Wyrok z 9 maja 2023, sygn. I C 604/22

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 9 maja 2023 r.

Sąd Rejonowy w Opolu I Wydział Cywilny

w składzie:

Przewodniczący: sędzia Aleksandra Gawlas

Protokolant: st. sekr. sąd. Marlena Nalepa

po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 kwietnia 2023 r. w O.

sprawy z powództwa A. G. i M. G.

przeciwko (...) Spółka z o.o. w O.

o zapłatę

I.  zasądza od strony pozwanej (...) Spółka z o.o. w O. na rzecz powoda A. G. kwotę 30364,11 zł (trzydzieści tysięcy trzysta sześćdziesiąt cztery złote 11/100) wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia 7 grudnia 2021 r. do dnia zapłaty;

II.  zasądza od strony pozwanej (...) Spółka z o.o. w O. na rzecz powódki M. G. kwotę 9670 zł (dziewięć tysięcy sześćset siedemdziesiąt złotych 00/100) wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia 7 grudnia 2021 r. do dnia zapłaty;

III.  zasądza od strony pozwanej (...) Spółka z o.o. w O. na rzecz powoda A. G. kwotę 5651,51 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania, w tym kwotę 3600 zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa prawnego;

IV.  zasądza od strony pozwanej (...) Spółka z o.o. w O. na rzecz powódki M. G. kwotę 2317 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania, w tym kwotę 1800 zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa prawnego.

Sygn. akt I C 604/22

UZASADNIENIE

Pozwem z 10 lutego 2022 r. powód A. G. domagał się od pozwanej (...) sp. z o.o. w O. zapłaty kwoty 30.364,11 zł wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od 7 grudnia 2021 r. do dnia zapłaty, z czego tytułem odszkodowania dochodził kwoty 20.649,11 zł za skradzione podczas imprezy turystycznej rzeczy, a kwoty 9.670 zł dochodził tytułem zadośćuczynienia za zmarnowany urlop. Natomiast powódka M. G. domagała się od pozwanej (...) sp. z o.o. w O. zapłaty kwoty 9.670 zł wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od 7 grudnia 2021 r. do dnia zapłaty tytułem zadośćuczynienia za zmarnowany urlop.

Dodatkowo wnieśli o zasądzenie na swoją rzecz od pozwanej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

W uzasadnieniu pozwu powodowie wskazali, że przedmiotem powództwa są roszczenia pieniężne wynikające z odpowiedzialności kontraktowej pozwanej za nienależyte wykonanie umowy o świadczenie usług turystycznych, tj. wyjazdu na Z.. Powodowie swoje roszczenie opierali na zarzucie niezapewnienia im przez pozwaną dostatecznego poziomu bezpieczeństwa w hotelu, czego następstwem była utrata przez nich wielu wartościowych rzeczy znajdujących się w pokoju hotelowym. Powodowie wyjaśnili, że wyjazd planowali już od 2020 r., a 22 lipca 2020 r. złożyli rezerwację. Początkową destynacją miał być Madagaskar, lecz później zdecydowali się na Z.. Powodowie zawarli z pozwaną umowę o świadczenie usług turystycznych, na podstawie której pozwana zobowiązała się zorganizować imprezę turystyczną w miejscowości P. na Z., w Hotelu (...) w okresie od 4 lipca 2021 r. – 19 lipca 2021 r., za cenę 26.374 zł, w tym obejmującą ubezpieczenie m.in. bagażu. Obiekt N. P. B. Resort & S., zgodnie z informacjami zamieszczanymi przez pozwaną w internecie, miał być obiektem luksusowym, pięciogwiazdkowym, cechować się najwyższym światowym poziomem, o najwyższych możliwych standardach. Powodowie zarzucali, że w hotelu nie zapewniono gościom stosownego, wręcz elementarnego poziomu bezpieczeństwa, a odpowiedzialność za to przypisywali pozwanej.

Powodowie wskazali, że trzy dni po rozpoczęciu imprezy turystycznej, po powrocie z kolacji, około godziny 22:00 ujawnili w pokoju hotelowym brak najbardziej wartościowych przedmiotów, w tym umieszczonych w sejfie pokojowym, który został częściowo opróżniony przez sprawcę kradzieży. Powodowie o fakcie kradzieży poinformowali kierownictwo hotelu oraz przedstawiciela pozwanej. Powodowie dodali, że z niewiadomych przyczyn, funkcjonariusze lokalnych służb odmówili im wystawienia zaświadczenia odnośnie zgłoszonej kradzieży. Z uwagi na brak pomocy ze strony lokalnych służb i kierownictwa hotelu, a także przedstawiciela pozwanej, powodowie zwrócili się z prośbą o pomoc do Ambasady Rzeczypospolitej w D.. Powodowie wyjaśniali, że po dokonanej kradzieży znaleźli się w sytuacji braku środków pieniężnych, a aby uzyskać jakiekolwiek środki zdecydowali się na podpisanie projektu przedłożonego im przez przedstawiciela hotelu porozumienia, w ramach którego otrzymali świadczenie w kwocie 5.000 USD. Działali jednak przy tym pod presją ekonomiczną. Warunkiem wypłaty świadczenia 5.000 USD było przyjęcie przez powodów wersji, iż przedmioty zostały zgubione, nie skradzione. Porozumienie wymieniało częściowo listę brakujących przedmiotów.

Powodowie podnieśli także, że czas pobytu, od momentu kradzieży, nie stanowił już dla nich odpoczynku, a powstałe niezgodności uniemożliwiły powodom realizację któregokolwiek z zaplanowanych i związanych z urlopem zamierzeń, m.in. wykupionej wycieczki Safari, która miała być prezentem na rocznicę ślubu. Powyższe okoliczności stanowiły podstawę złożenia przez powodów reklamacji, w której żądali zapłaty kwoty stanowiącej trzykrotność zakupionej imprezy turystycznej, jednak reklamacja nie została uwzględniona przez pozwaną. Dochodzona przez powodów kwota odszkodowania stanowiła wartość skradzionych dóbr (41.602,61 zł), pomniejszoną o świadczenia hotelu wynikające z zawartego porozumienia (19.213,50 zł, stanowiące równowartość 5.000 USD wg kursu na 9 lipca 2021 r.), jak i o świadczenie wypłacone przez ubezpieczyciela (1.695 zł).

