Wyrok z 5 stycznia 2024, sygn. I C 307/23

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 5 stycznia 2024 r.

Sąd Rejonowy w Gdyni I Wydział Cywilny

w składzie następującym:

Przewodniczący: sędzia Joanna Jank

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 5 stycznia 2024 r. w G.

sprawy z powództwa T. R. i E. R.

przeciwko Gminie M. G.

o zapłatę

I.  oddala powództwo,

II.  zasądza od powodów solidarnie na rzecz pozwanej kwotę 3617 zł (trzy tysiące sześćset siedemnaście złotych) wraz z odsetkami ustawowymi od dnia uprawomocnienia się wyroku do dnia zapłaty, z tytułu zwrotu kosztów postępowania

Sygn. akt I C 307/23

Uzasadnienie wyroku z dnia 4 stycznia 2024 roku

Powodowie T. R. i E. R. wystąpili z powództwem przeciwko Gminie M. G. o zapłatę na rzecz każdego z nich kwot po 1.800 złotych miesięcznie płatnej do dnia 10-go każdego miesiąca począwszy od dnia 2 grudnia 2022r. tytułem odszkodowania za bezumowne korzystanie z ich nieruchomości przez K. i D. R., wobec których orzeczono eksmisję prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego z dnia 27 września 2022 roku, a Gminę M. G. zobowiązano do przedłożenia oferty najmu lokalu socjalnego dla w/w, czego gmina nie zrobiła, a tym samym uniemożliwia powodom korzystanie i zarządzanie ich nieruchomością.

W piśmie z dnia 9 maja 2023r. powodowie rozszerzyli powództwo, domagając się zasądzenia od pozwanej jednorazowo kwoty 12.600 złotych, stanowiącej iloczyn liczby miesięcy (7) od dnia uprawomocnienia się wyroku z dnia 27 września 2022r. do dnia złożenia pozwu oraz kwoty 1800 zł, a także zasądzenia kwot po 1800 złotych miesięcznie płatnych do dnia 10-go każdego miesiąca, począwszy od dnia nakazu zapłaty do dnia złożenia oferty najmu lokalu socjalnego dla K. R. i D. R..

W uzasadnieniu pozwu podano, że powodowie są właścicielami lokalu mieszkalnego położonego w G. przy ulicy (...). Przedmiotowy lokal został użyczony małżonkom K. i M. R. umową z dnia 20 października 2003r. na czas nieokreślony. W lokalu zamieszkiwał od chwili urodzenia także syn małżonków R. - D. R.. W związku z rozpadem małżeństwa K. i M. R. oraz pogarszającej się sytuacji finansowej powodów, w dniu 1 października 2020 roku powodowie wypowiedzieli umowę użyczenia, wzywając jednocześnie do opróżnienia i wydania w/w lokalu. W związku z powyższym powodowie złożyli do Sądu Rejonowego pozew o eksmisję, a po uprawomocnieniu się wyroku skierowali wniosek do Urzędu Miasta G. o realizację wyroku z dnia 27 września 2022r. w zakresie wskazania oferty najmu lokalu socjalnego dla K. i D. R..

Powodowie precyzując wysokość uszczerbku, którego doznali przez brak realizacji wyroku przez pozwaną, kierowali się wysokością czynszu, jaki mogliby otrzymać z tytułu najmu lokalu, gdyby mieli możliwość go wynająć, na co przedłożyli wydruki ofert najmu innych mieszkań położonych w tej samej lokalizacji, o takiej samej lub zbliżonej powierzchni. Powodowie wskazują, że próbowali odzyskać władanie nad ich nieruchomością, by móc ją wynająć i z tego tytułu poprawić swoją sytuację finansową.

