Zarządzenie z 1 sierpnia 2023, sygn. VII C 507/23

UZASADNIENIE

Pozwem z dnia 20 lutego 2023 roku (data nadania) W. J. i D. B. (1), reprezentowani przez pełnomocnika w osobie radcy prawnego, wnieśli o zasądzenie od pozwanego M. M. kwoty 5000 zł wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia wniesienia pozwu do dnia zapłaty. Wnieśli również o zasądzenie od pozwanego zwrotu kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

W uzasadnieniu pozwu wskazali, że w dniu 15 kwietnia 2019 roku strony zawarły umowę na zorganizowanie przyjęcia okolicznościowego – wesela w dniu 26 czerwca 2021 roku w Hotelu Restauracji (...) w S.. Podnieśli, że zgodnie z § 4 umowy powodowie zapłacili pozwanemu kwotę 5000 zł tytułem zadatku. Pismem z dnia 24 marca 2021 roku powodowie złożyli oświadczenie o odstąpieniu od umowy. Wskazali, że podstawą tego działania było ogłoszenie stanu epidemii (...)19, narzucone ograniczenia związane z pandemią koronawirusa oraz przepisy uniemożliwiające przeprowadzenie zaplanowanego wesela w ustalonym zakresie i formie. Powodowie wskazali, iż w uzasadnieniu prawomocnego wyroku tut. Sądu z dnia 5 września 2022 roku sygn. akt I C 1012/21 ustalono, że powodowie skutecznie odstąpili od umowy wskutek niemożliwości świadczenia pozwanego. W związku z powyższym, zasadne jest żądanie zwrotu zadatku na podstawie art. 394 § 3 k.c. (pozew k. 3-5v, pełnomocnictwo k. 6).

Nakazem zapłaty wydanym w postępowaniu upominawczym w dniu 16 marca 2023 roku Referendarz Sądowy orzekł zgodnie z żądaniem pozwu (nakaz zapłaty k. 40)

W sprzeciwie od nakazu zapłaty z dnia 14 kwietnia 2023 roku (data nadania) M. M. prowadzący działalność gospodarczą pod nazwą Restauracja Hotel (...), zaskarżył nakaz zapłaty w całości i wniósł o oddalenie powództwa i zasądzenie od powodów na rzecz pozwanego zwrotu kosztów procesu. Pozwany przyznał, że w dniu 15 kwietnia 2019 roku zawarli umowę na zorganizowanie przyjęcia okolicznościowego w dniu 26 czerwca 2021 roku. Przyznał również, że powodowie pismem z dnia 24 marca 2021 roku złożyli pozwanemu oświadczenie o odstąpieniu od umowy. Pozwany wskazał jednak, że nie uznał powołanych przez powodów okoliczności mających stanowić podstawę odstąpienia od umowy. Pozwany podkreślił, że nie doszło do niemożliwości świadczenia z jego strony i nie wystąpił obowiązek zwrotu świadczeń wzajemnych. Podał również, że ustalenia poczynione w sprawie I C 1012/21 nie mają znaczenia w sprawie niniejszej ponieważ w tamtej sprawie sąd rozstrzygał o zasadności kary umownej, nie zaś o utracie zadatku. (sprzeciw od nakazu zapłaty k. 34-36v).

Sąd Rejonowy ustalił następujący stan faktyczny:

W dniu 15 kwietnia 2019 roku M. M., który prowadzi działalność gospodarczą pod nazwą Restauracja Hotel (...), zawarł umowę nr (...) z W. J. i D. B. (1). Umowa dotyczyła zorganizowania przez M. M. przyjęcia okolicznościowego dla W. J., D. B. (1) i ich gości. Przyjęcie miało odbyć się w dniu 26 czerwca 2021 roku, rozpoczynając się o godzinie 17:00 i trwając do 27 czerwca 2021 roku, do godziny 5:00 rano. Lokal, w którym miało się odbyć przyjęcie, znajdował się w S. przy ul. (...).

Strony umowy ustaliły, że spodziewana liczba gości powyżej 10 lat wynosiłaby minimum 150 osób, nie wliczając dzieci w wieku 10 lat i młodszych. W. J. i D. B. (1) mieli obowiązek podać ostateczną liczbę gości do dnia 12 czerwca 2021 roku. W przypadku uzyskania wcześniejszej pisemnej zgody od M. M. mogli zadeklarować nawet do 250 gości.

