Zarządzenie z 10 października 2023, sygn. XI GC 684/22

UZASADNIENIE

Powódka I. T. wniosła przeciwko pozwanej (...) spółce akcyjnej w W. o zapłatę kwoty 37 730,61 zł wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie liczonymi od dnia 19 marca 2021 r. do dnia zapłaty oraz o zasądzenie kosztów procesu według norm przepisanych.

W uzasadnieniu wskazała, że dnia 18 sierpnia 2020 r. podczas prac rolnych polegających na koszeniu zboża stanowiącego własność powódki doszło do uszkodzenia kombajnu powódki marki N. (...), objętego umową dobrowolnego ubezpieczenia A. Casco, zawartej z (...) spółką akcyjną w P.- poprzednikiem prawnym pozwanego. Powódka dokonała zgłoszenia szkody ubezpieczycielowi i zleciła wykonanie naprawy w autoryzowanym serwisie. Pozwany nie kwestionował swojej odpowiedzialności za szkodę, jednakże wypłacone przez niego odszkodowanie nie pokryło w całości kosztów naprawy.

Nakazem zapały z dnia 21 września 2022 r. Sąd orzekł zgodnie z żądaniem pozwu.

W przepisanym terminie pozwany wniósł sprzeciw od ww. nakazu zapłaty, zaskarżając go w całości, wnosząc o oddalenie powództwa oraz zasądzenie kosztów procesu według norm przepisanych.

W uzasadnieniu sprzeciwu, pozwany zakwestionował roszczenie co do zasady jak i wysokości, wskazując na zaistnienie przesłanek wyłączających odpowiedzialność pozwanego jako ubezpieczyciela- eksploatacyjnej przyczyny awarii w zakresie uszkodzenia opony oraz rury wysypu.

Nadto pozwany podniósł, że część uszkodzeń istniała przed momentem powstania awarii zaś uszkodzenia wewnętrzne kombajnu nie były bezpośrednim następstwem przedostania się kamienia do wnętrza maszyny.

W toku postępowania strony podtrzymały swoje dotychczasowe stanowiska.

Sąd ustalił następujący stan faktyczny:

Dnia 18 sierpnia 2020 r. podczas prac rolnych polegających na koszeniu zboża, doszło do awarii kombajnu marki N. (...), użytkowanego przez powódkę I. T., a stanowiącego własność finansującego (...) spółki z ograniczoną odpowiedzialnością.

Przyczyną awarii było wpadniecie kamienie do wnętrza kombajnu, efektem czego było uszkodzenie sita górnego prawego i lewego, następnie elementy sit uszkodziły wentylator, pas podajnika kłosowego, silniczek regulujący dolne sita, pas regulujący obroty wentylatora, kosz sitowy, łożysko koła wentylatora oraz rurę wysypu (rurę, ślimak, łożysko).

Przed zdarzeniem rura wysypu kombajnu był wcześniej uszkadzana i naprawiana, poprzez jej spawanie. Stan zużycia rury wysypu w chwili zdarzenia wynosił 60%.

Dowód:

- zeznania świadka W. B. (1) k. 82-83.

- akta szkody płyta CD k. 60;

- zaznania świadka D. P. k. 153-154.

- opinia biegłego sądowego W. S. k. 92-100, 133-135, 154-155.

Około tygodniu po awarii, podczas powrotu z pola doszło do uszkodzenia (pęknięcia) koła tylnego oraz uszkodzenia felgi kombajnu. W chwili zdarzenia opony w kombajnie miały 6 lat. Polska norma określa czas możliwej eksploatacji opon na 10 lat. Zużycie opony w chwili szkody wynosiło 60%.

Dowód:

- zeznania świadka W. B. (1) k. 82-83,

- opinia biegłego sądowego W. S. k. 92-100, 133-135, 154-155.

Przedmiotowy kombajn objęty był ochroną ubezpieczeniową na podstawie umowy dobrowolnego ubezpieczenia A. Casco zawartej z (...) spółką akcyjną w P., w wariancie P., na okres od 11 września 2019 r. do dnia 10 września 2020 r.

Zgodnie z §2 ust 2 OWU umieszonym w rozdziale I, przez awarię należało rozumieć wadliwe funkcjonowanie przedmiotu ubezpieczenia lub jego nagła niesprawność uniemożliwiająca prowadzenie czynności do których przedmiot ubezpieczenia jest przewidziany, wynikające z przyczyny wewnętrznej lub na skutek przedostania się do wnętrza przedmiotu ubezpieczenia ciała obcego.

