Wyrok z 4 września 2023, sygn. I C 617/20

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 4 września 2023 r.

Sąd Rejonowy w Radomiu I Wydział Cywilny w składzie następującym:

Przewodniczący: Sędzia Dariusz Wieński

Protokolant: Agnieszka Wójcicka

po rozpoznaniu w dniu 23 sierpnia 2023 r. w C.

na rozprawie sprawy

z powództwa (...) R. ulica (...)

przeciwko Przedsiębiorstwu (...) (...)
z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w R.

o zapłatę

I. oddala powództwo;

II. zasądza od (...) R. ulica (...) na rzecz Przedsiębiorstwa (...) (...)
z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w R. kwotę 5.417 zł (pięć tysięcy czterysta siedemnaście złotych) tytułem zwrotu kosztów procesu wraz
z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się wyroku do dnia zapłaty.

Sędzia Dariusz Wieński

Sygn. akt I C 617/20

UZASADNIENIE

Pozwem z dnia 9 marca 2020 r. (data prezentaty) (...)
w R. ul. (...), reprezentowana przez fachowego pełnomocnika w osobie adwokata (pełnomocnictwo – k. 21) wniosła o zasądzenie od Przedsiębiorstwa (...) (...)
w R. kwoty 52.952,13 zł z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia wniesienia pozwu do dnia zapłaty. Powódka wniosła ponadto o zasądzenie na jej rzecz kosztów procesu według norm przepisanych, w tym kosztów zastępstwa procesowego.

W uzasadnieniu wskazała, że uchwałą nr 1/ (...) z dnia 22 listopada 2011 r. właściciele lokali w nieruchomości przy ul. (...) w R. powierzyli zarząd
i bieżące administrowanie nieruchomością (...) firmie P. P.H.U. (...) Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w R.. W ramach powierzonego zarządu, pozwana zobowiązana była do pobierania zaliczek od właścicieli lokali z tytułu kosztów zarządu nieruchomością wspólną na podstawie uchwał właścicieli lokali ustalających wysokość zaliczek ,prowadzenia dokumentacji finansowo-księgowej i windykacji, a także przygotowywania corocznych sprawozdań finansowych. Jednocześnie pozwana zawarła z współwłaścicielami lokalu garażowego, znajdującego się w budynku przy ul. (...) w R. umowę o zarządzenie lokalem. Podała, że pozwana jako zarządca przedmiotowej nieruchomości wspólnej w okresie od 2013 r. do października 2017 r. pobierała od właścicieli zaliczki z tytułu kosztów zarządu nieruchomością wspólną i przedstawiała podczas zebrań wspólnoty sprawozdania finansowe, z których nie wynikały nieprawidłowości. Po zmianie sposobu zarządu nieruchomością wspólną i zleceniu przez nowo wybrany zarząd wspólnoty administrowania nieruchomością wspólną nowemu podmiotowi ujawnione zostały nieprawidłowości w czynnościach pobierania przez pozwaną zaliczek na koszty zarządu nieruchomością wspólną oraz prowadzenia dokumentacji finansowo-księgowej. Nowo powołany zarząd powódki pismem z dnia 7 grudnia 2017 r. wskazał na rozbieżności w dokumentacji finansowo-księgowej z żądaniem wyjaśnienia tej kwestii przez pozwaną. Natomiast, pozwana wskazywała jako przyczynę rozbieżności zmianę oprogramowania służącemu księgowaniu. Następnie, powódka pismem z dnia 4 stycznia 2018 r. zażądała wyjaśnień dotyczących rozbieżności w przekazanej dokumentacji finansowo-księgowej oraz wezwała pozwaną do zapłaty brakującej na rachunkach wspólnoty kwoty. W odpowiedzi, pozwana uznała roszczenie co do zasady przyznając, że błędy w rozliczeniach wspólnoty wynikają z winy pracownika pozwanej, polegający na braku uwzględnienia powierzchni lokalu garażowego w naliczeniach funduszu eksploatacyjnego i remontowego. Pismem z dnia 8 marca 2018 r. pozwana przyznała, że odrębną umową o zarządzanie związana była ze współwłaścicielami lokalu garażowego oraz że dla swoich prywatnych rozliczeń wykorzystywała rachunek bankowy powódki. Jednocześnie przedłożyła dokument: „Salda właścicieli stanowisk w garażu na dzień 31.10.2017 r.”, z którego wynika, że na skutek błędu pozwanej w naliczaniu, pobieraniu i windykacji należności z tytułu kosztów zarządu nieruchomością wspólną w okresie od 2013 r. do października 2017 r. na rachunku wspólnoty brakuje kwoty 47.365,56 zł. Z salda właścicieli stanowisk w garażu na dzień 31 października 2017 r. sporządzonego przez nowego administratora wynika, iż na rachunkach wspólnoty na skutek nieprawidłowości w rozliczaniu kosztów zarządu nieruchomością wspólną przez pozwaną brakuje kwoty 47.255,36 zł. Ubezpieczyciel pozwanej w zakresie ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej decyzją z dnia 31 sierpnia 2018 r. odmówił powódce wypłaty żądanego odszkodowania, zaś pozwana nie zajęła stanowiska co do zasadności wskazanego roszczenia (pozew – k. 4-16).

