Uzasadnienie z 2 marca 2023, sygn. I C 550/22

UZASADNIENIE

wyroku w postępowaniu uproszczonym

Powód (...) O Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w D. wystąpił przeciwko pozwanemu (...) Spółce Akcyjnej z siedzibą w S. z powództwem o zasądzenie na jego rzecz kwoty 2.059,75 zł wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie naliczanymi od dnia 25 lipca 2022 roku. Ponadto powód wniósł o zasądzenie na jego rzecz od pozwanego kosztów procesu , w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

W uzasadnieniu pozwu wyjaśniono, że samochód marki J. o numerze rejestracyjnym (...) będący własnością H. F. uległ uszkodzeniu w wyniku zdarzenia z dnia 14 czerwca 2022 roku w miejscowości Ś., konsekwencją czego była szkoda w pojeździe uniemożliwiająca jego dalsze bezpieczne użytkowanie. Sprawca szkody miał zawartą umowę obowiązkowego ubezpieczenia OC z pozwanym, któremu szkoda została zgłoszona w sposób prawidłowy. Pozwany wypłacił część odszkodowania, z wyłączeniem jednak kwoty dochodzonej pozwem. Z miejsca wypadku, pojazd w związku ze stanem niepozwalającym na dalsze poruszanie się nim, został odholowany do miejsca wskazanego przez poszkodowanego w miejscowości S.. Opłata za usługę holowania, zgodnie z fakturą (...) wynosiła 3.785,56 zł. Kosztem tym został obciążony poszkodowany. Umową cesji wierzytelności z dnia 14 czerwca 2022 roku poszkodowany dokonał przelewu wierzytelności z tytułu odszkodowania na rzecz powoda i z tej właśnie czynności prawnej powód wywodzi tytuł prawny do dochodzenia odszkodowania od pozwanego we własnym imieniu i na własną rzecz. W związku z dokonaną umową cesji wierzytelności powód w dniu 29 czerwca 2022 roku zgłosił ten fakt pozwanemu, przedkładając fakturę. W dniu 22 lipca 2022 roku pozwany przedstawił decyzję dotyczącą przyznania odszkodowania w związku ze szkodą z dnia 14 czerwca 2022 roku, w której przyznał kwotę 1.725,81 zł. Kwota dochodzona pozwem stanowi zatem różnicę między realnie poniesionym przez poszkodowanego kosztem, a kwotą odszkodowania przyznaną przez pozwanego. Zdaniem powoda nie ma wątpliwości, iż przysługuje mu zwrot kwoty, którą poszkodowany musiał wydać na holowanie pojazdu, który po kolizji nie nadawał się do dalszej jazdy, co wynika wprost z regulacji art. 361 kc. Koszty holowania stanowią jasny przykład strat, jakie poszkodowany poniósł w związku ze zdarzeniem szkodowym i pozostają w ścisłym związku przyczynowym i ekonomicznym ze szkodą. Nieracjonalnym jest przy tym szacowanie kosztów usługi holowania z pominięciem towarzyszących jej czynności dodatkowych, których zaniechanie uniemożliwiłoby poprawne dokonanie usługi holowania, zwłaszcza, że czynności te w żaden sposób nie są uzależnione od woli poszkodowanego, który niejako powierzając pojazd firmie holowniczej nie ma wpływu na to, jakie czynności są wykonywane.

Nakazem zapłaty wydanym w postępowaniu upominawczym w dniu 4 października 2022 roku, sygn. akt I Nc 783/22 (k. 28) Sąd Rejonowy w Ś. orzekł zgodnie z żądaniem pozwu.

