sygn. I CZ 4/10 4 marca 2010 Sąd Najwyższy

Postanowienie SN z 4 marca 2010, sygn. I CZ 4/10

Data orzeczenia 4 marca 2010
Sąd Sąd Najwyższy
Wydział Izba Cywilna, Wydział I
Przewodniczący SSN Krzysztof Pietrzykowski
Tagi
#Sąd Najwyższy #Izba Cywilna #postanowienie SN
Sygn. akt I CZ 4/10
POSTANOWIENIE
Dnia 4 marca 2010 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Krzysztof Pietrzykowski (przewodniczący)
SSN Marek Sychowicz (sprawozdawca)
SSN Katarzyna Tyczka-Rote
w sprawie ze skargi E. W.
o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego postanowienia
Sądu Okręgowego w W. z dnia 17 grudnia 2008 r.,
sygn. akt V Cz (…), wydanego
w sprawie ze skargi dłużniczki E. W.
przy uczestnictwie Miasta W.
na czynności komornika,
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej
w dniu 4 marca 2010 r.,
zażalenia dłużniczki na postanowienie Sądu Okręgowego w W.
z dnia 15 lipca 2009 r., sygn. akt V WSC (…),
oddala zażalenie.
Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 15 lipca 2009 r. Sąd Okręgowy w W. odrzucił skargę
dłużniczki E. W. o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego postanowienia
tego Sądu z dnia 17 grudnia 2008 r. oddalającego zażalenie na postanowienie Sądu
Rejonowego w W. z dnia 14 kwietnia 2008 r., oddalające skargę na czynności
komornika. Podstawą odrzucenia jest stwierdzenie, że skarga została wniesiona
2
osobiście przez dłużniczkę, bez dochowania obowiązku zastępstwa stron przed Sądem
Najwyższym przez adwokatów lub radców prawnych (art. 871
§ 1 k.p.c.).
W zażaleniu na wymienione postanowienie dłużniczka zarzuciła nierozpoznanie
istoty sprawy a nadto naruszenie art. 130 § 1 k.p.c. przez błędne zastosowanie, art. 212,
401 p. 2 k.p.c. przez ich niezastosowanie, art. 328 § 2 w zw. z art. 397 § 2 k.p.c. przez
niedostateczne uzasadnienie zaskarżonego postanowienia oraz art. 4246
§ 3 w zw. z
art. 4241
§ 1 i art. 4245
k.p.c. przez przyjęcie, że dłużniczka wniosła skargę o
stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia. Podniosła, że Sąd
Okręgowy błędnie potraktował wniosek z dnia 2 lipca 2009 r. jako skargę o stwierdzenie
niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia, gdyż nie wniosła ona takiej skargi i
wniosek nie zawiera elementów konstrukcyjnych takiej skargi i że Sąd powinien ją
wezwać do sprecyzowania żądania. Wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia
i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Złożone przez dłużniczkę pismo z dnia 2 lipca 2009 r. zatytułowane zostało
„Wniosek o unieważnienie postępowania”, a w jego treści zawarte zostało żądanie
„unieważnienia postępowania” prowadzonego w Sądzie Rejonowym i Sądzie
Okręgowym, w których wydane zostały postanowienia z dnia 14 kwietnia 2008 r. i z dnia
17 grudnia 2008 r. W sytuacji, gdy Kodeks postępowania cywilnego zawiera zamknięty
katalog środków zaskarżenia, a pismo dotyczyło postępowania zakończonego
postanowieniem sądu drugiej instancji, jest oczywiste, że mogło ono zostać
potraktowane jedynie jako środek zaskarżenia przysługujący od takiego orzeczenia. Nie
mogło więc zostać potraktowane jako zażalenie do Sądu Najwyższego, gdyż
postanowienie z dnia 17 grudnia 2008 r. nie jest postanowieniem, na które stosownie do
art. 3941
§ 1 i 2 w zw. z art. 13 § 2 k.p.c. takie zażalenie przysługuje. Nie mogło być też
potraktowane jako skarga kasacyjna, gdyż od postanowienia sądu drugiej instancji
wydanego po rozpoznaniu zażalenia w postępowaniu egzekucyjnym skarga kasacyjna
nie przysługuje (art. 7671
§ 2 k.p.c.). W postępowaniu egzekucyjnym brak jest przepisu
przewidującego wprost dopuszczalność wznowienia postępowania, a ze względu na
charakter tego postępowania przepisy o wznowieniu postępowania w procesie (art. 399
- 4161
k.p.c.) nie znajdują co do niego odpowiedniego zastosowania (art. 13 § 2 k.p.c.).
Zatem jedynym środkiem zaskarżenia, jaki mógł być wniesiony przez dłużniczkę, była
skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia (art. 4241
§ 1
k.p.c.). Sąd Okręgowy zachował się więc racjonalnie. Niecelowe było wzywanie
3
dłużniczki do sprecyzowania, jaki środek zaskarżenia wniosła, skoro środkiem tym
mogła być jedynie skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego
orzeczenia.
Skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia jest
środkiem prawnym wnoszonym do Sądu Najwyższego. W myśl art. 871
§ 1 k.p.c. (poza
wyjątkami przewidzianymi w § 2 art. 871
k.p.c.) powinna zatem być sporządzona przez
adwokata lub radcę prawnego. Skarga niespełniająca tego wymagania podlega
odrzuceniu przez sąd, który wydał zaskarżone orzeczenie (art. 4246
§ 3 k.p.c.).
Zaskarżone postanowienie wydane zostało bez naruszenia prawa.
Wobec niezasadności zażalenia, Sąd Najwyższy na podstawie art. 39814
w zw. z
art. 3941
§ 3 k.p.c. postanowił jak w sentencji.