Postanowienie SN z 17 lutego 2011, sygn. IV CZ 121/10
Data orzeczenia
17 lutego 2011
Sąd
Sąd Najwyższy
Wydział
Izba Cywilna, Wydział IV
Przewodniczący
SSN Marian Kocon
Tagi
Podstawa prawna
POSTANOWIENIE
Dnia 17 lutego 2011 r.
Sąd Najwyższy w składzie :
SSN Marian Kocon (przewodniczący)
SSN Krzysztof Strzelczyk
SSN Hubert Wrzeszcz (sprawozdawca)
ze skargi uczestniczki postępowania K. G.
o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym postanowieniem
Sądu Okręgowego w Ł.
z dnia 22 kwietnia 2010 r.,
w sprawie z wniosku W. Z.
przy uczestnictwie K. G., C. W., M. W., M. W. i Agencji Nieruchomości Rolnych
w W. Oddziału Terenowego w O.
o stwierdzenie zasiedzenia,
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej
w dniu 17 lutego 2011 r.,
zażalenia uczestniczki postępowania K. G.
na postanowienie Sądu Okręgowego w Ł.
z dnia 7 czerwca 2010 r.,
uchyla zaskarżone postanowienie i przekazuje sprawę Sądowi
Okręgowemu w Ł. do ponownego rozpoznania, pozostawiając
temu Sądowi rozstrzygnięcie o kosztach postępowania
zażaleniowego.
Uzasadnienie
2
Zaskarżonym postanowieniem Sąd Okręgowy w Ł. odrzucił skargę
o wznowienie postępowania.
Z uzasadnienia postanowienia wynika, że K. G. wniosła skargę o wznowienie
postępowania zakończonego prawomocnym postanowieniem Sądu Okręgowego w
Ł. z dnia 22 kwietnia 2010 r., oddającego apelację w sprawie o zasiedzenie
nieruchomości. W uzasadnieniu skargi podniosła, że nie była zawiadomiona o
terminie rozprawy apelacyjnej. Ponadto prawidłowe rozstrzygnięcie sprawy – jej
zdaniem – wymagało przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego geodety i
przesłuchania świadków.
Opierając się na analizie treści skargi o wznowienie postępowania, Sąd
Okręgowy uznał, że K. G. domaga się wznowienia postępowania z powodu
nieważności postępowania, spowodowanej pozbawieniem jej możności działania
na skutek naruszenia przepisów prawa (art. 401 pkt 2 k.p.c.). Zdaniem Sądu
wskazana podstawa wznowienia nie zachodzi. Wnosząca skargę nie wykazała
bowiem, aby została całkowicie pozbawiona możności działania w sprawie.
Ponadto podkreślił, że – wbrew twierdzeniom skargi – o terminie rozprawy
apelacyjnej został zawiadomiony pełnomocnik wnoszącej skargę o wznowienie
postępowania. Nie ma także podstaw do przyjęcia, że pominięcie środków
dowodowych stanowi ustawową podstawę wznowienia postępowania.
W zażaleniu pełnomocnik skarżącej zarzucił, że znajdujące się w aktach
pełnomocnictwo procesowe nie dotyczy sprawy o zasiedzenie. W konkluzji
zażalenia wniósł o zmianę zaskarżonego postanowienia i wznowienie
postępowania bądź o uchylenie zaskarżonego postanowienia.
Sąd Najwyższy zważył co następuje:
Z akt sprawy o zasiedzenie wynika, że Sąd Rejonowy w Z. w dniu 17
listopada 2009 r. uznał, że W. Z. nie jest pełnomocnikiem skarżącej i pozostałych
uczestników postępowania C. W., M. W. i M. W., ponieważ przedłożone przez nią
pełnomocnictwo procesowe (k. 7 akt) dotyczy sprawy o stwierdzenie nabycia
spadku, a nie sprawy o zasiedzenie (k. 28). W. Z., mimo zobowiązania Sądu, nie
przedłożyła właściwych pełnomocnictw procesowych. W konsekwencji skarżąca
3
działała przed Sądem Rejonowym osobiście i jako pełnomocnik – na podstawie
przełożonych w sprawie pełnomocnictw w dniu 30 listopada 2009 r. – C. W., M. W. i
M. W. W aktach sprawy nie ma dowodu zawiadomienia skarżącej o terminie
rozprawy apelacyjnej, a mino tego Sąd odwoławczy stwierdził, że została ona
prawidłowo zawiadomiona o rozprawie (k. 112).
Z uzasadnienia zaskarżonego postanowienia nie wynika, dlaczego Sąd
Okręgowy w przedstawionych okolicznościach – wbrew stanowisku Sądu
Rejonowego co do pełnomocnictwa przedłożonego w sprawie przez W. Z. – uznał,
że „skarżąca była prawidłowo zawiadomiona o terminie rozprawy za
pośrednictwem ustanowionego w sprawie pełnomocnika w osobie siostry W. Z.”. W
tej sytuacji nie można odeprzeć podniesionego przez skarżącą zarzutu, że Sąd
Okręgowy uznał, iż nie zachodzi wskazana przez nią podstawa do wznowienia
postępowania na skutek błędnego przyjęcia, że działała ona w postępowaniu
apelacyjnym z pełnomocnikiem procesowym.
Z przedstawionych powodów Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji
postanowienia (art. 39815
§ 1 w związku z art. 3941
§ 3 k.p.c.).