W nakazie zapłaty wydanym w postępowaniu upominawczym w dniu 29 marca 2022 r., uwzględniono żądanie pozwu (k. 13).

W sprzeciwie od powyższego nakazu zapłaty pozwana (...) sp. z o.o. w O. wniosła o oddalenie powództwa oraz o zasądzenie od powodów na rzecz pozwanej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego według norm przepisanych. Pozwana wniosła o skierowanie pytania prejudycjalnego do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej dotyczącego wykładni art. 14 ust. 3 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr (...) z dnia 25 listopada 2015 r., w sprawie imprez turystycznych i powiązanych usługach turystycznych w zw. z art. 50 ust. 3 ustawy.

W uzasadnieniu pozwana przyznała, że łączyła ją z powodami umowa, której przedmiotem było uczestnictwo w organizowanej przez pozwanego w terminie 4-18 lipca 2021r. imprezie turystycznej, przewidującej m.in. pobyt w pięciogwiazdkowym hotelu (...) na terytorium Z.. Pozwana przeczyła, aby w trakcie imprezy turystycznej dojść miało do włamania z kradzieżą znajdujących się w pokoju hotelowym i należących do powodów, opisywanych w pozwie rzeczy. Pozwana poddawała w wątpliwość, o ile w ogóle miała kradzież przedmiotów miała miejsce, aby miało do niej dojść w pokoju hotelowym czy na terenie samego hotelu. Pozwana zarzuciła powodom brak wykazania, aby utrata należącego do nich mienia miała nastąpić wskutek czynu o charakterze przestępczym, a nie być choćby wynikiem ich zagubienia przez samych powodów. Pozwana wskazywała, że zarówno obsługa hotelu jak i policja nie stwierdziły, aby drzwi wejściowe do pokoju czy też okna miały nosić oznaki uszkodzenia czy wyważenia, które wystąpiłyby, gdyby do pokoju próbowała dostać się osoba nieuprawniona. Niezależnie jednak od powyższego, pozwana stała na stanowisku, że organizator turystyki nie może odpowiadać za kradzież przedmiotów wartościowych pozostających w dyspozycji uczestnika imprezy turystycznej, bowiem odpowiedzialności takiej pozwana upatrywała po stronie ubezpieczyciela. Braku odpowiedzialności po swojej stronie pozwana upatrywała także w przyczynie egzoneracyjnej, stanowiącej o nienależytym wykonaniu umowy o udział w imprezie turystycznej spowodowanej działaniem osób trzecich. Nadto w wątpliwość poddawała wartość przedmiotów rzekomo skradzionych powodom. Pozwana wskazywała, że z załączonych do pozwu rachunków wynika bowiem, że w znacznej mierze wystawione zostały na długo przed rozpoczęciem imprezy turystycznej - wobec czego twierdzenie, jakoby oznaczone w nich sprzęty elektroniczne posiadać miały 100% wartość z dnia ich zakupu mimo upływu czasu. Pozwana zarzucała także, iż paragony oraz wydruki ze stron internetowych nie stanowią dowodu na to, że powodowie zakupili określone towary i zabrali je ze sobą na imprezę turystyczną, a także posiadali przy sobie tak znaczną ilość gotówki.

Sąd ustalił następujący stan faktyczny:

2 sierpnia 2021 r. A. G. zawarł z (...) sp. z o.o. w O. umowę o świadczenie usług turystycznych, w ramach której tour operator miał zorganizować imprezę turystyczną, tj. wyjazd na Z. dla A. G. i jego żony M. G..

Impreza miała odbyć się w okresie od 4 lipca 2021 r. do 19 lipca 2021 r. Cenę ustalono na kwotę 26.374 zł, która została w całości opłacona przez A. G.. Oferta obejmowała przelot z W. na Z. oraz z powrotem, zakwaterowanie w pokoju dwuosobowym deluxe garden, w pięciogwiazdkowym Hotelu (...), z wyżywieniem w opcji all inclusive.

A. G. wykupił dla siebie i swojej żony na czas imprezy dodatkowe ubezpieczenie I. P. (świat) za cenę 326 zł od osoby, obejmujące koszty leczenia do 300.000 EUR, rozszerzenie ubezpieczenia o choroby przewlekłe oraz dodatkowe ubezpieczenie bagażu.

dowód:

- dokument podróży k. 14-16,,

- certyfikat ubezpieczeniowy k. 17,

- faktura (...) r. k. 18,

- potwierdzenie rezerwacji k. 46;

Dokonując wyboru powyższej oferty, A. i M. G. kierowali się informacjami podawanymi przez (...) sp. z o.o. w ofercie, przedstawiającymi hotel (...) jako obiekt na światowym poziomie, luksusowy i bezpieczny.

dowód:

- przesłuchanie powoda A. G., e-protokół rozprawy z dnia 8 marca 2023 r. 00:04:12-01:11:07 k. 116v.-118v.,

- przesłuchanie powódki M. G., e-protokół rozprawy z dnia 8 marca 2023 r. 01:11:38-01:12:40 k. 118v.;

Po przybyciu do hotelu (...) zostali zakwaterowani pokoju położonym w domku znajdującym się w ostatnim szeregu domków, niewidocznym z recepcji. Domek składał się z sześciu pokoi. M. i A. G. zajęli jeden z tych pokoi. Pozostałe były puste.

