Postanowienie SN z 12 marca 2010, sygn. II CNP 115/09
Data orzeczenia
12 marca 2010
Sąd
Sąd Najwyższy
Wydział
Izba Cywilna, Wydział II
Przewodniczący
SSN Dariusz Zawistowski
Tagi
Podstawa prawna
POSTANOWIENIE
Dnia 12 marca 2010 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Dariusz Zawistowski
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 12 marca 2010 r.,
skargi „D.(...)” Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w T.
o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego postanowienia
Sądu Okręgowego w Z. z dnia 10 października 2008 r.,
sygn. akt VI Cz (…)
wydanego w sprawie z wniosku wierzycieli: „E.(…)” Spółki z ograniczoną
odpowiedzialnością w likwidacji w Z.,
(…) Bank (…) Spółki Akcyjnej w Ż.,
Urzędu Miasta - Wydziału Finansowego w Z., „H.(…)” Spółki z ograniczoną
odpowiedzialnością w Z., (…) Bank Spółki Akcyjnej w K., (…) Wodociągów i Kanalizacji
w Z., Hurtowni Materiałów Budowlanych „E.(…)” Spółki Jawnej - R. R., M. R.-G. i I. G. z
siedzibą w Ł., (…) Spółki Gazownictwa Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w W.
Oddział Zakład Gazowniczy Z. oraz „D.(…)” Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w
T.
przeciwko dłużnikowi „B.(…)” Spółce z ograniczoną odpowiedzialnością w T.
przy uczestnictwie P. S., K. S., K. P., K. G.-S. i B. S.
o przysądzenie prawa własności,
odrzuca skargę.
Uzasadnienie
Zgodnie z art. 4241
§ 1 k.p.c. skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem
prawomocnego orzeczenia przysługuje od prawomocnego orzeczenia sądu drugiej
2
instancji kończącego postępowanie w sprawie, gdy przez jego wydanie stronie została
wyrządzona szkoda, a zmiana lub uchylenie tego orzeczenia w drodze
przysługujących stronie środków prawnych nie było i nie jest możliwe. Jeżeli zatem
zmiana lub uchylenie w drodze innych środków prawnych było lub jest możliwe, to
skarga taka jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu. Na marginesie należy
wskazać, iż niedopuszczalność skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem
prawomocnego orzeczenia, wynikająca z możliwości zaskarżenia prawomocnego
wyroku sądu drugiej instancji (art. 4248
§ 2 k.p.c.), występuje zarówno przy świadomej
rezygnacji strony z wniesienia skargi kasacyjnej, jak i przy zawinionej przez stronę
niemożności skorzystania z tego środka (por. postanowienie z dnia 23 stycznia 2008
r., V CNP 187/07, OSNC-ZD 2008/4/107).
Skarżący starał się wykazać, iż wzruszenie zaskarżonego orzeczenia Sądu
Okręgowego w drodze innych środków prawnych nie było i nie jest możliwe.
Stwierdził, że Sąd Okręgowy w Z. postanowieniem z dnia 11 marca 2008 r.
odrzucił skargę kasacyjną wierzyciela jako niedopuszczalną z powołaniem się na art.
7674
§ 2 k.p.c. Postanowienie to nie zostało zaskarżone. Tymczasem art. 7 ustawy z
dnia 2 lipca 2004 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania cywilnego oraz niektórych
innych ustaw (Dz. U. Nr 172, poz. 1804) stanowi, że postępowanie zabezpieczające i
egzekucyjne wszczęte przed dniem wejścia w życie tej ustawy toczy się według
przepisów dotychczasowych. W rozpoznawanej sprawie postępowanie egzekucyjne
zostało wszczęte przed dniem 5 lutego 2005 r., tj. przed dniem wejścia w życie
wspomnianej wyżej ustawy. Możliwość zaskarżenia postanowienia z dnia 11 marca
powinna być zatem oceniona na podstawie przepisów dotychczasowych. Zgodnie zaś z
art. 7751
§ 2 k.p.c. w brzmieniu obowiązującym przed dniem 5 lutego 2005 r. na
postanowienie sądu drugiej instancji w przedmiocie przysądzenia własności
nieruchomości w postępowaniu egzekucyjnym przysługiwała kasacja.
W judykaturze utrwalone zostało także stanowisko, że wskazanie w skardze o
stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku, że w sprawie nie
przysługiwała skarga kasacyjna nie stanowi należytego spełnienia wymogu wykazania,
że wzruszenie zaskarżonego orzeczenia w drodze innych środków prawnych nie było i
nie jest możliwe (art. 4245
§ 1 pkt 5 k.p.c.). Z tych względów skarga podlegała
odrzuceniu na podstawie art. 4248
k.p.c.