Postanowienie SN z 19 stycznia 2010, sygn. IV CNP 88/09
Data orzeczenia
19 stycznia 2010
Sąd
Sąd Najwyższy
Wydział
Izba Cywilna, Wydział IV
Przewodniczący
SSN Krzysztof Strzelczyk
Tagi
Podstawa prawna
POSTANOWIENIE
Dnia 19 stycznia 2010 r.
Sąd Najwyższy w składzie :
SSN Krzysztof Strzelczyk
w sprawie ze skargi pozwanego o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego
wyroku Sądu Okręgowego w G.
z dnia 25 lipca 2007 r., sygn. akt XII Ga (…),
w sprawie z powództwa H. K. przeciwko D. M.
o zapłatę,
na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej
w dniu 19 stycznia 2010 r.,
odrzuca skargę
Uzasadnienie
Sąd Okręgowy w G. wyrokiem z dnia 25 lipca 2007 r. w sprawie z powództwa H.
K. przeciwko D. M. o zapłatę na skutek apelacji powoda od wyroku Sądu Rejonowego w
G. z dnia 4 lutego 2007 r. zmienił zaskarżony wyrok w punkcie I w ten sposób, że
zasądził od pozwanego D. M. na rzecz powoda H. K. kwotę 40 000 zł z ustawowymi
odsetkami od kwot 20 000 zł od dnia 1 czerwca 1998 r. do dnia zapłaty; 20 000 zł od
dnia 1 września 1998 r. do dnia zapłaty, rozstrzygając o kosztach postępowania jak w
sentencji.
Pozwany D. M. wniósł skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem powyższego
orzeczenia. Zaskarżając w całości przedmiotowy wyrok zarzucił Sądowi Okręgowemu
naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię art. 118 k.c. polegającą na
2
przyjęciu, że roszczenia w sprawach gospodarczych dotyczących wzajemnego
rozliczenia się wspólników z tytułu prowadzonej wspólnie działalności gospodarczej
przedawniają się z upływem dziesięciu lat i nie stosuje się trzyletniego terminu
przedawnienia, albowiem roszczenia te nie pozostają w związku z prowadzoną
działalnością gospodarczą. Jako przepis, z którym zaskarżone orzeczenie jest
niezgodne skarżący wskazał art. 118 k.c.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia,
stanowi jeden z instrumentów realizacji konstytucyjnej zasady odpowiedzialności
odszkodowawczej Skarbu Państwa z tytułu bezprawnej działalności władzy publicznej.
Jako specjalny procesowy środek prawny ma na celu badanie legalności jurysdykcyjnej
działalności sądów powszechnych, przez kontrolę zgodności z prawem prawomocnych
orzeczeń sądów drugiej instancji, a wyjątkowo sądów pierwszej instancji.
Postępowanie ze skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego
orzeczenia toczy się przed Sądem Najwyższym i objęte jest przymusem adwokacko-
radcowskim (art. 871
k.p.c.). Z uwagi na szczególny charakter i rolę tego środka
prawnego, jak również ze względu na udział w postępowaniu profesjonalnych
pełnomocników ustawodawca zdecydował się na podwyższenie – podobnie jak w
przypadku skargi kasacyjnej - wymagań formalnych, które środek ten powinien spełniać.
Zgodnie z art. 4255
§ 1 k.p.c. skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem
prawomocnego orzeczenia powinna zawierać oznaczenie orzeczenia, od którego jest
wniesiona, ze wskazaniem, czy jest ono zaskarżone w całości lub w części,
przytoczenie jej podstaw oraz ich uzasadnienie, wskazanie przepisu prawa, z którym
zaskarżone orzeczenie jest niezgodne, uprawdopodobnienie wyrządzenia szkody,
spowodowanej przez wydanie orzeczenia, którego skarga dotyczy, wykazanie, że
wzruszenie zaskarżonego orzeczenia w drodze innych środków prawnych nie było i nie
jest możliwe, a ponadto – gdy skargę wniesiono stosując art. 4241
§ 2 k.p.c.- że
występuje wyjątkowy wypadek uzasadniający wniesienie skargi, oraz wniosek o
stwierdzenie niezgodności orzeczenia z prawem.
Wymienione wymagania skargi mają charakter konstrukcyjny i powinny być
spełnione kumulatywnie. Skarga niespełniająca któregokolwiek z nich jest dotknięta tzw.
brakiem istotnym, nienaprawialnym i podlega odrzuceniu, bez wzywania do jego
usunięcia – art. 4248
§ 1 k.p.c. (por. post. SN z 12 czerwca 2006 r., I CNP 21/06,
3
niepubl., post. SN z 27 lipca 2006 r., III CNP 34/06, niepubl., post. SN z 17 stycznia
2007 r. I CNP 76/06, niepubl.).
Zgodnie z treścią przepisu art. 4245
§ 1 pkt 5 k.p.c., na wnoszącym skargę ciąży
obowiązek wykazania, że wzruszenie zaskarżonego orzeczenia w drodze innych
środków prawnych nie było i nie jest możliwe. Środkami prawnymi od prawomocnych
orzeczeń wydanych w sprawach rozpoznawanych w postępowaniu procesowym są
skarga kasacyjna, skarga o wznowienie postępowania i powództwa opozycyjne.
Obowiązkiem wnoszącego skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem
prawomocnego orzeczenia jest zatem przeprowadzenie wywodu, z którego wynikałoby,
że żaden z wymienionych środków prawnych nie jest dopuszczalny albo, że z innych
względów nie mógłby odnieść skutku. Należy przy tym podkreślić, że artykuł 4245
§ 1
pkt 5 k.p.c., wyraźnie wskazuje, że okoliczność ta ma zostać przez skarżącego
„wykazana”. Nie wystarczy zatem samo twierdzenie skarżącego nie poparte w tym
zakresie stosowną argumentacją i przytoczeniem właściwych przepisów prawnych (por.
post. SN z 17 sierpnia 2005 r., I CNP 5/05, OSNC 2006, nr 1, poz. 17; post. SN z 22
listopada 2006 r., V CNP 140/06, niepubl.; post. SN z 30 stycznia 2008 r., V CNP
199/07, niepubl.).
Skarżący w niniejszej sprawie nie wykazał, że wzruszenie zaskarżonego
orzeczenia w drodze innych środków prawnych nie było i nie jest możliwe. W tym
zakresie ograniczył się wyłącznie do gołosłownego stwierdzenia, odpowiadającego
ustawowej formule, że nie jest możliwa zmiana lub uchylenie zaskarżonego orzeczenia
w drodze innych środków prawnych.
Mając powyższe na uwadze, Sąd Najwyższy na podstawie art. 4248
§ 1 w zw. z
art. 4245
§ 1 pkt 5 k.p.c. orzekł jak w sentencji.