Postanowienie z 8 czerwca 2017, sygn. I Ns 1087/14

POSTANOWIENIE

Sąd Rejonowy w Gryficach I Wydział Cywilny w następującym składzie:

Przewodniczący: SSR Krystyna Murawka

Protokolant: Starszy sekretarz sądowy Anna Łuszczak

po rozpoznaniu w dniu 8 czerwca 2017 r. w Gryficach sprawy

z wniosku (...) Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w P.

przy udziale U. G., Z. G.

o zasiedzenie

postanawia:

I.  stwierdzić, iż wnioskodawczyni (...) Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w P. nabyła z dniem 07.01.2011r. przez zasiedzenie służebność przesyłu obciążającą nieruchomość uczestników U. G. i Z. G. składającą się z działki gruntu nr (...) położoną w D., gmina P., dla której Sąd Rejonowy w Gryficach prowadzi księgę wieczystą (...) polegającą na korzystaniu z nieruchomości dla celów eksploatacji, dystrybucji, przeglądów, konserwacji, modernizacji i remontów, usuwaniu zakrzewień, usuwaniu awarii urządzeń infrastruktury elektroenergetycznej linii napowietrznej 0,4 kV, oraz prawie wstępu na obciążoną nieruchomość w celu przeprowadzania tychże czynności w zakresie ograniczonym do pasa gruntu o powierzchni 46 m ² jak w załączniku do opinii biegłej z zakresu geodezji J. K. z dnia 19 stycznia 2017 roku w postaci mapy k. 246 akt czyniąc ten dokument integralną częścią orzeczenia;

II.  w pozostałym zakresie wniosek oddalić;

III.  ustalić, że wnioskodawczyni i uczestnicy koszty postępowania ponoszą we własnym zakresie;

IV.  ściągnąć od wnioskodawczyni na rzecz Skarbu Państwa – Sądu Rejonowego w Gryficach 49,15 zł tytułem kosztów sądowych

SSR Krystyna Murawka.

Sygn. akt I Ns 1087/14

UZASADNIENIE

(...) Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w P., wniosła o stwierdzenie, że z dniem 1 lutego 2009 r. nabyła przez zasiedzenie służebność przesyłu, polegającą na korzystaniu (w szczególności eksploatacji, dokonywaniu kontroli, przeglądów, konserwacji, modernizacji i remontów, usuwaniu awarii, wymianie urządzeń infrastruktury elektroenergetycznej, wycince ewentualnych zadrzewień i zakrzewień uniemożliwiających właściwą obsługę i eksploatację tych urządzeń, swobodnego wstępu do nich w celu wykonywania prac przyłączeniowych oraz na prawie wstępu na obciążony grunt w celu wykonywania przedmiotowych prac, a także na dystrybucji energii elektrycznej) z 70 m ² nieruchomości uczestników postępowania U. G. i Z. G., stanowiącej działkę nr (...), położoną w D. gmina P., objętą księgą wieczystą prowadzoną przez Sąd Rejonowy w Gryficach za numerem (...) w części, na której znajduje się linia napowietrzna niskiego napięcia 0,4 kV wraz z konstrukcją wsporczą .