W odpowiedzi na pozew z dnia 2 lipca 2020 r. (data prezentaty) P.P.H.U. (...) Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w R., reprezentowana przez fachowego pełnomocnika w osobie radcy prawnego (pełnomocnictwo – k. 112) wniosła o oddalenie powództwa w całości i zasądzenie od powódki na jej rzecz kosztów procesu według norm przepisanych, w tym kosztów zastępstwa procesowego.

W uzasadnieniu przyznała, że do października 2017 r. pozwana pełniła funkcję zarządcy nieruchomości wspólnej przy ul. (...) w R. na podstawie aktu notarialnego z dnia 22 listopada 2011 r. oraz uchwały właścicieli lokali nr (...). Podała, że właściciele lokali uiszczali miesięczne opłaty tytułem zaliczki na fundusz remontowy, fundusz eksploatacyjny i ochronę własności tylko za powierzchnię użytkową lokali mieszkalnych. Natomiast, osiemnastu właścicieli lokalu użytkowego garażowego o powierzchni 367,46 m ², nie wnosiło opłat w pełnej wysokości. Przez błąd pracownika pozwanej powierzchnie garażowe nie były uwzględniane w naliczeniach funduszu eksploatacyjnego, zaś w naliczeniach funduszu remontowego stosowano zaniżoną stawkę za lata 2013-2017. W ocenie pozwanej, wierzytelność obejmująca nieuiszczone zaliczki należy do majątku wspólnoty i może być dochodzona przez nią w drodze postępowania sądowego. Wskazała, że w budynku przy ul. (...) wyodrębniono parking podziemny jako jeden samodzielny lokal niemieszkalny – garaż, który został sprzedany na współwłasność osobom, które z niego korzystają. Podkreśliła, że opłaty na koszty utrzymania nieruchomości wspólnej przypadające na garaż wyliczone według udziałów winny być rozliczone na poszczególnych współwłaścicieli. Brak jest zatem podstaw do obciążenia byłego zarządcy kosztami, gdyż stanowią one zobowiązania właścicieli. Fakt, że współwłaściciele płacili zaliczki w mniejszej wysokości, nie zwalnia ich z obowiązku ponoszenia opłat (k. 107-111).

Na rozprawie w dniu 23 października 2020 r. prezes zarządu Przedsiębiorstwa (...) (...) w R. oświadczył, że jest właścicielem lokalu mieszkalnego i współwłaścicielem garażu. Po stwierdzeniu błędu w naliczeniach opłat, dokonał zapłaty należnej kwoty na konto administratora. Pełnomocnik pozwanego oświadczył, że stanowisko w sprawie nałożenia dodatkowych należności za lata 2013-2017 z dnia 26 marca 2018 r. o odmowie dokonania opłat podpisało 15 z 18 współwłaścicieli (protokół – k.136-136v).

W piśmie z dnia 25 czerwca 2021 r. (data prezentaty) pełnomocnik powódki wskazał, że odsetki w kwocie 5.586,54 zł zostały wyliczone na podstawie art. 481 k.c. w wysokości 7 punktów procentowych jako odsetki ustawowe za opóźnienie za okres od dnia 31 czerwca 2018 r., tj. pierwszego dnia po upływie dodatkowego terminu zakreślonego pozwanej w wezwaniu do zapłaty do dnia poprzedzającego wniesienie pozwu, tj. 8 marca 2020 r., od kwoty 47.365,59 zł (pismo z dnia 25.06.2021 r. – k.167-168).