W sprzeciwie od rzeczonego nakazu zapłaty (k. 35-38) pozwany (...) S.A. z siedzibą w S. wniósł o oddalenie powództwa w całości oraz o zasądzenie od powoda na jego rzecz kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Pozwany wskazał, iż nie kwestionuje własnej odpowiedzialności, jako ubezpieczyciela OC sprawcy, podnosząc jednocześnie, iż postępowanie likwidacyjne przeprowadzone zostało w sposób rzetelny, a dokonana wnikliwa analiza całokształtu sprawy skutkowała zapłatą kwoty 1.725,81 zł brutto odszkodowania z tytułu zwrotu kosztów holowania. Pozwany zwrócił przy tym uwagę na rozkład ciężaru dowodu w postępowaniu cywilnym, jak i na to, że zobowiązany do odszkodowania ponosi odpowiedzialność jedynie za normalne następstwa działania lub zaniechania, z którego szkoda wynika. Wyjaśnił, iż w toku postępowania dokonał weryfikacji przedstawionych przez powoda kosztów holowania uszkodzonego pojazdu zgodnie z art. 354§2 kc, który stanowi, że wierzyciel (poszkodowany) powinien współdziałać przy wykonaniu zobowiązania przez dłużnika, w sposób zgodny z jego treścią, odpowiadający jego celowi społeczno gospodarczemu oraz zasadom współżycia społecznego. Uwzględnione w fakturze załączonej do pozwu stawki usług istotnie przewyższają ceny stosowane na rynku, w związku z czym koszt holowania został zweryfikowany do poziomu rynkowego: 5 zł za kilometr, zaś w odniesieniu do kosztu załadunku i rozładunku do kwoty 150 zł. Powód, który w myśl ogólnych zasad kodeksu postępowania cywilnego winien udowodnić zasadność swoich twierdzeń, tak co do zasady, jak i co do wysokości, nie przedstawił żadnych dowodów potwierdzających zasadność dochodzonej przez siebie kwoty.

W piśmie procesowym z dnia 22 listopada 2022 roku (k. 51-54) powód podtrzymał prezentowane stanowisko, podkreślając przy tym, że pozwany nie zakwestionował konieczności holowania uszkodzonego pojazdy, podważając jedynie wysokość związanych z tym kosztów i twierdząc, iż stawki powoda istotnie przewyższają ceny stosowane na rynku. Stanowisko pozwanego oparte jest jednak wyłącznie na twierdzeniu, że nie przystają one do realiów rynkowych – pozwany nie wyjaśnił z czego i w jaki sposób wywodzi tego rodzaju wniosek. Powód wyjaśnił, iż – w zakresie swojego przedsiębiorstwa – zajmuje się świadczeniem usług polegających na holowaniu uszkodzonych pojazdów, co rodzi domniemanie, że stosowane przez niego stawki odpowiadają realiom rynkowym, bowiem jest pełnoprawnym uczestnikiem tegoż rynku. Choć pozwany w swojej decyzji uznał stawkę 5 zł za kilometr holowania oraz 150 zł netto jako koszt załadunku i rozładunku, to jednocześnie w sprzeciwie od nakazu zapłaty nie przedstawił żadnego materiału dowodowego, który wykazałby, iż są to stawki rynkowe. Zdaniem powoda ocena związku przyczynowo – skutkowego między zdarzeniem, a szkodą winna się sprowadzać jedynie do oceny czy wysokość kosztów holowania nie jest rażąco, wyjątkowo niewspółmiernie wysoka. Skoro zaś w swojej decyzji pozwany twierdzi, że stawki za usługę holowania są istotnie zawyżone, to na nim spoczywa ciężar dowodu wykazania, iż koszty te nie są normalnym następstwem szkody w rozumieniu art. 6 kc. Powód podkreślił przy tym, że zasadą jest, iż poszkodowanemu przysługuje możliwość wyboru dowolnej oferty w zakresie usług związanych z usunięciem skutków wypadku spośród takich, w których stawka nie przekracza rażąco cen rynkowych. Nie ma przy tym znaczenia fakt, że ceny te odbiegają (są wyższe) od przeciętnych cen dla określonej kategorii usług na rynku. Nie ulega wątpliwości, iż co do zasady poszkodowany nie ma obowiązku poszukiwania usługodawcy oferującego najtańsze usługi. Powód zważył przy tym, iż cena holowania uzależniona jest od masy oraz wymiarów pojazdu, trasy do przejechania, stanu samochodu oraz trudności w załadunku, a także wielu innych czynników. Cennik autoholowania jest każdorazowo ustalany indywidualnie, co potwierdzają cenniki na stronach przedsiębiorców zajmujących się holowaniem aut. Do wiadomości publicznej podawane są jedynie minimalne stawki za holowanie pojazdu, które nie uwzględniają wszystkich kosztów związanych z daną sprawą. Jednocześnie wskazano, iż poszkodowany nie naruszył obowiązku współpracy z ubezpieczycielem, a ograniczenie przez stronę pozwaną swojej odpowiedzialności – pod pretekstem obowiązku współpracy – do odgórnie przyjętych kwot jest pozbawione podstawy prawnej i godzi w prawa poszkodowanych, bowiem pozwany zakłada, iż każdorazowo jest uprawniony do obniżenia wedle własnego uznania wszelkich wypłacanych przez nią świadczeń odszkodowawczych. W ocenie powoda, zastosowane przez niego stawki mieszczą się w granicach stawek rynkowych w województwie (...), w szczególności mając na uwadze wysokość opłat za usunięcie pojazdów z drogi na terenie Ś. bądź na terenie S..

