Wyrok z 15 lutego 2024, sygn. I C 666/22

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 15 lutego 2024 r

Sąd Rejonowy Szczecin–Centrum w Szczecinie Wydział I Cywilny w składzie:

Przewodniczący: Sędzia Agnieszka Kuryłas

Protokolant : sekretarz sądowy Kamila Żebryk

po rozpoznaniu w dniu 13 lutego 2024 roku w Szczecinie

na rozprawie

sprawy z powództwa: G. S.

przeciwko: (...) Spółce Akcyjnej V. (...) w W.

o zapłatę

1.  zasądza od pozwanego (...) Spółki Akcyjnej V. (...) w W. na rzecz powódki G. S. kwotę 5.166 zł

( pięciu tysięcy stu sześćdziesięciu sześciu złotych ) wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia 25 lutego 2021 r do dnia zapłaty ,

2.  zasądza od pozwanego na rzecz powódki kwotę 1.617 zł ( jednego tysiąca sześciuset siedemnastu złotych ) tytułem zwrotu kosztów procesu wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się wyroku do dnia zapłaty ,

3.  nakazuje pobrać od pozwanego na rzecz Skarbu Państwa Sądu Rejonowego Szczecin-Centrum w Szczecinie kwotę 644,94 zł ( sześciuset czterdziestu czterech złotych dziewięćdziesięciu czterech groszy ) tytułem nieuiszczonych kosztów sądowych .

Sędzia Agnieszka Kuryłas

Sygn. akt I C 666/22

UZASADNIENIE

Pozwem złożonym dnia 25 lipca 2022 r. powódka G. S. wniosła o zasądzenie od pozwanego (...) Spółki Akcyjnej V. (...) w W. kwoty 1.600 złotych wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie liczonymi od dnia 25 lutego 2021 roku do dnia zapłaty oraz o zasądzenie od pozwanego na rzecz powódki kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

W uzasadnieniu pozwu powódka wskazała, że w dniu 18 lipca 2020 r. doszło do kolizji drogowej, w której samochód marki C. (...), należący do R. R. (1), został uszkodzony przez sprawcę posiadającego polisę od odpowiedzialności cywilnej posiadaczy pojazdów mechanicznych w pozwanym towarzystwie ubezpieczeń. Ubezpieczyciel przyjął swoją odpowiedzialność i wypłacił odszkodowanie za szkodę w pojeździe, jak również w zakresie najmu pojazdu zastępczego i holowania, jednak w przypadku najmu pojazdu zastępczego nie w pełnej wysokości. Powódka wskazała, że pozwany przedstawił ofertę wynajmu pojazdu zastępczego, jednakże uwzględniała ona udział własny w szkodach, limit kilometrów, kary umowne i dodatkowe opłaty, na co poszkodowany nie wyraził zgody i wobec tego odrzucił ofertę pozwanego. Najem pojazdu zastępczego trwał od 18 lipca 2020 roku do 25 września 2020 roku. Łączny okres najmu pojazdu zastępczego wyniósł 69 dni przy dobowej stawce 150 zł netto + VAT. Koszt wynajmu pojazdu zastępczego za ww. okres stanowi kwota 12.730,50 zł brutto. Biorąc pod uwagę wysokość wypłaconego dotychczas odszkodowania do dopłaty pozostaje kwota 5.166 zł. Powódka wskazała, iż dochodzi części swojego roszczenia w kwocie 1.600 zł, w związku z czym zastrzega sobie możliwość rozszerzenia żądania pozwu na dalszym etapie postępowania, względnie dochodzenia pozostałej jego wartości w drodze dalszego powództwa.

W dniu 30 listopada 2022 roku Sąd wydał nakaz zapłaty w postępowaniu upominawczym uwzględniający powództwo w całości.

W skutecznie wniesionym sprzeciwie od nakazu zapłaty pozwany wskazał, że zaskarża nakaz zapłaty w całości oraz wniósł o oddalenie powództwa w całości , a nadto zasądzenie od powódki na jego rzecz kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W uzasadnieniu pozwany wskazał, że uznał okres najmu pojazdu zastępczego od 18 lipca 2020 roku do 25 września 2020 roku. Pozwany wypłacił odszkodowanie za najem w stawce 150 zł netto za pierwsze 13 dni najmu, a ponieważ 29 lipca 2020 roku pozwany poinformował poszkodowanego o propozycji najmu pojazdu zastępczego takiego samego segmentu jak wynajęty , za stawkę 75 zł netto od kolejnego dnia, tj. 30 lipca 2020 roku , pozwany zweryfikował stawkę dobową z kwoty 150 zł netto do stawki z propozycji najmu wypłacając łącznie kwotę 7.564,50 zł. Pozwany ponadto wskazał, że kwestionuje roszczenie zgłoszone przez powoda zarówno co do zasady, jak i co do wysokości, albowiem pozwany poinformował poszkodowanego o możliwości najmu, poszkodowany nie korzystając z możliwości wynajęcia pojazdu za pośrednictwem pozwanego doprowadził do zwiększenia rozmiaru negatywnych następstw szkody. Nadto pozwany wskazał, że stawka dobowa , za jaką poszkodowany wynajął pojazd jest rażąco zawyżona.

W piśmie z dnia 1 grudnia 2023 roku powódka rozszerzyła powództwo o kwotę 3.566 zł i wniosła o zasądzenie od pozwanego kwoty 5.166 zł wraz z odsetkami za opóźnienie liczonymi od dnia 25 lutego 2021 roku do dnia zapłaty oraz o zasądzenie kosztów procesu.

W odpowiedzi pozwany wskazał, że kwestionuje roszczenie strony powodowej co do zasady i wysokości, również w zmodyfikowanym zakresie. Pozwany podał, iż poniesiona szkoda została w pełni zrekompensowana poprzez wypłatę należnego odszkodowania.