Uzasadniając żądanie wnioskodawczyni wskazywała, że przez część wymienionej nieruchomości przebiega opisane urządzenie przesyłowe stanowiące składnik infrastruktury elektroenergetycznej w postaci linii napowietrznej niskiego napięcia wraz z jednym słupem. Linia częściowo przebiegająca przez nieruchomość uczestników została wybudowana w pierwszej połowie XX wieku, a około 2000 r. dokonano jej modernizacji na skutek zainstalowanie oświetlenia w miejscowości D.. Linia ta służyła do dystrybucji energii elektrycznej, znajdując się początkowo w majątku Zakładu (...)- poprzednika prawnego wnioskodawczyni. Od tego też czasu w sposób ciągły i niezmieniony wykorzystywana była przez (...) Spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością w P. i jej poprzedników prawnych do przesyłu energii elektrycznej, a także odpowiednio modernizowana i kontrolowana w sposób stały i nieprzerwany. Linia ta wraz ze słupem, stanowią trwałe i widoczne urządzenie, będące środkiem trwałym w majątku wnioskodawczyni i jej poprzedników prawnych. Wnioskodawczyni wskazała także, że prowadzone przez nią przedsiębiorstwo powstało na skutek licznych przekształceń po stronie jej poprzedników prawnych. Przy czym każdorazowo dochodziło do przeniesienia posiadania służebności. Od czasu posadowienia przedmiotowych urządzeń infrastruktury elektroenergetycznej na przedmiotowych nieruchomościach trasa ich przebiegu nie uległa zmianie, a wnioskodawczyni i jej poprzednicy prawni korzystali z nich łącznie przez okres ponad trzydziestu lat. Z uzasadnienia wniosku wynikało, że wnioskodawczyni domaga się stwierdzenia zasiedzenia z upływem dwudziestoletniego okresu - posiadania służebności- w dobrej wierze.

Uczestnicy postępowania U. i Z. G., wnieśli o oddalenie wniosku. W odpowiedzi kwestionowali możliwość zasiedzenia służebności przesyłu oraz dobrą wiarę poprzedników wnioskodawczyni. Nadto wskazali, iż okres do 1989 r. nie może być wliczany do okresu posiadania przez przedsiębiorstwo państwowe, jakim był zakład energetyczny, gdyż obowiązujące wówczas przepisy prawa materialnego nie dopuszczały możliwości zasiedzenia służebności przez państwowe jednostki organizacyjne.

Sąd ustalił następujący stan faktyczny.

Nieruchomość stanowiąca zabudowaną działkę nr (...) położona w D., objęta księgą wieczystą prowadzoną przez Sąd Rejonowy w Gryficach, Wydział V Ksiąg Wieczystych za numerem (...), stanowi współwłasność uczestników postępowania U. i Z. G., którzy nabyli ją od A. w dniu 15 grudnia 1998 r.

Bezsporne(-akta księgi wieczystej (...) k. 12,

-kopia umowy sprzedaży z dnia 15.12.1998 r. k. 168-169

- odpis z księgi wieczystej nr (...) k. 170-172

-zeznania uczestnika Z. G. k. 199-200

- zeznania uczestniczki U. G. k. 200-201)

Przez zabudowaną nieruchomość stanowiącą działkę nr (...) przebiega linia napowietrzna niskiego napięcia 0,4 podtrzymywana przez jeden drewniany słup wzmocniony betonowymi szczudłami. Linia ta biegnąc wzdłuż ogrodzenia, została wybudowana w okresie przedwojennym dla celów zasialania miejscowości D., która była już zelektryfikowana. W okresie powojennym, prawdopodobnie w drugiej połowie XX wieku wzmocniono drewniany słup przez betonowe oszczudlenie. Od momentu powstania linia ta nieprzerwanie zasila energią miejscowość D.. Około 2000 r. Gmina P. w ramach inwestycji związanej z oświetleniem miejscowości, na słupie znajdującym się na terenie nieruchomości uczestników zainstalowała szafkę oświetleniową i dołączyła dodatkową linię. Po zakończeniu prac inwestycja została przejęta przez zakład energetyczny. W pobliżu nieruchomości uczestników położona jest także stacja transformatorowa. W okresie eksploatacji linii, dokonywane były jej kontrole i przeglądy także jednocześnie z nieopodal usytuowaną transformatorową stacją wieżową.

