Wyrok z 9 października 2023, sygn. VI U 88/21

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 9 października 2023 r.

Sąd Rejonowy dla Warszawy Pragi-Południe w Warszawie

VI Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych

w składzie:

Przewodniczący: sędzia Iwona Krawczyk

po rozpoznaniu w dniu 9 października 2023 r. w Warszawie na posiedzeniu niejawnym

sprawy S. K.

przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych (...) w W.

o świadczenie rehabilitacyjne

na skutek odwołania S. K.

od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych (...) w W.

z dnia 19 stycznia 2021 r. znak (...) - (...)

z dnia 16 marca 2021 r. znak (...)

zmienia zaskarżone decyzje organu rentowego w ten sposób, że przyznaje S. K. prawo do świadczenia rehabilitacyjnego od dnia 31 grudnia 2020r. do dnia 18 kwietnia 2021r.;

oddala odwołanie w pozostałym zakresie;

zasądza od Zakładu Ubezpieczeń Społecznych (...) w W. na rzecz S. K. kwotę 180 zł (sto osiemdziesiąt) tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego.

Sygn. akt VI U 88/21

UZASADNIENIE

S. K. dnia 16 lutego 2021r. wniosła odwołanie od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia 19 stycznia 2021r., (...) - (...), domagając się jej zmiany. Uzasadniając odwołująca wskazała, że lekarz orzecznik ZUS nie uwzględnił stopnia naruszenia sprawności ręki prawej, odbierając jej świadczenie rehabilitacyjne od dnia 31 grudnia 2020r. Nadto, podniosła iż nie wzięto pod uwagę skierowania jej na dalszą rehabilitację, której odbycie przesunęło się w czasie, w związku z S. C.-2. Odwołująca wskazała, że jest praworęczna, a utrzymujące się trudności w prawej ręce uniemożliwiają jej powrót do pracy. (odwołanie k. 1)

Zakład Ubezpieczeń Społecznych w odpowiedzi na odwołanie, przedłożonej w dniu 08 marca 2021r., wniósł o oddalenie odwołania. W uzasadnieniu organ rentowy podniósł, iż wobec orzeczenia komisji lekarskiej o braku okoliczności uzasadniających ustalenie uprawnień orzekanej do świadczenia rehabilitacyjnego, odmówił odwołującej prawa do świadczenia rehabilitacyjnego od dnia 31 grudnia 2020r. (odpowiedź na odwołanie k. 3)

Nadto, S. K. odwołaniem z dnia 21 kwietnia 2021r. zaskarżyła decyzję ZUS, wydaną w dniu 16 marca 2021r., (...), domagając się przyznania prawa świadczenia rehabilitacyjnego od dnia 31 grudnia 2020r. Uzasadniając odwołująca wskazała, że kontynuuje zaleconą rehabilitację. Nadto, podniosła niezawinienie w braku możliwości realizacji zaleceń lekarskich, w dobie koronawirusa. Odwołująca wskazała na dysfunkcję ręki prawej czasowo uniemożliwiającą pracę na dotychczasowym stanowisku. (odwołanie k. 1-3 w aktach VI U 187/21)

Zakład Ubezpieczeń Społecznych w odpowiedzi na powyższe odwołanie, w dniu 20 maja 2021r., wniósł o jego oddalenie. Uzasadniając organ rentowy wskazał, że wobec orzeczenia komisji lekarskiej o braku okoliczności uzasadniających ustalenie uprawnień orzekanej do świadczenia rehabilitacyjnego, odmówił odwołującej prawa do świadczenia rehabilitacyjnego od dnia 31 grudnia 2020r. (odpowiedź na odwołanie k. 6-6v w aktach VI U 187/21)

Postanowieniem z dnia 10 czerwca 2021r. Sąd zarządził połączenie niniejszej sprawy ze sprawą prowadzoną pod sygn. akt VI U 187/21, celem ich łącznego rozpoznania i rozstrzygnięcia w postępowaniu prowadzonym pod sygnaturą niniejszego postępowania. (postanowienie k. 8 w aktach VI U 187/21)

Sąd ustalił następujący stan faktyczny:

Decyzją wydaną w dniu 19 stycznia 2021r., znak: 450000/602/66146/2021-ZAS, Zakład Ubezpieczeń Społecznych po rozpoznaniu wniosku S. K. z dnia 04 listopada 2020r., odmówił prawa do świadczenia rehabilitacyjnego od dnia 31 grudnia 2020r. ZUS decyzją z dnia 16 marca 2021r., znak: 450000/602/RW/68455/ZAS, odmówił orzekanej przyznania świadczenia rehabilitacyjnego od dnia 31 grudnia 2020r.