Trzy dni po rozpoczęciu imprezy turystycznej, a dzień przed planowanym wyjazdem na wycieczkę safari, dnia 7 lipca 2021 r. M. i A. G., po powrocie z kolacji, około godziny 22:00 czasu lokalnego ujawnili w pokoju hotelowym brak najbardziej wartościowych przedmiotów. Wśród rzeczy, które zginęły były wszystkie środki pieniężne, jakimi dysponowali, przedmioty elektryczne i elektroniczne oraz przedmioty codziennego użytku, w tym plecak, tablety i telefony komórkowe, które miały wmontowane lokalizatory. Część mienia, m.in. dwa tablety, portfele oraz dokumenty związane z planowaną wycieczką safari, potwierdzające wpłatę zaliczki, umieszczona była przez nich w sejfie pokojowym, który został częściowo opróżniony przez sprawcę kradzieży. Mimo zaszyfrowania sejfu odpowiednim kodem, który znany był wyłącznie M. i A. G., sprawca bez problemu złamał zabezpieczenia, po czym skutecznie, bez kasowania dotychczasowego kodu, zamknął sejf ponownie. Sejf nie nosił śladów włamania.

M. i A. G. tuż przed wyjściem na kolację - około godziny 20:00 czasu lokalnego, kilkakrotnie upewnili się, czy sejf, okna oraz drzwi pokoju zostały prawidłowo zamknięte i zabezpieczone.

Pokój nie nosił żadnych śladów włamania, nie stwierdzono także jakichkolwiek uszkodzeń w infrastrukturze pokoju. Pomieszczenie nie zostało także splądrowane, gdyż położenie poszczególnych elementów wyposażenia pozostało niezmienione. Sprawca wyciągnął z plecaka spakowane ubrania i starannie ułożył je na łóżku. Plecak zabrał.

O fakcie kradzieży, M. i A. G. bezpośrednio po jej ujawnieniu poinformowali kierownictwo hotelu oraz przedstawiciela tour operatora, który zjawił się w obiekcie jeszcze tego samego dnia. Przedstawiciele hotelu i ochrony w trakcie zgłaszania zdarzenia byli dla powodów nieuprzejmi, twierdzono, że powodowie kłamią, odmówiono wezwania policji. Rezydent nie wykonał żadnych czynności, ograniczając się zgłoszenia kierownictwu hotelu prośby o powiadomienie policji i do zaproponowania powodom, żeby wypłacili za pośrednictwem jego terminala środki płatnicze; jednak powodowie nie posiadali kart. W trakcie ostrej wymiany zdań na telefonie komórkowym powoda pojawiło się natomiast powiadomienie, że jego plecak zawierający lokalizator był wynoszony z hotelu. Z uwagi na zamieszanie, powód zauważył powiadomienie dopiero po czasie.

Ponadto na żądanie powoda sprowadzono technika, który miał sprawdzić przy pomocy komputera zapis aktywności otwierania sejfu. Po wyświetleniu zapisów technik i przedstawiciel hotelu zaczęli rozmawiać miedzy sobą w lokalnym języku „suahili”, co zaniepokoiło powoda. Okazało się, że ostatnie zapisy pochodzą sprzed miesiąca. Powód sięgnął po swój telefon, by wykonać zdjęcia ekranu komputera, wówczas jednak technik wyłączył urządzenie, uniemożliwiając powodowi udokumentowanie nieprawidłowości.

Okazało się także, że w tym samym czasie doszło do kradzieży także w innym pokoju, jednakże wartość skradzionych dóbr była nieporównywalnie mniejsza od tej, jaką wyrażały dobra skradzione M. i A. G..

Dopiero następnego dnia kierownictwo hotelu powiadomiło o kradzieży lokalną policję. Działania przybyłych na miejsce funkcjonariuszy ograniczyły się niemalże wyłącznie do przyjęcia zawiadomienia o popełnionym przestępstwie. Funkcjonariusze odmówili wystawienia M. i A. G. zaświadczenia odnośnie zgłoszonej kradzieży, rozmawiali wyłącznie z menedżerem hotelu w lokalnym języku, po czym zabrali powodów na posterunek. W międzyczasie na telefonie powoda pojawiała się pozycja jego tabletu, był włączany i wyłączany. Ani menedżer, ani funkcjonariusze policji nie reagowali na informacje powoda w tym zakresie.

Z kolei w trakcie czynności przesłuchania na posterunku policji funkcjonariusze byli w stosunku do powodów nieuprzejmi, czynili niestosowne uwagi wobec powódki.

W czasie, gdy lokalna policja i pracownicy hotelu dokonywali czynności w związku z kradzieżą, A. G. monitorował elektroniczny zapis położenia skradzionego plecaka i tabletów. Udało mu się zlokalizować tablet, jednak odmówiono mu przewiezienia we wskazane miejsce. Uczyniono to dopiero po czasie, gdy tablet został przemieszczony w inne miejsce. Również później, mimo przekazywania przez powoda danych lokalizacyjnych przedstawicielom hotelu (na ich wyraźną prośbę, by dane przekazać innej jednostce policji), nie poczyniono żadnych działań. Lokalizacja urządzeń pojawiała się jeszcze wielokrotnie, tablet przemieszczany był m.in. pomiędzy sklepami.

M. i A. G. zwrócili się z prośbą o pomoc do Ambasady Rzeczypospolitej w D.. Dopiero na skutek interwencji przedstawicieli Ambasady oraz osób trzecich, zostało wydane zaświadczenie o dokonanej kradzieży.

dowód:

- korespondencja i zaświadczenia wraz z tłumaczeniem k. 19-23, 32 k. 124, 126,

- wydruk elektronicznego zapisu położenia skradzionego plecaka k. 26-31,

- przesłuchanie powoda A. G., e-protokół rozprawy z dnia 8 marca 2023 r. 00:04:12-01:11:07 k. 116v.-118v.,

- przesłuchanie powódki M. G., e-protokół rozprawy z dnia 8 marca 2023 r. 01:11:38-01:12:40 k. 118v.;

10 lipca 2021 r. A. G. wraz z przedstawicielem hotelu, sporządził protokół zdarzenia i porozumienie w sprawie roszczeń, zawierające listę utraconych rzeczy i kwot pieniężnych.