Powierzchnia, która niezbędna była do korzystania z nieruchomości uczestników dla realizacji czynności przesyłowych to - 46 m ²

Dowód: -odpisy umów zawartych z mieszkańcami D. na dostarczanie energii elektrycznej k. 36-49,

- odpis mapy z projektem podziału, k. 35,

-odpis karty oględzin linii k. 25

- odpis protokołu przeglądu stacji k. 20-24 i k.27-28

- odpis protokołu pomiaru uziemienia szafki oświetleniowej z załącznikiem k. 29-30

-odpis technicznych warunków przyłączenia instalacji oświetleniowej z załącznikami k. 31-35

- zeznania świadka Z. B. (1), k. 195-196,

-zeznania świadka Z. K. (1), k. 196-198,

-zeznania uczestnika Z. G. k. 199-200

- zeznania uczestniczki U. G. k. 200-201

-opinia biegłego geodety k. 245-246

W 1971 r., jak i w 1974 r. dostawą energii elektrycznej zajmowały się Zakłady (...)- Przedsiębiorstwo Państwowe Zakład (...) w S.. Zarządzeniem Ministra Przemysłu i Handlu nr (...)/O./93 z dnia 9 lipca 1993 r. Zakład (...) w S. został przekształcony w jednoosobową spółkę Skarbu Państwa o nazwie Zakład (...) Spółka Akcyjna w S., której to firma została zmieniona na (...) Spółka Akcyjna w S.. W dniu 2 stycznia 2003 r. (...) Spółka Akcyjna w S. została połączona z (...) Spółką Akcyjną w P., działając dalej pod firmą Grupa (...) Spółka Akcyjna, a następnie od dnia 13 października 2004 r. jako (...) Spółka Akcyjna w P.. Ostatnia z wymienionych spółek zawiązała spółkę (...) Spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością w P., która prowadzi działalność w zakresie dystrybucji energii elektrycznej. Wraz z nabyciem przez (...) Spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością w P. zorganizowanej części przedsiębiorstwa na własność wnioskodawczyni przeszły prawa własności wszelkich urządzeń infrastruktury elektroenergetycznej należących do (...) Spółki Akcyjnej w P..

Dowód: -odpis zarządzenia nr 27 wraz z załącznikiem, k. 52- 54,

-odpis zarządzenia nr 232, k. 55-58,

-odpis zarządzenia nr 81, k. 59- 63,

-odpis zarządzenia nr 4, k. 64- 68,

-odpis zarządzenia nr 78, k. 69- 70,

-odpis zarządzenia nr 25, k. 71- 72,

-odpis rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 11 stycznia 1988 r., k. 73,

-odpis protokołu podziału składników mienia wraz z załącznikiem, k. 74- 103,

-odpis księgi rejestrowej i rejestru handlowego k. 104- 107, 109-116

-odpis postanowienia z dnia 27 grudnia 1999 r., k. 108,

-odpis aktu notarialnego z dnia 17 grudnia 2002 r., k. 117- 121,

-odpis aktu notarialnego z dnia 30 czerwca 2007 r., k. 122-155.

Sąd zważył, co następuje.

Niniejszy wniosek okazał się niemal w całości uzasadnionym.