Umowa przewidywała możliwość odstąpienia od niej, ale w takim przypadku odstępująca strona była zobowiązana do zapłacenia kary umownej, a jej wysokość zależała od terminu odstąpienia. Jeśli odstąpienie miałoby miejsce w kwietniu lub maju 2021 roku, kara umowna wynosiłaby 18 000 zł. W przypadku, gdyby dotyczyło to W. J. i D. B. (1), kwota kary miała być zaliczona na poczet uiszczonego przez nich zadatku. (okoliczności bezsporne; nadto dowód: kopia umowy nr (...) z dnia 15 kwietnia 2019 roku – k. 22-29).

Zgodnie z § 4 umowy W. J. i D. B. (1) uiścili na rzecz M. M. zadatek w wysokości 5 000 zł. (okoliczność bezsporna).

W. J. i D. B. (1) początkowo planowali, że wesele odbędzie się na ok. 230 osób. Ostatecznie w przyjęciu weselnym miało brać udział 193 osoby powyżej 10 lat i ok. 40 dzieci 10-letnich i młodszych. W hotelu w którym miało odbyć się przyjęcie weselne zarezerwowali 150 noclegów, zaś dla reszty osób szukali noclegów w innych hotelach. W marcu 2021 roku jedynie część planowanych gości była zaszczepiona przeciwko (...)19. (dowód: zeznania powódki W. J. – k. 68v -69 oraz k. 72v, 74 akt I C 1012/21 oraz; zeznania powoda D. B. (1) – k. 69 oraz 72v, 74 akt I C 1012/21, lista osób k. 33-34).

Pismem z dnia 24 marca 2021 roku W. J. i D. B. (1) złożyli oświadczenie o odstąpieniu od umowy z dnia 15 kwietnia 2019 roku nr (...) z powodu wystąpienia sytuacji nadzwyczajnej w postaci pandemii (...)19. Zaznaczyli, że wprowadzone zakazy związane z organizowaniem zgromadzeń uniemożliwiły im przygotowania do zorganizowania wesela (okoliczność bezsporna; kopia odstąpienia od umowy – k. 30-32).

M. M. nie uznał zasadności oświadczenia o odstąpieniu od umowy złożonego przez W. J. i D. B. (1) (okoliczność bezsporna; kopia pisma z dnia 16 kwietnia 2021 roku – k. 17-17v akt I C 1012/21).

Pismem z dnia 16 stycznia 2023 roku W. J. i D. B. (1) wezwał M. M. do zapłaty kwoty 5000 zł tytułem zwrotu zadatku zapłaconego w związku z umową zawartą w dniu 15 kwietnia 2019 roku. (okoliczność bezsporna; pismo z dnia 16 stycznia 2023 roku – k. 37).

Zgodnie z § 26 ust. 15 pkt 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 6 maja 2021 roku w sprawie ustanowienia określonych ograniczeń, nakazów i zakazów w związku z wystąpieniem stanu epidemii (Dz. U. poz. 861) w dniu 26 czerwca 2021 roku zakazane było organizowanie i udział w imprezach, spotkaniach i zebraniach niezależnie od ich rodzaju, z wyłączeniem imprez i spotkań do 150 osób, które odbywają się na otwartym powietrzu albo w lokalu (okoliczność bezsporna).

Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił na podstawie całokształtu materiału dowodowego zgromadzonego w aktach sprawy niniejszej, w szczególności twierdzeń i dokumentów przedstawionych wyżej. Sąd uwzględnił załączone do akt sprawy dokumenty, gdyż ich prawdziwość i wiarygodność w świetle wszechstronnego rozważenia zebranego materiału dowodowego nie nasuwa żadnych wątpliwości i nie była kwestionowana przez strony procesu.