(pozew, k. 3-5, pismo procesowe powodów z dnia 9 maja 2023 r., k.27, pismo procesowe powodów z dnia 22 września 2023 r., k. 49-52)

W odpowiedzi na pozew pozwana wniosła o oddalenie powództwa w całości, kwestionując roszczenie co do zasady i wysokości. Pozwana przyznała, że nie dostarczyła D. R. i K. R. lokalu socjalnego z uwagi na bardzo skąpy zasób lokalowy gminy i sztywną zasadę przyznawania lokali socjalnych zgodnie z wpływem wniosków. Pozwana zarzuciła powodom nieudowodnienie daty uprawomocnienia wyroku eksmisyjnego, faktu zamieszkiwania byłych lokatorów w okresie objętym pozwem, niewykazanie z czym związana jest szkoda, którą ponieśli w związku z niedostarczeniem przez pozwaną lokalu socjalnego. Nadto zdaniem pozwanej, powodowie nie wskazali, że kiedykolwiek zamierzali wynajmować przedmiotowe mieszkanie, a podnosili jedynie, że brak dostarczenia uprawnionym lokalu socjalnego uniemożliwia powodom korzystanie z nieruchomości i zarządzanie nią. Pozwana zauważyła, że z załączonego do pozwu wypowiedzenia umowy użyczenia wynika, że strona powodowa zażądała wydania lokalu w związku z potrzebą sprzedaży swojego lokalu mieszkalnego. Pozwana kwestionuje zasadność dochodzenia przez powodów odszkodowania z tytułu utraconych korzyści, gdyż strona powodowa nie wykazała, że poniosła z tego tytułu jakąkolwiek szkodę majątkową. W ocenie pozwanej wskazanie samej potencjalnej wysokości czynszu nie uzasadnia przyjęcia, że w okresie za który dochodzone jest żądanie powód nawet przyjmując, że mógłby swobodnie dysponować lokalem, zawarłby umowę najmu. Ponadto pozwana zakwestionowała wysokość żądania z tytułu utraconego czynszu, bowiem powodowie nie wykazali zasadności żądania dochodzonej kwoty.

(odpowiedź na pozew, k. 41-42v.)

Sąd ustalił następujący stan faktyczny:

Powodowie T. R. i E. R. na podstawie umowy ustanowienia odrębnej własności lokalu i przeniesienia własności na rzecz członka spółdzielni zawartej w dniu 4 października 2007 roku nabyli prawo własności – stanowiącego odrębną nieruchomość – lokalu mieszkalnego położonego przy ulicy (...) w G..

(dowód: wypis aktu notarialnego, rep. A nr (...), k. 6-9)

Na mocy umowy użyczenia zawartej w dniu 20 października 2003 roku powodowie użyczyli K. R. i M. R. ww. lokal położony w G. przy ul. (...) na czas nieokreślony. Od chwili urodzenia w lokalu tym zamieszkiwał także syn biorących w użyczenie – D. R..

(dowód: umowa użyczenia lokalu mieszkalnego z dnia 20 października 2003 roku, k. 10-11, odpis skrócony aktu urodzenia D. R., k. 12)

W związku z rozpadem małżeństwa K. i M. R., pismem z dnia 1 października 2020 roku powodowie wypowiedzieli K. R. umowę użyczenia mieszkania w związku z pogorszeniem ich sytuacji finansowej i potrzebą niezwłocznej sprzedaży lokalu mieszkalnego, a także wezwali ją do opróżnienia i wydania im przedmiotowego lokalu w terminie 14 dni od daty otrzymania ww. pisma.

(dowód: wypowiedzenie umowy użyczenia mieszkania z dnia 1 października 2020 r., k. 13)

Z uwagi na dalsze zamieszkiwanie pozwanych w ww. lokalu, powodowie wystąpili przeciwko nim z powództwem o eksmisję. Wyrokiem z dnia 27 września 2022 roku wydanym w sprawie o sygnaturze akt I C 762/20 Sąd Rejonowy w Gdyni nakazał pozwanym D. i K. R. aby opuścili, opróżnili i wydali powodom lokal mieszkalny w G. przy ul. (...), a także przyznał pozwanym prawo do lokalu socjalnego, wstrzymując wykonanie eksmisji do czasu złożenia pozwanym przez Gminę M. G. oferty najmu lokalu socjalnego. Przedmiotowy wyrok uprawomocnił się w dniu 2 grudnia 2022 roku.

