Wyrok z 21 lutego 2017, sygn. I C 644/16

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 21 lutego 2017 r.

Sąd Rejonowy w Giżycku I Wydział Cywilny w składzie następującym:

Przewodniczący: SSR Janusz Supiński

Protokolant: Urszula Szyszka

po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 07.02.2017 r.

sprawy z powództwa U. (...) w W.

przeciwko A. Ł. (1), M. K.

o zapłatę

I.  Zasądza od pozwanych A. Ł. (1) i M. K. solidarnie na rzecz powoda U. (...) w W. kwotę 981,37 (dziewięćset osiemdziesiąt jeden 37/100) złotych z ustawowymi odsetkami od dnia 12.11.2015r. do dnia 31.12.2015r. i ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia 01.01.2016r. do dnia zapłaty.

II.  Zasądza od pozwanego A. Ł. (1) na rzecz powoda U. (...) w W. kwotę odsetek ustawowych liczonych od kwoty 981,37 zł od dnia 23.02.2013r. do dnia 11.11.2015r.

III.  Zasądza od pozwanych A. Ł. (1) i M. K. solidarnie na rzecz powoda U. (...) w W. kwotę 244 zł tytułem zwrotu kosztów procesu.

IV.  Stwierdza, że orzeczenie wobec pozwanego A. Ł. (1) jest wyrokiem zaocznym.

V.  Wyrokowi w stosunku do pozwanego A. Ł. (1) nadaje rygor natychmiastowej wykonalności.

Sygn. akt. I C 644/16

UZASADNIENIE

Powód U. (...) w W. domagał się zasądzenia solidarnie od pozwanych M. K. i A. Ł. (1) kwoty 981,37 zł wraz z odsetkami i kosztami procesu. Wskazanej kwoty dochodził z tytułu regresu od pozwanego M. K. jako sprawcy szkody i pozwanego A. Ł. (1) jako właściciela nieubezpieczonego pojazdu, za wypłacone przez powoda świadczenie na rzecz poszkodowanego, za szkodę spowodowaną nieubezpieczonym w zakresie OC pojazdem marki S. o nr rej. (...), powstałą w dniu 27.08.2012 r.

Pozwany M. K. wniósł o oddalenie powództwa wraz z kosztami procesu. Argumentował, że wprawdzie to on był sprawcą zdarzenia, to jednak nie był właścicielem pojazdu, a to do właściciela należy ubezpieczenie pojazdu w ramach ubezpieczenia obowiązkowego OC. W trakcie zdarzenia zaś wykonywał zlecone mu przez pracodawcę A. Ł. (1) obowiązki pracownicze, nie posiadał wiedzy o tym, że pojazd jest nieubezpieczony i to pracodawca w jego ocenie winien ponieść odpowiedzialność za szkodę wyrządzoną przez pracownika przy wykonywaniu przez niego obowiązków pracowniczych. Wreszcie podniósł także zarzut przedawnienia roszczenia.

Pozwany A. Ł. (2) nie zajął stanowiska w sprawie.

Sąd ustalił, co następuje:

W dniu 27.08.2012 r. doszło do zderzenia pojazdów marki S. o nr rej. (...) i marki A. o nr rej. (...). Sprawcą kolizji był kierujący pojazdem marki S. M. K., który podczas wykonywania zleconych mu przez pracodawcę A. Ł. (2) obowiązków pracowniczych, w wyniku niezachowania należytej ostrożności w trakcie wykonywania manewru cofania uderzył w samochód marki A., powodując jego uszkodzenie.

Właścicielem pojazdu sprawcy był (...) Krajowy i (...) A. Ł. (1).

(dowód: okoliczności bezsporne)

Pojazd marki S., nr. rej. (...) w chwili zdarzenia nie był ubezpieczony w ramach obowiązkowego ubezpieczenia OC. Tytułem pokrycia szkody U. (...) w W. przyznał i wypłacił poszkodowanemu w zdarzeniu odszkodowanie w łącznej kwocie 981,37 zł.

(dowód: zawiadomienie- k. 34)

Sąd zważył, co następuje:

Stan faktyczny między stronami Sąd ustalił na podstawie przedłożonych przez strony dokumentów, jak i korelujących wzajemnie, logicznych i zgodnych z zasadami doświadczenia życiowego twierdzeń pozwanego M. K. – przede wszystkim nie kwestionowała tego żadna ze stron.

W przedmiotowej sprawie bezspornym było, że pozwany M. K. w chwili zdarzenia zatrudniony był u drugiego z pozwanych A. Ł. (1) na stanowisku kierowcy samochodu ciężarowego i w czasie powstania szkody wykonywał wynikające z umowy o pracę obowiązki pracownicze. Sąd uznał na wiarygodne to, że pozwany M. K. nie miał wiedzy, że pojazd, służący mu do wykonywania obowiązków pracowniczych nie posiadał ważnej umowy ubezpieczenia OC posiadaczy pojazdów mechanicznych. Wynika to wprost z twierdzeń pozwanego i nie było kwestionowane przez żadną ze stron. Wiarygodne w ocenie Sądu są wreszcie wszystkie ustalenia poczynione przez ubezpieczyciela w toku postępowania likwidacyjnego. Z dokumentów przedłożonych przez stronę powodową nie wynika, by była kwestionowana wysokość należnego i wypłaconego odszkodowania poszkodowanemu w zdarzeniu zaistniałemu dnia 27.08.2012 r. oraz okoliczności samego zdarzenia.

