sygn. III CNP 2/11 25 marca 2011 Sąd Najwyższy

Postanowienie SN z 25 marca 2011, sygn. III CNP 2/11

Data orzeczenia 25 marca 2011
Sąd Sąd Najwyższy
Wydział Izba Cywilna, Wydział III
Przewodniczący SSN Krzysztof Pietrzykowski
Tagi
#Sąd Najwyższy #Izba Cywilna #postanowienie SN
Sygn. akt III CNP 2/11
POSTANOWIENIE
Dnia 25 marca 2011 r.
Sąd Najwyższy w składzie :
SSN Krzysztof Pietrzykowski
w sprawie z wniosku D. B.
przy uczestnictwie K. S., K. B. i M. M.
o zniesienie współwłasności nieruchomości,
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej
w dniu 25 marca 2011 r.,
skargi wnioskodawczyni
o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego
postanowienia Sądu Okręgowego w K.
z dnia 4 marca 2010 r.,
odrzuca skargę.
2
Uzasadnienie
W niniejszej sprawie istnieją dwie przyczyny uzasadniające odrzucenie
skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia.
Przez wydanie kwestionowanego wyroku nie wyrządzono skarżącej szkody, co jest
niezbędną przesłanką umożliwiającą rozpoznanie skargi (art. 4241
§ 1 k.p.c.).
Sąd Okręgowy prawidłowo wskazał, że zasądza wynagrodzenie za bezumowne
korzystanie z nieruchomości nie od rozpoczęcia takiego korzystania, lecz dopiero
od chwili doręczenia skarżącej pozwu w sprawie wytoczonej na podstawie art. 231
k.c. Chwilę tę należy bowiem uznać za dowiedzenie się przez samoistnego
posiadacza w dobrej wierze, że żąda się od niego wydania rzeczy będącej
w posiadaniu. Od tej też chwili, zgodnie z art. 224 § 2 k.c., posiadacz powinien
płacić wynagrodzenie za bezumowne korzystanie z rzeczy. Ponadto, chociaż
w skardze wskazano jej podstawy oraz je uzasadniono, to jednak w skardze nie
wskazano, z jakimi przepisami pozostaje sprzeczne kwestionowane orzeczenie.
Tymczasem, zgodnie z art. 4245
§ 1 pkt 3 k.p.c., wskazanie takich przepisów jest
samodzielnym i niezbędnym elementem skargi o stwierdzenie niezgodności
z prawem prawomocnego orzeczenia, którego brak uzasadnia odrzucenie skargi.
Jednocześnie z utrwalonego już orzecznictwa Sądu Najwyższego jednoznacznie
wynika, że wskazanie podstaw skargi nie jest tożsame ze wskazaniem przepisów,
z którymi zaskarżone orzeczenie pozostaje sprzeczne.