Wyrok z 5 czerwca 2017, sygn. I C 712/15

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 5 czerwca 2017 roku

Sąd Rejonowy dla Łodzi – Widzewa w Łodzi, I Wydział Cywilny

w następującym składzie :

Przewodniczący : Sędzia SR Tomasz Kalsztein

Protokolant : Milena Bartłomiejczyk

po rozpoznaniu w dniu 24 maja 2017 roku w Łodzi

na rozprawie

sprawy z powództwa W. K. (1)

przeciwko (...) Spółce Akcyjnej w S.

o zapłatę kwoty 22.000 zł

1.  zasądza od pozwanego (...) Spółki Akcyjnej z siedzibą w S. na rzecz powoda W. K. (1) kwotę 10.124,53 zł (dziesięć tysięcy sto dwadzieścia cztery złote pięćdziesiąt trzy grosze) wraz z ustawowymi odsetkami od dnia 9 października 2015 roku do dnia 31 grudnia 2015 roku i odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia 1 stycznia 2016 roku do dnia zapłaty;

2.  oddala powództwo w pozostałej części;

3.  zasądza od pozwanego (...) Towarzystwa (...) z siedzibą w S. na rzecz powoda W. K. (1) kwotę 272.64 zł (dwieście siedemdziesiąt dwa złote sześćdziesiąt cztery grosze) tytułem zwrotu kosztów procesu w części.

Sygn. akt I C 712/15

UZASADNIENIE

W pozwie z dnia 21 września 2015 roku W. K. (2) reprezentowany przez pełnomocnika będącego adwokatem wniósł o zasądzenie na swoją rzecz od (...) Towarzystwa (...) z siedzibą w S. kwoty 22.000 zł, z ustawowymi odsetkami od dnia 29 kwietnia 2014 roku do dnia zapłaty, w tym kwoty 15.000 zł tytułem zadośćuczynienia, kwoty 2.000 zł tytułem odszkodowania obejmującego koszty leczenia i rehabilitacji i kwoty 5.000 zł tytułem odszkodowania obejmującego utracone zarobki oraz kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego według norm przepisanych. W uzasadnieniu wskazano, że w dniu 29 stycznia 2014 roku w Ł. miał miejsce wypadek komunikacyjny w wyniku, którego powód doznał urazu kręgosłupa – w tym sztywności karku oraz bóli głowy. Powód poniósł koszty zakupu lekarstw, koszty zabiegów rehabilitacyjnych, koszty dojazdów do placówek medycznych a także koszt opieki osób trzecich. Na skutek niezdolności do pracy powód utracił premię i dodatkowe wynagrodzenie za pracę w godzinach nadliczbowych. Skutki wypadku powód odczuwa do chwili obecnej. Do chwili obecnej powód leczy się neurologicznie, ortopedycznie i poddaje się zabiegom rehabilitacyjnym.

/pozew k. 2-11/

W odpowiedzi na pozew (...) Spółka Akcyjna z siedzibą w S. reprezentowana przez pełnomocnika będącego radcą prawnym wniosła o oddalenie powództwa w całości oraz o zasądzenie od powoda na rzecz pozwanego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W uzasadnieniu pełnomocnik pozwanego zakwestionował aby powód w wyniku wypadku z dnia 29 stycznia 2014 roku doznał jakiegokolwiek uszczerbku na zdrowiu a także aby w związku z wypadkiem wymagał pomocy osób trzecich czy też jakiegokolwiek specjalistycznego leczenia. Nadto w ocenie pełnomocnika pozwanego żądanie zadośćuczynienia w dochodzonej kwocie jest znacznie zawyżone tym bardziej iż powód nie wykazał aby do chwili obecnej nie powrócił do pełnej sprawności po wypadku, wymagał pomocy osób trzecich nadal nie pracował bądź wymagał dalszego leczenia. Pozwany kwestionował również żądanie o odszkodowanie podnosząc, iż nie zostało ono w żaden sposób udowodnione.

/odpowiedź na pozew k. 53-57/

Na rozprawie w dniu 24 maja 2017 roku pełnomocnik powoda popierał powództwo i wnosił o zasądzenie kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Nadto cofnął wniosek o dopuszczenie dowodu z opinii innego biegłego neurologa. W imieniu pozwanego nikt się nie stawił – zawiadomienie dla pełnomocnika doręczone.

/elektroniczny protokół rozprawy z dnia 24 maja 2017 roku, płyta CD k. 164/

Sąd Rejonowy ustalił następujący stan faktyczny:

W dniu 29 stycznia 2014 roku w Ł., na skrzyżowaniu ulic (...) kierujący samochodem marki M. (...) o numerze rejestracyjnym (...) D. G. podczas wykonywania manewru omijania, nie zachował bezpiecznego odstępu od omijanego pojazdu czym doprowadził do zderzenia z jadącym w tym samym kierunku samochodem marki P. (...) o numerze rejestracyjnym (...), którego kierujący W. K. (2) zatrzymał się na środku skrzyżowania z uwagi na zator drogowy.

Sprawca zdarzenia posiadał obowiązkowe ubezpieczenie odpowiedzialności cywilnej posiadaczy pojazdów mechanicznych w pozwanym Towarzystwie (...).

/bezsporne, w tym zaświadczenie o zdarzeniu drogowym k. 13, pismo (...) z dnia 4 marca 2014 roku k. 14/

Do zdarzenia doszło w godzinach pracy powoda.