Ograniczone prawo rzeczowe w postaci służebności przesyłu –art. 305 ¹ kc polegające na tym, że przedsiębiorca może korzystać w oznaczonym zakresie z nieruchomości obciążonej, zgodnie z przeznaczeniem urządzeń przesyłowych zostało wprowadzone do systemu z dniem 3 sierpnia 2008 r. Jednakże w stanie prawnym obowiązującym przed dniem wejścia w życie art. 305 ¹ kc możliwe było nabycie przez zasiedzenie służebności o treści odpowiadającej służebności przesyłu stosując przez analogię art. 285 kc i art. 292 kc. Ten kierunek wykładni wymienionych przepisów jest obecnie przeważający ( por. uchwałę Sądu Najwyższego - Izba Cywilna z dnia 22 maja 2013 r. III CZP 18/13.). Zgodnie z treścią art. 305 ⁴ kc do służebności przesyłu stosuje się odpowiednio przepisy o służebnościach gruntowych. Te z kolei stanowią, że do nabycia służebności gruntowej w drodze zasiedzenia stosuje się przepisy o zasiedzeniu nieruchomości- art. 292 kc. Zatem nabycie służebności gruntowej o treści przesyłu może nastąpić po upływie dwudziestoletniego okresu korzystania z rzeczy w dobrej wierze oraz trzydziestoletniego okresu korzystania z rzeczy w przypadku złej wiary (art. 172 kc). W orzecznictwie, a i w doktrynie prezentowane i utrwalone jest stanowisko o dopuszczalności zasiedzenia służebności przesyłu, z tym, że o ile stan faktyczny uzasadnia stwierdzenie, że do zasiedzenia doszło przed dniem 03.08.2008 r. Sąd stwierdza zasiedzenie służebności gruntowej o treści służebności przesyłu. Po tej dacie, możliwym jest stwierdzenie zasiedzenia służebności przesyłu- uchwała SN z dn. 07.10.2008 r. ( III CZP 89/08), także- G. B. „Urządzenia przesyłowe” Wyd. 1. Lexis Nexis 2008 str. 72-75).

W niniejszej sprawie wnioskodawczyni ubiegała się o stwierdzenie, że z upływem lat 20. nabyła przez zasiedzenie służebność przesyłu obciążająca nieruchomość uczestników, wskazując na termin 1 lutego 2009 r.

Z ustaleń Sądu dokonanych w oparciu o dokumenty złożone przez wnioskodawczynię oraz zeznania świadka Z. B. i Z. K., a także częściowo zeznania uczestników wynika, że od momentu powstania linii niskiego napięcia przebiegającej przez przedmiotową nieruchomość była ona w nieprzerwanej eksploatacji polegającej na dystrybucji energii elektrycznej. W wymienionych w stanie faktycznym dokumentach ( protokołach przeglądów, kartach przeglądów i obchodów) zostały odnotowane fakty dokonywania przez pracowników przedsiębiorstwa energetycznego czynności opisanych w powyższych dokumentach. Z zeznań uczestników, którzy w D. zamieszkują od 1992 r. wynika też, że przedmiotowy fragment linii 0,4 kV oraz położenie słupa nie ulegały zmianom. Uczestnicy z uwzględnieniem położenia tej infrastruktury przesyłowej planowali i zagospodarowywali ( m.in.utwardzali ) teren wokół urządzenia.

Przy czym Sąd sygnalizuje, że sprzeczność pomiędzy twierdzeniami wnioskodawczyni o dokonywaniu przeglądów linii i twierdzeniem przeciwnym uczestników należy uznać za pozorną z uwagi choćby na brak konieczności wchodzenia na nieruchomość uczestników dla potrzeb dokonania przeglądu linii biegnącej wzdłuż ogrodzenia. Zatem uczestnicy nie tylko nie musieli brać udziału w tych czynnościach, lecz nawet mogli ich nie zaobserwować. Fakt ich dokonywania został udokumentowany. Podobnie usytuowanie słupa podtrzymującego linię, niemal bezpośrednio przy ogrodzeniu posesji, nie wymagało dla potrzeb kontroli, bezpośredniej immisji przez pracowników poprzednika wnioskodawczyni. Ponadto, mając na uwadze zmianowy ( do czasu) charakter pracy uczestniczki oraz przewidziany terminarz czynności kontrolnych (które pracownicy zakładu energetycznego zobowiązani byli podejmować co najmniej raz w przeciągu 5 lat) tłumaczy w ocenie Sądu– z uwzględnieniem interesu procesowego- formułowanie przez uczestników powyższego twierdzenia.