S. K., ur. (...) pracowała jako dyżurna ruchu oraz stacji metra; owe stanowisko pracy kwalifikowane jest jako praca umysłowa. Do zadań odwołującej należała obsługa ruchu pasażerów, nadzór nad pracą firm wykonawczych działających na terenie stacji, współpraca z pracownikami służb, nadzór stacji oraz praca biurowa. Odwołująca nadzorowała pomieszczenia techniczne oraz biurowe, obiekty S. K., teren metra, jak i doraźnie teren poza metrem, teren budowy metra. Specyfika pracy wymaga na stanowisku dużej odpowiedzialności, pracy w sztucznym oświetleniu, pracy w tunelach podziemnych, wykonywania pracy na nocnych zmianach, pracy przy komputerze.

W dniu 30 stycznia 2020r. S. K. uległa wypadkowi w pracy, podczas którego została uderzona drzwiami i doznała urazu palców II i III ręki prawej. Uraz zaopatrzono szyną Z.. Stawy palców ręki prawej wymagały leczenia w poradni ortopedycznej, korzystania z rehabilitacji. Orzeczeniem z dnia 31 stycznia 2022r., nr (...) ZUS stwierdził potrzebę stacjonarnej rehabilitacji leczniczej w zakresie narządu ruchu.

W okresie 03 lutego 2020r. – 02 sierpnia 2020r. odwołująca wyczerpała 182-dniowy okres zasiłkowy u pracodawcy (...) sp. z o.o. w W.. Pracodawca rozwiązał z odwołującą umowę o pracę, zawartą w dniu 21 kwietnia 2016r. na czas nieokreślony, z zachowaniem 3-miesięcznego okresu wypowiedzenia, którego bieg upłynął dnia 31 grudnia 2021r. Jako podstawę rozwiązania umowy, pracodawca wskazał wydane przez lekarza orzecznika ZUS orzeczenie z dnia 18 sierpnia 2021r., który wobec istnienia przeciwskazań zdrowotnych stwierdził niezdolność do wykonywania pracy odwołującej na dotychczas zajmowanym stanowisku.

Począwszy od dnia 21 kwietnia 2021r. odwołująca uczęszczała przez okres 10 dni na zabiegi fizjoterapeutyczne: prądy interferencyjne, pole magnetyczne, krioterapie oraz laseroterapię na dłoń prawą. Rehabilitacja nie przyniosła uśmierzenia ból w ręce. Kolejno, odwołująca wraz z początkiem 09 czerwca 2021r. odbyła 10-dniowy turnus rehabilitacyjny, poddając się zabiegom: jonoforezy, krioterapii, ultradźwięków, prądów interferencyjnych oraz laseroterapii na rękę prawą, po których nastąpiła niewielka poprawa. Jednakże, w dalszym ciągu utrzymywał się niedowład ręki, drętwienie, uczucie ciężkości kończyny i ból.

Dowód: akta rentowe, skierowanie na badanie lekarskie k.53, pismo pracodawcy DK(...) k.18, rozwiązanie umowy o pracę k.104, orzeczenie o potrzebie rehabilitacji k.101, zaświadczenie z rehabilitacji k.17, zaświadczenie z rehabilitacji k.121

Pierwszy powołany w sprawie biegły lek. ortopeda – traumatolog wskazał, że odwołująca się odzyskała zdolność do pracy od dnia 31 grudnia 2020r. w związku z czym nie dostrzega wskazań do przyznania świadczenia rehabilitacyjnego na dalszy okres. W opinii biegłego przebyte stłuczenie palców ręki prawej, nie powoduje po upływie jedenastu miesięcy od urazu niezdolności do pracy umysłowej. Kolejno, biegły sądowy w wydanych opiniach uzupełniających podtrzymywał niniejsze stanowisko.