Na liście znalazły się następujące przedmioty i kwoty:

1. 2500 USD z torby

2. 1000 USD z sejfu

3. Polskie pieniądze -150 $

4. Oba paszporty (żony i męża)

5. Samsung G. (...) + 5G = 1300$

6. Klawiatura Samsung = 173 $

7. Pokrowiec neoprenowy = 16 $

8. Samsung G. (...) - telefon i obudowa = 1152 $

9. N. tablet medicine = 79 $

10. Adapter elektryczny S. = 110 $

11. Czarna kamera G. (...) = 406 $

12. Akumulatory G. (...), ładowarka, obudowa, pokrowiec, uchwyt i 6 kart SD = 602 $

13. Szybka ładowarka Samsung X2 = 94$

14. S. (...) active 2 = 288 $

15. Golarka męska B. S. 7 - 393 $

16. Golarka damska B. S. (...) z akcesoriami = 341 $

17. Drogie okulary przeciwsłoneczne = 236 $

18. Drogie długopisy = 210 $

19. Bilet lotniczy na safari = 374 $

20. Zaliczka na Safari = 600 $

21. Koszty paszportów = 150 $

22. Dysk (...) Samsung T. T. = 97 $

23. Plecak z miękkiej skóry J. = 92 $

24. 9 pudełek papierosów = 23 $

25. Słuchawki Samsung Pr = 183 $

26. Skórzany portfel X 2 = 131 $.

W ramach rekompensaty kierownictwo hotelu dostarczyło poszkodowanym gościom:

1.  5000 $ gotówką

2.  Podniesienie klasy pokoju o wartości 500 $

3.  Późniejsze wymeldowanie o wartości 200 $

4.  Masaż dla dwojga w S. o wartości 160 $

5.  Kolację przy świecach o wartości 150 $.

Porozumienie wraz z listą utraconych rzeczy zostało podpisane zarówno przez A. G., jak i przedstawiciela hotelu.

dowód:

- protokół ze zdarzenia i porozumienie w sprawie roszczeń wraz z tłumaczeniem k. 24-25, 122-123,

Podpisując powyższe porozumienie A. G. odczuwał presję psychiczną spowodowaną brakiem środków pieniężnych. Nie chciał zawierać porozumienia, jednak kierował się koniecznością uzyskania jakichkolwiek środków pieniężnych, ponieważ pomimo, że jemu i jego żonie skradziono z pokoju wszelkie środki pieniężne, nie udzielono im doraźnej pomocy materialnej po kradzieży. Nie chciał uzyskać zakwaterowania w pokoju o wyższym standardzie. Jemu i jego żonie zależało jedynie na zakwaterowaniu w pokoju położonym bliżej recepcji, aby mogli czuć się bezpieczniej.

dowód:

- przesłuchanie powoda A. G., e-protokół rozprawy z dnia 8 marca 2023 r. 00:04:12-01:11:07 k. 116v.-118v.,

- przesłuchanie powódki M. G., e-protokół rozprawy z dnia 8 marca 2023 r. 01:11:38-01:12:40 k. 118v.;

Pobyt od momentu kradzieży sprowadzał się dla A. G. oraz jego żony do załatwiania wszelkich formalności wynikających z kradzieży takich jak kontakty z lokalną policją, pracownikami hotelu, pracownikami Ambasady RP oraz próby wycena rzeczy, które zostały skradzione. Po kradzieży A. G. i M. G. obawiali się o swoje bezpieczeństwo. Nadto nie skorzystali z zaplanowanej wycieczki na Safari, która miała stanowić główną atrakcję tego wyjazdu. Mieli lecieć do P. S., obserwować wędrówkę zwierząt, , zobaczyć Kilimandżaro, spędzić noc nad Jeziorem W.. Zaliczka na safari wynosiła 600 USD i została w całości zapłacona.

dowód:

- wiadomości e-mail dotyczące Safari wraz z tłumaczeniem k. 67-68, 125, 127,

- przesłuchanie powoda A. G., e-protokół rozprawy z dnia 8 marca 2023 r. 00:04:12-01:11:07 k. 116v.-118v.,

- przesłuchanie powódki M. G., e-protokół rozprawy z dnia 8 marca 2023 r. 01:11:38-01:12:40 k. 118v.;

Na skutek kradzieży dokonanej w hotelu, A. G. utracił następujące przedmioty i poniósł następujące koszty:

1) 3.500,00 USD w gotówce - stanowi to równowartość kwoty 13.378,75 według średniego kursu NBP na dzień 7 lipca 2021 r.

2) 450 zł

3) T. Samsung G. (...) + 5G-0 wartości 4.899,00 zł, zakupiony w 2021 r.

4) Klawiatura do tabletu - o wartości 566,70 zł, zakupiona w 2021 r.

5) Etui do tabletu - o wartości 59 zł, zakupione w 2021 r.

6) T. K. - o wartości 400 zł

7) S. Samsung G. (...)- o wartości 4099 zł, zakupiony w 2021 r.

8) Etui do telefonu - o wartości 94 zł, zakupione w 2021 r.

9) dwa skórzane portfele W. - o łącznej wartości 385,80 zł, zakupione w 2021 r.

10) dwie ładowarki Samsung EP- (...) - o łącznej wartości 258 zł, zakupione w 2021 r.

11) dwa adaptery podróżne (...) o łącznej wartości 320 zł, zakupione z 2019 r.

12) Okulary przeciwsłoneczne Polaroid - o wartości 350 zł, zakupione w 2019 r.

13) Depilator B. S.- (...)-995 (...) o wartości 790 zł, zakupiony w 2018r.

14) Golarka męska B. (...) - o wartości 1299 zł, zakupiona w 2019 r.

15) S. Samsung W. A. (...) mm - o wartości 1199 zł, zakupiony w 2020r.

16) Samsung G. T. - o wartości 119 zł, zakupiony w 2021 r.

17) Słuchawki Samsung (...) o wartości 700 zł, zakupione w 2021 r.

18) P. Samsung EB- (...) - o wartości 219 zł, zakupiony w 2020 r.

19) Dysk (...) Samsung T. T. 500 GB-o wartości 378 zł, zakupiony w 2021 r.

20) Lornetka B. - o wartości 259,50 zł, zakupiona w 2021 r.