(dowód: odpis wyroku Sądu Rejonowego w Gdyni z dnia 27 września 2022 roku w sprawie o sygn. akt I C 762/20, k. 14)

Pismem z dnia 30 stycznia 2023 roku powodowie skierowali do Urzędu Miasta G. wniosek o realizację wyroku Sądu Rejonowego w Gdyni z dnia 27 września 2022 roku w zakresie złożenia K. R. i D. R. oferty najmu lokalu socjalnego.

(dowód: pismo powodów z dnia 30 stycznia 2023 roku, k. 17)

W odpowiedzi, w piśmie z dnia 14 lutego 2023 roku pozwana wskazała, że wszczęła postępowanie dotyczące realizacji prawomocnego wyroku Sądu Rejonowego w Gdyni z dnia 27 września 2022 r. sygn. akt I C 762/20, jednak na obecnym etapie postępowania nie ma możliwości określenia wiążącego terminu złożenia przez Gminę G. oferty najmu socjalnego lokalu. Jak wyjaśniono zobowiązania Gminy G. realizowane są sukcesywnie według daty zarejestrowania wyroku. Czas realizacji uzależniony jest od ilości i struktury lokali, którymi Gmina dysponuje.

(dowód: pismo pozwanej z dnia 14 lutego 2023 roku, k. 18)

W związku z powyższym powodowie wystąpili do Gminy M. G. z wnioskiem o przyznanie odszkodowania za niedostarczenie lokalu socjalnego K. i D. R. w kwocie 1800 zł miesięcznie. W odpowiedzi, pozwana wskazała, że podstawą do wypłaty odszkodowania za niedostarczenie lokalu jest prawomocny wyrok sądu lub ugoda sądowa i dopiero po dostarczeniu jednego z wymienionych tytułów przystąpi do uruchomienia procedury wypłaty odszkodowania.

(dowód: pismo powodów z dnia 6 marca 2023 roku, k. 19, pismo pozwanej z dnia 9 marca 2023r., k. 20)

Powodowie sprzedali ww. lokal położony w G. przy ul. (...) na podstawie umowy z dnia 31 października 2023 roku. Przedmiotowa umowa została zawarta za pośrednictwem biura obrotu nieruchomościami, z którym powodowie podpisali umowę w sierpniu 2023 roku.

(dowód: przesłuchanie powoda T. R., płyta CD k. 74)

Od momentu wszczęcia postępowania eksmisyjnego powodowie nie mieli zamiaru wynajmowania mieszkania przy ul. (...), lecz chcieli je sprzedać w związku z pogorszeniem się ich sytuacji finansowej.

(dowód: wypowiedzenie umowy użyczenia mieszkania z dnia 1 października 2020 r., k. 13, pozew o eksmisję z dnia 30 listopada 2020 r., k. 3-5v. akt sprawy Sądu Rejonowego w Gdyni o sygnaturze I C 762/20, protokół rozprawy z dnia 18 maja 2022 r., k. 149-151 tamże, pismo procesowe powodów z dnia 31 maja 2022r., k. 157-158v tamże)

Sąd zważył, co następuje:

Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił na podstawie dowodów z dokumentów oraz dowodu z przesłuchania stron (z ograniczeniem do strony powodowej).

Oceniając zebrany w niniejszej sprawie materiał dowodowy Sąd nie dopatrzył się żadnych podstaw do kwestionowania prawdziwości i wiarygodności wymienionych w ustaleniach stanu faktycznego dokumentów. Podkreślić bowiem należy, iż dowody w postaci odpisu wyroku eksmisyjnego, czy wypisu z aktu notarialnego mają charakter dokumentów urzędowych w rozumieniu art. 244 k.p.c. i w związku z tym korzystają z domniemania autentyczności i zgodności z prawdą wyrażonych w nich oświadczeń, czego w toku niniejszego postępowania żadna ze stron nie kwestionowała. Ponadto, za w pełni wiarygodne Sąd uznał także dokumenty prywatne szczegółowo wymienione w ustaleniach stanu faktycznego. Przedmiotowe dokumenty nie noszą żadnych śladów przerobienia, podrobienia, czy innej manipulacji, stąd nie ma żadnych podstaw, aby uznać, że zostały stworzone wyłącznie na potrzeby niniejszego postępowania. Zresztą żadna ze stron nie wnosiła zastrzeżeń co do ich autentyczności, czy też zgodności przedstawionych odpisów z oryginałami dokumentów.