Sąd Rejonowy ustalił następujący stan faktyczny:

Lokal garażowy o powierzchni 367,46 m ² stanowi odrębną nieruchomość lokalową na zasadach współwłasności ułamkowej z podziałem na osiemnaście stanowisk postojowych z udziałem (...) w części wspólnej budynku, dla której Sąd Rejonowy w Radomiu VI Wydział Ksiąg Wieczystych prowadzi księgę wieczystą o nr (...) (wydruk z KW nr (...) – k. 121-129).

Uchwałą nr 1/ (...) z dnia 22 listopada 2011 r. właściciele lokali w nieruchomości przy ul. (...) w R. powierzyli zarząd i bieżące administrowanie nieruchomością (...) Przedsiębiorstwu (...) (...) w R.. Zarządca pełnił swoje obowiązki do października 2017 r. (akt notarialny rep. A nr (...) z dnia 22.11.2011 r. – k. 40-42; uchwała nr 1/ (...) – k. 43).

W tej samej dacie współwłaściciele lokalu niemieszkalnego – garażu wielostanowiskowego zawarli z Przedsiębiorstwem (...) (...) w R. umowę o zarządzanie częściami wspólnymi wielostanowiskowego lokalu garażowego (umowa z załącznikami – k. 118-120).

Uchwałą nr 9/ (...) z dnia 22 listopada 2011 r. właściciele lokali w nieruchomości przy ul. (...) w R. przyjęli plan finansowo-gospodarczy Wspólnoty na rok 2012. W uchwale ustalono miesięczną stawkę zaliczkową netto w wysokości 2,97 zł/m ² powierzchni użytkowej lokalu w tym: fundusz remontowy – 0,15 zł/m ², fundusz eksploatacyjny - 2,22 zł/m ², ochronę nieruchomości – 0,60 zł/m ². Na pokrycie kosztów utrzymania lokali indywidualnych rozliczanych za pośrednictwem wspólnoty, która dotyczy wywozu nieczystości stałych ustalono opłatę zaliczkową netto w wysokości 0,15 zł/m ² powierzchni użytkowej lokalu (uchwała nr 9/ (...) – k. 44; informacja zarządu wspólnoty – k. 46)

W tabeli załączonej do pisma z dnia 06 lutego 2018r. Przedsiębiorstwo (...) (...) w R. wskazało wysokość różnic w naliczeniach zaliczek na garaże za okres od 2013 do X.2017r. w łącznej wysokości 47.071,60 zł (tabela k. 77)

Zarządca wspólnoty dokonał korekty i w kartotekach lokali należących do właścicieli lokali posiadających miejsca garażowe dopisano kwoty dopłaty w wysokości 2.631,42 zł (salda właścicieli stanowisk w garażu na dzień 31.10.2017 r. – k. 84).

Pismem z dnia 15 czerwca 2018 r. zarząd (...) przy ul. (...) w R. zażądał od Przedsiębiorstwa (...) (...) w R. kwoty 47.365,59 zł w terminie do dnia 30 czerwca 2018 r. tytułem szkody z tytułu nieprawidłowego i nierzetelnego prowadzenia ewidencji księgowej i rozliczeń (pismo z dnia 15.06.2018 r. – k. 90).

Szkoda Wspólnoty została zgłoszona do (...) S.A. z siedzibą w W., który decyzją z dnia 31 sierpnia 2018 r. odmówił wypłaty odszkodowania. W ocenie ubezpieczyciela różnica pomiędzy kwotą faktycznie pobranych zaliczek na koszty zarządu nieruchomością wspólną a kwotą jaka powinna zostać uiszczona przez członków wspólnoty stosownie do posiadanych udziałów, nie stanowi naruszenia interesu majątkowego wspólnoty mieszkaniowej, lecz jest należnością do pokrycia której zobowiązani są właściciele poszczególnych nieruchomości lokalowych wraz z garażem. Jest to należność, która nie stanowi szkody podlegającej naprawieniu w zakresie odpowiedzialności odszkodowawczej. Podkreślił, że pokrycie roszczeń w ramach umowy ubezpieczenia OC oznaczałoby wyręczenie współwłaścicieli nieruchomości z konieczności regulowania własnych zobowiązań wobec Wspólnoty (...) (decyzja z dnia 31.08.2018 r. – k. 95-96).

