Postanowienie SN z 15 kwietnia 2011, sygn. II CZ 2/11
Data orzeczenia
15 kwietnia 2011
Sąd
Sąd Najwyższy
Wydział
Izba Cywilna, Wydział II
Przewodniczący
SSN Iwona Koper
Tagi
Podstawa prawna
POSTANOWIENIE
Dnia 15 kwietnia 2011 r.
Sąd Najwyższy w składzie :
SSN Iwona Koper (przewodniczący)
SSN Grzegorz Misiurek (sprawozdawca)
SSN Krzysztof Strzelczyk
w sprawie ze skargi F. K.
o wznowienie postępowania
w sprawie z powództwa D. K. i D. F.
przeciwko Z. K.
o ustalenie ojcostwa i roszczenia z ojcostwem związane
zakończonej:
wyrokiem Sądu Rejonowego w K.
z dnia 2 maja 1984 r.,
oraz w następstwie rewizji pozwanego Z. K.
wyrokiem Sądu Wojewódzkiego w K.
z dnia 17 września 1985 r., po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie
Cywilnej
w dniu 15 kwietnia 2011 r.,
zażalenia skarżącego F. K.
na postanowienie Sądu Okręgowego w K.
z dnia 18 listopada 2010 r.,
oddala zażalenie i zasądza od F. K. na rzecz D. K. kwotę 120
(sto dwadzieścia) zł tytułem kosztów postępowania
zażaleniowego.
2
Uzasadnienie
Sąd Okręgowy w K. postanowieniem z dnia 18 listopada 2010 r. odrzucił
skargę F. K. o wznowienie postępowania w sprawie z powództwa D. K. i D. F.
przeciwko Z. K. o ustalenie ojcostwa i roszczenia z tym związane, zakończonej
prawomocnym wyrokiem tego Sądu z dnia 17 września 1985 r.
Sąd Okręgowy stwierdził, że pozwany brał aktywny udział w postępowaniu
objętym skargą, korzystał z pomocy pełnomocnika i wraz z nim uczestniczył
w rozprawach poprzedzających wydanie wyroków przez Sądy obu instancji.
Powołanie podstawy wznowienia postępowania w postaci pozbawienia możności
działania, przewidzianej w art. 401 pkt 2 k.p.c., musi być zatem – w świetle art.
407§ 1 k.p.c. - uznane za spóźnione.
Po upływie pięciu lat od uprawomocnienia się zaskarżonego wyroku nie jest
możliwe żądanie wznowienia postępowania z powołaniem się na wykrycie środków
dowodowych, których strona nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu
(art. 408 k.p.c.). Skarga w zakresie podstawy wznowienia, odwołującej się do
możliwość przeprowadzenia obecnie dowodu z badań DNA, podlega odrzuceniu
z uwagi na upływ powyższego terminu.
W zażaleniu na powyższe postanowienie F. K. wniósł o jego uchylenie
podnosząc zarzuty naruszenia art. 401 pkt 2 k.p.c., art. 403 § 2, art. 407 i art. 410
k.p.c.
W odpowiedzi na zażalenie D. K. wniósł o jej odrzucenie lub oddalenie.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Zażalenie nie zasługiwało na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 407 § 1 k.p.c., skargę o wznowienie postępowania - gdy
podstawą jest pozbawienie strony możności działania - wnosi się w terminie
trzymiesięcznym liczonym od dnia, w którym o wyroku dowiedziała się strona, jej
organ lub jej przedstawiciel ustawowy. Skarżący nie kwestionował ustalenia, że
pozwany dowiedział się o zaskarżonym wyroku w dniu jego ogłoszenia. Nie ma
więc żadnych podstaw do podważenia prawidłowej oceny Sądu Okręgowego, że
skarżący nie mógł skutecznie powołać się na wskazaną wyżej podstawę
wznowienia.
3
Przesłanką odrzucenia skargi w zakresie podstawy określonej w art. 403 § 2
k.c. było stwierdzenie przez Sąd Okręgowy upływu pięcioletniego terminu do jej
wniesienia, przewidzianego w art. 408 k.c. W zażaleniu skarżący nie odniósł się do
tego ustalenia. Powołał się jedynie na nieuwzględnienie przez Sąd Okręgowy –
z naruszeniem art. 410 k.p.c. - okoliczności, że zachowanie terminu do wniesienia
skargi nie było możliwe. Odnosząc się do tak sformułowanego zarzutu stwierdzić
należy, ze nie mógł on wywrzeć zamierzonego skutku.
Stwierdzając wniesienie skargi po upływie przepisanego terminu sąd –
stosownie do art. 410 k.p.c.- zobligowany był ją odrzucić. O naruszeniu
wymienionego przepisu przez Sąd Okręgowy nie może być zatem mowy.
W orzecznictwie Sądu Najwyższego zostało już wyjaśnione, że nie jest
dopuszczalne przywrócenie terminu do wniesienia skargi o wznowienie
postępowania, jeżeli zostanie ona wniesiona po upływie pięciu lat od
uprawomocnienia się wyroku (zob. postanowienie z dnia 14 kwietnia 1999 r.,
II UKN 178/99, OSNP 2000, nr 15, poz. 599). Skład orzekający zapatrywanie to
w pełni podziela.
Z tych względów na podstawie art. 39814
w związku z art. 3941
§ 3 k.p.c.
należało orzec, jak w sentencji.