Natomiast, Sąd nie dał wiary zeznaniom powodów w zakresie deklarowanego przez nich zamiaru wynajęcia lokalu po odzyskaniu władztwa nad nim na skutek wykonania wyroku eksmisyjnego. Zważyć bowiem należało, iż zeznania powodów w tym zakresie pozostawały w sprzeczności z ich zeznaniami oraz oświadczeniami składanymi w trakcie postępowania eksmisyjnego. Zwrócić należy uwagę, że już w wypowiedzeniu umowy użyczenia z dnia 1 października 2020 roku powodowie jako przyczynę rozwiązania umowy wskazali pogorszenie się ich sytuacji finansowej i potrzebę niezwłocznej sprzedaży lokalu mieszkalnego. Nadto, na zamiar sprzedaży lokalu po jego odzyskaniu powodowie wskazywali w pozwie o eksmisję z dnia 30 listopada 2020 roku w sprawie o sygnaturze akt I C 762/20. W uzasadnieniu tegoż pozwu powodowie podnieśli, że " środki niezbędne powodom na spłatę zadłużeń oraz leczenie, powodowie chcieli zabezpieczyć poprzez sprzedaż mieszkania zajmowanego przez pozwanych, czego – z oczywistych względów – nie mogą uczynić. Aby sprzedaż ta mogła dojść do skutku i aby uzyskać można było jak najwyższą cenę sprzedaży, mieszkanie winno zostać opróżnione ze znajdujących się w nim osób i rzeczy". Podobnie, na rozprawie w dniu 18 maja 2022 roku E. R. zeznała „chcemy sprzedać to mieszkanie. Potrzebujemy pieniędzy na normalne funkcjonowanie”. T. R. potwierdził zeznania małżonki. Co prawda w piśmie procesowym z dnia 31 maja 2022 roku stanowiącym stanowisko końcowe w sprawie eksmisyjnej pełnomocnik powodów wskazywał, że oddanie lokalu w najem mogłoby przynieść powodom dochód umożliwiający pokrycie kosztów utrzymania, niemniej – zdaniem Sądu – nie świadczy to, o tym, że w międzyczasie powodowie zmienili swoje zamiary odnośnie przedmiotowego mieszkania i faktycznie chcieli je wynająć. Przede wszystkim o konsekwentnym zamiarze sprzedaży lokalu świadczy fakt, że ostatecznie powodowie zbyli lokal na podstawie umowy z dnia 31 października 2023 roku za pośrednictwem biura obrotu nieruchomościami. Należy zauważyć przy tym, że składając zeznania na rozprawie w dniu 24 października 2023 roku, a więc kilka dni przed sprzedażą mieszkania, T. R. nawet nie napomknął, że powodowie zawarli umowę z biurem pośrednictwa obrotu nieruchomościami, lecz cały czas utrzymywał, że właściciele w dalszym ciągu chcą wynająć mieszkanie. Natomiast na rozprawie niecałe trzy tygodnie później w dniu 14 listopada 2023r. powodowie oświadczyli, że sprzedali mieszkanie w dniu 31 października 2023 r., ujawniając, że od sierpnia 2023 roku byli związani umową z biurem pośrednictwa. Kierując się doświadczeniem życiowym, Sąd uznał, że jest mało prawdopodobne, by decyzja o sprzedaży nieruchomości zapadła w ciągu tygodnia pomiędzy 24 a 31 października 2023 roku. Właśnie po to powodowie zawarli umowę z biurem pośrednictwa, aby sprzedać lokal. Znalezienie nabywcy, a także uzgodnienie z byłymi lokatorami warunków opuszczenia lokalu (tym bardziej, że K. R. i D. R. dotąd nie wyrażali woli wyprowadzenia się z lokalu) nie mogło odbyć się w tak krótkim czasie. Zresztą, poniekąd z zeznań powodów złożonych na rozprawie w dniu 14 listopada 2023 roku wynika, że umowa z pośrednikiem dotyczyła także sprzedaży mieszkania. O braku woli wynajmu spornego mieszkania świadczy również fakt, że w toku niniejszego postępowania powodowie nie byli w stanie przedstawić żadnych dowodów potwierdzających zamieszczenie ogłoszenia o wynajmie (w tym na portalu (...) ).