/zeznania powoda w związku z informacyjnymi wyjaśnieniami – elektroniczne protokoły rozprawy z dnia 14 marca 2016 roku płyta CD k. 94 i z dnia 24 maja 2017 roku płyta CD k. 164/

Po wypadku powód skarżył się na bóle głowy i kręgosłupa.

/zeznania świadka M. K. (1) – elektroniczny protokół rozprawy z dnia 14 marca 2016 roku, płyta CD k. 94 adnotacja 00:21:40-00:25:44, zeznania świadka J. K. – elektroniczny protokół rozprawy z dnia 14 marca 2016 roku, płyta CD k. 94 adnotacja 00:25:55-00:31:18, zeznania powoda w związku z informacyjnymi wyjaśnieniami – elektroniczne protokoły rozprawy z dnia 14 marca 2016 roku płyta CD k. 94 i z dnia 24 maja 2017 roku płyta CD k. 164/

Z uwagi na odczuwane dolegliwości bólowe powód tego samego dnia zgłosił się do Wojewódzkiej (...) w Ł. która skierowała powoda do Wojewódzkiego Szpitala (...) w Ł.. W szpitalu u powoda zdiagnozowano skręcenie i naderwanie odcinka szyjnego kręgosłupa. W przeglądowym badaniu TK odcinka szyjnego kręgosłupa nie stwierdzono zmian pourazowych kręgów szyjnych. W badaniu CT kręgosłupa szyjnego nie stwierdzono występowania urazów. W przeprowadzonym badaniu przedmiotowym odnotowano występującą bolesność kręgosłupa szyjnego oraz ograniczenie bólowe ruchów barku lewego. Powodowi zalecono noszenie miękkiego kołnierza przez okres 3 tygodni, stosowanie leków, kontrolę w poradni ortopedycznej za okres 3 tygodni, zaś w przypadku pogorszenia stanu zdrowia zalecono zgłoszenie się do lekarza. W dniu 22 marca 2014 roku lekarz chirurgii urazowo – ortopedycznej Wojewódzkiego Szpitala (...) w Ł. wydał zaświadczenie o stanie zdrowia powoda, z którego wynikało rozpoznanie „wykręcenie szyjnego i lędźwiowego odcinka kręgosłupa”.

/dokumentacja medyczna k. 19-22 odwrót, zeznania powoda w związku z informacyjnymi wyjaśnieniami – elektroniczne protokoły rozprawy z dnia 14 marca 2016 roku płyta CD k. 94 i z dnia 24 maja 2017 roku płyta CD k. 164/

Z uwagi na utrzymujące się w dalszym ciągu dolegliwości bólowe w dniu 8 czerwca 2014 roku powód zgłosił się ponownie do Wojewódzkiego Szpitala (...) w Ł. gdzie zgłaszał dolegliwości bólowe kręgosłupa szyjnego nasilone od około półtora tygodnia. U powoda rozpoznano rwę barkową lewostronną. W badaniu neurologicznym nie stwierdzono u powoda objawów oponowych. Stwierdzono natomiast ograniczenie ruchomości kręgosłupa w odcinku szyjnym z promieniowaniem bólu do lewej połowy szyi i barku oraz wzmożone napięcie mięśni przykręgosłupowych po stronie lewej. Powodowi zalecono stosowanie leków oraz dalszą opiekę w poradni neurologicznej.

/dokumentacja medyczna k. 24, zeznania świadka J. K. – elektroniczny protokół rozprawy z dnia 14 marca 2016 roku, płyta CD k. 94 adnotacja 00:25:55-00:31:18, zeznania powoda w związku z informacyjnymi wyjaśnieniami – elektroniczne protokoły rozprawy z dnia 14 marca 2016 roku płyta CD k. 94 i z dnia 24 maja 2017 roku płyta CD k. 164/

Z uwagi na stwierdzoną chorobę nowotworową powód nie mógł odbywać rehabilitacji.

/zeznania powoda w związku z informacyjnymi wyjaśnieniami – elektroniczne protokoły rozprawy z dnia 14 marca 2016 roku płyta CD k. 94 i z dnia 24 maja 2017 roku płyta CD k. 164/

Po wypadku od dnia 2 lipca 2014 roku powód leczył się neurologicznie w CM Dobry Doktor (...) Neurologiczna w Ł., skąd otrzymał między innymi skierowanie na badanie rezonansu magnetycznego kręgosłupa. Powód nie mógł wykonać badania bowiem w tym czasie zdiagnozowano u niego nowotwór.

/dokumentacja medyczna k. 79-83, zeznania świadka J. K. – elektroniczny protokół rozprawy z dnia 14 marca 2016 roku, płyta CD k. 94 adnotacja 00:25:55-00:31:18, zeznania powoda w związku z informacyjnymi wyjaśnieniami – elektroniczne protokoły rozprawy z dnia 14 marca 2016 roku płyta CD k. 94 i z dnia 24 maja 2017 roku płyta CD k. 164/

W wykonanym niespełna rok później badaniu MR odcinka kręgosłupa szyjnego to jest w dniu 22 maja 2015 roku u powoda rozpoznano, dwupoziomową tylno-lewoboczną pjm C5/C6 zwężająca zachy-łek boczny, silnie zwężającą lewy otwór m-kręgowy i modelującą rdzeń kręgowy. Na pozio-mie C6/C7 tylno-prawoboczną pjm znacznie zwężającą zachyłek boczny modelująca rdzeń kręgowy oraz prawy korzeń C7. Opisano ponadto zmiany zwyrodnieniowe.