Nadto zgodnie z rozdziałem II §2 OWU, zakres ubezpieczenia obejmował szkody powstałe w przedmiocie ubezpieczenia spowodowane uszkodzeniem, zniszczeniem lub utratą przedmiotu ubezpieczenia lub jego części, wskutek wszelkich zdarzeń niezależnych od woli ubezpieczającego, ubezpieczonego lub osoby uprawnionej do korzystania z przedmiotu ubezpieczenia, z zastrzeżeniem włączeń określonych w OWU.

O ile z zapisów OWU nie wynika inaczej ochroną ubezpieczeniową jest objęta wyłącznie szkoda polegająca na stracie rzeczywistej, to jest kosztach przywrócenia przedmiotu ubezpieczenia do stanu poprzedniego lub szkodzie wynikającej z utraty przedmiotu ubezpieczenia.

W odniesieniu do szkód i zdarzeń wymienionych poniżej, w zależności od wybranego wariantu ubezpieczenia zastosowanie znajdują szczególne zasady odpowiedzialności określone w tabeli nr 1:

- kradzież przedmiotu ubezpieczenia lub jego części;

- szkody w ogumieniu;

- szkody w szybach;

- awaria przedmiotu ubezpieczenia.

W wariancie P. ubezpieczyciel nie odpowiadał za szkody spowodowane awarią, chyba że awaria ta została spowodowana przedostaniem się ciała obcego o rozmiarach nieprzewidzianych w konstrukcji przedmiotu ubezpieczenia.

Nadto określono wiek przedmiotu ubezpieczenia, od przekroczenia którego maja zastosowanie zapisy OWU o amortyzacji części na 10 lat.

Zgodnie z §3 ust 4 pkt 3 niezależnie od wspólnych włączeń odpowiedzialności ubezpieczyciel nie odpowiadał za szkody polegające na naturalnym zużyciu przedmiotu ubezpieczenia lub jego części w wyniku eksploatacji (szkody eksploatacyjne), w tym polegające na korozji, ścieraniu, utlenianiu, odbarwieniu, zawilgoceniu, zapleśnieniu, oddziaływaniu normalnych warunków atmosferycznych oraz pogorszeniu się stanu technicznego wskutek długotrwałego postoju; jeśli jednak bezpośrednio wskutek takiej szkody eksploatacyjnej dojdzie do zdarzenia, o którym mowa w §2 ust. 1, ubezpieczyciel ponosi odpowiedzialność za szkodę będącą następstwem takiego zdarzenia.

Zgodnie z §7 ust.5 wysokość szkody zmniejsza się o wysokość kosztów naprawy nienaprawionych uszkodzeń przedmiotu ubezpieczenia istniejących przed zajściem zdarzenia, z którym związana jest odszkodowanie wypłacone przez ubezpieczyciela.

Zgodnie zaś z §8 ust. 1 pkt 2 w przypadku szkody częściowej, ubezpieczyciel ustala jej wysokość w kwocie odpowiadającej kosztom naprawy ustalanych według następujących reguł- szkoda obejmuje koszty naprawy zgodnie z zakresem uszkodzeń ujawnionych w trakcie oględzin (oceny technicznej) przedmiotu ubezpieczenia wykonanych przez ubezpieczyciela lub na jego zlecenie, mających związek przyczynowo-skutkowym ze zdarzeniem wskazanym przez jego uczestników.

W przypadku wystąpienia szkody częściowej w przedmiocie ubezpieczenia, którego wiek liczony od ostatniego dnia roku produkcji nie przekracza okresu określonego w tabeli nr 1 (10 lat), nie stosuje się potraceń związanych ze zużyciem technicznych części w tym materiałów lakierniczych (§9 ust. 1).

Jeśli w elementach zakwalifikowanych do wymiany stwierdzi się uszkodzenia bez związku z daną szkodą lub ślady wcześniejszych napraw, ubezpieczyciel obniży wysokość odszkodowania w odniesieniu do takiego elementu, stosownie do ubytku wartości wymienionego elementu związanego z wcześniejszym uszkodzeniem lub naprawą (§9 ust. 3).