Na rozprawie w dniu 2 lutego 2023 roku (k. 83-84) powód podtrzymał dotychczasowe stanowisko wskazując, iż pozwany nie udźwignął ciężaru udowodnienia swojego stanowiska. Podkreślił, iż samochód marki J. nie jest zwykłym samochodem osobowym, co przekłada się na wysokość kosztów holowania takiegoż pojazdu.

Sąd ustalił następujący stan faktyczny:

W dniu 14 czerwca 2022 roku w Ś. doszło do zdarzenia szkodowego, w którym uszkodzony został pojazd marki J. (...), o numerze rejestracyjnym (...), którego właścicielem był wówczas H. F..

W dniu zdarzenia pojazd sprawcy kolizji objęty był umową obowiązkowego ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej posiadaczy pojazdów mechanicznych zawartą z (...) S.A. w S..

Z uwagi na zaistniałe w pojeździe marki J. (...) uszkodzenia, pojazd został przetransportowany celem naprawy S.. Koszt przetransportowania pojazdu oraz usług towarzyszących opiewał na kwotę 3.785,56 zł, w tym: kwota 1.703,56 zł tytułem kosztu dojazdu do poszkodowanego, kwota 1.524,67 zł tytułem przewozu samochodu, kwota 65,33 zł tytułem powrotu do bazy oraz kwota łączna 400 zł tytułem kosztu załadunku i rozładunku (po 200 zł za każdą z czynności).

Wierzytelność przysługująca właścicielowi uszkodzonego pojazdu z tytułu odszkodowania za holowanie pojazdu stanowiła przedmiot umowy cesji z dnia 14 czerwca 2022 roku zawartej między poszkodowanym a powodem.

(bezsporne, a nadto dowód: faktura nr (...) – k. 12,

formularz usługi pomocy drogowej – k. 13,

umowa cesji wierzytelności z dnia 14.06.2022 r. – k. 14,

akta szkody – k. 26 oraz k. 41 (płyta CD))

W toku postępowania likwidacyjnego Ubezpieczyciel ustalił wysokość poniesionej przez poszkodowanego w związku z holowaniem pojazdu szkody na kwotę 1.725,81 zł brutto i w takiej też wysokości wypłacił odszkodowanie na rzecz powoda, wskazując, iż uwzględnione w fakturze stawki usługi istotnie przewyższają ceny stosowane na rynku, w związku z czym koszt holowania został zweryfikowany do poziomu rynkowego, tj. 5 zł za km, zaś koszt rozładunku i załadunku do kwoty 150 zł.

(dowód: wydruk wiadomości e-mail – k. 16-17,

decyzja odszkodowawcza z dnia 22.07.2022 r. – k. 18-19,

akta szkody – k. 26 oraz k. 41 (płyta CD))

Uchwałą Rady Miasta S. z dnia 23 listopada 2021 roku ustalono wysokość opłaty za usunięcie pojazdu o masie całkowitej do 3,5 t z drogi na kwotę 520 zł. Z kolei zgodnie z treścią uchwały Rady Miasta Ś. z dnia 25 listopada 2021 roku wysokość opłaty za usunięcie pojazdu o masie całkowitej do 3,5 t z drogi opiewa na kwotę 460 zł.

(dowód: uchwała Rady Miasta S. – k. 68-70,

uchwała Rady Miasta Ś. – k. 71-72)

Sąd zważył, co następuje:

Powództwo zasługiwało na uwzględnienie w całości.