/opis wyniku badania MR z dnia 22 maja 2015 roku k. 25/

W dniu 11 grudnia 2015 roku powód był konsultowany przez lekarza neurochirurga w Poradni Neurochirurgicznej Wojewódzkiego Szpitala (...) w Ł.. Lekarz badający powoda stwierdził, rwę barkową obustronną z przewagą strony prawej, ograniczenie ruchomości oraz osłabienie siły mięśniowej. Neurochirurg po zapoznaniu się z wynikami badania MR kręgosłupa szyjnego z dnia 22 maja 2015 roku zakwalifikował powoda do operacji z uwagi na dyskopatię centralno – prawoboczną na poziomie C6-C7.

/dokumentacja medyczna k. 78, zeznania powoda w związku z informacyjnymi wyjaśnieniami – elektroniczne protokoły rozprawy z dnia 14 marca 2016 roku płyta CD k. 94 i z dnia 24 maja 2017 roku płyta CD k. 164/

Leczenie powoda po uznaniu go z punktu widzenia ortopedycznego za zdolnego do pracy co miało miejsce z dniem 8 marca 2014 roku wynikało z obecności objawów uciskowych na struktury nerwowe przez zmiany zwyrodnieniowe w odcinku szyjnym kręgosłupa. Należy zatem wiązać je z samoistną chorobą zwyrodnieniową a nie z przebytym urazem tkanek miękkich w czasie przedmiotowego wypadku.

/opinia pisemna biegłego z zakresu ortopedii J. F. k. 134-136/

Powód dojeżdżał na wizyty lekarskie samochodem marki C. (...) o numerze rejestracyjnym (...) i łącznie z tego tytułu pokonał trasę 149 kilometrów.

/wykaz przejazdów k. 39, kserokopia dowodu rejestracyjnego k. 38/

Po wypadku powód przebywał na zwolnieniu lekarskim w okresie od dnia 30 stycznia do dnia 7 marca 2014 roku i pobierał z tego tytułu zasiłek chorobowy 100 %. Powód z oceny ortopedycznej został uznany za zdolnego do pracy od dnia 8 marca 2014 roku.

/karta zasiłkowa k. 41, zaświadczenie o stanie zdrowia z dnia 3 marca 2014 roku/

W dniu zdarzenia powód był zatrudniony w (...) Spółce Akcyjnej z siedzibą w W. na czas nieokreślony w wymiarze pełnego etatu od dnia 16 grudnia 2002 roku na stanowisku monter konserwator. Średnie zarobki powoda za okres od października 2013 roku do marca 2014 wynosiły 2.501,47 zł brutto i 1.817,29 zł netto.

/zaświadczenie o zarobkach k. 23/

W wyniku wypadku z dnia 29 stycznia 2014 roku powód doznał urazu skrętnego kręgosłupa szyjnego.

/opinia pisemna biegłego z zakresu neurologii J. Z. k. 205-206 wraz z opinią uzupełniającą pisemną k. 124, i opinią ustną uzupełniającą – elektroniczny protokół rozprawy z dnia 24 maja 2017 roku, płyta CD k. 164 adnotacja 00:02:28-00:11:15, opinia pisemna biegłego z zakresu ortopedii J. F. k. 134-136/

W ocenie neurologicznej brak jest danych, że bezpośrednio po wypadku u powoda opisywano objawy uszkodzenia korzeni rdzeniowych szyjnych. Opisywano bóle mięśniowe po przebytym skręceniu kręgosłupa. Dolegliwości bólowe kręgosłupa nie są objawami uszkodzenia korzeni rdzeniowych, jest nim rwa barkowa. Objawy mogące odpowiadać powikłaniom korzeniowym (lewostronne) opisywano dopiero po badaniu w Izbie Przyjęć Szpitala im. (...) w Ł. w dniu 8 czerwca 2014 roku (jak wynika z dokumentacji zespół bólowy kręgosłupa nasilił się na około 1,5 tygodniem przed tym bada-niem). Objawy te w ocenie neurologicznej były skutkiem nasilonych zmian zwyrodnieniowych krę-gosłupa szyjnego z dyskopatiami C5/C6/C7 z pjm i nie mogły być skutkiem przedmiotowego wypadku. Dolegliwości które można uznać jako powikłania korzeniowe nie pojawiły się u powoda bezpośrednio po wypadku. Niemniej należy uznać, że wypadek spowodował dolegliwości bólowe kręgosłupa szyjnego, na które powód był leczony w okresie bezpośrednio po wypadku. Uraz był więc przyczyną niezależną od zmian zwyrodnieniowych pojawienia się tych dolegliwości i w okresie późniejszym objawów powikłań korzeniowych. Z tego powodu w ocenie neurologicznej istnieją podstawy do orzekania 2% długo-trwałego uszczerbku na zdrowiu powoda na podstawie pkt 94a tabeli uszczerbków stanowiącej załącznik do Rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 18 grudnia 2002 r. w sprawie szczegółowych zasad orzekania o stałym lub długotrwałym uszczerbku na zdrowiu, trybu postępowania przy ustalaniu tego uszczerbku oraz postępowania o wypłatę jednorazowego odszkodowania - Dz.U.2002.234.1974 ze zm.) lecz w mniejszym zakresie niż przewiduje to tabela uszczerbków stanowiąca załącznik do ww. Rozporządzenia.

