pkt. 1 nadaje rygor natychmiastowej wykonalności.

Sygn. akt III RC 142/16

UZASADNIENIE

Pozwem z dnia 26 września 2016 roku przedstawicielka ustawowa małoletniej powódki N. J. M., wniosła o zasądzenie od pozwanego D. P., na rzecz córki, alimentów w kwocie po 800,00 zł miesięcznie, płatnych do dnia 10-go każdego miesiąca.

W uzasadnieniu pozwu podniosła, że pozwany, który jest ojcem małoletniej, nie łoży na jej utrzymanie i nie prowadzą wspólnego gospodarstwa domowego.

W odpowiedzi na pozew D. P. wniósł o oddalenie powództwa w całości oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego. Pozwany podniósł, iż do września 2016 roku zamieszkiwał wraz z powódką i jej matką, przez cały czas wspólnego zamieszkiwania pozwany pracował i łożył na utrzymanie rodziny. Od czasu wyprowadzki pozwany dobrowolnie łoży na utrzymanie córki, w październiku 2016 roku przekazał kwotę 300 zł, a w listopadzie 2016 roku kwotę 400 zł do rąk J. M.. Oprócz przekazania w/w wskazanych kwot D. P. wskazał, iż na bieżąco kupuje córce jedzenie, zabawki, ubranka, mleko, pieluchy, gdyż córka przebywa u niego 2-4 razy w tygodniu. Pozwany wskazał ponadto, iż córka jest dzieckiem zdrowym, nie choruje, dobrze się rozwija. W ocenie pozwanego kwota 300,00 zł miesięcznie tytułem alimentów, którą przekazuje matce małoletniej, jest wystarczająca na potrzeby 2-letniego dziecka. Z ostrożności procesowej pozwany uznał roszczenie powódki do kwoty 400,00 zł.

Na rozprawie w dniu 6 grudnia 2016 roku pozwany D. P. chciał zawrzeć ugodę i zaproponował kwotę 400,00 zł tytułem alimentów. J. M. nie zgodziła się na warunki ugody. Strony podtrzymały swoje dotychczasowe stanowiska procesowe.

Sąd ustalił następujący stan faktyczny:

Małoletnia powódka N. P., urodzona (...)
w R., jest córką pozwanego D. P. i J. M..

dowód: odpis zupełny aktu urodzenia – k. 18 akt

N. P. mieszka wraz z matką J. M. w K.. J. M. jest właścicielką 3-pokojowego mieszkania w K., które kupiła jej matka. Do września 2016 roku D. P. zamieszkiwał wraz z J. M. i córką N..

dowód: zeznania J. M. – k. 59-60 (czas nagrania: 00:13:44)

Małoletnia N. P. jest dzieckiem zdrowym, nie choruje i rozwija się prawidłowo, nie korzysta już z pampersów. Obecnie pozostaje pod opieką matki. Po ukończeniu wieku 2 lat i 8 miesięcy małoletnia będzie mogła zostać przyjęta do przedszkola.

dowód: zeznania J. M. – k. 59-60 (czas nagrania: 00:13:44)

Na koszty utrzymania dziecka składają się koszty zakupu odzieży w kwocie 50-100 zł miesięcznie, mleka modyfikowanego 120 zł miesięcznie. W październiku D. P. zakupił dla córki ubranka, a w listopadzie przelał J. M. kwotę 100 zł na zakup butów dla małoletniej. D. P. kupuje także mleko dla córki, jednakże nie jest to wystraczająca dla małoletniej ilość.