Dowód: opinia lek. K. K. z dn. 19.04.2021r. k.23, opinia uzupełniająca lek. K. K. z dn. 31.07.2021r. k.40, opinia uzupełniająca lek. K. K. z dn. 19.11.2021r. k.74

Sąd powołał drugiego biegłego lek. ortopedę traumatologa, w ocenie którego badana po dniu 30 grudnia 2020r. była nadal niezdolna do pracy w ramach świadczenia rehabilitacyjnego, a prowadzone leczenie rokowało poprawę. Lekarz podniósł, iż odwołująca zdolność do pracy odzyskała do dnia 19 kwietnia 2021r., w której to dacie przeprowadzono badanie i nie wykazało dysfunkcji dłoni. Jednocześnie biegły zaznaczył, że tożsamo do pierwszego biegłego, wobec braku wykonanej szczegółowej diagnostyki, skąpej i niejednoznacznej dokumentacji medycznej kwestia stanu zdrowia odwołującej wywołuje pewne wątpliwości, jednakże należy rozstrzygnąć je na korzyść odwołującej. W szczególności lekarz wskazała na zapisy po 30 grudnia 2020r., świadczące o utrzymywaniu się dysfunkcji dłoni, przemawiającej za orzeczeniem dalszej niezdolności do pracy. Biegły sądowy w wydanych opiniach uzupełniających podtrzymywał niniejsze stanowisko.

Dowód: opinia lek. M. G. z dn. 07.06.2022r. k.138, opinia uzupełniająca lek. M. G. z dn. 21.10.2022 k.239, opinia uzupełniająca lek. M. G. z dn. 24.03.2023r. k.266

Sąd pominął wnioski dowodowe pełnomocników stron o dopuszczenie dowodu z opinii innego biegłego lekarza ortopedy, wobec wydania opinii w sprawie dwóch biegłych specjalistów ortopedii traumatologii, w tym czterech opinii uzupełniających, w ocenie Sądu wnioski te zmierzały do przedłużenia postępowania. (postanowienie z dnia 21.09.2023r. k. 256)

Sąd zważył, co następuje:

W niniejszym postepowaniu Sąd dokonał łącznego rozpoznania odwołania S. K. od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia 19 stycznia 2021r., wydanej w sprawie znak: (...), a także z dnia 16 marca 2021r., wydanej w sprawie pod znakiem: (...), w których to organ rentowy odmówił ubezpieczonej prawa do świadczenia rehabilitacyjnego od dnia 31 grudnia 2020r.

Sąd, podczas dążenia do ustalenia w sprawie, czy odwołującej się należne było świadczenie rehabilitacyjne od dnia 31 grudnia 2020r., a jeżeli tak, to należne w jakim okresie, powołał biegłego lekarza specjalistę ortopedii traumatologii. Sąd, nie dysponując specjalistyczną wiedzą medyczną, nie może dokonać oceny stanu zdrowia odwołującej się, jak i przeprowadzić analizy przedłożonej dokumentacji medycznej oraz badania przedmiotowego.

Ocena dowodu z opinii biegłego nie jest dokonywana według kryterium wiarygodności, co oznacza w dosłownym znaczeniu, że Sąd nie może „nie dać wiary biegłemu”, odwołując się do wewnętrznego subiektywnego przekonania sędziego, czy też zasad doświadczenia życiowego. Jednakże, Sąd zważa zgodność opinii biegłego z wymogami art. 285 k.p.c. – czy opinia zawierała uzasadnienie, a także czy była wyczerpująca.

Pośród integralnych elementów treści każdej prawidłowo sporządzonej opinii, można wskazać sprawozdanie z dokonanych czynności i spostrzeżeń, odpowiedzi na postawione biegłemu pytania, udzielone w sposób kategoryczny, jego wnioski oraz uzasadnienie pozwalające na sprawdzenie przez Sąd logicznego toku rozumowania biegłego. W ocenie sądu, opinia wydana przez pierwszego powołanego w sprawie biegłego lekarza nie czyniła zadość wymaganiom, nawet wobec wydania opinii uzupełniających. Opinia budziła wątpliwości z punktu widzenia szczegółowej analizy dowodów i wyczerpującego uzasadniania wniosków płynących z badania i zgromadzonej dokumentacji.