Wskazać należy, że przy ocenie stanu faktycznego w niniejszej sprawie Sąd miał na uwadze również dyspozycję art. 365 § 1 k.p.c. który stanowi, że orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy oraz inne organy państwowe i organy administracji publicznej, a w wypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby. Z treści przepisu wynika, że Sąd, rozpoznający nową sprawę między tymi samymi stronami, zobowiązany jest przyjąć, że dana kwestia prawna kształtuje się tak, jak wynika to z wcześniejszego prawomocnego wyroku. W orzecznictwie podkreśla się, że moc wiążąca dotyczy tylko orzeczenia sądu, nie zaś jego uzasadnienia, jednakże orzecznictwo odstępuje nieznacznie od tej zasady w sytuacji wyroku oddalającego powództwo tak jak miało to miejsce w sprawie I C 1012/21 upr. Związanie orzeczeniem sądu rozciąga się bowiem na te ustalenia faktyczne zawarte w jego uzasadnieniu, na podstawie których bezpośrednio sąd zindywidualizował normę prawną, czemu dał wyraz w rozstrzygnięciu (vide: Kodeks postępowania cywilnego. Komentarz. Tom I. Art. 1-477(16), wyd. IV, Manowska Małgorzata (red.), Opublikowano: WKP 2021 oraz wyroki Sądu Najwyższego: z 19.10.2012 r., V CSK 485/11, LEX nr 1243099; z 20.11.2014 r., V CSK 6/14; z 16.05.2013 r., IV CSK 624/12, LEX nr 1353259; z 7.12.2017 r., V CSK 197/17, LEX nr 2434726). W najnowszym orzecznictwie Sąd Najwyższy skłania się do zawężania mocy wiążącej wyroku, wskazując że moc wiążąca orzeczenia nie rozciąga się na kwestie prejudycjalne, które sąd przesądził, dążąc do rozstrzygnięcia o żądaniu i o których rozstrzygnięcie znajduje się poza sentencją jako element jej motywów (postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 23 czerwca 2020 roku, IV CSK 77/20 LEX nr 3046623). W ocenie Sądu orzekającego, nie sposób jednak całkowicie zignorować ustaleń poczynionych przez Sąd w uzasadnieniu wyroku w sprawie I C 1012/21 upr. bowiem to ustalenie o skuteczności odstąpienia od umowy pismem z dnia 24 marca 2021 przez W. J. i D. B. (2) na podstawie art. 493 § 1 k.c. doprowadziło ostatecznie do oddalenia powództwa. Dojście do odmiennych wniosków w niniejszej sprawie między tymi samymi stronami dotyczącym tego samego stosunku zobowiązaniowego choć nie niemożliwe, należałoby uznać za wysoce ryzykowne. Dojście bowiem do odmiennych wniosków doprowadziłoby do istnienia w obrocie prawnym dwóch orzeczeń sprzecznie oceniających ten sam stosunek zobowiązaniowy między tymi samymi stronami. Powyższe godziłoby w zasadę pewności prawa i jego obrotu. Reasumując, pomimo braku związania uzasadnieniem innego Sądu, kwestie prejudycjalne, które sąd przesądził w sprawie I C 1012/21 upr., Sąd orzekający w sprawie niniejszej wziął pod rozwagę jako dodatkowy argument przeważający za uwzględnieniem powództwa.

Sąd Rejonowy zważył, co następuje:

Powództwo zasługiwało na uwzględnienie w całości.

Jak stanowi art. 394 § 1 k.c., w braku odmiennego zastrzeżenia umownego albo zwyczaju zadatek dany przy zawarciu umowy ma to znaczenie, że w razie niewykonania umowy przez jedną ze stron druga strona może bez wyznaczenia terminu dodatkowego od umowy odstąpić i otrzymany zadatek zachować, a jeżeli sama go dała, może żądać sumy dwukrotnie wyższej.

Przez zadatek rozumie się zatem pewną sumę pieniężną lub rzecz daną przy zawarciu umowy. Regulacja skutków zadatku przewidziana w art. 394 § 1 k.c. ma zastosowanie dopiero w braku odmiennego zastrzeżenia umownego stron czy zwyczaju stron związanego z przekazaniem zadatku. Zadatek jest szczególną umowną sankcją za niewykonanie umowy – a jego podstawową funkcją jest dyscyplinowanie stron w dotrzymaniu zawartej umowy, potwierdzonej zadatkiem.

Okolicznością bezsporną było to, że powodowie wpłacili na rzecz pozwanego kwotę 5 000 zł tytułem zadatku. Przedmiotem niniejszej sprawy było ustalenie, czy powodowie, wobec odstąpienia od umowy zawartej w dniu 15 kwietnia 2019 roku mieli prawo żądać od pozwanego wpłaconej przez nich kwoty 5 000 zł w całości. Wobec powyższego należało zbadać czy oświadczenie o odstąpieniu od umowy było skuteczne.