Powód (...) Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w D. domagał się od pozwanego (...) S.A. w S. kwoty 2.059,75 zł wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie naliczanymi od dnia 25 lipca 2022 roku do dnia zapłaty, wyjaśniając, iż dochodzona kwota stanowi różnicę między wypłaconym, a należnym jemu – jako nabywcy wierzytelności – odszkodowaniem z tytułu holowania pojazdu. Choć bowiem koszt przetransportowania uszkodzonego pojazdu oraz niezbędnych czynności towarzyszących holowaniu wskazany w fakturze nr (...) opiewa na kwotę 3.785,56 zł brutto, to w toku postępowania likwidacyjnego wypłacona została jedynie kwota 1.725,81 zł brutto.

Pierwszorzędnie zważyć należy, iż poza sporem w niniejszej sprawie pozostawała odpowiedzialność strony pozwanej wynikająca z umowy obowiązkowego ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej sprawcy zdarzenia szkodowego za szkodę doznaną przez poprzednika prawnego (pierwotnego wierzyciela) powoda, jak również okoliczność nabycia przez powoda w drodze cesji wierzytelności przysługującej pierwotnie wobec Ubezpieczyciela właścicielowi uszkodzonego pojazdu H. F..

Spór w niniejszej sprawie dotyczył wyłącznie zakresu odpowiedzialności - z tytułu kosztów przetransportowania uszkodzonego pojazdu ze Ś. do S. – która to odpowiedzialność, jak już wskazywano, obciąża pozwanego.

Zgodnie z treścią art. 822 kc przez umowę ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej zakład ubezpieczeń zobowiązuje się do zapłacenia określonego w umowie odszkodowania za szkody wyrządzone osobom trzecim, względem których odpowiedzialność za szkodę ponosi ubezpieczający albo osoba na rzecz której została zawarta umowa ubezpieczenia. Istota ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej sprowadza się zatem do tego, że w sytuacji zaistnienia szkód wskazanych w § 2 powołanego przepisu, zakład ubezpieczeń zobowiązuje się do zapłacenia odszkodowania osobom trzecim, względem których odpowiedzialność za te szkody ponosi ubezpieczający albo osoba, na rzecz której została zawarta umowa ubezpieczenia. Na uwadze należy mieć także regulację art. 34 ust. 1 ustawy z dnia 22 maja 2003 roku o ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych (Dz. U. z 2022 r., poz. 2277), zgodnie z treścią którego z ubezpieczenia OC posiadaczy pojazdów mechanicznych przysługuje odszkodowanie, jeżeli posiadacz lub kierujący pojazdem mechanicznym są obowiązani do odszkodowania za wyrządzoną w związku z ruchem tego pojazdu szkodę, będącą następstwem śmierci, uszkodzenia ciała, rozstroju zdrowia bądź też utraty, zniszczenia lub uszkodzenia mienia. Z kolei zgodnie z treścią art. 35 tejże ustawy ubezpieczeniem OC posiadaczy pojazdów mechanicznych jest objęta odpowiedzialność cywilna każdej osoby, która kierując pojazdem mechanicznym w okresie trwania odpowiedzialności ubezpieczeniowej, wyrządziła szkodę w związku z ruchem tego pojazdu.

W obowiązkowym ubezpieczeniu komunikacyjnym OC ma zastosowanie zasada pełnego odszkodowania wyrażona w art. 361§ 2 kc, a ubezpieczyciel z tytułu odpowiedzialności wypłaca poszkodowanemu świadczenie pieniężne w granicach odpowiedzialności sprawczej posiadacza lub kierowcy pojazdu mechanicznego. Suma pieniężna wypłacona przez zakład ubezpieczeń nie może być jednak wyższa od poniesionej szkody (art. 824 ¹§ 1 kc).

W myśl art. 509 § 2 kpc w przypadku zawarcia umowy przelewu wraz z wierzytelnością przechodzą na nabywcę wszelkie związane z nią prawa, w tym roszczenie o zaległe odsetki. W wyniku przelewu przechodzi na nabywcę (cesjonariusza) ogół uprawnień przysługujących dotychczasowemu wierzycielowi (cedentowi), który zostaje wyłączony ze stosunku zobowiązaniowego, jaki łączył go z dłużnikiem. Wierzytelność, jak i prawo do jej dochodzenia przechodzi na nabywcę w takim kształcie, w jakim przysługiwała cedentowi w chwili zawarcia umowy przelewu.