Swoje roszczenie powodowie wywodzili z przepisów art. 18 ust. 5 ustawy z dnia 21 czerwca 2001r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie kodeksu cywilnego (tekst jednolity Dz.U. z 2023 r. poz. 725 ze zm.) w zw. z art. 417 k.c. Zgodnie z art. 18 ust. 5 ww. ustawy jeżeli osobie uprawnionej do zawarcia umowy najmu socjalnego lokalu na mocy wyroku gmina nie dostarczyła lokalu, właścicielowi przysługuje roszczenie odszkodowawcze do gminy, na podstawie art. 417 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny (Dz.U. z 2019 r. poz. 1145 i 1495), natomiast w myśl art. 417 k.c. za szkodę wyrządzoną przez niezgodne z prawem działanie lub zaniechanie przy wykonywaniu władzy publicznej ponosi odpowiedzialność Skarb Państwa lub jednostka samorządu terytorialnego lub inna osoba prawna wykonująca tę władzę z mocy prawa. Przesłankami odpowiedzialności gminy stosownie do treści art. 417 k.c. są: powstanie szkody, fakt jej wyrządzenia przez niezgodne z prawem działanie lub zaniechanie przy wykonywaniu władzy publicznej oraz związek przyczynowy pomiędzy zdarzeniem a powstaniem szkody (zob. wyrok Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 9 kwietnia 2019 r., V ACa 130/18, L.).

W niniejszej sprawie bezsporne było, iż na mocy wyroku z dnia 27 września 2022 roku wydanym w sprawie o sygnaturze akt I C 762/20 Gmina M. G. miała obowiązek złożenia D. R. i K. R. oferty najmu lokalu socjalnego. Nadto, pozwana Gmina M. G. nie kwestionowała tego, że w okresie objętym żądaniem pozwu nie przedstawiła byłym lokatorom oferty najmu lokalu socjalnego pomimo prawomocnego wyroku i wezwania przez powodów do realizacji wyroku sądowego pismem z dnia 30 stycznia 2023 roku. Pozwana miała wiedzę o toczącym się postępowaniu eksmisyjnym, albowiem brała w nim udział jako interwenient uboczny. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem, odpowiedzialność odszkodowawcza gminy ma charakter odpowiedzialności deliktowej, a jej podstawową przesłanką jest bezprawność działania sprawcy szkody. Przesłanka bezprawności działania gminy jest związana z wiedzą gminy o wyniku procesu, w którym zapadł wyrok eksmisyjny, stwierdzający istnienie uprawnienia do otrzymania lokalu socjalnego. Bezprawność polegająca na zaniechaniu wykonania obowiązku ustawowego, stwierdzonego wyrokiem, może być przypisana gminie jedynie pod warunkiem ustalenia, że gmina o takim obowiązku wiedziała. Zobowiązanie wynikające z odpowiedzialności odszkodowawczej z tytułu niedostarczenia lokali socjalnych ma charakter bezterminowy. Zgodnie z art. 455 k.c. dłużnik zobowiązania bezterminowego powinien spełnić świadczenie niezwłocznie po wezwaniu przez wierzyciela do wykonania zobowiązania. Oznacza to, że po dojściu do wiadomości dłużnika wezwania wierzyciela do spełnienie świadczenia, ma on obowiązek spełnienia tego świadczenia i powinien to uczynić niezwłocznie (zob. wyrok Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 22 stycznia 2019 r., V ACa 583/17, L.). Jednocześnie odpowiedzialność gminy nie jest uzależniona od żadnych dalszych przesłanek. W wyroku z 18 lutego 2004r., V CK 253/03, L., Sąd Najwyższy stwierdził, że odpowiedzialność gminy nie jest uzależniona od wykazania winy, przeciwnie, podstawą roszczenia odszkodowawczego jest sam fakt niedostarczenia lokalu socjalnego osobie uprawnionej do niego z mocy wyroku sądowego. Z kolei w postanowieniu z dnia 25 czerwca 2008r., III CZP 46/08, Biuletyn SN 2008/6, Sąd Najwyższy wskazał, że „treść art. 18 ust. 5 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie lokatorów (...) jest jednoznaczna. Stanowi on, że jeżeli gmina nie dostarczyła lokalu socjalnego osobie uprawnionej do niego z mocy wyroku, właścicielowi przysługuje roszczenie odszkodowawcze od gminy, na podstawie art. 417 k.c. Stwierdzenie, że roszczenie odszkodowawcze przysługuje na podstawie art. 417 k.c. oznacza, iż brak jakichkolwiek przesłanek do wprowadzenia ograniczeń w zakresie stosowania tego przepisu, a w konsekwencji do stosowania art. 361 k.c. W związku z powyższym należało zatem uznać, że działanie pozwanej gminy było bezprawne, albowiem była ona świadoma wyniku postępowania eksmisyjnego oraz przed wniesieniem pozwu była wzywana przez powodów do wykonania zapadłego w w/w postępowaniu wyroku, a mimo tego nie przedstawiła osobom uprawnionym oferty zawarcia umowy najmu lokalu socjalnego.