W ocenie neurologicznej nasilenie dolegliwości bólowych powoda po przebytym wypadku można ocenić jako umiarkowane.

W ocenie neurologicznej powód może wykonywać pracę montera, nie może jednak wykonywać ciężkich prac fizycznych, ale wynika to ze zmian zwyrodnieniowych. Powód nie może dźwigać ciężarów powyżej 15 kilogramów lecz wynika to z choroby samoistnej a nie z przedmiotowego zdarzenia drogowego.

W ocenie neurologicznej nie ma obecnie możliwości oceny stanu zdrowia powoda w oparciu o międzynarodową klasyfikację funkcjonowania, niepełnosprawności i zdrowia ICF. Zgodnie z tą klasyfikacją można ocenić aktualny stan zdrowia powoda. Nie można natomiast oddzielić dolegliwości które były skutkiem wypadku od tych które są skutkiem choroby samoistnej po-woda. Zgodnie z tą samą przyczyną orzeczony 2 procentowy uszczerbek na zdrowiu ma charakter przybliżony.

/opinia pisemna biegłego z zakresu neurologii J. Z. k. 205-206 wraz z opinią uzupełniającą pisemną k. 124, i opinią ustną uzupełniającą – elektroniczny protokół rozprawy z dnia 24 maja 2017 roku, płyta CD k. 164 adnotacja 00:02:28-00:11:15/

Z punktu ortopedycznego powód nie doznał trwałego ani długotrwałego uszczerbku na zdrowiu. Pełen zakres ruchów kręgosłupa szyjnego nie daje ortopedzie podstaw do oceny uszczerbku z punktu 89 tabeli uszczerbków stanowiącej załącznik do ww. Rozporządzenia.

Cierpienia fizyczne spowodowane obrażeniami z ortopedycznego punktu widzenia były dość znaczne w okresie około pierwszego miesiąca po wypadku.

Z punktu widzenia ortopedycznego powód wymagał pomocy innych osób w wykonywaniu takich czynności jak dźwiganie, cięższe domowe prace porządkowe w wymiarze ok. 2 godzin dziennie przez pierwszy miesiąc po wypadku. Po tym czasie powód nie wymagał już pomocy w wykonywaniu podstawowych czynności życia codziennego i nadal tej pomocy nie wymaga.

/opinia pisemna biegłego z zakresu ortopedii J. F. k. 134-136/

Po wypadku gdy powód był obolały pomagała mu żona i córka.

Przed wypadkiem powód był zdrowy nie leczył się przewlekle, był wysportowany.

Powód do chwili obecnej leczy się neurologicznie, stosuje leki przeciwbólowe. Ma zleconą rehabilitację jednak nie może jej wykonać z uwagi na chorobę nowotworową. Powód leczy się u lekarza psychiatry. Powód odczuwa lęki jak widzi duży ruch na drodze, obawia się że coś może mu się przydarzyć. Powód robi lżejsze zakupy, o wnoszenie cięższych rzeczy prosi narzeczonego córki. Powód nie jeździ już na rowerze, nie biega. Powód nie może wchodzić po drabinie. Powodowi drętwieje prawa ręka, zdarza się że gdy trzyma w ręku kubek z herbatą wypada mu on z rąk. Powód do chwili obecnej ma zawroty głowy.

W chwili obecnej powód nie pracuje. Powód utrzymuje się z zasiłku pensji żony i świadczenia rehabilitacyjnego z ZUS.

/zeznania świadka J. K. – elektroniczny protokół rozprawy z dnia 14 marca 2016 roku, płyta CD k. 94 adnotacja 00:31:18-00:36:46, zeznania powoda w związku z informacyjnymi wyjaśnieniami – elektroniczne protokoły rozprawy z dnia 14 marca 2016 roku płyta CD k. 94 i z dnia 24 maja 2017 roku płyta CD k. 164/

Lekarz orzecznik Zakładu Ubezpieczeń Społecznych orzeczeniem z dnia 17 czerwca 2014 roku ustalił u powoda 5 procentowy długotrwały uszczerbek na zdrowiu z tytułu pourazowej rwy barkowej lewostronnej spowodowany skutkami wypadku z dnia 29 stycznia 2014 roku.

/orzeczenie lekarza orzecznika ZUS z dnia 17 czerwca 2014 roku k. 40/

Zakład Ubezpieczeń Społecznych wypłacił na rzecz powoda tytułem jednorazowego odszkodowania kwotę 3.650 zł.

/pismo ZUS Inspektorat w Z. z dnia 26 czerwca 2015 roku k. 42/

Decyzją z dnia 28 kwietnia 2014 roku pozwane Towarzystwo (...) odmówiło wypłaty świadczenia na rzecz powoda. Odwołanie od powyższej decyzji nie zostało uwzględnione.