J. M. ponosi następujące koszty: wyżywienie dla niej i dwójki małoletnich dzieci – 500 zł miesięcznie, artykuły chemiczne i kosmetyki – 150 zł co drugi miesiąc, witaminy – 30 zł co drugi miesiąc, abonament telewizyjny - 156,20 zł miesięcznie, rata kredytu – 119,26 zł miesięcznie za stół i krzesła, a koniec okresu spłaty przypada na kwiecień 2017 roku, czynsz za mieszkanie - 630 zł miesięcznie, w którym zawarta jest opłata za centralne ogrzewanie. W listopadzie rachunek za gaz wyniósł 57,87 zł. Rachunek za prąd w listopadzie wyniósł 78,96 zł, a w grudniu 114,55 zł. Różnica wynikła z wcześniejszej nadpłaty w rachunkach. J. M. wypowiedziała umowę na usługi telewizyjne w zakresie pakietów sportowych i po upływie okresu wypowiedzenia umowy za telewizję będzie płacić 90 zł miesięcznie.

dowód: pismo procesowe przedstawicielki ustawowej małoletniej powódki – karta 45

druki przelewów za telewizję – k. 47

potwierdzenie przyjęcia wypowiedzenia umowy – k. 48

rachunek za gaz – k. 49

druk przelewu za kredyt – k. 50

potwierdzenie przelewu czynszu – k. 51

rachunki za prąd – k. 52

potwierdzenie transakcji z dnia 19.11.2016r. – k. 22

zeznania J. M. – k. 59-60 (czas nagrania: 00:13:44)

Matka małoletniej J. M. jest osobą bezrobotną. W okresie 8.12.2015-31.12.2015 oraz 1.01.2016-4.06.2016 pobierała zasiłek dla bezrobotnych. J. M. objęta jest pomocą MOPS w K.. W okresie sierpnia, września i października 2016 roku wypłacono jej zasiłek okresowy w październiku w kwocie 512 zł, zasiłek rodzinnych w kwocie po 118 zł miesięcznie na rzecz syna J. M., we wrześniu dodatek do zasiłku rodzinnego w kwocie 100 zł, świadczenie wychowawcze w sierpniu i we wrześniu po 500 zł miesięcznie, a w październiku 1500 zł. J. M. nie mogła uzyskać zasiłku rodzinnego na małoletnią N. P., gdyż dochód D. P. zawyżał dochód małoletniej, uniemożliwiając otrzymanie takiego zasiłku. Po wydaniu wyroku w sprawie alimentów J. M. będzie mogła ubiegać się o przyznanie zasiłku rodzinnego na córkę.

J. M. legitymuje się wykształceniem średnim. Powódka poszukiwała pracy, złożyła podanie m.in. do firmy (...). W sezonie, kiedy odbywają się wesela i inne imprezy okolicznościowe, powódka weekendowo pracuje w restauracji (...) w K. i jest w stanie zarobić ok. 300 zł za weekend, jednakże nie pracuje w każdy weekend. W grudniu z uwagi na okres adwentowy nie będzie miała możliwości podejmowania pracy dorywczej.

dowód: zaświadczenie MOPS w K. z dnia 17.11.2016r. – k. 43

zaświadczenie PUP G. z dnia 30.11.2016r. – k. 44

zeznania J. M. – k. 59-60 (czas nagrania: 00:13:44)

Pozwany D. P. posiada wykształcenie średnie bez zawodu, zatrudniony jest
w firmie (...) Sp. z o.o. w G. na umowę o pracę na czas nieoznaczony na stanowisku stolarz (...). Pozwany z tytułu pracy osiągał następujący dochód miesięczny netto: październik 2015r. – 2.494,60 zł, listopad 2015r. – 2.400,03 zł, grudzień 2015r. – 2.400,03 zł, styczeń 2016r. – 2.400,03 zł, luty 2016r. – 2.559,96 zł, marzec 2016r. – 2.802,08 zł, kwiecień 2016r. – 3.502,54 zł, maj 2016r. – 4.297,19 zł, czerwiec 2016r. – 4.187,87 zł, lipiec 2016r. – 4.682,20 zł, sierpień 2016r. – 3.300,22 zł, październik 2016r. – 3.994,22 zł. Wynagrodzenie stałe pozwanego w okresie sierpnia-października 2016 roku wynosiło 4.783,38zł brutto. Średnie miesięczne wynagrodzenie pozwanego w miesiącach sierpień-październik 2016 roku wynosiło 3.404,76 zł netto. Zmniejszenie wynagrodzenia pozwanego związane jest z wprowadzeniem przez pracodawcę systemu dwuzmianowego, co eliminuje możliwość pracowania w soboty.