Wobec negatywnej oceny otrzymanej opinii biegłego, Sąd powołał w sprawie drugiego biegłego lekarza ortopedę traumatologa. Wydana przez niego opinia była jasna, pełna i niesprzeczna. Opinia w szczególności dostarczyła odpowiedzi na pytania zawarte w tezie dowodowej. Kryteriami oceny opinii biegłego była zgodność z zasadami logiki i wiedzy powszechnej, poziom wiedzy biegłego, podstawy teoretyczne opinii, sposób motywowania oraz stopień staranności wyrażonych w niej wniosków. (vide wyrok SA w Katowicach z dnia 07.02.2013r., sygn. akt V ACa 668/12)

Wobec zaopiniowania przez drugiego biegłego w sprawie, iż odwołująca się po 30 grudnia 2020r. spełniała kryteria do przyznania jej prawa do świadczenia rehabilitacyjnego oraz wskazania, iż dysfunkcja dłoni, uraz powodujący niezdolność do pracy ustąpił dnia 19 kwietnia 2021r., Sąd zmienił zaskarżoną decyzję z dnia 19 stycznia 2021r. znak (...) - (...), a także z dnia 16 marca 2021r. znak (...), przyznając w pkt I sentencji wyroku S. K. prawo do świadczenia rehabilitacyjnego od dnia 31 grudnia 2020r. do dnia 18 kwietnia 2021r.

W zakresie kosztów sądowych, Sąd w sentencji pkt III wyroku zasądził od Zakładu Ubezpieczeń Społecznych (...) w W. na rzecz S. K. kwotę 180 zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego. Wysokość kosztów zastępstwa procesowego Sąd określił na podstawie § 9 pkt. 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie, zgodnie z którym stawki minimalne wynoszą 180 zł w sprawach o świadczenia pieniężne z ubezpieczenia społecznego i zaopatrzenia emerytalnego oraz w sprawach dotyczących podlegania ubezpieczeniom społecznym.

Sygn. akt VI U 88/21

Uzasadnienie do punktu II wyroku

Decyzją wydaną w dniu 19 stycznia 2021r., znak: 450000/602/66146/2021-ZAS, Zakład Ubezpieczeń Społecznych (...) w W. po rozpoznaniu wniosku S. K. z dnia 04 listopada 2020r., odmówił prawa do świadczenia rehabilitacyjnego od dnia 31 grudnia 2020r.

Decyzją z dnia 16 marca 2021r., znak: 450000/602/RW/68455/ZAS, Zakład Ubezpieczeń Społecznych (...) w W. odmówił S. K. przyznania świadczenia rehabilitacyjnego od dnia 31 grudnia 2020r.

W obu zaskarżonych decyzjach wskazywał, że brak było podstaw do przyznania świadczenia rehabilitacyjnego na dalszy okres wobec odzyskania zdolności do pracy przez nią.

(decyzje z dnia 19.01.2021 r. i 16.03.2021 r. – a.r.)

Od obu decyzji S. K. złożyła odwołanie wskazując, że jej niezdolność do pracy z przyczyn ortopedycznych utrzymywała się dalej po 31 grudnia 2020 roku. Wskazała, że wnosi o przyznanie świadczenia rehabilitacyjnego na dalszy okres w jak najdłuższym i uzasadnionym zakresie.

(odwołania – k. 1-2 i k.1-2 a.s. VI U 187/21)

W odpowiedzi na oba odwołania ZUS wniósł o ich oddalenie, argumentując, że miała prawo do świadczenia rehabilitacyjnego do dnia 30 grudnia 2020 roku i w tym dniu odzyskała zdolność do pracy.

(odpowiedzi na odwołania – k. 3-3v i k. 6-6v a.s. VI U 187/21)

Sąd postanowił o zawiadomieniu zainteresowanego (...) Sp. z o.o. z siedzibą w W., jednak spółka nie przystąpiła do sprawy we wskazanym wyżej charakterze.

(postanowienie – k. 250)

Stanowiska stron nie podlegały zmianie w toku postępowania.