/bezsporne, w tym decyzja pozwanego z dnia 28 kwietnia 2014 roku k. 29-30, pismo powoda zatytułowane „odwołanie od decyzji z dnia 28 kwietnia 2014 roku k. 32, decyzja pozwanego z dnia 17 czerwca 2015 roku k. 36-37, zeznania powoda w związku z informacyjnymi wyjaśnieniami – elektroniczne protokoły rozprawy z dnia 14 marca 2016 roku płyta CD k. 94 i z dnia 24 maja 2017 roku płyta CD k. 164/

Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił na podstawie powołanych dokumentów znajdujących się w aktach sprawy – tj. dokumentacji medycznej powoda, dokumentów zgromadzonych w aktach szkody, jak również w oparciu dowód z przesłuchania powoda i świadków M. K. (2) i J. K.. Dokumenty złożone do akt nie były kwestionowane przez żadną ze stron, a w ocenie Sądu nie było podstaw, by poddawać w wątpliwość okoliczności faktyczne wynikające z ich treści. Z uwagi na powyższe Sąd uznał, że dowody z tych dokumentów tworzą spójny, nie budzący wątpliwości w świetle wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego, a przez to w pełni zasługujący na wiarę materiał dowodowy. Sąd pominął natomiast dokumentację medyczną zgromadzoną na kartach 26-27 i 27 odwrót gdyż jest ona w całości nieczytelna.

W zakresie ustaleń faktycznych odnośnie skutków zdarzenia z dnia 29 stycznia 2014 roku dla zdrowia powoda, w szczególności rodzaju doznanego urazu i procentowego uszczerbku na zdrowiu Sąd w głównej mierze oparł się na pisemnych opiniach biegłych z zakresu neurologii J. Z. i ortopedii J. F..

Wnioski biegłych zostały należycie uzasadnione z punktu widzenia argumentacji medycznej, poprzedzonej dokładnym badaniem przedmiotowym powoda. Ponadto opinia biegłego ortopedy nie była kwestionowana przez żadną ze stron zaś opinia biegłego neurologa po jej ustnym uzupełnieniu również nie była kwestionowana przez strony. Uwzględniając powyższe Sąd uznał opinie biegłego neurologa J. Z. i ortopedy J. F. za pełnowartościowe źródło informacji specjalnych.

Sąd Rejonowy zważył co następuje:

W niniejszej sprawie powód W. K. (2) wnosił o zasądzenie na swoją rzecz od pozwanego (...) Spółki Akcyjnej z siedzibą w S. kwoty 15.000zł tytułem zadośćuczynienia, kwoty 2.000 zł tytułem odszkodowania obejmującego koszty leczenia i rehabilitacji oraz kwoty 5.000 zł tytułem odszkodowania obejmującego utracone zarobki z ustawowymi odsetkami i kosztami procesu. Szkoda na osobie miała wynikać z urazu kręgosłupa szyjnego i bóli głowy, których powód miał doznać w następstwie wypadku komunikacyjnego z dnia 29 stycznia 2014 roku a którego sprawca posiadał ubezpieczenie OC w pozwanym Towarzystwie (...).

Pozwany (...) Spółka Akcyjna z siedzibą w S. kwestionował zasadę swojej odpowiedzialności podnosząc, że w jego ocenie w wyniku wypadku z dnia 29 stycznia 2014 roku powód nie doznał jakiegokolwiek uszczerbku na zdrowiu a także aby w związku z wypadkiem wymagał pomocy osób trzecich czy też jakiegokolwiek specjalistycznego leczenia. Nadto w ocenie pełnomocnika pozwanego żądanie zadośćuczynienia jest zawyżone. Pozwany kwestionował również żądanie o odszkodowanie podnosząc, iż nie zostało ono w żaden sposób udowodnione.

Zgodnie z normą art. 822 k.c. § 1 k.c. przez umowę ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej ubezpieczyciel zobowiązuje się do zapłacenia określonego w umowie odszkodowania za szkody wyrządzone osobom trzecim, wobec których odpowiedzialność za szkodę ponosi ubezpieczający albo ubezpieczony. Suma ubezpieczenia ustalona w umowie stanowi górną granicę odpowiedzialności ubezpieczyciela, chyba, że umówiono się inaczej (art. 824 § 1 k.c.). Stosownie do treści art. 824 ¹ § 1 k.c., o ile nie umówiono się inaczej, suma pieniężna wypłacona przez ubezpieczyciela z tytułu ubezpieczenia nie może być wyższa od poniesionej szkody, a zatem wysokość odszkodowania powinna jednocześnie odpowiadać rzeczywistym, uzasadnionym skutkom zdarzenia, z którego wyniknęła szkoda.

Podstawą odpowiedzialności ubezpieczonego w niniejszej sprawie jest art. 436 § 2 k.c., który statuuje odpowiedzialność sprawcy szkody na zasadzie winy, poprzez odesłanie do ogólnych zasad prawa cywilnego. Przesłankami pozwalającymi na przyjęcie powyższej odpowiedzialności są: powstanie szkody, zdarzenie, z którym ustawa wiąże obowiązek odszkodowawczy (czyn niedozwolony) oraz związek przyczynowy pomiędzy zdarzeniem a szkodą, to jest szkoda ma być zwykłym następstwem takiego zdarzenia.

W ocenie Sądu zarzut pozwanego co do braku szkody na osobie jest chybiony.

Z zebranego w sprawie materiału dowodowego w postaci opinii biegłego z zakresu neurologii J. Z. i ortopedii J. F. wynika, że w wyniku wypadku z dnia 29 stycznia 2014 roku powód doznał uszczerbku na zdrowiu pod postacią urazu skrętnego kręgosłupa szyjnego. Nadto z opinii biegłego z zakresu neurologii wynika, że doznany przez powoda uraz skutkuje 2 procentowym uszczerbkiem na zdrowiu. Powód wykazał zatem istnienie krzywdy i jej rozmiar.