21) Plecak J. W. - o wartości 350 zł, zakupiony w 2019 r.

22) Etui na długopisy G. L. - o wartości 210 zł, zakupione w 2019 r.

23) Długopis W. - o wartości 170 zł, zakupiony w 2017 r.

24) Ołówek W. - o wartości 220 zł, zakupiony w 2017 r.

25) Długopis F.- C.! - o wartości 350 zł, zakupiony w 2017 r.

26) K. G. H. 8 B. - o wartości 1600 zł

27) M. G. 3 (...)001 - o wartości 329 zł

28) 4 sztuki baterii GoPro AJ BAT- 001- o łącznej wartości 400 zł

29) Pilot GoPro S. (...) - o wartości 310 zł

30) Ładowarka (...)001 - o wartości 229 zł

31) Ładowarka (...)002 - o wartości 248 zł

32) Pokrowiec GoPro C. (...)001- o wartości 248 zł

33) G. W. Strap (...)002- o wartości 239 zł

34) Etui (...) 002 - o wartości 90 zł

35) G. S. Cup (...)302- o wartości 198 zł

36) G. G. + T. - o wartości 269 zł

37) G. R. - o wartości 108 zł

38) Wymienne szkła do R.- o wartości 100 zł

39) 5 sztuk karty pamięci S. micro (...) E. (...) GB- o łącznej wartości 545 zł

40) Etui na karty pamięci- o wartości 50 zł

41) (...)001- o wartości 99 zł

42) Statyw (...) 002 - o wartości 76 zł

43) Dodatkowe umocowania statywu i śruby - o wartości 200 zł

44) Sztanga papierosów- o wartości 97 zł

45) Bilety lotnicze na Safari - o wartości 1429,53 zł, zakupione w 2021 r.

46) Dwie żółte książeczki szczepień - o wartości 120 zł (kwota wynikająca z kosztów wyrobienia)

47) Zaliczka na safari w wysokości 600 USD - stanowiąca kwotę 2410,58 zł

48) Koszty wyrobienia paszportów i tłumaczenia notatki policyjnej- wynoszące 684,50 zł.

Łącznie w związku z kradzieżą A. G. utracił dobra o wartości 41.602,61 zł.

dowód:

- potwierdzenia płatności i faktury k. 33-45,

- przesłuchanie powoda A. G., e-protokół rozprawy z dnia 8 marca 2023 r. 00:04:12-01:11:07 k. 116v.-118v.,

- przesłuchanie powódki M. G., e-protokół rozprawy z dnia 8 marca 2023 r. 01:11:38-01:12:40 k. 118v.;

Ubezpieczyciel wypłacił A. G. odszkodowanie w kwocie 1.695 zł tytułem utraconych przedmiotów.

dowód:

- pismo E. (...) k. 64-66;

Po powrocie do Polski M. i A. G. złożyli reklamację, w której opisali zaistniałą podczas imprezy turystycznej sytuację związaną z kradzieżą rzeczy z pokoju hotelowego. (...) sp. z o.o. nie uwzględniła reklamacji, wskazując że winę za niezgodność ponosi osoba trzecia, niezwiązana z wykonywaniem usług turystycznych objętych umową o udział w imprezie turystycznej, a niezgodności nie dało się przewidzieć lub uniknąć.

dowód:

- reklamacja k. 47-48,

- odpowiedź na reklamację k. 49-50;

M. i A. G. pismem z 25 listopada 2021 r. złożyli reklamację, w której wskazali swoje zastrzeżenia co do sposobu organizacji wycieczki i zażądali odszkodowania w kwocie 20.694,11 zł oraz zadośćuczynienia w kwocie po 9.670 zł, wyznaczając 7-dniowy termin zapłaty. Reklamacja została odebrana 29 listopada 2021 r.

(...) sp. z o.o. kwestionowała ilość, jakość i wartość utraconych przedmiotów, nie uwzględniając reklamacji. Upatrywała wyłączenia swojej odpowiedzialności w przyczynie egzoneracyjnej, zawartej w przepisie art. 50 ust. 3 pkt ustawy o imprezach turystycznych i powiązanych usługach turystycznych, spowodowanej działaniem osób trzecich.

dowód:

- reklamacja z przedsądowym wezwaniem do zapłaty wraz z potwierdzeniem nadania i odbioru k. 51-61, 69-70,

- odpowiedź na reklamację k. 62-63.

Sąd zważył, co następuje:

Przechodząc następnie do merytorycznego rozpoznania sprawy, uznać należało, że powództwo podlegało uwzględnieniu w całości.

Odnosząc się w pierwszej kolejności do wniosku pozwanej o wystąpienie z pytaniem prejudycjalnym do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej dotyczącym wykładni art. 14 ust. 3 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr (...) z dnia 25 listopada 2015 r. w sprawie imprez turystycznych i powiązanych usługach turystycznych, w związku z art. 50 ust. 3 ustawy o imprezach turystycznych i powiązanych usługach turystycznych, należało odmówić temu wnioskowi, z uwagi na jego bezzasadność. Ustawa stanowi właściwą i pełną implementację ww. dyrektywy. Przepisy krajowe w żadnej mierze nie odbiegają od ustanowionych w rzeczonej dyrektywie. Sens normy z art. 14 ust. 3 Dyrektywy pozostaje tożsamy z przepisem prawa krajowego, ujętym w art. 50 ust. 3 Ustawy.

Stan faktyczny sprawy został ustalony na podstawie dowodu z dokumentów oraz przesłuchania samych powodów. Wszystkie dowody uznano za wiarygodne, bowiem korespondowały ze sobą. Przesłuchanie powoda było spójne, logiczne i pozostawało w związku z pozostałym materiałem dowodowym w postaci zgromadzonych w sprawie dokumentów. Powódka M. G. natomiast w swoich zeznaniach oświadczyła, że potwierdza wszystkie okoliczności przedstawione przez powoda podczas przesłuchania.