W trakcie rozważań należy mieć na uwadze i to, że do 1.02.1989 r. Zakład (...) jako państwowa osoba prawna wykonywał jedynie tzw. zarząd operatywny, a więc nie był samoistnym posiadaczem nieruchomości, był wprawdzie władającym w ramach sprawowanego zarządu mieniem państwowym, lecz czynił to w imieniu i na rzecz Skarbu Państwa. Dopiero zmiana Kodeksu cywilnego dokonana ustawą z dnia 31.01.1989 r. otworzyła dla państwowych osób prawnych możliwość nabywania dla siebie własności nieruchomości i innych praw rzeczowych. Dopiero więc po 1 lutego 1989 roku poprzednik prawny wnioskodawcy mógł korzystać z nieruchomości stanowiącej obecnie własność uczestników w zakresie odpowiadającym służebnoś ( postanowienie SN z dnia 25 stycznia 2006 roku w sprawie I CSK 11/05 (LEX nr 181257). Zatem o posiadaniu samoistnym nieruchomości w zakresie odpowiadającym służebności ( jako prawie na rzeczy cudzej), można mówić dopiero od powyższego terminu. Z tym, że do 1 lutego 1989 r. poprzednik prawny wnioskodawczyni wykonywał władztwo faktyczne w imieniu Skarbu Państwa. Przy czym „ Okres występowania na nieruchomości stanu faktycznego odpowiadającego treści służebności przesyłu przed wejściem w życie art. 305[1]-305[4] KC podlega doliczeniu do czasu posiadania wymaganego do zasiedzenia tej służebności”. - uchwała Sądu Najwyższego - Izba Cywilna z dnia 22 maja 2013 r.III CZP 18/13.

Jednakże nie można pominąć wypowiedzi Sądu Najwyższego z dnia 18 czerwca 1991 r. mającej moc zasady prawnej ( uchwała w sprawie III CZP 38/91), iż : „ Z chwilą wejścia w życie ustawy z dnia 31 stycznia 1989 r. o zmianie ustawy - kodeks cywilny (Dz.U. Nr 3, poz. 11) zniesiona została zasada, że jedynie Skarbowi Państwa może przysługiwać prawo własności mienia państwowego, w wyniku czego państwowe osoby prawne uzyskały zdolność prawną w zakresie nabywania składników majątkowych na własność. Zmiana art. 128 KC dokonana tą ustawą nie spowodowała przekształcenia przysługujących państwowym osobom prawnym - na mocy przepisów Kodeksu cywilnego i ustaw szczególnych - uprawnień do części mienia ogólnonarodowego, pozostających w ich zarządzie w dniu wejścia w życie wymienionej ustawy. Przekształcenie zarządu, w odniesieniu do gruntów stanowiących własność Skarbu Państwa lub gminy - w prawo użytkowania wieczystego, zaś w odniesieniu do budynków, innych urządzeń i lokali znajdujących się na tych gruntach - w prawo własności, nastąpiło na podstawie ustawy z dnia 29 września 1990 r. o zmianie ustawy o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości (Dz.U. Nr 79, poz. 464), a w odniesieniu do innych składników majątkowych - w prawo własności nastąpiło na podstawie ustaw określających ustrój majątkowy państwowych osób prawnych.

Zatem art. 128 kc w brzmieniu obowiązującym od dnia 1 lutego 1989 r. nie przekształcił z mocy prawa stosunków własnościowych państwowych osób prawnych, w odniesieniu do tych składników majątkowych, które w tym dniu były w zarządzie (dyspozycji) tych osób prawnych. „Powinny to uczynić i uczyniły przepisy regulujące strukturę majątkową państwowych osób prawnych lub przepisy odnoszące się do pewnych rodzajów rzeczy. Takimi przepisami są: art. 2 ustawy z dnia 29 września 1990 r. o zmianie ustawy o gospodarce gruntami; (…) w odniesieniu do przedsiębiorstw państwowych w brzmieniu nadanym- art. 1 pkt 9 ustawy z dnia 20 grudnia 1990 r. o zmianie ustawy o przedsiębiorstwach państwowych, w którym skreślono przepis, iż "przedsiębiorstwo państwowe wykonuje wszelkie uprawnienia w stosunku do mienia ogólnonarodowego będącego w jego dyspozycji, z wyjątkiem uprawnień wyłączonych przepisami ustawowymi", a jednocześnie wprowadzono przepis, że "przedsiębiorstwo, gospodarując wydzielonym mu i nabytym mieniem, zapewnia jego ochronę"- tj. ( art. 46 ust. 2 t.j. z 1991 r. Dz.U. Nr 18, poz. 80 ). Do tego czasu obowiązywał bowiem art. 42 ust. 3 ustawy z dnia 20 grudnia 1990 r. nowelizującej ustawę o przedsiębiorstwach państwowych o treści wyżej przytoczonej.