Odnośnie wynagrodzenia szkody niemajątkowej (krzywdy), w myśl przepisu art. 445 § 1 k.c. w związku z art. 444 § 1 zd.1 k.c. w razie uszkodzenia ciała poszkodowanemu można przyznać odpowiednią sumę tytułem zadośćuczynienia za doznaną krzywdę.

Zgodnie z treścią przepisu art. 444 § 1 k.c. w razie uszkodzenia ciała lub wywołania rozstroju zdrowia naprawienie szkody obejmuje wszelkie wynikłe z tego powodu koszty. Przepis art. 445 k.c. stanowi z kolei, że w przypadkach przewidzianych w art. 444 k.c., Sąd może przyznać poszkodowanemu odpowiednią sumę tytułem zadośćuczynienia pieniężnego za doznaną krzywdę czyli szkodę niemajątkową, wyrażającą się w doznanym bólu, cierpieniu, ujemnych doznaniach psychicznych.

Sąd zawsze jest zobligowany badać okoliczności każdej konkretnej sprawy, a w szczególności cierpienia fizyczne i psychiczne poszkodowanego, ich intensywność, czas trwania, nieodwracalność następstw wypadku, ale także trwałość obrażeń, prognozy na przyszłość, wiek poszkodowanego, skutki w zakresie życia osobistego oraz zawodowego, konieczność wyrzeczenia się określonych czynności życiowych, korzystania z pomocy innych osób, czy wreszcie stopień przyczynienia się poszkodowanego i winy sprawcy szkody (por. wyrok SN z dnia 9.11.2007 r., V CSK 245/07 i orzeczenia tam przywołane, wyrok Sądu Apelacyjnego w Poznaniu z dnia 21.02.2007 r., I ACa 1146/06). Charakter krzywdy co do zasady jest niemierzalny, zatem ścisłe określenie jej rozmiaru, a tym samym wysokości zadośćuczynienia, pozostawione zostało ocenie Sądu. Jedyną dyrektywą wprowadzoną przez ustawodawcę jest wymóg zasądzenia „sumy odpowiedniej”. Podkreślenia wymaga, iż owa zasada umiarkowanej wysokości zadośćuczynienia, czy też utrzymania go w rozsądnych granicach, ma charakter uzupełniający w stosunku do kwestii zasadniczej, jaką jest rozmiar szkody niemajątkowej. Wysokość zadośćuczynienia winna zatem uwzględniać rozmiar cierpień fizycznych w postaci bólu i innych dolegliwości oraz rozmiar cierpień psychicznych polegających na ujemnych, subiektywnych uczuciach przeżywanych, bądź w związku z cierpieniami fizycznymi, bądź w związku z następstwami uszkodzenia ciała lub rozstroju zdrowia, zwłaszcza trwałymi lub nieodwracalnymi. Podstawową funkcją zadośćuczynienia jest funkcja kompensacyjna. W judykaturze podkreśla się, iż zadośćuczynienie nie może stanowić wyłącznie wartości symbolicznej, ale winno stanowić odczuwalną wartość ekonomiczną niwelującą przynajmniej w części niekorzystne skutki zdarzenia, któremu uległ poszkodowany. W szczególności zasada umiarkowanej wysokości zadośćuczynienia nie może oznaczać przyzwolenia na lekceważenie takich bezcennych wartości, jak zdrowie, czy integralność cielesna, a okoliczności wpływające na określenie tej wysokości oraz kryteria ich oceny muszą być zawsze rozważane indywidualnie (por. wyrok SN z dnia 13.12.2007 r., I CSK 384/07; wyrok SN z dnia 2.02.2008 r., III KK 349/07; wyrok SN z dnia 29.05.2008 r., II CSK 78/08). W wyroku z dnia 28 czerwca 2005 roku (I CK 7/05, publ. LEX nr 153254), Sąd Najwyższy wskazał, iż „na rozmiar krzywdy, a w konsekwencji wysokość zadośćuczynienia, składają się cierpienia fizyczne i psychiczne, których rodzaj, natężenie i czas trwania należy każdorazowo określić w okolicznościach konkretnej sprawy. Mierzenie krzywdy wyłącznie stopniem uszczerbku na zdrowiu stanowiłoby niedopuszczalne uproszczenie nie znajdujące oparcia w treści art. 445 § 1 k.c. Nadmienić też trzeba, że kwoty zadośćuczynienia zasądzane w innych sprawach mogą stanowić jedynie wskazówkę dla sądu rozpoznającego daną sprawę, natomiast w żadnym stopniu sadu tego nie wiążą.”. Podobne stanowisko wyraził Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 29.09.2004 r. (sygn. I CK 531/03, publ. LEX nr 137577), zgodnie z którym „zadośćuczynienie należne osobie pokrzywdzonej deliktem ma na celu złagodzenie doznanych cierpień fizycznych i moralnych. Wysokość zadośćuczynienia musi zatem pozostawać w zależności od intensywności tych cierpień, czasu ich trwania, ujemnych skutków zdrowotnych, jakie osoba poszkodowana będzie zmuszona znosić w przyszłości.”