W sprawie bezspornym było, że powodowie zawarli z pozwaną umowę o świadczenie usługi turystycznej, w ramach której mieli uczestniczyć w imprezie turystycznej zorganizowanej przez pozwaną w terminie od 4 do 19 lipca 2021 r., w obiekcie N. P. B. Resort & S. na Z., za łączną kwotę 26.374 zł. Okoliczność ta nie była kwestionowana przez strony.

Każdy z powodów domagał się zadośćuczynienia za zmarnowany urlop, a powód A. G. domagał się także odszkodowania za skradzione podczas imprezy turystycznej przedmioty. Spornym w niniejszej sprawie było, czy pozwana należycie wykonała zobowiązanie, wynikające z zawartej umowy.

Zgodnie z art. 48 ustawy z dnia 24 listopada 2017 r. o imprezach turystycznych i powiązanych usługach turystycznych (t.j. Dz.U. z 2020 r., poz. 2139), organizator turystyki ponosi odpowiedzialność za wykonanie usług turystycznych objętych umową o udział w imprezie turystycznej, bez względu na to, czy usługi te mają być wykonane przez organizatora turystyki, czy przez innych dostawców usług turystycznych (ust. 1). Podróżny zawiadamia organizatora turystyki niezwłocznie, w miarę możliwości w trakcie trwania imprezy turystycznej, z uwzględnieniem okoliczności danej sprawy, o stwierdzeniu niezgodności (ust. 2). Jeżeli którakolwiek z usług turystycznych nie jest wykonywana zgodnie z umową o udział w imprezie turystycznej, organizator turystyki usuwa niezgodność, chyba że jest to niemożliwe albo wiąże się z kosztami, które są niewspółmiernie wysokie w stosunku do zakresu niezgodności i wartości usług turystycznych, których one dotyczą.

Zgodnie z przepisem art. 50 tej ustawy, podróżnemu przysługuje obniżka ceny za każdy okres, w trakcie którego stwierdzono niezgodność, chyba że została ona spowodowana wyłącznym działaniem lub zaniechaniem podróżnego (ust. 1). Podróżnemu przysługuje odszkodowanie lub zadośćuczynienie za poniesione szkody lub krzywdy, których doznał w wyniku niezgodności. Organizator turystyki niezwłocznie wypłaca odszkodowanie lub zadośćuczynienie (ust. 2). Podróżnemu nie przysługuje odszkodowanie lub zadośćuczynienie za niezgodność w przypadku, gdy organizator turystyki udowodni, że:

1) winę za niezgodność ponosi podróżny;

2) winę za niezgodność ponosi osoba trzecia, niezwiązana z wykonywaniem usług turystycznych objętych umową o udział w imprezie turystycznej, a niezgodności nie dało się przewidzieć lub uniknąć;

3) niezgodność została spowodowana nieuniknionymi i nadzwyczajnymi okolicznościami (ust. 3).

Ustawa z dnia 24 listopada 2017 r. nie zawiera kompleksowej regulacji zasad odpowiedzialności odszkodowawczej w razie niewykonania umowy o udział w imprezie turystycznej. W zakresie w niej nieuregulowanym należy stosować odpowiednie przepisy Kodeksu cywilnego. Podróżny może żądać od organizatora turystyki odszkodowania za wszelkie szkody, których doznał w wyniku jakiejkolwiek niezgodności usługi turystycznej z umową. Dla powstania odpowiedzialności biura podróży (organizatora turystyki) za szkodę, wyrządzoną klientowi, muszą zaistnieć – tak jak w każdym stosunku prawnym – ogólne przesłanki odpowiedzialności. Są nimi szkoda, poniesiona przez uczestnika wycieczki, wynikająca z niewykonania lub nienależytego wykonania zobowiązania bądź czynu niedozwolonego oraz normalny związek przyczynowy pomiędzy tą szkodą a zdarzeniem prawnym, za które prawo czyni daną osobę odpowiedzialną. Ciężar dowodu, jak wynika z przytoczonych przepisów ustawy o imprezach turystycznych i powiązanych usługach turystycznych, spoczywa na organizatorze imprezy.

Dokonując oceny żądania powodów i mając na względzie powyższe ustalenia, Sąd uznał, iż zasadnym było uwzględnienie ich twierdzeń. Sąd przychylił się do stanowiska powodów, zgodnie z którym w trzecim dniu trwania imprezy doszło do kradzieży przedmiotów i środków pieniężnych pozostawionych przez powodów w hotelowym pokoju. Z ustalonego w sprawie stanu faktycznego wynikało, że powodowie korzystali ze znajdującego się w pokoju hotelowym sejfu, w którym przetrzymywali część swych oszczędności, wszystkie pozostałe przedmioty znajdowały się zaś w pokoju hotelowym. Należy przyznać rację powodom, którzy wskazywali, że okoliczność braku śladów ingerencji osób trzecich w sejfie hotelowym nie ma przy tym żadnego znaczenia. Nie ulega wątpliwości, iż personel hotelu mógł być w posiadaniu numeru zabezpieczenia (niewykluczone, że numer zabezpieczenia został powodom nadany właśnie przez personel), a nawet jeśli wiedza o nim była wyłącznie w posiadaniu powodów, to oczywistym jest, iż personel hotelowy musi wiedzieć jak otworzyć sejf, choćby w razie usunięcia awarii, uszkodzenia, niemożności jego otwarcia przez osoby uprawnione i ma niezbędne ku temu narzędzia. Świadczy o tym brak śladów włamania, krótki czas, w którym musiało dojść do kradzieży, bowiem jedynie około 2 godziny, od godz. 20:00 do 22:00, kiedy to powodowie przebywali poza pokojem na kolacji zorganizowanej przez hotelarza. W ocenie Sądu, wszystkie elementy przebiegu zdarzenia zrelacjonowane przez powodów układają się w całość i prowadzą do przekonania, że doszło do przeprowadzenia precyzyjnie zorganizowanej akcji, zaplanowanej na czas, gdy powodowie będą przebywać na kolacji. Do powyższego wniosku prowadzi również okoliczność, że powodowie zostali zakwaterowani w miejscu oddalonym od recepcji i niewidocznym dla ewentualnych świadków.