Pozwany aktualnie zamieszkuje z matką C. P., z którą prowadzi wspólne gospodarstwo domowe. Pozwany przelewa na rzecz matki miesięcznie kwoty po 400 zł na koszty utrzymania mieszkania. C. P. otrzymuje świadczenie rentowe w wysokości 878,17 zł netto miesięcznie. Pozwany ponosi następujące koszty: jedzenie – 600 zł miesięcznie, paliwo – 200 zł miesięcznie, raty kredytu – 117,62 zł za telewizor (do sierpnia 2017r.) i 174,87 zł za kosiarkę (24 raty od września 2015r.), abonament telewizyjny – 49 zł miesięcznie, doładowanie telefonu – 50 zł miesięcznie, zakup odzieży – ok. 300 zł miesięcznie. We wrześniu, październiku i listopadzie 2016 roku pozwany zakupił flot i muł za kwotę 1.021,79 zł, gdyż matki pozwanego nie stać na zakup opału.

W październiku 2016 roku D. P. przelał na rzecz matki C. P. kwotę 400 zł tytuł przelewu określając jako „prezent”, następnie w listopadzie 2016 roku przelał na rzecz matki kwotę 450 zł, również tytuł przelewu określając jako „prezent”.

dowód: pismo procesowe pozwanego – k. 19-20

potwierdzenia transakcji – k. 25, 26, 30, 35, 38, 39

zaświadczenie o zatrudnieniu i wysokości zarobków – k. 27-29

potwierdzenie transakcji z dnia 28.10.2016r. – k. 30

faktury nr (...) – k. 31-32

umowa abonencka nr (...)-600-341-432 – k. 33-34

umowa o kredyt za zakup towarów i usług – k. 36-37

umowa kredytu ratalnego – k. 40-41

zeznania pozwanego D. P. – k. 60(czas nagrania 00:31:16)

Pozwany przelał J. M. na rzecz córki kwoty: w październiku 2016r. – 300 zł, w listopadzie 2016r. – 300 zł. oraz 100 zł celem zakupienia obuwia. Od czasu rozstania z J. M. pozwany miesięcznie na zabawki, ubrania i jedzenie dla małoletniej przeznacza ok. 150 zł.

dowód: potwierdzenie transakcji – k. 23-24

zeznania pozwanego D. P. – k. 60(czas nagrania 00:31:16)

zeznania J. M. – k. 59-60 (czas nagrania: 00:13:44)

Pozwany 4 razy w tygodniu widuje się z córką. Wtedy zabiera ją do siebie do domu na 3-4 godziny, bawią się wspólnie, chodzą na plac zabaw.

dowód: zeznania pozwanego D. P. – k. 60(czas nagrania 00:31:16)

Sąd zważył co następuje :

Powództwo co do zasady zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z treścią art. 133 § 1 kro rodzice obowiązani są do świadczeń alimentacyjnych względem dziecka, które nie jest jeszcze w stanie utrzymać się samodzielnie, chyba że dochody z majątku dziecka wystarczają na pokrycie kosztów jego utrzymania i wychowania. Art. 135 § 1 kro stanowi natomiast, że zakres świadczeń alimentacyjnych zależy od usprawiedliwionych potrzeb uprawnionego oraz od zarobkowych i majątkowych możliwości zobowiązanego. Rodzice
w żadnym razie nie mogą natomiast uchylać się od obowiązku alimentacyjnego względem dziecka, które nie jest w stanie utrzymać się samodzielnie tylko na tej podstawie, że wykonywanie obowiązku alimentacyjnego stanowiłoby dla nich nadmierny ciężar. Rodzice muszą więc podzielić się z dzieckiem nawet najmniejszymi dochodami (zob. Z. Krzemiński: Alimenty i ojcostwo. Komentarz, Oficyna 2008).

