Uzasadnienie z 28 lutego 2023, sygn. I C 583/22

UZASADNIENIE

wyroku wydanego w postępowaniu uproszczonym

Powód (...) Niestandaryzowany Sekurytyzacyjny Fundusz Inwestycyjny Zamknięty w W. wystąpił przeciwko pozwanemu L. R. z powództwem o zasądzenie kwoty 1.001,29 zł z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia 09 grudnia 2020r. do dnia zapłaty. Ponadto wniósł o zasądzenie od pozwanego kosztów procesu według norm przepisanych z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się wyroku do dnia zapłaty.

W uzasadnieniu pozwu powód wskazał, iż pomiędzy pozwanym a poprzednikiem prawnym powoda firmą (...) w W. doszło do zawarcia umownego kontraktu polegającego na świadczeniu usług telekomunikacyjnych. Strony w ramach tego konta klienta założonego dla pozwanego nr (...) zawarły umowę o świadczenie usług telekomunikacyjnych nr (...) z dnia 16 lutego 2018r. W oparciu o zawartą umowę (...) Sp. z o.o. wykonywała na rzecz pozwanej usługi w ramach podstawowej działalności gospodarczej polegającej na telefonicznej transmisji głosowej, SMS, MMS, transmisji danych oraz TV (stream) i innych związanych z powyższymi usługami. Z tytułu świadczonych usług (...) wystawiła pozwanej faktury VAT, które nie zostały uregulowane. W związku z zawarciem umowy na czas określony pozwanemu przyznane zostały preferencyjne warunki świadczenia usług oraz zakupu sprzętu. Po wypowiedzeniu przez operatora kontraktu z przyczyn leżących po stronie pozwanego pozwany zobowiązał się do zwrotu części wartości uzyskanej przez niego ulgi wynikającej z przyznanych preferencyjnych warunków. Umową sprzedaży wierzytelności z dnia 22 października 2019r. powód nabył od (...) w W. wierzytelność dochodzoną pozwem. Na dochodzoną pozwem kwotę składa się kwota 864,44 zł tytułem należności wynikającej z noty obciążeniowej nr (...) z dnia 04 lipca 2018r. oraz skapitalizowane odsetki naliczone od dnia następnego po dacie wymagalności noty obciążeniowej do dnia poprzedzającego wygenerowanie pozwu w elektronicznym postępowaniu upominawczym w kwocie 136,85 zł.

Nakazem zapłaty w postępowaniu upominawczym z dnia 02 lipca 2021r. Sąd Rejonowy w Ś. nakazał pozwanemu zapłacić kwotę dochodzoną pozwem z odsetkami ustawowymi za opóźnienie i kosztami procesu.

Pozwany L. R., reprezentowany przez kuratora, wniósł sprzeciw od powyższego nakazu zapłaty, w którym wniósł o oddalenie powództwa w całości i odstąpienie od obciążenia pozwanego kosztami procesu.

W uzasadnieniu swojego stanowiska pozwany oświadczył, że nie sposób przyjąć skuteczności przeniesienia wierzytelności na rzecz powoda, skoro nie zostało wykazane to, iż rzeczona wierzytelność w ogóle powstała. Dochodzona przez powoda roszczenie jest bowiem całkowicie nieweryfikowalne co do wysokości. Przedstawione przez powoda dokumenty nie dają podstaw do przyjęcia, iż wysokość opłaty obciążającej pozwanego ustalona została w prawidłowej kwocie, ani nawet, iż w ogóle zaistniały przesłanki do obciążenia pozwanego obowiązkiem zapłaty jakiejkolwiek kwot na rzecz wierzyciela pierwotnego. Powód nie wskazał jednak tego, której z ewentualnie udzielonych ulg dotyczy dochodzona kwota (ulgi na świadczenie czy ulgi na sprzęt) ani w jaki sposób została ona oszacowana, a w konsekwencji czy odpowiada proporcjonalnie długości trwania umowy. Powód nie udowodnił również zasadności roszczenia bowiem w materiale dowodowym na próżno szukać dowodu przemawiającego za przyjęciem, iż ziściły się ewentualne przesłanki obciążenia pozwanego karą umowną, a załączona nota obciążeniowa ogranicza się do stwierdzenia jedynie tego, iż konto nr (...) nie było doładowywane zgodnie z warunkami umowy. Powód w sprawie nie wykazał faktu niewykonania lub nienależytego wykonania zobowiązania przez pozwanego.

Sąd ustalił następujący stan faktyczny:

W dniu 16 lutego 2018r. pozwany L. R. zawarł z (...) w W. umowę o świadczenie usług telekomunikacyjnych nr (...).

(dowód: umowa z dnia 16.02.2018r. - k. 13-14)

W dniu 04 lipca 2018r. (...) w W. wystawiła notę obciążeniową nr (...), obciążając pozwanego kwotą 864,44 zł tytułem opłaty specjalnej (kary umownej) za przedterminowe rozwiązanie umowy.

(dowód: nota obciążeniowa – k. 15)

W dniu 22 października 2019r. powód zawarł z (...) w W. umowę sprzedaży wierzytelności, która dotyczyła również należności wobec pozwanego objętej pozwem.

