Wyrok z 23 czerwca 2017, sygn. II K 556/16

Sygn. akt II K 556/ 17

Teza do orzeczenia:

Przestępstwo nielegalnego uzyskania programu komputerowego ma charakter powszechny i może być popełnione wyłącznie z zamiarem bezpośrednim o szczególnym zabarwieniu, o czym jednoznacznie świadczy użyte przez ustawodawcę wyrażenie „ w celu osiągnięcia korzyści majątkowej”. Przedmiotem tego przestępstwa jest wyłącznie program komputerowy korzystający z ochrony autorsko-prawnej. Indywidualnym przedmiotem ochrony tego przestępstwa jest natomiast mienie w postaci majątkowych praw autorskich do programu komputerowego. Warto podkreślić, że sam program komputerowy jest dobrem o charakterze niematerialnym i istnieje niezależnie od materialnego nośnika, na którym został zapisany, a co za tym idzie do jego kradzieży nie jest konieczny zabór nośnika. Użyte w treści przepisu określenie „cudzy” oznacza, że jego dysponentem jest osoba inna niż sprawca. Do grona osób uprawnionych należeć będą zarówno twórca czy też współtwórca programu, jak i nabywca praw autorskich (np. producent programu, na którego rzecz twórca zbył prawa autorskie).Ze względu na szczególny charakter programu komputerowego jako przedmiotu kradzieży „uzyskanie” będące znamieniem przestępstwa nie musi się łączyć z pozbawieniem prawnego użytkownika władztwa nad programem komputerowym. Jego istota polega natomiast na nielegalnym zwielokrotnieniu programu komputerowego, jako że „uzyskanie” cudzego programu nie jest możliwe bez jego skopiowania. Chodzi przy tym o zwielokrotnienie polegające zarówno na sporządzaniu trwałych fizycznych kopii programu (np. na dyskietkach), jak i o skopiowaniu plików programu w pamięci komputeraSygn. akt II K 556/ 17

Teza do orzeczenia:

Przestępstwo nielegalnego uzyskania programu komputerowego ma charakter powszechny i może być popełnione wyłącznie z zamiarem bezpośrednim o szczególnym zabarwieniu, o czym jednoznacznie świadczy użyte przez ustawodawcę wyrażenie „ w celu osiągnięcia korzyści majątkowej”. Przedmiotem tego przestępstwa jest wyłącznie program komputerowy korzystający z ochrony autorsko-prawnej. Indywidualnym przedmiotem ochrony tego przestępstwa jest natomiast mienie w postaci majątkowych praw autorskich do programu komputerowego. Warto podkreślić, że sam program komputerowy jest dobrem o charakterze niematerialnym i istnieje niezależnie od materialnego nośnika, na którym został zapisany, a co za tym idzie do jego kradzieży nie jest konieczny zabór nośnika. Użyte w treści przepisu określenie „cudzy” oznacza, że jego dysponentem jest osoba inna niż sprawca. Do grona osób uprawnionych należeć będą zarówno twórca czy też współtwórca programu, jak i nabywca praw autorskich (np. producent programu, na którego rzecz twórca zbył prawa autorskie).Ze względu na szczególny charakter programu komputerowego jako przedmiotu kradzieży „uzyskanie” będące znamieniem przestępstwa nie musi się łączyć z pozbawieniem prawnego użytkownika władztwa nad programem komputerowym. Jego istota polega natomiast na nielegalnym zwielokrotnieniu programu komputerowego, jako że „uzyskanie” cudzego programu nie jest możliwe bez jego skopiowania. Chodzi przy tym o zwielokrotnienie polegające zarówno na sporządzaniu trwałych fizycznych kopii programu (np. na dyskietkach), jak i o skopiowaniu plików programu w pamięci komputera