Wyrok z 27 listopada 2023, sygn. II W 399/22

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 27 listopada 2023 roku

Sąd Rejonowy w Giżycku w II Wydziale Karnym w składzie:

Przewodnicząca – sędzia Katarzyna Garbarczyk

Protokolant– sekr. sąd. Anna Rogojsza

w obecności oskarżyciela publicznego z KPP w G.- -----------

po rozpoznaniu w dniach 19.06.2023 r. i 13.11.2023 r. na rozprawie sprawy

M. L. (1)

syna K. i B. zd. K.

ur. (...) w P.

obwinionego o to, że:

W okresie od 11 sierpnia 2022 do 19 sierpnia 2022 roku w miejscowości R. na ul. (...) w punkcie gastronomicznym (...), jako osoba na której ciążył obowiązek zapewnienia należytego stanu sanitarnego w zakładzie produkującym lub wprowadzającym do obrotu środki spożywcze, nie dostosował się do zasad dobrej praktyki higienicznej oraz dobrej praktyki produkcyjnej, czym stwarzał zagrożenie dla zdrowia i życia ludzkiego

tj. o czyn z art. 111§1 pkt 1 kw

Obwinionego M. L. (1) uznaje za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu i za to na podstawie art. 111§1 pkt 1 kw w zw. z art. 24§1 i 3 kw skazuje go na karę grzywny w wysokości 200,00 (dwieście) złotych.

Zasądza od obwinionego na rzecz Skarbu Państwa 30,00 (trzydzieści) złotych tytułem opłaty i obciąża go pozostałymi kosztami postępowania w wysokości 120,00 (sto dwadzieścia) złotych.

Sygn. akt IIW 399/22

UZASADNIENIE

Na podstawie zebranych dowodów Sąd ustalił następujący stan faktyczny:

M. L. (1) jest właścicielem punktu gastronomicznego (...) w miejscowości R. na ul. (...). W okresie od 11 sierpnia 2022 do 19 sierpnia 2022 roku inspektorzy Państwowej Inspekcji Sanitarnej w G. trzykrotnie przeprowadzili kontrole, przy czym w dniu 16 sierpnia 2022 roku także w obecności funkcjonariuszy policji, w/w punktu gastronomicznego pod kątem stwierdzenia, czy zapewniony jest należyty stan sanitarny w w/w zakładzie produkującym, który to zakład wprowadzał do obrotu środki spożywcze. W wyniku kontroli ustalono, że M. L. (2), na którym ciążył obowiązek zapewnienia należytego stanu sanitarnego w zakładzie produkującym, wprowadzającym do obrotu środki spożywcze, nie dostosował się do zasad dobrej praktyki higienicznej oraz dobrej praktyki produkcyjnej, czym stwarzał zagrożenie dla zdrowia i życia ludzkiego.

Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił na podstawie protokółów kontroli (k. 44- 47, 48-51, 53-55).

Obwiniony nie przyznał się do winy i odmówił składania wyjaśnień (k. 80:18-19).

Okolicznością bezsporną jest, iż M. L. (1) jest właścicielem punktu gastronomicznego (...) w miejscowości R. na ul. (...) oraz, że w okresie od 11 sierpnia 2022 do 19 sierpnia 2022 roku inspektorzy Państwowej Inspekcji Sanitarnej w G. trzykrotnie przeprowadzili kontrole, przy czym w dniu 16 sierpnia 2022 roku także w obecności funkcjonariuszy policji, w/w punktu gastronomicznego pod kątem stwierdzenia, czy zapewniony jest należyty stan sanitarny w w/w zakładzie produkującym, który to zakład wprowadzał do obrotu środki spożywcze. Bezsporne jest także to, iż na obwinionym, jako właścicielu tego punktu gastronomicznego, ciążył obowiązek zapewnienia należytego stanu sanitarnego w tym zakładzie.

Brak jest podstaw, by podważać dokonane w toku kontroli sanitarnej ustalenia dotyczące niedochowania przez właściciela w punkcie gastronomicznym zasad dobrej praktyki higienicznej oraz dobrej praktyki produkcyjnej, co w konsekwencji stwarzało zagrożenie dla zdrowia i życia ludzkiego. Uchybienia stwierdzone w tym zakresie przez kontrolujących, w tym w obecności funkcjonariuszy policji, zostały wymienione w poszczególnych protokołach ( protokoły kontroli k. 44- 47, 48-51, 53-55). Bez znaczenia przy tym dla realizacji znamion zarzuconego M. L. (2) wykroczenia pozostaje fakt, czy wydana w drodze administracyjnej decyzja w przedmiocie nakazania właścicielowi natychmiastowego zaprzestania prowadzenia działalności w zakresie produkcji i sprzedaży dań w punkcie gastronomicznym (...) została wydana zgodnie z przepisami prawa administracyjnego, czy też nie. Podkreślić należy, że przedmiotem badania w postępowaniu przed Sądem było jedynie to, czy obwiniony, na którym ciążył obowiązek zapewnienia należytego stanu sanitarnego w zakładzie produkującym wprowadzającym do obrotu środki spożywcze - dostosował się, lub nie dostosował się do zasad dobrej praktyki higienicznej oraz dobrej praktyki produkcyjnej i czy jego zachowanie stwarzało zagrożenie dla zdrowia i życia ludzkiego. Na podstawie stwierdzonych w toku kontroli uchybień w zakresie stanu sanitarnego - bezsprzecznie należy uznać, że obwiniony swoim zachowaniem stwarzał zagrożenie dla zdrowia i życia ludzkiego wskutek niedochowania zasad dobrej praktyki higienicznej oraz dobrej praktyki produkcyjnej.

Wyjaśnienia obwinionego, który nie przyznał się do winy należy uznać za niezgodne z prawdą, odosobnione w świetle dowodów, którym Sąd nadał walor wiarygodności i służące jedynie do uniknięcia odpowiedzialności karnej.

Wina obwinionego w zakresie popełnienia zarzuconego mu czynu, którego można dopuścić się zarówno umyślnie, jak i nieumyślnie – nie budzi wątpliwości. Zdaniem Sądu obwiniony przedmiotowego czynu dopuścił się co najmniej nieumyślnie - nie mając zamiaru jego popełnienia, popełnił go jednak na skutek niezachowania ostrożności wymaganej w danych okolicznościach, mimo że możliwość popełnienia takiego czynu przewidywał albo mógł przewidzieć.

Przy wymiarze kary grzywny Sąd, kierował się ogólnymi jej dyrektywami zawartymi w art. 33§1 - 4 kw, jak również treścią art. 24§1 i 3 kw, mając na uwadze m. in. stopień zawinienia obwinionego, społecznej szkodliwości czynu, a także warunki osobiste, majątkowe sprawcy. W świetle powyższego Sąd uznał, iż karą adekwatną do stopnia zawinienia i społecznej szkodliwości czynu będzie kara grzywny w kwocie 200 złotych, która spełni jednocześnie cele w zakresie prewencji szczególnej, jak i ogólnej. Zdaniem Sądu kara ta nie przekracza zdolności finansowych sprawcy i będzie stanowić dla niego – zgodnie z założeniami, jakie niesie za sobą każda kara- pewną dolegliwość.

Zasądzając od obwinionego na rzecz Skarbu Państwa 30 złotych tytułem opłaty i obciążając go pozostałymi kosztami postępowania w wysokości 120 złotych, Sąd kierował się z treścią art. 119§1 kpw.