Sąd ustalił, co następuje:

Odwołująca była zatrudniona w spółce (...) Sp. z o.o. z/s w W. do 31 grudnia 2020 roku, od 16 kwietnia 2021 roku. Umowę rozwiązano za wypowiedzeniem albowiem orzeczeniem lekarskim z dnia 18 sierpnia 2021 roku lekarz orzecznik stwierdził przeciwwskazania do pracy i niezdolność do wykonywania pracy na dotychczas zajmowanym stanowisku.

(rozwiązanie umowy o pracę – k. 144)

W dniu 30 stycznia 2020 roku podczas pracy doznała wypadku przy pracy podczas obchodu stacji meta – zamykała pomieszczenie i złapała za lewe skrzydło drzwi., została uderzona drzwiami i doznała urazu palców II i III ręki prawej. Złamane palce nastawiono, a uraz zaopatrzono szyną Z.. Stawy palców ręki prawej wymagały leczenia w poradni ortopedycznej, korzystania z rehabilitacji i okresowego doraźnego leczenia farmakologicznego.

W okresie 03 lutego 2020 roku do 02 sierpnia 2020 roku odwołująca korzystała z zasiłku chorobowego i wykorzystała 182-dniowy okres zasiłkowy. Zasiłek był wypłacony od pracodawcy (...) sp. z o.o. w W. z funduszu chorobowego.

Na okres od 3 sierpnia 2020 roku do 30 grudnia 2020 roku miała przyznane świadczenia rehabilitacyjne z powodu ogólnego stanu zdrowia.

Po 30 grudnia 2020 roku odwołująca dalej kontynuowała leczenie doznanych urazów palców. W dniu 8 lutego 2021 roku po zbadaniu i analizie badania USG ortopeda stwierdził, że istnieją cechy uszkodzenia obu płytek dłoniowych stawów PIP prawej ręki i tworzące się deformacje typu łabędziej szyi. Odwołująca zgłaszała utrzymujące się dalej bóle, mrowienia i drętwienia palców II i III prawej dłoni. Zalecono dalszą rehabilitację.

Po rehabilitacji w dniu 15 marca 2021 roku doszło do nieznacznej oprawy funkcji palców II i III prawie dłoni, ale bez odzyskania ich odpowiednie sprawności. Na wizytach w dniach 15 marca 2021 roku, 7 kwietnia 2021 roku, które odwołująca miała u lekarzy ortopedów utrzymywały się bóle palców i prawej dłoni które uniemożliwiały dźwiganie. Płytki dłoniowe były już wygojone. W dniu 19 kwietnia 2021 roku podczas badania przez lekarza ortopedę nie opisano już dysfunkcji prawej dłoni z uwzględnieniem palców II i III tejże.

W dniu 19 kwietnia 2021 roku odzyskała zdolność do pracy. Po tym dniu występowały u niej jedynie subiektywne dolegliwości bólowe, mrowienia i drętwienia, ale nieuniemożliwiające wykonywania pracy. Do 18 kwietnia 2021 roku trwała jej niezdolność do pracy.

W dniu 2 sierpnia 2021 roku odwołująca miała kolejną wizytę u lekarza ortopedy gdzie nie opisywano już dysfunkcji dłoni. Taki stan utrzymywał się na kolejnych wizytach – 30 sierpnia 2021 roku i 6 grudnia 2021 roku.

(opinia biegłego ortopedy M. G. (2) – k. 137-142, k. 239, k. 266)

Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił na podstawie dokumentów z akt sprawy, ale przede wszystkim opinii biegłego ortopedy M. G. (2), która dla Sądu była w całości przekonująca, zawierała logiczne wnioski. Każda z opinii uzupełniających zawierała również odpowiedzi na pytania i zarzuty strony odwołującej i ZUS.

Sąd nie jest związany ustaleniami lekarza medycyny pracy z dnia 18 sierpnia 2021 roku, o których mowa w piśmie z rozwiązaniem umowy o pracę za wypowiedzeniem. W tym zakresie Sąd dokonał własnych ustaleń.