Niezależnie od zasad określonych w ust. 1-3, w szkodzie polegającej na kosztach wymiany ogumienia, akumulatora, sprzęgła, amortyzatorów, elementów układu wydechowego, elementów ciernych układu hamulcowego, lub pozostałych elementów roboczych, podlegających naturalnemu zużyciu w wyniku wykonywanej pracy do ustalenia wysokości szkody przyjmuje się cenę nowego elementu, pomniejszoną o stopień jego zużycia określony indywidualnie w trakcie oględzin (oceny technicznej) przedmiotu ubezpieczenia (§9 ust. 4).

Dowód:

- umowa ubezpieczenia nr (...) k. 10-11;

- OWU k. 12-17;

- zeznania świadka W. B. (1) k. 82-83.

Powódka dokonała zgłoszenia szkód ubezpieczycielowi oraz zleciła (...) spółce z ograniczona odpowiedzialnością, (...) serwisowi (...), przeprowadzenie naprawy kombajnu.

Dnia 17 września 2020 r. finansujący upoważnił powódkę do otrzymania należnego od pozwanej odszkodowania.

Dowód:
- zlecenie naprawy z dnia 20 sierpnia 2020 r. k. 26;

- upoważnienia z dnia 17 września 2020 r. k. 31-32;

- akta szkody płyta CD k. 60;

- zeznania świadka W. B. (1) k. 82-83;

- zaznania świadka D. P. k. 153-154.

Z tytułu przeprowadzonej naprawy, na rzecz powódki wystawiono szereg faktur VAT:

- dnia 13 listopada 2020 r. D. M. C., (...) spółka jawna w S. wystawiła na rzecz powódki fakturę VAT nr (...) na kwotę 2770 zł brutto (2252,06 zł netto) tytułem zakupu opony (...), powódka opłaciła fakturę;

- dnia 15 grudnia 2020 r. (...) spółka z ograniczona odpowiedzialnością wystawiła na rzecz powódki fakturę VAT nr (...) na kwotę 4240,93 zł brutto (3447,91 zł netto) tytułem obręczy za kwotę 3147,91 zł netto oraz usługi serwisowej za kwotę 150 zł netto, z terminem płatności do dnia 29 grudnia 2020 r.;

- dnia 9 lutego 2021 r. (...) spółka z ograniczoną odpowiedzialnością wystawiła na rzecz powódki fakturę VAT nr (...) na łączną kwotę 57 515,27 zł brutto (46 760,38 zł netto) tytułem naprawy kombajnu i użytych w procesie naprawy części, z terminem płatności do dnia 10 kwietnia 2021 r.

Dowód:

- faktury VAT k. 27-30.

Decyzją z dnia 18 lutego 2021 r. ubezpieczyciel powódki przyznał jej odszkodowanie w kwocie 11 281,80 zł stanowiące koszt naprawy kombajnu, uznając za zasadne jedynie wymianę sita w poz. nr 2 faktury FS-09S/21/21 oraz robociznę w ilości 8 rbg.

Decyzją z tego samego dnia, ubezpieczyciel powódki przyznał jej odszkodowanie w kwocie 3447,91 zł, na podstawie faktury VAT nr (...), tj. za wymianę obręczy.

Dowód:

- decyzje C. z dnia 18 lutego 2021 r. k. 33-36.

Pismem z dnia 5 marca 2021 r. powódka wniosła odwołanie od decyzji z dnia 18 lutego 2021 r. kwestionując wysokość przyznanego odszkodowania, jak również wpłacenie odszkodowania w stawce netto, wzywając pozwanego do zapłaty pełnego odszkodowania.

Dowód:

- pismo z dnia 5 marca 2021 r. k. 37-39;

- dowód nadania k. 40.

Decyzją z dnia 30 marca 2021 r. pozwany podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko, odmawiając wypłaty dalszego odszkodowania w świetle łączących strony warunków umowy oraz oświadczenia powódki dotyczącego możliwości odliczenia podatku VAT.

Dowód:

- decyzja C. z dnia 30 marca 2021 r. k. 41-42.

Dnia 30 lipca 2021 r. doszło do połączenia w trybie art. 492§1 pkt 1 k.s.h. spółek (...) spółki akcyjnej w P. z (...) spółką akcyjną w W., przez przeniesienie całego majątku spółki przejmowanej (C.) na spółkę przejmującą ( (...)).

Bezsporne.