Na okoliczność zaistnienia po stronie powódki szkody, przyczyn jej wystąpienia oraz jej wysokości, a także nieprawidłowości wykonania zobowiązania przez pozwaną, Sąd dopuścił dowód z opinii biegłego z zakresu zarządzania nieruchomościami. W złożonej opinii biegły wskazał, że nowy zarządca, sporządzając „sprawozdanie finansowe WM za okres I-X 2017 r.” (k.75) wyliczył saldo finansowe na kwotę 66.390,56 zł. Natomiast żądanie pozwu zostało ograniczone do kwoty 47.355,56 zł (k.90) na podstawie „Salda właścicieli stanowisk w garażu na dzień 31.10.2017 r.” (k.84) wyliczonego przez ustępującego zarządcę wg stawek uchwalanych przez właścicieli na zebraniach rocznych. W opinii biegłego, powyższa kwota nie stanowi szkody wspólnoty mieszkaniowej, tylko redystrybucję części kosztów zarządzania nieruchomością wspólną, odpisów na fundusz remontowy i za ochronę przypadających na właścicieli lokalu garażowego na pozostałych właścicieli, w tym również użytkowników lokalu garażowego (opinia biegłego z zakresu (...) – k. 173-174).

Biegły z zakresu (...) wskazał, że ze zgromadzonych w aktach sprawy dokumentach nie wynika, że na rzecz współwłaścicieli lokalu garażowego pozwana prowadziła ewidencję pozaksięgową zgodnie z art. 29 ust. 1 (...), gromadził dokumenty źródłowe w postaci rachunków i faktur VAT i je przechowywał, dokonywał prawidłowych i rzetelnych zapisów na kontach księgowych, przygotowywał plany finansowe i sprawozdania okresowe zgodnie z art. 30 ust. 1 (...), zestawienia obrotów i sald, a także rozrachunki, rzetelnie rozliczał współwłaścicieli lokalu garażowego, a środki pieniężne utrzymywał na specjalnym i oddzielnym od innego podmiotu rachunku bankowym. W umowie pozwana zobowiązała się do stosowania zapisów wynikających z ustawy z dnia 24.06.1994 r. o własności lokali i wynikających z niej zapisów, w tym do art. 29 ust. 1, art. 30 ust. 1. Właściciele lokalu garażowego zobowiązani byli do ponoszenia wydatków związanych z utrzymaniem garażu. Zobowiązanie składało się z następujących składników: udziału w kosztach zarządzania nieruchomością wspólnoty, wpłat na fundusz remontowy, kosztów związanych z bezpośrednim utrzymaniem garażu, ochrony obiektu, gospodarki odpadami komunalnymi. Część wydatków związanych z utrzymaniem nieruchomości przypadająca na lokal garażowy biegły ustalił na podstawie sprawozdań finansowych wspólnoty za lata 2015, 2016 i część 2017 r. Za okres od 2011 do 2014 r. brak jest sprawozdań finansowych. Wskazał, że za okres od stycznia 2015 r. do 31 października 2017 r. właściciele lokalu garażowego powinni ponieść wydatki w kwocie 41.478,88 zł, które stanowią koszty związane z utrzymaniem garażu, ale wynikające ze stawki kosztów zarządu nieruchomością wspólną (opinia biegłego z zakresu (...) – k. 222-228; ustna opinia uzupełniająca – k. 249-251v).

Sąd Rejonowy zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 13 ust. 1 ustawy z 24 czerwca 1994 r. o własności lokali właściciele mają ponosić wydatki związane z utrzymaniem ich lokalu. Nie stanowią one kosztów zarządu nieruchomością wspólną, które to koszty także pozwani powinni ponosić w odpowiednim zakresie (art. 12 ust. 1 i 2 ww. ustawy).

Zgodnie z art. 18 ust. 1 ustawy o własności lokali właściciele lokali mogą w umowie o ustanowieniu odrębnej własności lokali albo w umowie zawartej później w formie aktu notarialnego określić sposób zarządu nieruchomością wspólną, a w szczególności mogą powierzyć zarząd osobie fizycznej albo prawnej.