Ustalając wysokość adekwatnego zadośćuczynienia, Sąd kierował się powyższymi kryteriami. Sąd wziął pod uwagę rodzaj urazu doznanego przez powoda, charakter i wysokość procentowego uszczerbku na zdrowiu, rozmiar i czas trwania cierpień fizycznych związanych z doznanym urazem, potrzebę unieruchomienia kręgosłupa szyjnego w kołnierzu ortopedycznym, jego czasokres i niedogodności z tym związane, potrzebę zażywania leków, potrzebę rehabilitacji, obiektywną potrzebę korzystania z pomocy osób trzecich, okres przebywania na zwolnieniu lekarskim i niezdolności do pracy, występujące ograniczenia w aktywności fizycznej, dolegliwości odczuwane do chwili obecnej. Sąd miał również na uwadze fakt, iż u powoda w trakcie procesu leczenia skutków wypadku z dnia 29 stycznia 2014 roku stwierdzono chorobę nowotworową, która nie dość, że już sama w sobie była traumatycznym przeżyciem dla powoda to spowodowała również to, iż powód nie mógł leczyć skutków wypadku z dnia 29 stycznia 2014 roku w tym przejść badania rezonansu magnetycznego i rehabilitacji. Co więcej jak wynika z zeznań powoda i jego żony J. K. powód z uwagi na chorobę nowotworową również w chwili obecnej nie może poddać się rehabilitacji. Sąd miał również na uwadze fakt, iż leczenie powoda po uznaniu go z punktu widzenia ortopedycznego za zdolnego do pracy co miało miejsce z dniem 8 marca 2014 roku wynikało z obecności objawów uciskowych na struktury nerwowe przez zmiany zwyrodnieniowe w odcinku szyjnym kręgosłupa (samoistna choroba zwyrodnieniowa) a także fakt, iż dolegliwości zgłaszane przez powoda po badaniu w Izbie Przyjęć Szpitala im. (...) w Ł. w dniu 8 czerwca 2014 roku były skutkiem nasilonych zmian zwyrodnieniowych krę-gosłupa szyjnego z dyskopatiami C5/C6/C7 z pjm i nie mogły być skutkiem przedmiotowego wypadku.

Przy uwzględnieniu wszystkich powyższych okoliczności Sąd doszedł do przekonania, iż adekwatnym do doznanej przez powoda w wyniku wypadku z dnia 29 stycznia 2014 roku krzywdy będzie zadośćuczynienie w wysokości 10.000 zł i taką też kwotę zasądził na jego rzecz od pozwanego oddalając jednocześnie powództwo w pozostałym zakresie (punkt 1 i 2 sentencji wyroku)

W niniejszej sprawie powód dochodził również od pozwanego kwoty 7.000 zł tytułem odszkodowania, w tym kwoty 2.000 zł na która składały się koszty leczenia w wysokości 500 zł, koszty rehabilitacji w wysokości 1.200 zł oraz koszty dojazdów do placówek medycznych. Na kwotę 7.000 zł składało się również żądanie zasądzenia kwoty 5.000 zł tytułem utraconego wynagrodzenia w postaci premii, którą przed wypadkiem powód miał otrzymywać oraz utraconego dodatkowego wynagrodzenia za prace w godzinach nadliczbowych jakie powód wypracował.

Podstawę dochodzonego odszkodowania stanowi art. 444 § 1 k.c. zgodnie, z którym w razie uszkodzenia ciała lub wywołania rozstroju zdrowia poszkodowany może domagać się kompensaty wszelkich kosztów, wywołanych tym stanem. Obowiązek kompensaty kosztów obejmuje wszelkie koszty wywołane uszkodzeniem ciała lub rozstrojem zdrowia, a więc wszystkie niezbędne i celowe wydatki, bez względu na to, czy podjęte działania przyniosły poprawę zdrowia (por. wyrok SN z dnia 9 stycznia 2008 r., II CSK 425/07, Mon. Praw. 2008, nr 3, s. 116). W szczególności będą to koszty leczenia, a więc wydatki związane z postawieniem diagnozy, terapią i rehabilitacją poszkodowanego (Olejniczak A., komentarz do art. 444 k.c. [w:] Kidyba A. (red.), Gawlik Z., Janiak A., Kozieł G., Olejniczak A., Pyrzyńska A., Sokołowski T., Kodeks cywilny. Komentarz. Tom III. Zobowiązania - część ogólna., LEX, 2014). Poszkodowany może żądać również odpowiedniej renty, jeżeli utracił całkowicie lub częściowo zdolność do pracy zarobkowej albo jeżeli zwiększyły się jego potrzeby lub zmniejszyły widoki powodzenia na przyszłość (art. 444 § 2 k.c.). Podkreślić trzeba, że zgodnie z przyjętą wykładnią przepisu art. 444 § 2 k.c., prawo poszkodowanego do ekwiwalentu z tytułu zwiększonych potrzeb, polegających na konieczności korzystania z opieki osoby trzeciej nie jest uzależnione od wykazania, iż poszkodowany efektywnie wydał odpowiednie koszty z tytułu opieki. Bez znaczenia pozostaje również okoliczność, że pomoc powodowi świadczona była przez członków rodziny (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 26 lipca 1977 roku, I CR 143/77).