Dnia 15 października 2021 r. powódka zwarła z (...) spółką z ograniczoną odpowiedzialnością w W. umowę cesji, na mocy której nabyła od finansującego wierzytelność przysługującą z tytułu zdarzeń z dnia 18 sierpnia 2020 r. w stosunku do pozwanego.

Dowód:

- umowa cesji z dnia 15 października 2021 r. k. 45-46.

Pismem z dnia 21 czerwca 2022 r. powódka wezwała pozwanego do zapłaty kwoty 37 730,61 zł, wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie liczonymi od dnia 19 marca 2021 r. do dnia zapłaty.

Dowód:

- pismo z dnia 21 czerwca 2022 r. k. 43;

- dowód nadania k. 44.

Przed szkoda rura wysypu była zużyta w 60%. Biorąc to pod uwagę koszt jej naprawy wynosił 3 139 zł netto, zaś cena nabycia rury wynosiła 7847,50 zł netto.

Koszt naprawy mechanizmów kombajnu w zakresie wykonanym przez serwis (...) stanowił kwotę 42 051,88 zł netto.

Zasadny koszt zakupu opony z uwzględnieniem jej 60% zużycia wynikającego z sześcioletniego okresu eksploatacji stanowi kwotę 1108,00 zł netto. Cena nabycia opony wynosiła opony 2770,00 zł netto.

Zasadny całkowity koszt naprawy, łącznie z pokrytym przez pozwaną kosztem wymiany felgi, wynosił 46 607,79 zł netto.

Dowód:

- opinia biegłego sądowego W. S. k. 92-100, 133-135, 154-155.

Sąd zważył, co następuje:

Powództwo zasługiwało na uwzględnienie w części.

Zgodnie z treścią art. 805 § 1 k.c. przez umowę ubezpieczenia ubezpieczyciel zobowiązuje się, w zakresie działalności swego przedsiębiorstwa, spełnić określone świadczenie w razie zajścia przewidzianego w umowie wypadku, a ubezpieczający zobowiązuje się zapłacić składkę. Zgodnie z § 2 tego artykułu świadczenie ubezpieczyciela polega w szczególności na zapłacie przy ubezpieczeniu majątkowym - określonego odszkodowania za szkodę powstałą wskutek przewidzianego w umowie wypadku.

Zgodnie z art. 361 § 1 i 2 k.c. zobowiązany do odszkodowania ponosi odpowiedzialność tylko za normalne następstwa działania lub zaniechania, z którego szkoda wynikła. W powyższych granicach, w braku odmiennego przepisu ustawy lub postanowienia umowy, naprawienie szkody obejmuje straty, które poszkodowany poniósł, oraz korzyści, które mógłby osiągnąć, gdyby mu szkody nie wyrządzono.

Niespornym w sprawie było, że w dacie zaistnienia szkody powódkę i pozwaną łączyła umowa ubezpieczenia C. A. Casco w wariancie P..

Sporna była odpowiedzialność pozwanej co do zasady w zakresie uszkodzenia opony, rury wysypu oraz części elementów wewnętrznych kombajnu jako nie będących następstwem bezpośredniego działania kamienia, który przedostał się do kombajnu.

Tym samym w pierwszej kolejności należało zbadać przyczynę uszkodzenia kombajnu oraz zestawić ją z treścią łączącej strony umowy w tym w szczególności OWU.

Celem określenia przyczyny uszkodzenia opisanego pojazdu, powódka zaoferowała dowód z zezna świadków, zdjęć, dokumentów oraz opinii biegłego.