Kodeks rodzinny i opiekuńczy statuuje również zasadę równej stopy życiowej rodziców i dzieci. Świadczenia alimentacyjne rodziców względem dzieci, do czasu osiągnięcia przez nie samodzielności życiowej, nie są limitowane stanem niedostatku. Od chwili urodzenia się dziecka rodzice obowiązani są zapewnić mu utrzymanie na takiej samej stopie, na jakiej sami żyją (zob. K. Piasecki (red.): Kodeks rodzinny i opiekuńczy. Komentarz, Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis Warszawa 2006).

W niniejszej sprawie bezspornym jest, iż na pozwanym D. P. ciąży obowiązek alimentacyjny wobec jego córki, małoletniej N. P.. Przedstawicielka ustawowa małoletniej J. M. nie jest bowiem w stanie utrzymać córki samodzielnie, jest osobą bezrobotną, pobiera zasiłek okresowy w kwocie 512 zł, zasiłek rodzinny na syna z pierwszego małżeństwa w kwocie 118 zł, we wrześniu otrzymała dodatek do zasiłku rodzinnego w kwocie 100 zł. Po wydaniu wyroku w niniejszej sprawie J. M. będzie mogła również ubiegać się o zasiłek rodzinny na córkę N. P., co do tej pory było niemożliwe. Ponadto należy zauważyć, iż J. M. starała się podejmować prace weekendowe w restauracji (...) z czego potrafiła zarobić ok. 300 zł na weekend. Jednakże nie jest to praca stała, uzależniona jest bowiem od sezonu, od tego czy są organizowane wesela i imprezy okolicznościowe. Powódka nie może w chwili obecnej podjąć pracy stałej, gdyż sprawuje opiekę nad małoletnią N., którą będzie mogła posłać do przedszkola po ukończeniu przez nią 2 lat i 8 miesięcy.

J. M. w sierpniu i we wrześniu 2016 roku otrzymała świadczenie wychowawcze w kwotach po 500 zł, a w październiku w kwocie 1500 zł. W ocenie Sądu zasiłku wychowawczego z programu 500+ nie można wliczać do kwoty dochodów, jakie Sąd powinien brać przy ustalaniu należnych alimentów albowiem nie zwalnia ono ojca z zaspakajania kosztów uzasadnionych potrzeb małoletniej. Ponadto świadczenie z programu 500+ stanowi środki dodatkowe, które powinny być przeznaczane na rozwój dziecka, zajęcia dodatkowe itp., a nie na zaspokojenie podstawowych jego potrzeb, do czego zobowiązani są rodzice dziecka.

Świadczenie alimentacyjne może być wypełniania poprzez świadczenie pieniężne lub przez codzienną opiekę, nadzór i troskę o zdrowie i wychowanie małoletniej. Matka małoletniej J. M. wypełnia to zobowiązanie właśnie poprzez codzienną opiekę nad małoletnią N. P., która ukończyła 2 lata. Sąd miał na uwadze, iż pozwany często zabiera córkę do siebie, spędza z nią czas, jednakże nie zmienia to faktu, iż główną pieczę nad małoletnią, codzienną opiekę i troskę sprawuje matka J. M..

Kwestię sporną stanowi natomiast ustalenie wysokości wydatków finansujących usprawiedliwione potrzeby małoletniej powódki, przy uwzględnieniu zarobkowych i majątkowych możliwości pozwanego.

Ustalając stan faktyczny w niniejszej sprawie Sąd oparł się przede wszystkim na obiektywnych dowodach z dokumentów, znajdujących się w aktach niniejszej sprawy, a wskazanych w części ustaleń faktycznych niniejszego uzasadnienia. Zdaniem Sądu żądana przez powódkę kwota 800,00 złotych jest zdecydowanie zawyżona. W ocenie Sądu potrzeby dwuletniego dziecka oczywiście są wysokie, jednakże na względzie należy mieć fakt, iż małoletnia pozostaje pod opieką matki, a zatem nie ponosi ona kosztów opłaty za przedszkole. Małoletnia jest dzieckiem zdrowym, jedynym wydatkiem na lekarstwa jest zakup raz na dwa miesiące witamin za kwotę 30 zł. Ponadto pozwany partycypuje w kosztach zakupu mleka, kupuje córce ubrania, a w listopadzie 2016 roku przelał kwotę 100 zł na zakup butów dla małoletniej.