W ocenie Sądu, umowa wiążąca strony dotycząca organizacji przyjęcia weselnego stanowi umowę o świadczenie usług. Zgodnie z art. 750 kc do stosunków wynikających z takiej umowy stosuje się odpowiednio przepisy o zleceniu. Stosownie do treści art. 746 § 1 i 2 kc obie strony mogą wypowiedzieć umowę w każdym czasie, jednak takich oświadczeń żadna ze stron nie składała. Umowa taka jest umową dwustronnie zobowiązującą, ponieważ pozwany miał obowiązek zorganizować powodom zgodnie z umową przyjęcie weselne w dniu 26 czerwca 2021 roku, a powodowie mieli zgodnie z umową zapłacić za tę usługę. Jednocześnie, na podstawie art. 493 § 1 kc jeżeli jedno ze świadczeń wzajemnych stało się niemożliwe wskutek okoliczności, za które ponosi odpowiedzialność strona zobowiązana, druga strona może, według swego wyboru, albo żądać naprawienia szkody wynikłej z niewykonania zobowiązania, albo od umowy odstąpić.

Powodowie złożyli oświadczenie o odstąpieniu od umowy nr (...), która została zawarta w dniu 15 kwietnia 2019 roku. W swoim oświadczeniu powołali się na wystąpienie sytuacji nadzwyczajnej, jaką było rozprzestrzenienie się epidemii związanej z wirusem (...)2, oraz odpowiednie przepisy prawne, które uniemożliwiały zorganizowanie i przeprowadzenie przyjęcia weselnego w sposób i zakresie określonym w umowie.

Niemożliwość świadczenia ma obiektywny charakter, który wyraża się w tym, że nie tylko dłużnik, ale także każda inne osoba nie jest w stanie zachować się w sposób zgodny z treścią zobowiązania, ponieważ z przyczyn o charakterze powszechnym lub dotyczących sytuacji dłużnika świadczenie jest niewykonalne.” Wyrok SN z 15.11.2013 r., V CSK 500/12, LEX nr 1425057.

Przez nadzwyczajną zmianę stosunków rozumieć należy taki stan rzeczy, który zdarza się rzadko, a jednocześnie jest niezwykły, niebywały, wyjątkowy, normalnie niespotykany. Nadzwyczajna zmiana stosunków może mieć tło przyrodnicze (nieurodzaj, niezwykle surowa zima), jak i społeczne (wojna, gwałtowna zmiana ustroju politycznego). Jako przykłady zdarzeń powodujących nadzwyczajną zmianę stosunków wskazuje się epidemie, operacje wojenne, strajki generalne, różnego rodzaju klęski żywiołowe, nadzwyczajną, szczególnie głęboką zmianę sytuacji gospodarczej, objawiającą się hiperinflacją, gwałtownym spadkiem dochodu narodowego, masowymi upadłościami przedsiębiorstw. (vide: Wyrok SA w Warszawie z 10.10.2017 r., VI ACa 1556/16, LEX nr 2451334.)

Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy stwierdzić należy, że podczas trwania stosunku zobowiązaniowego między stronami doszło do wystąpienia nadzwyczajnej zmiany stosunków w postaci wprowadzenia w Rzeczpospolitej Polskiej stanu epidemii. Zwrócić należy uwagę, że strony zawarły umowę w dniu 15 kwietnia 2019 roku, czyli przed pojawieniem się na świecie pierwszych zakażeń wirusem (...)2. Na mocy § 1 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 20 marca 2020 roku w sprawie ogłoszenia na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej stanu epidemii (Dz. U. poz. 491) został ogłoszony stan epidemii w związku z zakażeniami wirusem (...)2. Dopiero z dniem 16 maja 2022 roku stan ten został odwołany na podstawie § 1 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 12 maja 2022 roku w sprawie odwołania na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej stanu epidemii (Dz. U. poz. 1027). Nie ma wątpliwości co do tego, że działania obu stron nie miały istotnego wpływu na wystąpienie stanu epidemii w Polsce. W związku z tym, żadna ze stron nie jest odpowiedzialna za ogłoszenie stanu epidemii.