W niniejszej sprawie właściciele lokali w nieruchomości przy ul. (...) w R. powierzyli zarząd i bieżące administrowanie nieruchomością (...) Przedsiębiorstwu (...) (...) w R.. Zarządca pełnił swoje obowiązki w okresie od stycznia 2013 r. do października 2017 r. W ramach powierzonego zarządu pozwana była zobowiązana do pobierania zaliczek od właścicieli lokali z tytułu kosztów zarządu nieruchomością wspólną na podstawie uchwał właścicieli lokali ustalających wysokość zaliczek, prowadzenia dokumentacji finansowo-księgowej, prowadzenia windykacji, a także przygotowywania corocznych sprawozdań finansowych.

Zgodnie z art. 27 ustawy o własności lokali, każdy właściciel lokalu ma prawo i obowiązek współdziałania w zarządzie nieruchomością wspólną. Każdy właściciel może więc wystąpić z inicjatywą podjęcia stosownej uchwały, grupa właścicieli może też zwołać zebranie w celu omówienia jakiegoś problemu i podjęcia uchwały. Zarządca nieruchomości wykonuje wolę większości mieszkańców wspólnoty, w tym wypadku naliczał opłaty zgodnie z tą wolą (wyrok Sądu Apelacyjnego w Szczecinie z dnia 30.12.2015 r., I ACa 706/15). Naliczanie tych opłat jest zgodne z wolą większości mieszkańców, czego wyrazem jest również uchwała nr 9/ (...) z dnia 22 listopada 2011 r. w sprawie przyjęcia planu finansowo-gospodarczego wspólnoty na rok 2012. Uchwała została podjęta większością głosów (...).

Właściciele lokali podejmują uchwałę w przedmiocie udzielenia absolutorium zarządowi lub zarządcy, któremu zarząd nieruchomością wspólną powierzono w sposób określony w art. 18 ust. 1, z prowadzonej przez niego działalności (art. 29 ust. 2 ww. ustawy). Na podstawie art. 29 ust. 3 ustawy o własności lokali prawo kontroli działalności zarządcy służy każdemu właścicielowi lokalu. Działania zarządcy nie były kwestionowane przez członków (...), która corocznie udzielała absolutorium zarządowi oraz zatwierdzała jego sprawozdania finansowe.

W niniejszej sprawie bezspornym było, że zarządca popełnił błąd w naliczaniu, pobieraniu i windykacji należności z tytułu kosztów zarządu nieruchomością wspólną w okresie od 2013 r. do października 2017 r., na skutek czego na rachunku wspólnoty widniała zaległość z tego tytułu. Według wyliczeń nowego administratora wspólnoty na skutek powyższych nieprawidłowości zaległość opiewała na kwotę 47.255,36 zł, która stanowiła różnicę pomiędzy kwotą, jaka powinna zostać faktycznie uiszczona przez członków wspólnoty stosownie do posiadanych udziałów, a kwotą faktycznie pobranych zaliczek na koszty zarządu nieruchomością wspólną. Podkreślić należy, że współwłaściciele nieruchomości, mając zapewniony dostęp oraz prawo kontroli dokumentacji finansowej wspólnoty mieszkaniowej, nie dostrzegali nieprawidłowości w sprawowaniu zarządem nieruchomości wspólnej, w tym w rozliczaniu przychodów i kosztów użytkowania lokalu garażowego.

Z art. 6 k.c. wynika, że ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z faktu tego wywodzi skutki prawne. Przepis ten rozstrzyga zatem na kim, w razie sporu między stronami stosunku cywilnoprawnego, spoczywa obowiązek udowodnienia faktów mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy. Pozostaje on w ścisłym związku i tłumaczony jest w powiązaniu z przepisami kodeksu postępowania cywilnego normującymi reguły dowodzenia. W myśl art. 232 k.p.c. strony są obowiązane wskazywać dowody dla stwierdzenia faktów, z których wywodzą skutki prawne.