W ocenienie Sądu kwota 500 zł tytułem alimentów na małoletnią N. P. jest wystarczająca i w pełni zaspokoi potrzeby małoletniej. Jednocześnie zdaniem Sądu pozwany D. P. będzie w stanie uiszczać taką kwotę.

Jak wynika z przedłożonych przez pozwanego zaświadczeń o zatrudnieniu i zarobkach D. P. jest zatrudniony w firmie (...) Sp. z o.o. na umowę o pracę na czas nieoznaczony. Jest to zatem zatrudnienie stałe i pewne. W ocenie Sądu na uznanie nie zasługują twierdzenia pozwanego, jakoby jest wynagrodzenie malało. Z zaświadczenia wynika bowiem, iż wynagrodzenie stałe pozwanego pozostaje bez zmian i w miesiącach sierpień-październik wynosiło 3.341,70 zł brutto. Natomiast zmianie ulega wynagrodzenie zmienne, co związane jest z pracą przez pozwanego w nadgodzinach lub w soboty. Jak zeznał pozwany pracodawca wprowadza system dwuzmianowy co uniemożliwi pracę w soboty i uzyskiwanie dodatkowego wynagrodzenia. Jednakże wynagrodzenie stałe pozwanego pozostaje bez zmian i w ocenie Sądu jest wysokie biorąc pod uwagę, iż minimalne wynagrodzenie za pracę wynosi 1850 zł brutto, a pozwany zarabia niemal dwukrotnie więcej.

Zdaniem Sądu pozwany D. P. w wyższym stopniu czuje się zobowiązany wobec swoje matki C. P. niż wobec córki N. P.. Kwoty 300 zł przekazane przez pozwanego tytułem alimentów na rzecz córki są niższe niż kwoty przekazywane na rzecz matki, bowiem w październiku pozwany przelał na jej rzecz kwotę 400 zł, a w listopadzie kwotę 450 zł. Ponadto pozwany zakupił w miesiącach wrzesień-listopad opał za kwotę ponad 1000 zł. Zdaniem sądu do uzasadnionych kosztów utrzymania pozwanego w ocenie Sądu nie można zaliczyć wszystkich kredytów wziętych przez pozwanego, jak chociażby zakup kosiarki czy pieca, albowiem był to dobrowolny wydatek na rzecz matki pozwanego.

Mając na uwadze powyższe, zdaniem Sądu kwota 500,00 zł miesięcznie tytułem alimentów jest adekwatna do usprawiedliwionych potrzeb małoletniej powódki oraz możliwości zarobkowych
i majątkowych pozwanego, przy uwzględnieniu wskazanej wyżej zasady równej stopy życiowej rodziców i ich dzieci, a w pozostałym zakresie powództwo nie znajduje uzasadnienia i należało je oddalić. W ocenie Sądu kwota 500 zł tytułem alimentów nie będzie nadmiernie obciążała budżetu pozwanego, a jednocześnie zaspokoi uzasadnione potrzeby małoletniej. Podkreślenia wymaga fakt, iż pozwany w piśmie procesowym z dnia 26.11.2016r. uznał powództwo do kwoty 400 zł.

Orzeczenie o kosztach sądowych uzasadnia przepis art. 113 w zw. z art. 13 ust. 1 ustawy
o kosztach sądowych w sprawach cywilnych i art. 22 k.p.c., a w przedmiocie nadania wyrokowi rygoru natychmiastowej wykonalności – przepis art. 333 § 1 pkt 1 k.p.c. Rozstrzygnięcie w pkt 4 wyroku znajduje uzasadnienie w przepisie art. 98§1 k.p.c.

Reasumując powyższe rozważania orzeczono jak w sentencji.