W momencie odstąpienia przez powodów od umowy, tj. w dniu 24 marca 2021 roku, obowiązywało rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 19 marca 2021 roku w sprawie ustanowienia określonych ograniczeń, nakazów i zakazów w związku z wystąpieniem stanu epidemii (Dz. U. poz. 512), które w § 26 ust. 11 pkt 2 zakazywało organizowania imprez i spotkań do 5 osób, które odbywają się w lokalu, przy czym do limitu osób nie wliczało się osoby organizującej imprezę oraz na podstawie ust. 12 tego przepisu nie wliczało się osób zaszczepionych przeciwko (...)19. Z dniem 8 maja na podstawie § 26 ust. 14 pkt 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 6 maja 2021 roku w sprawie ustanowienia określonych ograniczeń, nakazów i zakazów w związku z wystąpieniem stanu epidemii (Dz. U. poz. 861) do dnia 28 maja 2021 roku zakazywało się organizowania imprez i spotkań do 25 osób, które odbywają się na otwartym powietrzu albo w lokalu, a na podstawie ust. 15 pkt 2 tego przepisu od dnia 29 maja do dnia 5 czerwca 2021 roku zakazane było organizowanie imprez i spotkań do 50 osób, które odbywają się na otwartym powietrzu albo w lokalu. Nadal do w/w liczby osób niewliczane były osoby zaszczepione przeciwko (...)19. Dopiero z dniem 6 czerwca 2021 roku na podstawie znowelizowanego § 26 ust. 15 pkt 3 powyższego rozporządzenia zakazane było organizowanie imprez i spotkań do 150 osób, które odbywają się na otwartym powietrzu albo w lokalu. Limit ten obowiązywał aż do dnia 1 grudnia 2021 roku, gdy został zmniejszony do 100 osób mocą § 1 pkt 7 lit. a) rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 29 listopada 2021 roku zmieniające rozporządzenie w sprawie ustanowienia określonych ograniczeń, nakazów i zakazów w związku z wystąpieniem stanu epidemii (Dz. U. poz. 2177).

Biorąc pod uwagę powyższe, Sąd ocenił i stwierdził, że umowa z dnia 15 kwietnia 2019 roku określała obowiązek pozwanego zorganizowania przyjęcia weselnego dla powodów obejmującego przynajmniej 150 osób. Tylko w tak minimalnym zakresie organizacja przyjęcia w dniu 26 czerwca 2021 roku byłaby zgodna z umową. Powodowie jednak zeznali, że planowali zorganizować przyjęcie dla ponad 230 osób. Warto zauważyć, że zgodnie z umową ostateczna lista gości miała być przedstawiona przez powodów pozwanemu do dnia 12 czerwca 2021 roku. Jednakże, ze względu na wcześniejsze oświadczenie o odstąpieniu od umowy, prezentacja tej listy nie doszła do skutku. W związku z tym, przedstawienie tej listy w trakcie postępowania sądowego w sprawie I C 1012/21 nie budzi wątpliwości.

Oczywistym jest, że jeśli umowa przewidywała minimalną liczbę gości na przyjęciu wynoszącą 150 osób, a maksymalną 250 osób, to realna liczba gości powinna mieścić się w tym zakresie. Dlatego zeznania powodów, że na przyjęciu miały pojawić się 193 osoby powyżej 10 roku życia oraz ponad 40 dzieci, nie wydają się podejrzane czy kontrowersyjne. Ponadto, należy zaznaczyć, że 10-letnie dzieci i młodsze nie były wliczane do liczby gości zgodnie z przepisami umowy. Natomiast, do ograniczenia 150 osób przewidzianego przez prawo, te dzieci musiały być wliczone. W związku z tym, należy stwierdzić, że zorganizowanie przez pozwanego przyjęcia dla osób, które mieli być zaproszone przez powodów, było niedozwolone, a nawet zakazane ergo niemożliwe.

