Postanowienie SN z 15 grudnia 2010, sygn. II CZ 175/10
Data orzeczenia
15 grudnia 2010
Sąd
Sąd Najwyższy
Wydział
Izba Cywilna, Wydział II
Przewodniczący
SSN Henryk Pietrzkowski
Tagi
Podstawa prawna
POSTANOWIENIE
Dnia 15 grudnia 2010 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Henryk Pietrzkowski (przewodniczący, sprawozdawca)
SSN Hubert Wrzeszcz
SSN Dariusz Zawistowski
w sprawie z powództwa P. W.
przeciwko Skarbowi Państwa – Dyrektorowi Aresztu Śledczego w P.
o zapłatę,
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 15 grudnia 2010 r.,
zażalenia strony pozwanej
na postanowienie Sądu Apelacyjnego z dnia 30 września 2010 r., sygn. akt I ACa (…),
odrzuca zażalenie.
Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem z dnia 30 września 2010 r. Sąd Apelacyjny
odrzucił skargę kasacyjną pozwanego Skarbu Państwa – Dyrektora Urzędu Śledczego
w P. od wyroku Sądu Apelacyjnego z dnia 2 czerwca 2010 r.
W zażaleniu pełnomocnik pozwanego, będąca radcą prawnym, domagała się
uchylenia zaskarżonego postanowienia.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Kwestię zastępstwa procesowego Skarbu Państwa przed Sądem Najwyższym
reguluje art. 4 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 8 lipca 2005 r. o Prokuratorii Generalnej Skarbu
Państwa (Dz. U. Nr 169, poz. 1417 ze zm.; dalej; „ustawa”). Z przepisu tego, mającego
charakter ustrojowy, wynika także norma o charakterze procesowym. Przyznaje on
2
zdolność postulacyjną przed Sądem Najwyższym wyłącznie Prokuratorii Generalnej,
pozbawiając jednocześnie tej zdolności adwokatów i radców prawnych. Innymi słowy, z
wyjątkiem określonym w art. 8b ust. 5 ustawy, nie jest dopuszczalne zastępowanie
Skarbu Państwa przed Sądem Najwyższym przez jakikolwiek inny podmiot. Wyłączne
zastępstwo, o którym mowa w przytoczonym przepisie obejmuje również czynności
związane z postępowaniem przed Sądem Najwyższym realizowane przed sądem
niższej instancji (postanowienie SN z dnia 31 sierpnia 2006 r., I CZ 47/06, OSNC 2007,
nr 5, poz. 75).
W rozpoznawanej sprawie skarga kasacyjna wniesiona została w dniu 23 sierpnia
2010 r. Jednocześnie w spawie nie zaszedł wyjątek, o którym mowa w art. 8b ust. 5
ustawy. W konsekwencji miał w niej zastosowanie art. 4 ust. 1 pkt 1 ustawy w obecnie
obowiązującym brzmieniu (art. 2 ust. 3 a contrario ustawy z dnia 19 marca 2009 r. o
zmianie ustawy o Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa (Dz. U. Nr 79, poz. 660)).
Oznacza to, że zażalenie na postanowienie Sądu Apelacyjnego z dnia 30 września 2009
r. wniósł podmiot pozbawiony zdolności postulacyjnej.
Z tego powodu zażalenie należało odrzucić (art. 373 w zw. z art. 39821
i art. 3941
§ 3 k.p.c.).
Wobec tego, że powód nie złożył odpowiedzi na zażalenie w przepisanym
prawem terminie (art. 395 § 1 w zw. z art. 394 § 3 k.p.c.) nie było podstaw do
zasądzenia żądanych w piśmie z dnia 24 listopada 2010 r. kosztów postępowania
zażaleniowego.