Biegły w sprawie wydał opinię zasadniczą pisemną oraz dwie opinie uzupełniające, w tym jedną ustną. Na podstawie akt sprawy, dokumentacji fotograficznej obrazującej stan urządzenia oraz na podstawie zeznań świadków W. B. (1) i D. P., biegły ostatecznie stwierdził, że przyczyną zdarzenia mógł być kamień „wciągnięty” poprzez zespół żniwny do wnętrza kombajnu. Biegły wskazał, że istotnie kamień nie musiał czynić w zespole żniwnym znacznego uszczerbku, który byłby dostrzegalny na pierwszy rzut oka, a wystarczyło niewielkie uszkodzenie, np. odgięcie elementów, które nie tylko nie było zauważone, lecz i nie powodowało utraty właściwości zespołu żniwnego. Tym samym biegły przyznał, że możliwe było dostanie się do wnętrza kombajnu kamienia, który w pierwszej kolejności uszkodził sito górne. Takie twierdzenia zdaniem sądu były logiczne, a przede wszystkim korespondowały z całością przeprowadzonego postępowania dowodowego. Obaj świadkowie zeznawali bowiem, że podczas naprawy kombajnu odnaleziony został w zbożu kamień, zaś widoczny na zdjęciach charakter uszkodzeń sita górnego wskazywał, że to właśnie kamień był przyczyną uszkodzenia w opisanym zakresie. Co więcej sama pozwana przyznając odszkodowanie uznała, że do uszkodzenia sit górnych doszło właśnie w wyniku dostania się do wnętrza kombajnu kamienia. Tym samym więc ciężar dowodu na okoliczności zaprzeczające takim twierdzeniom powódki spoczywał właśnie na pozwanej. Tymczasem żaden z przeprowadzonych dowodów nie wykazał, aby istniała jakakolwiek inna przyczyna awarii niż ciało obce w postaci kamienia. Dlatego też opierając się na ostatecznej konkluzji biegłego, jak i pozostałym materialne dowodowym zdaniem sądu powódka wykazała przyczynę awarii, którą było dostanie się na sito górne kamienia, wciągniętego do środka podczas pracy zespołu żniwnego.

Pozwana zarzucała również, że nie ponosi odpowiedzialności za pośrednie następstwa zdarzeń przewidzianych w umowie, a jedynie za następstwa bezpośrednie.

Istotnie zgodnie z § 2 ust. 6 OWU (k. 4) ubezpieczenie obejmuje szkody materialne powstałe w bezpośrednim następstwie zdarzeń wchodzących w zakres ochrony ubezpieczeniowej. Należało więc rozważyć co w rozpoznawanej sprawie stanowiło „zdarzenie wchodzące w zakres” ubezpieczenia. Stosownie do § 2 ust. 1 Rozdziału II OWU zakres ubezpieczenia obejmował szkody powstałe w przedmiocie ubezpieczenia spowodowane uszkodzeniem, zniszczeniem lub utratą przedmiotu ubezpieczenia lub jego części, wskutek wszelkich zdarzeń niezależnych od woli ubezpieczającego, ubezpieczonego lub osoby uprawnionej do korzystania z przedmiotu ubezpieczenia, z zastrzeżeniem włączeń określonych w OWU.

Zgodnie z postanowieniami zawartymi w tabeli (k. 15) dla wariantu P. ubezpieczyciel nie odpowiadał za szkody spowodowane awarią, chyba że awaria ta została spowodowana przedostaniem się ciała obcego o rozmiarach nieprzewidzianych w konstrukcji przedmiotu ubezpieczenia.

Tym samym nie budziło wątpliwości, że w realiach sprawy pozwana odpowiadała względem powódki za awarię kombajnu, skoro nastąpiła ona na skutek przedostaniem się kamienia.

Stosownie zaś do § 2 ust. 2 w rozdziale I OWU, przez awarię należało rozumieć wadliwe funkcjonowanie przedmiotu ubezpieczenia lub jego nagłą niesprawność uniemożliwiająca prowadzenie czynności do których przedmiot ubezpieczenia jest przewidziany, wynikającą z przyczyny wewnętrznej lub na skutek przedostania się do wnętrza przedmiotu ubezpieczenia ciała obcego.