Co do zakresu odpowiedzialności strony pozwanej za szkodę, nie sposób, w ocenie sądu, zgodzić się z argumentacją, wedle której mogłaby ona obejmować co najwyżej rzeczy powodów umieszczone w sejfie. W realiach sprawy doszło bowiem niewątpliwie do powierzenia hotelarzowi przedmiotów i środków pieniężnych pozostawionych w hotelowym pokoju i znajdującym się w pokoju sejfie (art. 846 § 1 i 2 kc.). Strona pozwana, chcąc uchylić się od odpowiedzialności, winna wykazać, że powodowie nie stosowali się do obowiązujących w obiekcie procedur, pozostawili otwarte drzwi do pokoju, itd. w rozumieniu Fakt ten uzasadnia pełną odpowiedzialność hotelarza, a w konsekwencji strony pozwanej, za utratę wniesionych rzeczy. Zaginione przedmioty, wbrew twierdzeniom strony pozwanej, nie pozostawały tym samym w wyłącznej dyspozycji powodów. Prawidłowo również powodowie zauważyli, że nie mieli obowiązku uprzedniego poinformowania pozwanej o przewożeniu sprzętu, np. fotograficznego czy tabletów. Obowiązek taki nie wynika ani z przepisów prawa.

Sąd nie doszukał się przy tym zaistnienia przyczyny egzoneracyjnej, wyłączającej odpowiedzialność po stronie pozwanej. Pozwana ograniczyła się jedynie do stwierdzenia, iż taka przyczyna zachodzi, nie uzasadniając w żadnej mierze swojego stanowiska. Pozwana powoływała się na okoliczność, że doszło do kradzieży przez osobę trzecią, jednakże pominęła, że do zdarzenia doszło na terenie wysokiej klasy hotelu, reklamowanego przez samą pozwaną jako niezwykle bezpieczny. To na hotelarzu spoczywał obowiązek zadbania o bezpieczeństwo jego klientów i zastosowania wszelkich możliwych procedur uniemożliwiających wejście do obiektu przez osoby niepowołane.

Mając na uwadze całokształt okoliczności sprawy, Sąd zważył, że pozwana ponosi odpowiedzialność za niezapewnienie należytego bezpieczeństwa przedmiotom przechowywanym przez powodów w hotelowym pokoju, wskutek czego doszło do ich kradzieży.

Co do ilości i wartości skradzionych przedmiotów i środków pieniężnych, to zastosowanie w niniejszej sprawie znajdzie art. 322 k.p.c., zgodnie z którym jeżeli w sprawie o naprawienie szkody, o dochody, o zwrot bezpodstawnego wzbogacenia lub o świadczenie z umowy o dożywocie sąd uzna, że ścisłe udowodnienie wysokości żądania jest niemożliwe, nader utrudnione lub oczywiście niecelowe, może w wyroku zasądzić odpowiednią sumę według swej oceny opartej na rozważeniu wszystkich okoliczności sprawy. Rozstrzygając kwestie żądania zwrotu wartości rzeczy należących do powoda, a skradzionych z pokoju i sejfu hotelowego, to Sąd uznał, że koszty podane przez powoda, poparte fakturami, stanowią wartość tych rzeczy. Powodowie dysponują jedynie częścią dokumentów potwierdzających zakup przedmiotów, które zostały im w czasie wycieczki skradzione. Jednak trudno oczekiwać, aby przez dłuższy czas miały być przechowywane dokumenty potwierdzające zakup przedmiotów innych niż elektronika, co do których, po ich zakupie nie przysługiwałyby chociażby uprawnienia gwarancyjne. Zrozumiałym jest, że po zakupie przedmiotów zwykłego użytku nie przechowuje się dokumentów ich zakupu.

Sąd uznał, że wszystkie z wymienionych w pozwie przedmiotów, w postaci m.in. sprzętów elektronicznych, a także wskazywane tam kwoty pieniędzy zostały powodowi skradzione z pokoju hotelowego 7 lipca 2021 r. Przedmioty te, wraz z wymienieniem skradzionych kwot pieniężnych zostały szczegółowo wymienione w poprzedniej części uzasadnienia. Lista skradzionych przedmiotów wymieniona w pozwie znalazła odzwierciedlenie w zeznaniach powoda i powódki. Powód potwierdził, że doszło do kradzieży przedmiotów wymienionych w pozwie, a jednocześnie wyjaśnił dlaczego zestawienie skradzionych przedmiotów wymienione w pozwie jest pełniejsze od wcześniejszych wykazów skradzionych przedmiotów ujętych w notatce policyjnej z dnia 8 lipca 2021 r. oraz porozumienia z dnia 10 lipca 2021 r. Lista wskazana w pozwie stanowi listę wszystkich skradzionych podczas imprezy turystycznej przedmiotów. W przytoczonych dokumentach brakowało wzmianek o kilkunastu a nawet kilkudziesięciu pozycjach (skradzionych przedmiotach). Owe braki wynikały z faktu, iż podczas sporządzania zestawienia skradzionych przedmiotów powód działał pod wpływem silnego stresu. W ocenie Sądu jest to uzasadnione okolicznościami sytuacji w jakiej powód się znalazł.

Sąd uznał kwotę żądaną przez powoda za uzasadnioną we wskazanych okolicznościach sprawy.

Sąd miał przy tym na względzie, że na mocy porozumienia z 10 lipca 2021 r. zawartego przez kierownictwo hotelu z A. G., wypłacono mu kwotę 5.000 USD tytułem skradzionych przedmiotów. Dochodzona w niniejszym postepowaniu suma w wysokości 41.602,61 zł podlegała więc pomniejszeniu o wypłaconą kwotę.