Należy zwrócić uwagę, że powodowi swoje oświadczenie złożyli w marcu 2021 roku w momencie kiedy nieznane były jeszcze limity jakie będą obowiązywały w czerwca 2021 roku. Kierowali się zatem, tymi limitami obowiązującymi na datę złożenia oświadczenia. Jak wskazała powódka w trakcie swojego przesłuchania marzec był to okres kiedy przyszli małżonkowie powinni podjąć intensywne przygotowania w związku ze zbliżającym się wydarzeniem co w sytuacji powodów nie było możliwe bowiem brak było wiadomości ile osób będą mieli prawo zaprosić na swoje przyjęcie wesele. Należy również uwzględnić, że organizacja przyjęcia weselnego ze swojego charakteru wymaga podjęcia działania wiele miesięcy przed wydarzeniem. Dlatego w ocenie Sądu możność wykonania zawartej umowy należy rozważać na dzień złożenia oświadczenia o odstąpieniu, kiedy de facto powinno dojść do rozpoczęcia zapraszania gości weselnych. Na dzień 24 marca 2021 roku limit ustalony przez ustawodawcę daleko odbiegał od liczby gości ustalonej w umowie przez strony.

Świadczenie wykonania umowy stało się również niemożliwe z uwagi na brak możliwości zapewniania noclegu zadeklarowanego przez pozwanego. W adnotacji do umowy (k.26) strony dokonały rezerwacji 17 pokoi tj. całej bazy hotelowej zgodnie zaś z obowiązującymi przepisami od dnia 26 czerwca 2021 roku do 31 sierpnia 2021 roku możliwe było udostępnienie 75% pokoi znajdujących się w danym obiekcie.

Ponieważ za stan epidemii nie ponoszą odpowiedzialności obie strony umowy, można uznać, że odstąpienie od umowy przez jedną z nich było dopuszczalne. Odstąpienie to nastąpiło więc na podstawie analogicznego zastosowania art. 493 § 1 kc, który mówi, że jeżeli jedno ze świadczeń wzajemnych stało się niemożliwe z powodu okoliczności, za które odpowiedzialna jest strona zobowiązana, druga strona może żądać naprawienia szkody wynikłej z niewykonania zobowiązania lub odstąpić od umowy. Możliwe jest zatem odstąpienie od umowy nawet w sytuacji, gdy żadna ze stron nie ponosi odpowiedzialności.

Powodowie żądając zwrotu kwoty zadatku powoływali się na art. 394 § 3 k.c. który brzmi: w razie rozwiązania umowy zadatek powinien być zwrócony, a obowiązek zapłaty sumy dwukrotnie wyższej odpada. To samo dotyczy wypadku, gdy niewykonanie umowy nastąpiło wskutek okoliczności, za które żadna ze stron nie ponosi odpowiedzialności albo za które ponoszą odpowiedzialność obie strony.

W realiach niniejszej sprawy doszło do rozwiązania umowy - powodowie złożyli skuteczne oświadczenie o odstąpieniu od umowy, a zatem zaktualizował się po stronie pozwanego obowiązek zwrotu kwoty zadatku.

Biorąc pod uwagę powyższe, Sąd orzekł jak w punkcie I sentencji wyroku.

O kosztach procesu Sąd orzekł w punkcie II sentencji wyroku na podstawie art. 98 § 1 kpc, który stanowi, że strona przegrywająca sprawę obowiązana jest zwrócić przeciwnikowi na jego żądanie koszty niezbędne do celowego dochodzenia praw i celowej obrony (koszty procesu). Powództwo zostało uwzględnione w całości, więc pozwany jako przegrywający sprawę obowiązany jest zwrócić powodom poniesione koszty procesu. Na koszty procesu poniesione przez powodów w łącznej kwocie 1317 złotych złożyły się kwoty: 400 zł – opłata od pozwu, 17 zł opłaty skarbowej od udzielonego pełnomocnictwa fachowemu pełnomocnikowi i 900 zł tytułem wynagrodzenia profesjonalnego pełnomocnika ustalone na podstawie § 2 pkt 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 roku w sprawie opłat za czynności radców prawnych. Sąd dodatkowo na podstawie art. 98 § 1 ¹ kpc orzekł o odsetkach ustawowych za opóźnienie od kwoty zasądzonej tytułem zwrotu kosztów procesu.

Asesor sądowy Katarzyna Lech – Gałczyńska

ZARZĄDZENIE

Odpis uzasadnienia doręczyć pełnomocnikowi pozwanego z pouczeniem o możliwości złożenia apelacji.

Radom, dnia 8 września 2023 roku

Asesor sądowy Katarzyna Lech – Gałczyńska