Z tych względów, Sąd uznał za częściowo zasadny zarzut braku możliwości zaliczenia do terminu zasiedzenia okresu posiadania do 6 stycznia 1991 r.

Sąd ma także na uwadze także fakt, iż ewentualna modernizacja ( oszczudlenie) części infrastruktury przesyłowej nastąpiła w okresie, przed nabyciem nieruchomości przez osoby fizyczne- uczestników, którzy mieszkając w D. od 1992 r. - nie negowali tej okoliczności .

Analiza stanu faktycznego, w tym wykazane akty władztwa nad rzeczą odpowiadające treści służebności przesyłu, a także znoszenie tej ingerencji przez samych uczestników( Z. G. zeznał, iż sam wykaszał zakrzewienia i zadrzewienia pod linią) w aspekcie powołanych przepisów oraz normy art. 7 kc zawierającej domniemanie dobrej wiary, skutkują uwzględnieniem żądania, jednakże w węższym zakresie, niż domagała się wnioskodawczyni. Ustalenie węższego zakresu ingerencji w prawo własności uczestników wynika z, już wyżej opisanych, realiów dokonywania czynności kontrolnych nie pociągających za sobą konieczności bezpośrednich immisji- poza znoszeniem usytuowania urządzeń przesyłowych.

Z uwagi jednak na żądany, szerszy zakres wykonywania służebności, który nie znalazł odzwierciedlenia w przeprowadzonym postępowaniu dowodowym, w tej części oraz w odniesieniu do wskazywanego terminu, wniosek podlegał oddaleniu.

Brak jest bowiem dowodów przemawiających za tym, iż korzystanie z nieruchomości uczestników obejmowało obszar 76 m ². Jak wynika z zeznań świadków, uczestników oraz usytuowania urządzeń przesyłowych względem granicy nieruchomości i drogi publicznej, obszar ingerencji zakładu energetycznego obejmował teren zajęty pod urządzenie wsporcze- słup i linię- tj. 46 m ². Powyższą okoliczność potwierdza także treść opinii biegłego geodety, do której żadna ze stron zarzutów nie wniosła. W ocenie Sądu opinia została wydana zgodnie z tezą dowodową, jest jasna, pełna i stanowi niezbędne uzupełnienie materiału dowodowego. Zważywszy zatem, iż z postępowania dowodowego wynika, iż konieczny zakres korzystania z linii był mniejszy, aniżeli wskazany przez wnioskodawczynię, w tej części ( tj. w zakresie różnicy w powierzchni), wniosek okazał się nieuzasadnionym.

Natomiast kwestia budowy szafki oświetleniowej nie miała doniosłości prawnej z uwagi na fakt, iż proces ten nie był realizowany przez strony postępowania. Inwestycja ta prowadzona była przez Gminę P., który to podmiot uzgadniał warunki przyłączenia ( z poprzednikiem wnioskodawczyni) i umieszczenia ( z uczestnikami) na urządzeniu wsporczym dodatkowej części instalacji oświetleniowej. Jak wynika z dokumentacji, po ukończeniu prac inwestycja ta została przejęta przez zakład energetyczny i na 2000 r. stała się częścią składową urządzeń przesyłowych.