Istota sporu sprowadzała się do rozstrzygnięcia kwestii, czy pozwany M. K., z uwagi na to, że nie był w dacie kolizji właścicielem pojazdu i osobą, na której ciążył ustawowy obowiązek zawarcia umowy ubezpieczenia OC, jest zobowiązany do pokrycia kosztów poniesionych przez Fundusz na likwidację szkody. A w konsekwencji istotą sporu było ustalenie kto ponosi odpowiedzialność z tytułu regresu za wypłacone przez powoda świadczenie na rzecz poszkodowanego, za szkodę spowodowaną nieubezpieczonym w zakresie OC pojazdem.

Analizując kwestię sporną Sąd dostrzegł treść art. 110 ust. 1 ustawy o ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych. Stosownie do jego brzmienia, z chwilą wypłaty przez Fundusz odszkodowania w przypadku wyrządzenia szkody wywołanej ruchem pojazdu mechanicznego nieubezpieczonego ubezpieczeniem OC posiadaczy pojazdów mechanicznych, zarówno sprawca szkody jak i osoba, która nie dopełniła obowiązku zawarcia umowy ubezpieczenia obowiązkowego, są obowiązani do zwrotu Funduszowi spełnionego świadczenia i poniesionych kosztów. Oznacza to, że Fundusz mógł według swego wyboru skierować żądanie do sprawcy szkody lub osoby, która nie dopełniła obowiązku zawarcia umowy ubezpieczenia obowiązkowego, lub do obu z nich, a tym samym dochodzić zwrotu wypłaconej kwoty wobec pozwanych, skoro niewątpliwie – co pozwany sam przyznał – był sprawcą owej szkody i ciąży na nim odpowiedzialność wynikająca z art. 415 k.c., a pozwany A. Ł. (1) bezspornie nie dopełnił obowiązku ubezpieczenia pojazdu w ramach ubezpieczenia OC.

Odnosząc się do zarzutu pozwanego M. K. związanego z regulacją art. 120 § 1 k.p., Sąd w pełni podzielił funkcjonujący w orzecznictwie nurt poglądowy, który przyjmuje, że we wszystkich sytuacjach, gdy szkodę wyrządzoną przez pracownika pokrywa inny podmiot - w niniejszej sprawie U. (...) - na podstawie przepisów odrębnych, nie zaś pracodawca, zastosowanie przepisu art. 120 k.p. jest wyłączone (vide: wyrok Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu z dnia 14.11.2008 r., I Aca 849/08, Legalis nr 227377). W konkluzji w ocenie Sądu twierdzenia pozwanego, że w razie wyrządzenia przez pracownika szkody osobie trzeciej przy wykonywaniu przez niego obowiązków pracowniczych, zobowiązany do naprawienia szkody jest wyłącznie pracodawca, uznać należało za niezasadne.

Art. 118 k.c. stanowi, że regułą jest przedawnienie dziesięcioletnie i trzyletnie. To ostatnie przewidziane jest tylko dla roszczeń o świadczenia okresowe i roszczeń związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, a zatem regułą jest przedawnienie dziesięcioletnie. Okoliczność, że powód dochodzi od pozwanych roszczenia z tytułu wypłaconego przez U. (...) świadczenia na rzecz poszkodowanego w zdarzeniu dnia 27.08.2012 r., uzasadnia w ocenie Sądu zastosowanie dziesięcioletniego terminu przedawnienia. Konkludując, zarzut przedawnienia podniesiony przez pozwanego, należało uznać za nieskuteczny, bowiem w realiach przedmiotowej sprawy do przedawnienia roszczenia powoda nie doszło.

Reasumując powyższe, argumenty podniesione przez pozwanego w żaden sposób nie mogły podważyć niniejszego powództwa, w związku z tym Sąd zasądził od pozwanych solidarnie na rzecz powoda kwotę dochodzoną pozwem.

Roszczenie o odsetki znajduje oparcie w art. 481 § 1 i 2 k.c. w zw. z art. 476 k.c. Uwzględniając okoliczność sprecyzowania przez powoda żądania dotyczącego odsetek pismem z dnia 9.05.2016 r. (k. 21), Sąd orzekł o odsetkach jak w pkt I sentencji zgodnie z żądaniem powoda.

Sąd dalej wziął pod uwagę, że powód wykazał skuteczne wezwanie pozwanego A. Ł. (1) do zapłaty (k. 48), odebrane przez pozwanego w dniu 23.01.2013 r. Uwzględniając zatem, że pozwany pozostawał w zwłoce w spełnieniu świadczenia od dnia 23.02.2013 r., tj. w terminie 30 dni od dnia doręczenia wezwania do zapłaty, należało orzec jak w pkt II sentencji.

O kosztach procesu orzeczono zgodnie z ogólną regułą odpowiedzialności za wynik postępowania, przewidzianą w art. 98 § 1 k.p.c. Sprawę wygrał powód, wobec czego zasądzono od pozwanych na rzecz U. (...) w W. kwotę 244 zł, na którą składa się kwota 34 zł tytułem opłat skarbowych od pełnomocnictw, 30 zł tytułem opłaty sądowej od pozwu, kwota 180 zł tytułem kosztów zastępstwa procesowego.

W związku z tym, że pozwany A. Ł. (1) nie stawił się na posiedzenie wyznaczone na rozprawę, należało w myśl art. 339 § 1 k.p.c. orzec jak w pkt IV sentencji wyroku. Wobec tego, że wyrok uwzględniający powództwo wobec pozwanego A. Ł. (1) jest zaoczny, należało w myśl art. 333 § 1 k.p.c. z urzędu nadać wyrokowi rygor natychmiastowej wykonalności, o czym orzeczono jak w pkt V sentencji wyroku.