Przekładając powyższe na okoliczności faktyczne niniejszej sprawy zważyć należy, iż wierzytelność przysługująca pierwotnie poszkodowanemu właścicielowi uszkodzonego pojazdu stanowiła przedmiot umowy cesji wierzytelności z dnia 14 czerwca 2022 roku, której skuteczność nie była przez pozwanego kwestionowana na żadnym etapie postępowania. Co do zasady powód w sposób skuteczny nabył wierzytelność przysługującą poszkodowanemu wobec pozwanego. Sporne natomiast było w jakiej wysokości rzeczona wierzytelność może być dochodzona przez powoda.

Nie ulega bowiem tym wątpliwości, że odpowiedzialność zobowiązanego do odszkodowania obejmuje celowe i ekonomicznie uzasadnione wydatki - w tym także na najem pojazdu zastępczego (zob. uchwała Sądu Najwyższego z dnia 17 listopada 2011 roku, sygn. akt III CZP 5/11) czy też pokrywające koszt holowania pojazdu (vide: wyrok Sądu Okręgowego w Rzeszowie z dnia 31 października 2016 roku, sygn. akt VI Ga 212/16) – o ile pozostają one w związku ze zdarzeniem szkodowym. Poszkodowany nie powinien przy tym swoim zachowaniem doprowadzać do zwiększenia rozmiarów szkody, a wręcz przeciwnie – obowiązkiem poszkodowanego jest podejmowanie działań zmierzających do minimalizowania szkody.

W okolicznościach niniejszej sprawy należący do poszkodowanego samochód po kolizji - z uwagi na zakres uszkodzeń – nie nadawał się do poruszania w ruchu drogowym. Okoliczność ta nie była kwestionowana w toku procesu. Kwestionowana nie była również potrzeba przetransportowania pojazdu poszkodowanego ze Ś. do S., a zatem także ilość kilometrów za jaką naliczono opłaty nie budziła wątpliwości pozwanego. Zakwestionowana została jedynie wysokość stawki kilometrowej oraz kosztów czynności towarzyszących holowaniu pojazdu.

Powód dla wykazania wysokości dochodzonego przez siebie roszczenia przedłożył w poczet materiału dowodowego fakturę nr (...), zgodnie z treścią której koszt przetransportowania pojazdu oraz usług towarzyszących opiewał na kwotę 3.785,56 zł, w tym: kwota 1.703,56 zł tytułem kosztu dojazdu do poszkodowanego, kwota 1.524,67 zł tytułem przewozu samochodu, kwota 65,33 zł tytułem powrotu do bazy oraz kwota łączna 400 zł tytułem kosztu załadunku i rozładunku (po 200 zł za każdą z czynności). Wskazane koszty znajdują potwierdzenie również w formularzu usług pomocy drogowej (k. 13).

Nie ulega przy tym wątpliwości, iż obowiązek wykazania faktów obciąża strony postępowania. To one są bowiem wyłącznym dysponentem toczącego się postępowania i one ostatecznie ponoszą odpowiedzialność za jego wynik. Jednocześnie choć zasady z art. 6 kc i art. 232 kpc nie określają zakresu obowiązku zgłaszania dowodów przez strony, to rozumiane muszą być w ten sposób, że strona, która nie przytoczyła wystarczających dowodów na poparcie swych twierdzeń ponosi ryzyko niekorzystnego dla siebie rozstrzygnięcia, o ile ciężar dowodu, co do tych okoliczności, na niej spoczywał. Ciężar dowodu spoczywa natomiast na tym, kto powołuje okoliczności faktyczne wymagające uzasadnienia i wykazania (zob. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 12 stycznia 2017 roku, sygn. akt I CSK 14/16).

Skoro zatem na gruncie niniejszego postępowania sporną pomiędzy stronami i wymagającą rozstrzygnięcia Sądu okazała się kwestia uzasadnionego kosztu przetransportowania uszkodzonego pojazdu – a uściślając wysokość stawki za kilometr oraz wysokość kosztów czynności towarzyszących holowaniu – a powód przedłożył na potwierdzenie wysokości poniesionych kosztów fakturę oraz potwierdzający jej treść formularz usług pomocy drogowej, to ciężar wykazania tegoż, że stawki wskazane w owych dokumentach są wygórowane obciążał pozwanego. To on bowiem negował wysokość należności dochodzonych przez powoda.