Istotnymi w tym zakresie, okazały się dowody z dokumentów wskazanych w stanie faktycznym oraz zeznania świadka Z. B. (1) i Z. K. (1), który potwierdzili okoliczności powstania, przeznaczenia i nieprzerwanego okresu oraz sposobu eksploatacji urządzeń elektroenergetycznych znajdujących się na nieruchomości uczestników postępowania. Okoliczność stałej eksploatacji linii potwierdzili sami uczestnicy. Dlatego zważywszy, że powyższe zeznania korespondowały z dokumentami złożonymi do akt sprawy, brak było w ocenie Sądu, podstaw do odmówienia im waloru wiarygodności. Przy czym Sąd wskazuje, iż nie odnotowanie przez uczestników postępowania czynności terenowych pracowników zakładu energetycznych, polegających na oględzinach i obchodach linii nie dowodzi faktu, iż nie były dokonywane. Dowody na fakt ich przeprowadzenia zostały natomiast złożone przez wnioskodawczynię i w sposób dostateczny uzasadniają sformułowane w tym zakresie twierdzenia.

Ponadto jedną z koniecznych przesłanek ubiegania się o stwierdzenie zasiedzenia ograniczonego prawa rzeczowego jest także wykazanie niezmiennego i nieprzerwanego zakresu posiadania cudzego przedmiotu własności. Skoro z przeprowadzonego postępowania dowodowego wynika, iż co najmniej od roku 1991 r. w zakresie linii niskiego napięcia, poprzednicy wnioskodawczyni nieprzerwanie korzystali z przedmiotowej nieruchomości (której własność przysługiwała Skarbowi Państwa do 1998 r.), w zakresie odpowiadającym treści służebności przesyłu, to należało uznać, że z upływem lat dwudziestu powyższy stan faktyczny skutkował nabyciem przez zasiedzenie tego ograniczonego prawa rzeczowego przez wnioskodawczynię.

Przy czym przeniesienie posiadania zostało wykazane ciągiem przekształceń podmiotowych- w postaci odpisów dokumentów wskazanych w stanie faktycznym. W tym miejscu można przytoczyć wypowiedź Sądu Najwyższego Izby Cywilnej z dnia 15 listopada 2016 r. w sprawie III CSK 422/15, iż „ Przejęcia linii energetycznych przez przekształcane kolejne podmioty prawne podpadały pod hipotezę normy wynikającej z art. 176 § 1 KC w zw. art. 292 KC. Była to bowiem kontynuacja posiadania w zakresie tej samej służebności przez kolejnych jej posiadaczy i ich posiadanie podlega zaliczeniu, skoro nie budziło wątpliwości następstwo przede wszystkim faktyczne pomiędzy kolejnymi osobami prawnymi władającymi tymi urządzeniami i każdy następca przejmował to posiadanie od poprzednika bez jego sprzeciwu, czy nawet osób trzecich.- Legalis nr 1558520

Dlatego upływ lat dwudziestu od wskazanego wyżej terminu, uzasadniał stwierdzenie zasiedzenia służebności przesyłu w wymienionej dacie. Z kolei obszerna i zupełna dokumentacja dotycząca przekształceń podmiotowych po stronie wnioskodawczyni była wystarczająca dla ustalenia następstwa prawnego w posiadaniu.

Te rozważania, w oparciu o zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, przywołane przepisy i poglądy prawne, doprowadziły Sąd do przekonania wyrażonego w sentencji postanowienia.

Z uwagi na częściowe uwzględnienie wniosku oraz fakt, iż postępowanie toczyło się w interesie wnioskodawczyni, orzeczenie o kosztach sąd oparł o treść art. 520 § 2 kpc ustalając, iż wnioskodawczyni i uczestnicy ponoszą je we własnym zakresie .

Dlatego też rozstrzygnięcie o kosztach sądowych znajduje uzasadnienie w regulacji w/w przepisu i art. 113 ust.1 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych ( Dz. U 2016 poz. 623).

SSR Krystyna Murawka