Sąd uznał zarzuty pełnomocnika odwołującej składane w kilku pismach w toku tego postępowania jako polemikę z ustaleniami biegłego ortopedy M. G. (2) i zmierzały do przedłużenia postępowania, nie zawierały argumentów zdolnych podważyć tok rozumowania biegłego i wnioski opinii. Biegły do każdego z zarzutów w sposób pełny i wyczerpujący się ustosunkował w swoich opiniach uzupełniających. Nie można zarzucić biegłemu, że opinia biegłego M. G. jest sprzeczna z opinią biegłego K. K. w takim zakresie, że jakkolwiek oceniali oni tę samą odwołującą i jej dokumentację, to wyciągnęli z niej inne wnioski. Opinia biegłego M. G. jako całość z opiniami uzupełniającymi była bardziej kompleksowa, zawierała szersze omówienie wyników badań fizykalnych i obrazowych. Biegły wyjaśnił dlaczego nie oparł się na piśmie z rozwiązania stosunku pracy i podanych tam twierdzeniach i piśmie lekarza orzecznika ZUS. W sposób jasny podał, że podstawą do dokonania ustaleń był brak dysfunkcji prawej dłoni odwołującej na badaniu 19 kwietnia 2021 roku, więc jeszcze przed niedopuszczeniem jej do pracy. Sąd, a także biegły nie mają wiedzy jak przebiegało badanie u biegłego z zakresu medycyny pracy, ale przeprowadzone w tym postępowaniu badania stanowiły podstawę dokonanych ustaleń. Odnośnie kwestionowanej metody badawczej oraz dokonywania analizy dokumentacji nie odpowiadającej obecnym standardom prze biegłego M. G., strona odwołująca nie wskazała żadnych podstaw naukowych jaką jej zdaniem alternatywną metodę należało zastosować. Biegły w sposób poprawny i standardowy wykonał badanie odwołującej, a nadto nie można zarzucić że pobieżnie przenalizował dokumenty ponieważ w samej opinii znajduje się ich szczegółowy opis wraz z wnioskami. Wskazał również na jakich stronach znajduje się opis badania, na którym oparł wniosek odnośnie odzyskania zdolności do pracy. Biegły wyjaśnił dodatkowo w sposób logiczny dlaczego opinia sporządzona przez niego w sprawie o sygn. akt VII U 905/21 przed Sądem Okręgowym Warszawa – Praga w Warszawie nie może być podstawą do zmiany jego stanowiska w tej sprawie: została sporządzona na podstawie innego materiału dowodowego niż w tej sprawie, podając datę 2 sierpnia 2021 roku posłużył się datą badania, a z treści i całokształtu opinii nie wynika, że ustalił tę datę jako datę odzyskania zdolności do pracy. Nie precyzował w tamtej sprawie kiedy odwołująca odzyskała zdolność do pracy, ale wnioskował odnośnie tego od kiedy należy liczyć niezdolność do pracy w przypadku ustawy o rentach i emeryturach z FUS, a nie ustawy adekwatnej do tej sprawy.

Wobec powyższego jako, że opinia biegłego ortopedy M. G. (2) była kompletna, zawierała szczegółowe uzasadnienie, a także była bardziej kompletna niż opinia biegłego K. K. (2), Sąd nie oparł się na opinii tego biegłego. Opinia M. G. (2) została sporządzona w oparciu bardziej kompletną dokumentację medyczną i po konfrontacji jej z badaniem przez biegłego w dniu 19 kwietnia 2021 roku.

Sąd pominął wnioski dowodowe pełnomocników odwołującej i ZUS o dopuszczenie dowodu z opinii innego biegłego (trzeciego) ortopedy. Opinia sporządzona przez biegłego M. G. (2) zawierała szczegółowe uzasadnienie, była pełna i kilkukrotnie uzupełniona. Nie można wskazać, że została sporządzona błędnie lub niekompletnie. Dopuszczanie dowodu z opinii kolejnego biegłego ortopedy doprowadziło było do przedłużania postępowania, a nie zostały przestawione żadne argumenty przemawiające za ujemnymi walorami dowodowymi dotychczas sporządzonych opinii. Poza tym samo niezadowolenie strony z wniosków opinii nie stanowi podstawy do żądania jej uzupełniania lub zasięgania opinii innego biegłego.

Nie zachodziła konieczność uzupełnienia materiału dowodowego w sprawie.