Tymczasem pozwany nie podjął żadnej inicjatywy dowodowej, ograniczając się do stwierdzenia – podobnie zresztą jak na etapie postępowania likwidacyjnego – że „uwzględnione w fakturze stawki usług istotnie przewyższają ceny stosowane na rynku, w związku z czym koszt holowania został zweryfikowany do poziomu rynkowego, 5 zł za kilometr, a koszt załadunku i rozładunku do kwoty 150 zł”.

W konsekwencji powyższego pozwany nie wykazał dlaczego wypłacił powodowi tytułem kosztów holowania jedynie kwotę 1.725,81 zł, nie przedstawił żadnych dowodów potwierdzających, że zastosowane przez niego do wyliczenia szkody w zakresie kosztów holowania stawki są stawkami stosowanymi przez podmioty, które świadczą tego typu usługi na rynku lokalnym. Należało wobec tego uznać, iż pozwany w sposób dowolny dokonał korekty przedstawionej przez powoda faktury. Co więcej pozwany nie odniósł się do zaprezentowanych przez powoda w piśmie procesowym z dnia 22 listopada 2022 roku stawek wskazywanych w cennikach firm prowadzących działalność gospodarczą z zakresu autoholowania oraz wysokości opłat za usuwanie pojazdów o masie do 3,5 t z drogi na terenie S. oraz Ś. w 2022 roku. Tymczasem przedłożone przez powoda wydruki ze stron internetowych wskazują, że koszt przetransportowania pojazdu oraz czynności temu towarzyszących – jak ładunek/rozładunek – kształtują się w zależności od odległości, jaką ma do pokonania laweta w tę i z powrotem, od tego czy odholowanie pojazdu następuje do warsztatu prowadzonego przez firmę zajmującą się autoholowaniem czy też do warsztatu niezależnego, a także od tego, jakiego typu pojazd podlega holowaniu (osobowy, kombi, SUV, terenowy). Za przyjęciem, iż zastosowanie przez powoda stawki mieszczą się w granicach stawek rynkowych przemawia także treść przedłożonych przez powoda w poczet akt sprawy uchwał – Uchwała nr XXXIII/950/21 Rady Miasta S. z dnia 23 listopada 2021 roku (k. 68-70) oraz Uchwała nr LIV/439/2021 Rady Miasta Ś. z dnia 25 listopada 2021 roku (k. 71-72) – z których wynika, że koszt usunięcia pojazdu z drogi opiewa w przypadku S. na kwotę 520 zł, zaś w przypadku Ś. na kwotę 460 zł, przy czym nie ulega wątpliwości, iż odległość, jaką ma do pokonania pojazd odholowujący uszkodzony samochód w granicach danego miasta jest nieporównywalnie mniejsza (w granicach kilku, maksymalnie kilkunastu kilometrów) aniżeli ta, jaką do pokonania miał pojazd holujący w okolicznościach sprawy niniejszej.

W tym miejscu należy wskazać, że choć powód wnosił w pozwie – w przypadku kwestionowania przez pozwanego wysokości roszczenia – o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego sądowego z zakresu techniki samochodowej w szczególności celem ustalenia faktu czy uzgodniona przez powoda stawka za holowanie mieści się w granicach rynkowych stosowanych za tego typu usługę, to jednak na ostatniej rozprawie wniosek ten został przez powoda cofnięty z uwagi na to, iż pozwany nie zakwestionował skutecznie twierdzeń pozwu. Pozwany zaś na żadnym etapie postępowania o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego sądowego nie wnosił, mimo że – jak wskazał Sąd w rozważaniach prawnych – to właśnie pozwanego w stanie faktycznym niniejszej sprawy obciążał ciężar udowodnienia, iż zastosowane przez powoda stawki zostały zawyżone i nie odpowiadają stawkom, jakie stosowane są na poziomie rynkowym. Wobec powyższego Sąd na gruncie niniejszego postępowania nie skorzystał z dowodu w postaci opinii biegłego sądowego. Na marginesie jedynie warto zważyć, iż postępowanie niniejsze toczyło w oparciu o przepisy regulujące postępowanie uproszczone, w którym w przypadku, gdy ustalenie zasadności lub wysokości świadczenia powinno nastąpić przy zastosowaniu wiadomości specjalnych, to od uznania sądu zależy powzięcie samodzielnej oceny opartej na rozważeniu wszystkich okoliczności sprawy albo zasięgnięcie opinii biegłego. W okolicznościach faktycznych sprawy niniejszej, mając na uwadze przedsięwziętą przez powoda inicjatywę dowodową, która pozwoliła na ustalenie, iż zastosowane przez niego stawki za holowanie nie odbiegają rażąco od stawek stosowanych w praktyce, Sąd dokonał samodzielnej oceny opartej na rozważeniu okoliczności sprawy, uznając zasięgnięcie opinii biegłego sądowego za zbędne.