Jak wskazano powyżej, do przyjęcia odpowiedzialności pozwanej Gminy konieczne jest wystąpienie szkody po stronie powodów. Zważyć należy, iż powodowie w niniejszej sprawie domagali się zapłaty odszkodowania w postaci utraconych korzyści, tj. możliwego do uzyskania w spornym okresie czynszu najmu. Podkreślić należy, iż w przypadku dochodzenia naprawienia szkody o charakterze nie osiągniętego zysku (lucrum cessans) koniecznym jest wykazanie przez właściciela nieruchomości, że w przypadku, gdyby jego lokal, nie był zajmowany przez osoby prawomocnie eksmitowane, uzyskałby z tytułu jego najmu dochód w wysokości kwoty dochodzonej w pozwie. Jak bowiem wskazuje się w orzecznictwie o tym, kto może wystąpić skutecznie z takim żądaniem, decydują zasady ogólne określone w art. 361 k.c., co oznacza, że uprawniony do odszkodowania jest każdy i tylko ten, kto wykaże szkodę pozostającą w adekwatnym związku przyczynowym z niedostarczeniem lokalu socjalnego, a więc uszczerbek w wysokości różnicy między majątkiem, jaki miałby, gdyby dysponował lokalem swobodnie, a majątkiem jaki ma, nie mogąc lokalem swobodnie dysponować z powodu niemożności wykonania eksmisji na skutek niedostarczenia lokalu socjalnego. Uszczerbek ten może obejmować zarówno utracone korzyści w postaci pożytków, które z wystarczającą dozą prawdopodobieństwa zostałyby pobrane, gdyby lokal został opróżniony, jak i stratę w postaci poniesionych kosztów eksploatacji i utrzymania lokalu, które nie są kompensowane w ramach czynszu (zob. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 10 sierpnia 2018r., III CZP 27/18, L.) . Przy czym utrata korzyści w świetle art. 361 k.c. w zw. z art. 471 k.c. i art. 18 ust. 5 u.o.p.l. musi zostać wykazana na poziomie wysoce prawdopodobnym, a więc takim, który jawi się jako naturalna konsekwencja zwykłego związku przyczynowo-skutkowego, nie zaś jako efekt nadzwyczajnych zabiegów i zbiegów okoliczności (zob. wyrok Sądu Apelacyjnego w Gdańsku z dnia 24 marca 2021r., V ACa 628/20, Lex/el.) . Zgodnie z poglądami zawartymi w orzecznictwie, ustalenie szkody w postaci utraconych korzyści ma zawsze charakter hipotetyczny, polega bowiem na przyjęciu - na podstawie okoliczności, które wystąpiły po okresie spodziewanych korzyści, że korzyść w okresie poprzednim zostałaby osiągnięta. Jednakże utrata korzyści musi być przez żądającego odszkodowania udowodniona (art. 6 k.c.). Wprawdzie nie w sensie wykazania co do tego pewności, ale z tak dużym prawdopodobieństwem, że praktycznie można w świetle doświadczenia życiowego przyjąć, że utrata korzyści rzeczywiście miała miejsce (zob. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 21 czerwca 2001r., IV CKN 382/00, L.).