Na tej podstawie należało przyjąć, że zdarzeniem objętym ubezpieczeniem była w sprawie właśnie awaria – spełniająca umowną definicję, tj. nagła niesprawność kombajnu uniemożliwiająca prowadzenie prac polowych, do których był przeznaczony, spowodowana przedostaniem się kamienia. Wszystkie uszkodzenia wewnętrzne kombajnu stanowiły więc awarię w znaczeniu umownym. Bezpośrednią przyczyną awarii jako całości – tj. nagłej niesprawności kombajnu - był właśnie kamień. Żadne postanowienie umowne nie wskazywało, że owo ciało obce musi w sposób bezpośredni „uderzyć” we wszystkie uszkodzone elementy urządzenia, aby możliwe było uznanie, że wszystkie one uległy awarii. Z definicji awarii wynika jedynie, że może być ona spowodowana przedostaniem się cała obcego do wnętrza. Nadto zdaniem sądu byłoby całkowicie absurdalne, a często wręcz nie do wykazania, że ciało obce bezpośrednio uszkodziło konkretne elementu urządzenia. Skoro już dostaje się ono do wnętrza pojazdu to w sposób oczywisty musi mieć kontakt z licznymi elementami urządzenia w jego wnętrzu. Na podstawie umownych definicji nie sposób więc wywnioskować aby awarię miało stanowiło jedynie uszkodzenie sita górnego (na które w pierwszej kolejności wpadł kamień). Skoro awarią była niesprawność urządzenia jako całości, to trudno uznać, z jakiej przyczyny pozwany uważa, że awarii uległo tylko sito górne. Pozwany w OWU wskazał, że ponosi odpowiedzialność za szkodę powstałą w bezpośrednim następstwie zdarzeń wchodzących w zakresie ubezpieczenia, a takim w sprawie była awaria (posiadająca swoja umowną definicję) bezpośrednio wywołana ciałem obcym. Oczywistym było więc, że winien zrekompensować szkodę powstałą na skutek awarii (nagłej niesprawności kombajnu) w całości. Awaria zaś zgodnie z opinią biegłego, zeznaniami świadków, dowodami z dokumentów – tj. faktur VAT, polegała na niesprawności sit, pasa napędowego, pokrywy, końcówki wysypu, łożysk, ślimaka, sprzęgła, łopatek, silnika sit i związanych z tym elementów niezbędnych do naprawy uszkodzonych komponentów. Co więcej pozwana w sprzeciwie od nakazu zapłaty zdaje się potwierdzać taką treść postanowień OWU, wskazując, że „wszelkie awarie są wyłączone z odpowiedzialności ubezpieczyciela, za wyjątkiem tych, których podłożem jest przedostanie się do wnętrza maszyny ciała obcego…”. Bez żadnych wątpliwości podłożem spornej awarii było właśnie przedostanie się do wnętrza ciała obcego. W tym miejscu należy także zaznaczyć, że ewentualne wątpliwości interpretacyjne OWU, nie mogą obciążać strony powodowej, która nie miała żadnego wpływu na ich formułowanie. Wszelkie niejasności należy poczytać na korzyść powoda, jako osoby nie mającej jakiegokolwiek możliwości zmiany czy negocjacji OWU.

W tym miejscu należało także wskazać, że powódka zdołała wykazać, że rura wysypu ulegał uszkodzeniu podczas przedmiotowego zdarzenia. Jak wynikało z opinii biegłego, a w szczególności ostatecznej opinii uzupełniającej, to że rura wysypu niewątpliwie była wcześniej uszkadzana i spawana, powodowało jej osłabienie w okolicach spawu. Tym samym biegły nie wykluczył, że jej uszkodzenie widoczne na zdjęciach mogło nastąpić podczas tego zdarzenia. Biegły wskazał, że rura wysypu jest elementem który pracuj, podlega drganiom, a wskutek naprężeni termicznych, przemieszczania się przez nią uszkodzonych elementów, mogła ulec takiemu uszkodzeń. Na tą okoliczność zeznawali również świadkowie w tym operator kombajnu W. B. (2). Wskazywał on jednoznacznie, że przed zdarzeniem rura wysypu nie była pęknięta, a nastąpiło to dopiero na skutek awarii kombajnu. Świadek przyznawał, że wcześniej nosiła ona ślady użytkowania, lecz stanowczo zaprzeczał aby posiadała rozdarcie widoczne na zdjęciach.

Ostatecznie biegły uwzględnił stopień zużycia eksploatacyjnego rury wysypu – zgodnie z § 9 ust. 3 i 4 OWU. O ile bowiem przy wariancie P. wyłączona była amortyzacja opisane w § 9 pkt 1 i 2 OWU o tyle słusznie należało uwzględnić w przypadku wymiany uszkodzonej rury stopień jej wcześniejszego zużycia. W tym zakresie biegły przyjął 60% zużycia i tym samym uznał pomniejszenie wartości kosztu wymiany 4708,50 zł (zasadny koszt naprawy uznano więc na poziomie 3 139 zł).