Sąd ustalił stan faktyczny na podstawie załączonych do akt sprawy dokumentów, których autentyczność nie była kwestionowana przez strony postępowania.

Mając na uwadze powyższe Sąd ustalił, iż przy uwzględnieniu wypłaconego przez (...) S.A. w S. w toku postępowania likwidacyjnego odszkodowania w kwocie 1.725,81 zł, na rzecz powoda – jako nabywcy wierzytelności - należało zasądzić kwotę 2.059,75 zł stanowiącą różnicę między odszkodowaniem wypłaconym, a odszkodowaniem należnym.

Jako datę wymagalności odsetek Sąd ustalił wskazaną przez powoda w treści pozwu datę, uwzględniając przy tym treść przepisów art. 481 § 1 i 2 kc w zw. z art. 817 §1 kc. Stosownie bowiem do art. 817 § 1 kc ubezpieczyciel obowiązany jest spełnić świadczenie w terminie 30 dni, licząc od daty otrzymania zawiadomienia o wypadku. Gdyby wyjaśnienie w powyższym terminie okoliczności koniecznych do ustalenia odpowiedzialności ubezpieczyciela albo wysokości świadczenia okazało się niemożliwe, świadczenie powinno być spełnione w ciągu 14 dni od dnia, w którym przy zachowaniu należytej staranności wyjaśnienie tych okoliczności było możliwe. Mając na uwadze powyższe Sąd uznał, iż strona pozwana mogła prawidłowo ustalić wysokość należnego odszkodowania już w dniu 22 lipca 2022 roku, kiedy to wydała decyzję o przyznaniu powodowi niepełnej kwoty odszkodowania opiewającego na 1.725,81 zł. Jako datę początkową naliczania odsetek powód wskazał dzień 25 lipca 2022 roku i taką też datę Sąd zaaprobował.

Uwzględniając powyższe Sąd orzekł jak w punkcie I. sentencji wyroku.

O kosztach procesu w punkcie II. sentencji wyroku Sąd orzekł na podstawie art. 98 § 1 i 3 kpc w zw. z art. 108 § 1 kpc i obciążył nimi pozwanego jako stronę przegrywającą niniejszy proces w całości zasądzając od niego na rzecz powoda kwotę 1.117 zł, na którą składa się opłata sądowa od pozwu w kwocie 200 zł, wynagrodzenie pełnomocnika powódki będącego adwokatem w kwocie 900 zł ustalone stosownie do treści § 2 pkt 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. z 2017 r., poz. 1797), oraz kwota 17 zł uiszczona tytułem opłaty skarbowej od pełnomocnictwa. Koszty procesu zasądzone zostały na rzecz powoda wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się wyroku. Zgodnie bowiem z art. 98 §1 ¹ kpc od kwoty zasądzonej tytułem zwrotu kosztów procesu należą się odsetki, w wysokości odsetek ustawowych za opóźnienie w spełnieniu świadczenia pieniężnego, za czas od dnia uprawomocnienia się orzeczenia, którym je zasądzono, do dnia zapłaty. Jeżeli orzeczenie to jest prawomocne z chwilą wydania, odsetki należą się za czas po upływie tygodnia od dnia jego ogłoszenia do dnia zapłaty, a jeżeli orzeczenie takie podlega doręczeniu z urzędu –za czas po upływie tygodnia od dnia jego doręczenia zobowiązanemu do dnia zapłaty.

SSR Mariusz Grobelny