Wyrok z 24 stycznia 2024, sygn. I C 17/23

• (1) Zgodnie z regulacjami k.p.c., podobnie zresztą jak na gruncie procedury karnej, sąd orzekający w danej sprawie winien wypowiedzieć się zasadniczo wyłącznie co do dowodów, którym nie dał wiary; z kolei dowody, którym sąd w pełni dał wiarę powinny być przez sąd analizowane (oceniane) o tyle, o ile sąd uzna to za konieczne.

• (2) Norma art. 50 ust. 2 Prawa bankowego musi znajdować odpowiednie przełożenie na sferę cyberbezpieczeństwa. W obecnych czasach sytuacje, gdy banki napadane są z przysłowiowym rewolwerem w ręku w zauważalny sposób są rzadsze od zdarzeń w cyberprzestrzeni. W takiej sytuacji podmioty trudniące się profesjonalnie bankowością szczególny nacisk powinny kłaść na bezpieczeństwo związane z ruchem w cyberprzestrzeni. Starania banków w tymże zakresie nie mogą ograniczać się – choć jest to szczególnie istotne – do kampanii informujących klientów o zagrożeniach związanych z bankowością elektroniczną i mechanizmach przestępczego działania w tym zakresie. Wykładnia celowościowa prowadzi do wniosku, że na analizowanym polu banki zobligowane są do proaktywnego działania, w tym w szczególności powinny zapewnić funkcjonowanie odpowiednich rozwiązań technicznych, ukierunkowanych na niwelowanie zagrożeń oraz umożliwiających odpowiednio efektywną reakcję na zachowania (zdarzenia) w systemie bankowości elektronicznej, które swoim przebiegiem wskazują na istotne ryzyko przestępczego działania (tj. odpowiadają ustalonym uprzednio schematom przestępczego działania). Innymi słowy, w ocenie Sądu, model staranności profesjonalisty z zakresu bankowości wymaga współcześnie, aby podmiot taki w swoim przedsiębiorstwie dysponował wdrożonym systemem bezpieczeństwa, którego zasady działania zaprojektowano w oparciu o krytyczną analizę znanych modus operandi sprawców przestępstw związanych e-bankowością. Rozwiązania techniczne stosowane przez dany bank winny m.in. pozwalać na wykrycie w czasie rzeczywistym podejrzanych ruchów (zachowań) na koncie danego klienta i odpowiednio reagować na nie; kwestia ta dotyczy w szczególności ochrony kont osób fizycznych, tj. konsumentów. Ewentualny brak rzeczonych rozwiązań technicznych oznacza w istocie co najwyżej niepełne realizowane przez dany bank normy art. 50 ust. 2 Prawa bankowego..