Sąd zważył, co następuje:

Materialnoprawną podstawą żądania przyznania prawa do świadczenia rehabilitacyjnego jest przepis art. 18 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 25 czerwca 1999 r. o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa który stanowi, że świadczenie rehabilitacyjne przysługuje ubezpieczonemu, który po wyczerpaniu zasiłku chorobowego jest nadal niezdolny do pracy, a dalsze leczenie lub rehabilitacja lecznicza rokują odzyskanie zdolności do pracy. Świadczenie rehabilitacyjne przysługuje przez okres niezbędny do przywrócenia zdolności do pracy, nie dłużej jednak niż przez 12 miesięcy.

Jak wynika z ustaleń Sądu odwołująca w całości wykorzystała okres zasiłkowy wynośmy 182 dni oraz miała przyznane świadczenie rehabilitacyjne na okres od 3 sierpnia 2020 roku do 30 grudnia 2020 roku. Od dnia 31 grudnia 2020 roku ZUS odmówił jej prawa do świadczenia rehabilitacyjnego albowiem nie byłą dalej niezdolna do pracy po tym dniu. Sąd nie mając wiedzy medycznej w zakresie oceny tego kiedy odwołująca była niezdolna do pracy, z jakich przyczyn i do kiedy, zasięgnął opinii biegłych ortopedów. Jak już wyżej wskazywano do ustaleń posłużyła opinia biegłego ortopedy M. G. (2) która w całości jako spójna i zawierająca logiczne wnioski.

Z dokonanych ustaleń przez Sąd wynika, że odwołująca była dalej niezdolna do pracy po dniu 31 grudnia 2020 roku. Po tym dniu odwołująca dalej miała rehabilitację palców prawej ręki, ale dalej utrzymywały się u niej dysfunkcje palców – drętwiały, mrowiły i bolały. Uniemożliwiało to jej pracę, ale do dnia 18 kwietnia 2021 roku, kiedy od dnia następnego nie opisywano już w badaniach dysfunkcji palców prawej dłoni i samej dłoni. W tym zakresie odwołująca nie była niezdolna do pracy dalej od 31 grudnia 2021 roku do 18 sierpnia 2021 roku i za ten czas przysługuje jej prawo do zasiłku chorobowego. W tym miejscu należy jednak stwierdzić, że po dniu 19 kwietnia 2021 roku nie było podstaw do orzekania świadczenia rehabilitacyjnego na dalszy okres. Jak ustalono już wyżej, w dniu 19 kwietnia 2021 roku w trakcie badania przez biegłego w tej sprawie podczas testów fizykalnych dłoni prawej opinano brak dysfunkcji dłoni jak i palców II i III. Odwołująca nie miała żadnych dysfunkcji w zakresie ruszania ręką, chwytności dłoni. Opisywane i podawane przez nią subiektywne okoliczności odnośnie dalszego drętwienia, mrowienia i dolegliwości bólowych nie wpływały na sprawność i zdolność do spełniania funkcji przez dłoń i palce. Subiektywne pojmowanie bólu i dolegliwości nie świadczył o dalej utrzymującej się niezdolności do pracy. Co prawda strona odwołująca się nie wnosiła do kiedy należy jej przyznać prawo do świadczenia rehabilitacyjnego, ale z istoty samego odwołania wynika, że wnosiła o przyznanie go na maksymalny możliwy czas. Sąd nie znalazł podstaw ani faktycznych, ani merytorycznych odnośnie tego aby przyznać świadczenie rehabilitacyjne na okres dłuższy niż do 18 kwietnia 2021 roku, ponieważ do dnia następnego byłą już zdolna do pracy. Odzyskała sprawność dłoni, miała zachowaną funkcję ścięgien zginaczy i prostowników bez objawów niestabilności więzadłowej palców II i III prawej ręki. Mając na względzie powyższe Sąd oddalił odwołanie w pozostałym zakresie - nie znajdując podstaw do przyznania świadczenia rehabilitacyjnego po dniu 19 kwietnia 2021 roku.

O powyższym orzeczono w punkcie II sentencji wyroku.

z/ odpis wyroku z dwoma uzasadnieniami – co do całości wyroku doręczyć pełnomocnikowi odwołującej przez PI bez pouczeń