Odnosząc się do kwestii porozumienia zawartego 10 lipca 2021 r. zawartego przez powoda z kierownictwem hotelu, oświadczenie jakoby wypłacona przez hotelarza kwota 5.000 USD miała wyczerpywać wszelkie roszczenia powoda z tego tytułu uznać należało za nieważne w świetle art. 58 k.c., zgodnie z którym czynność prawna dokonana przez strony, polegająca na zawarciu w dniu 10 lipca 2021 r. jest sprzeczna z ustawą i narusza zasady współżycia społecznego, do których dochodzi poprzez wykorzystanie silniejszej pozycji jednej ze stron przeciwko drugiej pozostającej w sytuacji stresowej, w obcym kraju, niemogącej uzyskać elementarnej pomocy od przedsiębiorcy będącego hotelarzem. Powód podpisując oświadczenie działał niejako pod przymusem uzyskania jakichkolwiek środków pieniężnych ze strony kontrahenta pozwanej. Jak wynikało z zeznań powoda, potwierdzonych przez powódkę, powodowie nie byli zainteresowani otrzymaniem pokoju o lepszym standardzie, jak i pozostałymi świadczeniami przewidzianymi w porozumieniu, z których zresztą nie skorzystali. Zależało im jedynie na odzyskaniu środków pieniężnych i bezpieczeństwie.

Mając na względzie powyższe niezgodności świadczonej usługi z umową, Sąd uznał, iż powodowi A. G. należy się tytułem odszkodowania zwrot kwoty 20.694,11 zł. Mając na względzie, że wartość skradzionych rzeczy wynosiła 41.602,61 zł, a kwota ta podlega pomniejszeniu o świadczenie Hotelu wynikające z zawartego porozumienia (19.213,50 zł, stanowiące równowartość 5.000 USD wg kursu na 9 lipca 2021 r.), jak i o świadczenie wypłacone przez Ubezpieczyciela (1.695 zł).

Po dokonaniu oceny zgromadzonego materiału dowodowego, Sąd uznał, że okoliczności sprawy uzasadniają roszczenie powodów o zadośćuczynienie. Do kradzieży doszło trzeciego dnia trwania imprezy. Pozostały czas, który powodowie planowali przeznaczyć na wypoczynek, zmuszeni byli poświęcać na wyjaśnianie zdarzenia związanego z kradzieżą i poszukiwanie pomocy. Wiązało się to z ciągłym stresem, niepokojem, poczuciem bezradności i zmarnowanego urlopu. Co więcej, zostali zlekceważeni przez przedstawicieli hotelu i rezydenta pozwanej, o czym świadczy cały szereg okoliczności, jak utrudnianie zgłoszenia zdarzenia policji, konieczność zwrócenia się o pomoc do przedstawiciela polskich władz przy pomocy osób trzecich (organizatora wycieczki na Safari), brak pomocy przy czynnościach przesłuchania przez lokalnych przedstawicieli policji, których zachowanie nie mieściło się w granicach zasad kultury, itd.

Ustalając zasadność i wysokość zadośćuczynienia, należy mieć na względzie fakt, że powodem, dla którego konsument decyduje się na udział w imprezie turystycznej jest zwykle osiągnięcie korzyści niematerialnej w postaci odpoczynku, relaksu i poczucia komfortu. Utrata przyjemności z zaplanowanego wypoczynku stanowi krzywdę, jakiej doznaje konsument. Mając na uwadze rażący stopień nieprawidłowości w wykonaniu usługi leżących po stronie pozwanej, a także czas trwania oraz zakres poniesionej przez powodów krzywdy należało uznać, iż uzasadnioną kwotą zadośćuczynienia będzie kwota po 9.670 zł przyznana na rzecz każdego z powodów. Powyższe kwoty są adekwatne do stopnia doznanych przez nich przykrości, niezadowolenia, utraty poczucia bezpieczeństwa, zaufania i przyjemności z imprezy, a także braku realizacji zaplanowanego Safari, które miało stanowić główną atrakcję wyjazdu. Dotkliwy okazał się być dla powodów brak kontaktu, chęci jakiejkolwiek inicjatywy ze strony pozwanego w udzieleniu pomocy w wyjaśnieniu sprawy kradzieży ze strony przedstawiciela pozwanej oraz pracowników hotelu. Powodowie mogli czuć się szczególnie rozczarowani postawą pozwanej, biorąc pod uwagę kryteria jakimi kierowali się przy wyborze tej oferty. Pozwana bowiem przedstawiała obiekt hotelowy, w którym zostali zakwaterowani powodowie, jako luksusowy i bezpieczny. Tym bardziej dotkliwa jest krzywda powodów, w sytuacji, gdy na skutek kradzieży i postawy pozwanej, zostali pozbawieni owego poczucia bezpieczeństwa podczas imprezy turystycznej.

O odsetkach sąd orzekł na podstawie art. 481 k.c., uwzględniając żądanie pozwu, biorąc pod uwagę upływ 7-dniowego terminu do zapłaty wyznaczonego w wezwaniu do zapłaty, doręczonym pozwanej 29 listopada 2021 r.

W świetle art. 98 k.p.c. w zw. z art. 99 k.p.c. pozwana jako przegrywający proces w całości winna zwrócić powodom koszty, które powodowie byli obowiązani ponieść w związku ze swoim udziałem w sprawie, zgodnie ze spisem kosztów (k. 128), sporządzonym w oparciu o § 16 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22.10.2015r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. 2018, poz. 265). Na zasądzoną kwotę składała się kwota 1.518 zł opłaty od pozwu na rzecz powoda A. G., 500 zł tytułem opłaty od pozwu na rzecz powódki M. G., oraz po 17 zł opłaty skarbowej od pełnomocnictwa i 3.600 zł kosztów zastępstwa procesowego na rzecz A. G., a na rzecz M. G. kwota 1.800 zł tytułem kosztów zastępstwa procesowego (§ 2 pkt 4 i pkt 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22.10.2015r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych). Należało także uwzględnić wniosek o zwrot kosztów tłumaczenia w kwocie 516,51 zł.

ZARZĄDZENIE

1.  proszę odnotować uzasadnienie,

2.  odpis wyroku wraz z uzasadnieniem doręczyć pełnomocnikowi powoda,

3.  wezwać pozwaną do rąk pełnomocnika do uiszczenia opłaty od uzasadnienia w kwocie 100 zł, w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia wniosku,

4.  kal. 7 i 14 dni.