W zakresie zasadności dochodzonego odszkodowania co do opony kombajnu, sąd również oparł się na opinii biegłego oraz OWU. Stosownie do § 3 ust. 4 pkt 3 rozdziału II OWU, ubezpieczyciel nie odpowiadał za szkody polegające na naturalnym zużyciu przedmiotu ubezpieczenia lub jego części w wyniku eksploatacji (szkody eksploatacyjne), w tym polegające na korozji, ścieraniu, utlenianiu, odbarwieniu, zawilgoceniu, zapleśnieniu, oddziaływaniu normalnych warunków atmosferycznych oraz pogorszeniu się stanu technicznego wskutek długotrwałego postoju. Jak wynikało z opinii biegłego, opona w chwili pęknięcia miała 6 lat. Odnośnie oceny zużycia opon maszyny rolniczej, nie ma znaczenia ilość przejechanych kilometrów, lecz wyłącznie wiek ogumienia. Zgodnie z opinią dopuszczalne jest używanie opon przez okres 10 lat. Skoro więc sporna opona miała 6 lat, mogła być w sposób prawidłowy, zgody z normami technicznymi eksploatowana. Jak wskazał biegły stopień jej zużycia nie mógł być więc bezpośrednią, ani jedyną przyczyną uszkodzenia. Co najmniej zaś pozwana nie wykazała, aby w istocie tak było. W tym względzie bowiem ciężar dowodu spoczywał na pozwanej, skoro to ona twierdziła, że uszkodzenie opony miało charakter „wybitnie eksploatacyjny”. Biegły wskazał, że mogło być kilka przyczyn pęknięcia, a jedną z nich mogła być wysoka temperatura panująca podczas żniw, a przez to wzrost ciśnienia w ogumieniu. Biegły słusznie pomniejszył koszt naprawy szkody o stopień jej zużycia tj. 60%. W konsekwencji przyjęto, że wartość szkody z tego tytułu wyniosła 1108 zł netto.

Pozwana nie zgłaszała żadnych innych zarzutów co do roszczenia powoda jego istnienia czy wysokości, jak również nie podnosiła istnienia żadnych innych umownych warunków, które miałyby wpływ na istnienie czy zakres odpowiedzialności. Tym samym sąd rozpoznając sprawę w granicach zakreślonych przez strony spornych faktów, zasądził od pozwanej na rzecz powódki łącznie kwotę 31 878,08 zł, na którą składało się dalsze odszkodowanie związane z naprawą kombajnu na skutek awarii ( (...),88+ (...),80).

Podstawą prawną orzeczenia o odsetkach od kwoty zasądzonej w pkt I stanowią norma zawarta w art. 481 § 1 k.c., co było związane z wydaniem przez ubezpieczyciela decyzji odszkodowawczej. Zgodnie z normą zawartą w art. 481 § 1 k.c. jeżeli dłużnik opóźnia się ze spełnieniem świadczenia pieniężnego, wierzyciel może żądać odsetek za czas opóźnienia, chociażby nie poniósł żadnej szkody i chociażby opóźnienie było następstwem okoliczności, za które dłużnik odpowiedzialności nie ponosi.

Rozstrzygnięcie o kosztach procesu zawarte w pkt III wyroku, znajduje podstawę prawną w art. 98 § 1 i 98§1 ¹ k.p.c. i 100 k.p.c.

Powódka wygrała sprawę w 84 %. Poniosła koszty na poziomie 6192,80 zł na które składa się 1887 zł opłaty od pozwu, 17 zł opłaty skarbowej od pełnomocnictwa, 3600 złotych tytułem kosztów zastępstwa procesowego - § 2 pkt 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 roku w sprawie opłat za czynności radców prawnych, a także 688,80 zł tytułem wynagrodzenia biegłego, co daje łączną kwotę 6192,80 zł, z czego 84% daje kwotę 5201,95 zł.

Pozwany poniósł koszty na poziomie 4288,80 zł, na które składały się kwoty 3600zł wynagrodzenia zawodowego pełnomocnika, zgodnie z § 2 pkt 5 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz koszt wynagrodzenia biegłego w łącznej kwocie 688,80 zł, co daje kwotę łączną, z czego 16% daje kwotę 688,93 zł.

Po skompensowaniu ww. kwot tytułem kosztów procesu na rzecz powódki należało zasądzić kwotę 4515,75 zł.

W punkcie IV Sąd nakazał zwrócić stronom od Skarbu Państwa Sądu Rejonowego Szczecin-Centrum w Szczecinie nadpłacone koszty sądowe- niewykorzystane części zaliczki w kwocie po 311,20 zł. Łączny koszt wynagrodzenia kuratora wyniósł 1377,60 zł i został pokryty z zaliczek stron w częściach równych tj. po 688,80 zł.

W tym stanie rzeczy orzeczono jak w sentencji.

ZARZĄDZENIE

(...)

(...)

(...)