(dowód: wyciąg z załącznika do umowy cesji wierzytelności – k. 7,

wyciąg z umowy cesji wierzytelności – k. 10)

Sąd zważył, co następuje:

Powództwo nie zasługiwało na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 509 § 1 kc wierzyciel może bez zgody dłużnika przenieść wierzytelność na osobę trzecią (przelew), chyba że sprzeciwiałoby się to ustawie, zastrzeżeniu umownemu albo właściwości zobowiązania. Stosownie zaś do treści art. 56 ust. 1 ustawy z dnia 16 lipca 2004r. Prawo telekomunikacyjne (Dz.U. Nr 171 poz. 1800 z późn. zm.) świadczenie usług telekomunikacyjnych odbywa się na podstawie umowy o świadczenie usług telekomunikacyjnych.

Zdaniem Sądu zasadnym był zarzut pozwanego, iż powód nie wykazał zasadnością żądania żądanie zasądzenia od pozwanego należności wynikającej z noty obciążeniowej z dnia 04 lipca 2018r. Z treści przedmiotowej noty wynika, że kwota 864,44 zł stanowiła opłatę specjalną (karę umowną) z tytułu przedterminowego rozwiązania umowy. Powód nie przedstawił jednak żadnych dowodów potwierdzających obciążenie pozwanego tego rodzaju należnością.

W pierwszej kolejności zauważyć należy, że pozwany kwestionował zasadność obciążenia go tą kwotą. Powód nie wykazał zaś tego, iż spełnione zostały przesłanki do obciążenia pozwanego kwotą opłaty specjalnej (należności głównej), jak również wysokości tej należności. Z treści pozwu wynika, że obciążenie przedmiotową karą wynikało z przedterminowym rozwiązaniem umowy o świadczenie usług telekomunikacyjnych zawartej z pozwanym w dniu 16 lutego 2018r.. Powód nie przedstawił jednak żadnego dowodu potwierdzającego to, iż przedmiotowa umowa została faktycznie rozwiązana przedterminowo i że nastąpiło to z przyczyn leżących po stronie pozwanego. W szczególności powód nie przedłożył dowodu złożenia pozwanemu przez wierzyciela pierwotnego oświadczenia o wypowiedzeniu umowy. Tym samym całkowicie nieweryfikowalna jest również wysokość kwoty jaką obciążony został pozwany, gdyż powód nie wykazał kiedy umowa została rozwiązana, zaś z samej treści pozwu wynika że przewidziana w umowie opłata, podlegać powinna proporcjonalnemu pomniejszeniu o wartość za okres od dnia zawarcia do dnia rozwiązania umowy. Podkreślenia wymaga, że kurator pozwanego wprost zakwestionował zasadność obciążenia pozwanego należnością wynikającą z noty obciążeniowej, w tym fakt zaistnienia przesłanek umownych do obciążenia pozwanego przedmiotową opłatą Takie stanowisko procesowe pozwanego dodatkowo obligowało powoda, stosownie do treści art. 6 kc, do dowodowego wykazania swoich twierdzeń. W odpowiedzi na sprzeciw pozwanego od nakazu zapłaty powód nie uzupełnił wskazanych braków materiału dowodowego, a co więcej – nie wyjaśnił nawet kiedy umowa o świadczenie usług telekomunikacyjnych została rozwiązana i w jaki sposób została skalkulowana kwota należności głównej.

Mając powyższe na uwadze Sąd w punkcie I wyroku oddalił powództwo.

Ustalenia faktyczne w sprawie Sąd poczynił na podstawie niekwestionowanych dokumentów.

W punkcie II wyroku Sąd przyznał kuratorowi pozwanego należne wynagrodzenie w sprawie. Sąd określił to wynagrodzenia na podstawie § 1 ust. 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 9 marca 2018 r. w sprawie określenia wysokości wynagrodzenia i zwrotu wydatków poniesionych przez kuratorów ustanowionych dla strony w sprawie cywilnej (Dz.U. poz. 536). Zgodnie z tym przepisem wysokość wynagrodzenia kuratora ustanowionego dla strony w sprawie cywilnej, zwanego dalej „kuratorem”, ustala się w kwocie nieprzekraczającej 40% stawek minimalnych za czynności adwokackie określonych w przepisach wykonawczych wydanych na podstawie art. 16 ust. 3 ustawy z dnia 26 maja 1982 r. – Prawo o adwokaturze (Dz. U. z 2017 r. poz. 2368 i 2400), a w przypadku gdy kuratorem jest radca prawny – w kwocie nieprzekraczającej 40% stawek minimalnych za czynności radców prawnych określonych w przepisach wykonawczych wydanych na podstawie art. 225 ust. 3 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o radcach prawnych (Dz. U. z 2017 r. poz. 1870 i 2400 oraz z 2018 r. poz. 138), w obu przypadkach nie mniej niż 60 zł. Biorąc pod uwagę wartość przedmiotu sporu w sprawie i treść § 2 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015r r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz.U. poz. 1800 z późn. zm.) wysokość wynagrodzenia kuratora pozwanego wynosić powinna 108 zł (tj. 40 % z 270 zł).

SSR Mariusz Grobelny