W ocenie Sądu powódka nie sprostała powyższemu obowiązkowi procesowemu. Pomimo zobowiązania Sądu do przedłożenia dokumentów niezbędnych do sporządzenia opinii biegłego, powódka nie wykonała powyższego zobowiązania, wskazując, iż zarządca zaniechał obowiązkowi prowadzenia wymaganej dokumentacji. Natomiast powołany w niniejszej sprawie biegły, wobec braku pełnej dokumentacji obejmującej sprawozdania za lata 2011-2014, wyliczył zaległość jedynie za okres 2 lat i 10 miesięcy, tj. od stycznia 2015 r. do października 2017 r. Nie odniósł się również do wyliczeń przedstawionych przez powódkę, zaś koszty policzył w sposób ogólny, bez dodatkowych analiz.

Podkreślenia w tym miejscy wymaga, że choć strona pozwana przyznała się do nieprawidłowego wykonania umowy zarządu, istnienie niedoboru na rachunku wspólnoty oraz wskazała jego wysokość, to jednak w toku procesu nigdy nie uznała roszczenia ani co do zasady ani wysokości. Powódka nie mogła więc oprzeć swego roszczenia wyłącznie na podstawie wyliczeń pozwanej poczynionych na etapie przedsądowym. W celu udowodnienia wysokości szkody powódka powinna przedstawić stosowną dokumentację. Ani z twierdzeń ani dokumentów przedłożonych przez powódkę nie wynika, by pozwana nie przekazała jej kompletu dokumentów, które powinna zwrócić z chwilą wypowiedzenia umowy. Gdyby jednak tak było to obowiązkiem powódki powinno być zawiadomienie organów ścigania o takim zachowaniu, czego jednak nie uczyniła.

Niezależnie od powyższego Sąd podziela stanowisko pozwanego, że niedobór w majątku wspólnoty stanowiący różnicę pomiędzy kwotą faktycznie pobranych zaliczek na koszty zarządu nieruchomością wspólną, a kwotą jaka powinna zostać uiszczona przez członków wspólnoty stosownie do posiadanych udziałów, powinien zostać pokryty w pierwszej kolejności przez współwłaścicieli tej nieruchomości garażowej stosownie do ich udziałów. Takie też stanowisko zajął ubezpieczyciel pozwanego odmawiając wypłaty odszkodowania. Sąd w ślad za biegłym J. M. stoi na stanowisku, że odpowiedzialność byłego zarządcy wchodzi w rachubę dopiero w momencie, gdyż omawiane należności uległyby przedawnieniu w stosunku do członków wspólnoty garażowej. Zdaniem Sądu roszczenia powódki nie są przedawnione. „W żadnym razie nie można twierdzić, że roszczenia te są okresowe, gdyż były rozliczane rocznie na podstawie sumy wydatków powódki. Termin przedawnienia takich roszczeń (które powstały nie w związku z brakiem regulowania zaliczek, lecz na skutek niedopłaty, po obliczeniu kosztów rzeczywiście poniesionych) wynosił 10 lat, a od 9 lipca 2018 r. wynosi 6 lat. Wymagalność tych należności nie mogła nastąpić przed rozliczeniem rocznym i jego przedstawieniem jako wezwania do zapłaty. Dlatego też odsetki od należności należą się zgodnie z art. 455 kc i art. 481 § 1 kc, należy tylko ustalić termin kiedy do tego wezwania doszło”. (por. art. 118 k.c. w związku z art. 5 ust. 1 i 2 ustawy z 13 kwietnia 2018 r. o zmianie ustawy - Kodeks cywilny oraz niektórych innych ustaw) (wyrok Sądu Okręgowego w Gliwicach z dnia 17 marca 2022 r., sygn. III Ca 275/21, LEX nr (...)).

O kosztach procesu Sąd orzekł w pkt II wyroku, na podstawie art. 98 § 1 k.p.c., który stanowi, że strona przegrywająca sprawę obowiązana jest zwrócić przeciwnikowi na jego żądanie koszty niezbędne do celowego dochodzenia praw i celowej obrony (koszty procesu). Stroną przegrywającą była powódka, dlatego to ona została obciążona kosztami procesu. Pozwana poniosła następujące koszty: 5.400 zł wynagrodzenie fachowego pełnomocnika ustalone na podstawie § 2 pkt 6 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz 17 zł opłaty skarbowej od udzielonego pełnomocnictwa. Razem 5.417 zł.

Sędzia Dariusz Wieński

Z/

(…)

18.09.2023 r.

Sędzia Dariusz Wieński