Jak wynika z ustalonego stanu faktycznego powód dojeżdżał do placówek medycznych w których odbywał leczenie samochodem marki marki C. (...) o numerze rejestracyjnym (...) i łącznie z tego tytułu pokonał trasę 149 kilometrów. Dla ustalenia wysokości stawki za 1 kilometr przebiegu pojazdu a tym samym dla ustalenia należnych powodowi z tego tytułu kosztów posiłkować się należy przepisami Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 25 marca 2002 r. w sprawie warunków ustalania oraz sposobu dokonywania zwrotu kosztów używania do celów służbowych samochodów osobowych, motocykli motorowerów niebędących własnością pracodawcy (Dz.U.2002.27.271 ze zm.). Zgodnie z § 2 powołanego Rozporządzenia koszty używania pojazdów do celów służbowych pokrywa pracodawca według stawek za 1 kilometr przebiegu pojazdu, które w przypadku samochodu osobowego o pojemności skokowej silnika powyżej 900 cm ³ nie mogą być wyższe niż - 0,8358 zł. Uwzględniając zatem powyższe Sąd zasądził na rzecz powoda od pozwanego tytułem odszkodowania obejmującego zwrot kosztów dojazdów kwotę 124,53 zł (149 km x 0,8358).

Sąd oddalił natomiast żądanie powoda zasądzenia na jego rzecz odszkodowania obejmującego zwrot kosztów leczenia i rehabilitacji jako nieudowodnione. Powód nie przedstawił żadnych faktur na okoliczność poniesienia powyższych kosztów ani dowodu z opinii biegłego. Również w czasie swoich zeznań nie wskazywał aby ponosił z tego tytułu koszty i ich wysokości.

Żądanie odszkodowania obejmującego zwrot utraconych zarobków w postaci premii również podlegało oddaleniu jako udowodnione. Powód nie przedstawił na tę okoliczność choćby oświadczenia pracodawcy z którego wynikałoby, że z tytułu umowy o pracę otrzymywał oprócz wynagrodzenia podstawowego również miesięczne premie i jaka była ich wysokość a także dowodu na to że gdyby nie wypadek taką premię uzyskałby również po wypadku. Również w czasie swoich zeznań nie wskazywał jakie z tego tytułu poniósł straty.

Powód dochodził również odszkodowania obejmującego utracone wynagrodzenie z tytułu godzin nadliczbowych które miał wypracować przed wypadkiem. Powyższe żądanie również zostało oddalone jako nieudowodnione. Powód nie przedstawił żadnego dowodu na tę okoliczność choćby w postaci zaświadczenia pracodawcy o wysokości utraconego wynagrodzenia. Nadto wskazać należy, iż wynagrodzenie za pracę w godzinach nadliczbowych które już zostały wypracowane (jak formułował pełnomocnik) nie mogło zostać przez powoda utracone. Nawet przy przyjęciu że chodzi tu o wynagrodzenie za pracę w godzinach nadliczbowych które powód by świadczył gdyby nie wypadek takie żądanie również podlegałoby oddaleniu jako nieudowodnione. Zresztą w ocenie Sądu trudne byłoby wykazanie, że gdyby nie wypadek powód świadczyłby pracę w godzinach nadliczbowych, i w jakiej ilości i przez jaki czas.

O odsetkach od kwoty 10.000 zł zasądzonej tytułem zadośćuczynienia oraz od kwoty 124,53 zł zasądzonej tytułem odszkodowania Sąd orzekł na podstawie art. 481 § 1 k.c. w związku z art. 455 k.c. i zasądził je od dnia następującego po dniu doręczenia pozwanemu odpisu pozwu z załącznikami to jest od dnia 9 października 2015 roku do dnia zapłaty zastrzegając, że od dnia 1 stycznia 2016 roku do dnia zapłaty należą się odsetki ustawowe za opóźnienie. Jednocześnie Sąd oddalił powództwo w pozostałym zakresie mając na uwadze fakt, iż powód nie wykazał w żaden sposób kiedy wezwał pozwanego do zapłaty zadośćuczynienia i odszkodowania w skonkretyzowanej wysokości.(punkt 1 sentencji wyroku)

O kosztach procesu w punkcie 3 sentencji wyroku Sąd orzekł na podstawie art. 100 zdanie 1 zgodnie z którym w razie częściowego tylko uwzględnienia żądań koszty będą wzajemnie zniesione lub stosunkowo rozdzielone. W niniejszej sprawie powód wygrał sprawę w 46 % a zatem powinien ponieść koszty procesu w 64 %.

Powód poniósł koszty procesu w wysokości 4.017 zł, które obejmowały:

- wynagrodzenie pełnomocnika z wyboru w wysokości 2.400 zł (na podstawie §6 pkt 5 Rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu z dnia 28 września 2002 r. (Dz.U. Nr 163, poz. 1348);

- opłata od pełnomocnictwa - 17,00 zł

- opłata sądowa od pozwu – 1.100 zł,

- wynagrodzenie biegłego - 500 zł.

Strona pozwana poniosła koszty w wysokości 2.917,00 zł, które obejmowały:

- wynagrodzenie pełnomocnika z wyboru – 2.400 zł (§6 pk5 5 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu z dnia 28 września 2002 r. (Dz.U. Nr 163, poz. 1349),

- opłata od pełnomocnictwa – 17 zł;

- wynagrodzenie biegłego – 500 zł.

Uwzględniając stopień wygranej powoda Sąd zasądził od pozwanego na jego rzecz kwotę 272,64 zł.