Przenosząc powyższe rozważania natury ogólnej na grunt niniejszej sprawy, Sąd uznał, że powodowie nie wykazali, że w przypadku eksmisji byłych lokatorów z lokalu mieszkalnego położonego w G. przy ulicy (...), przedmiotowy lokal zostałby przez powodów wynajęty. Z zebranego materiału dowodowego wynika, że od momentu wypowiedzenia umowy użyczenia, powodowie nie wykazywali woli wynajęcia przedmiotowego lokalu. Jak wskazano powyżej, przy okazji oceny dowodów, w oświadczeniu o wypowiedzeniu umowy użyczenia z dnia 1 października 2020 roku powodowie wyraźnie wskazali, że żądają opuszczenia mieszkania w związku z pogorszeniem się ich sytuacji finansowej i potrzebą niezwłocznej sprzedaży przedmiotowego lokalu. Nadto, na zamiar sprzedaży lokalu powodowie wskazywali już w pozwie o eksmisję, którego fragmenty przytoczono powyżej. Takie uzasadnienie roszczenia o wydanie lokalu podtrzymali w zeznaniach złożonych w sprawie I C 762/20, zgodnie stwierdzając, że chcą sprzedać ww. lokal. Ostatecznie zresztą powodowie zbyli lokal w dniu 31 października 2023 roku. Na brak zamiaru wynajmowania lokalu wskazuje też zawarcie umowy z pośrednikiem obrotu nieruchomości (wydaje się mało prawdopodobne, aby taką umowę zawierali w celu znalezienia najemców, skoro mogli ich znaleźć samodzielnie (np. poprzez zamieszczenie ogłoszenia na portalu internetowym) bez ponoszenia dodatkowych kosztów, co w trudnej sytuacji finansowej powodów ma istotne znaczenie). W toku niniejszego postępowania strona powodowa nie przedstawiła żadnego wiarygodnego dowodu, na podstawie którego można by stwierdzić, że kiedykolwiek powodowie zamierzali wynająć sporny lokal. Przede wszystkim nie przedstawili wydruków rzekomych ogłoszeń zamieszczanych na portalu (...). Tymczasem, z zacytowanego powyżej orzecznictwa jednoznacznie wynika, że szkoda w postaci lucrum cessans powinna zostać wykazana na poziomie wysoce prawdopodobnym. W niniejszym przypadku nie sposób przyjąć takiego wysokiego prawdopodobieństwa, skoro powodowie konsekwentnie podtrzymywali wolę sprzedaży lokalu, co zresztą ostatecznie uczynili.

Mając na uwadze całokształ okoliczności sprawy, na podstawie przepisów art. 18 ust. 5 ustawy z dnia 21 czerwca 2001r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie kodeksu cywilnego w zw. z art. 417 k.c. a contrario powództwo podlegało oddaleniu.

O kosztach procesu Sąd orzekł w punkcie II. wyroku i na mocy art. 98 k.p.c., zgodnie z zasadą odpowiedzialności za wynik sprawy, zasądził od przegrywających niniejszy spór powodów T. R. i E. R. solidarnie na rzecz pozwanej Gminy M. G. kwotę 3.617 zł tytułem kosztów procesu wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się wyroku do dnia zapłaty.