Sąd Rejonowy ustalił następujący stan faktyczny:

W dniu 18 lipca 2020r. doszło do kolizji drogowej, w której samochód marki C. (...) o numerze rej. (...), stanowiący własność R. R. (1), został uszkodzony przez sprawcę kolizji posiadającego polisę od odpowiedzialności cywilnej posiadaczy pojazdów mechanicznych w (...) S.A. V. (...) w W..

Szkoda w pojeździe poszkodowanego została zgłoszona pozwanemu, który wypłacił odszkodowanie z tego tytułu, uznając szkodę jako całkowitą.

Bezsporne, a nadto dowód:

- szczegóły wyceny szkody w pojeździe, k. 8,

- wycena szkody w pojeździe, k. 8v,

- wyliczenie szkody, k. 9,

- kosztorys eurotax, k. 15-19v,

- dokumentacja likwidacji szkody, k. 20-21,

- potwierdzenie przelewu, k. 22.

W związku ze szkodą, która wystąpiła w pojeździe poszkodowanego oraz tym, że poszkodowany nie posiadał innego pojazdu w swoim gospodarstwie domowym, niezbędny był poszkodowanemu pojazd zastępczy, który służyłby mu do funkcjonowania w życiu codziennym, w tym do dojazdów do pracy, na zakupy oraz wizyty lekarskie.

W dniu szkody poszkodowany zawarł z G. S. umowę najmu pojazdu zastępczego marki S. (...), bez limitu kilometrów.

Czynsz najmu wynosił 150 zł netto za dobę. Umowa nie przewidywała innych stałych kosztów należnych wynajmującemu od najemcy.

Poszkodowany wynajął pojazd zastępczy u G. S. ze względu na to, że jej firma została mu polecona.

Dowód:

- oświadczenie, k. 11,

- umowa wynajmu auta, k. 12,

- zeznania świadka R. R. (1), k. 75-76.

W wycenie szkody w pojeździe ubezpieczyciel poinformował, że jeśli w wyniku szkody pojazd poszkodowanego został unieruchomiony i nie może on zaspokoić swoich potrzeb komunikacyjnych innym pojazdem pozostającym w jego dyspozycji, a najem pojazdu zastępczego na czas wyłączenia uszkodzonego pojazdu z eksploatacji jest celowy i ekonomicznie uzasadniony, ubezpieczyciel oferuje pojazd zastępczy. Ubezpieczyciel wskazał, że w celu zorganizowania przez niego pojazdu zastępczego, poszkodowany powinien skontaktować się z C. (...) Biura (...). W przeciwnym razie koszty najmu mogą być niezrefundowane lub ograniczone do poziomu cen występujących w wypożyczalniach współpracujących z ubezpieczycielem.

Ubezpieczyciel nie wskazał poszkodowanemu konkretnych warunków wynajmu pojazdu zastępczego.

Dowód:

- wycena szkody w pojeździe, k. 8v,

- zeznania świadka R. R. (1), k. 75-76.

W okresie od dnia 18 lipca 2020 roku do dnia 25 września 2020 r., tj. przez 69 dni R. R. (2) korzystał z wynajętego pojazdu zastępczego.

W dniu 27 października 2020 r. G. S. wystawiła fakturę VAT nr (...) obciążając R. R. (2) kwotą 12.730,50 zł tytułem najmu pojazdu zastępczego.

D owód:

- potwierdzenie zwrotu pojazdu z tytułu umowy najmu, k. 13,

- faktura nr (...), k. 14.

W dniu 25 września 2020 r. R. R. (1) zawarł z G. S. umowę cesji wierzytelności, na podstawie której cedent przelał na rzecz cesjonariusza wierzytelność przysługującą mu od (...) S.A. V. (...) w W. i objętą fakturą o nr (...).

Dowód:

- umowa cesji wierzytelności – k. 28.

W decyzji z dnia 23 lipca 2020 roku ubezpieczyciel przyznał odszkodowanie tytułem kosztów najmu pojazdu zastępczego w wysokości 4.704,75 zł. W uzasadnieniu wskazano, że ubezpieczyciel uznał okres wynajmu pojazdu zastępczego w ilości 38 dni. Za pierwsze 13 dni wynajmu w kwocie 150 zł netto, w pozostałym okresie po stawkach jak w ofercie ubezpieczyciela w kwocie 75 zł netto.

Dowód:

- decyzja z dnia 23 lipca 2020 roku, k. 24-24v.

W dniu 2 listopada 2020 roku poszkodowany sprzedał wrak pojazdu marki C. (...) o nr rej. (...) za kwotę 800 zł.

Dowód:

- umowa sprzedaży samochodu, k. 23.

W piśmie z dnia 12 lutego 2021 roku G. S. wezwała ubezpieczyciela do zapłaty w terminie 7 dni kwoty 8.025,75 zł tytułem pełnej rekompensaty kosztów wynajmu pojazdu zastępczego.

W piśmie z dnia 12 marca 2021 roku ubezpieczyciel poinformował, że po ponownej analizie całokształtu sprawy, podjęto decyzję o zmianie stanowiska odnośnie uznanego czasu najmu, tj. uznaniu pełnego dochodzonego czasu usługi w wymiarze 69 dni. Potrzymaniu uległa jednak weryfikacja dobowej stawki najmu. Przyznano dopłatę w wysokości 2.859,75 zł.

Dowód:

- przedsądowe wezwanie do zapłaty, k. 25-26,

- decyzja z dnia 12 marca 2021 roku, k. 27-27v.

Wysokość stawki za dobę wynajmu pojazdu odpowiadającego pojazdowi uszkodzonemu i wynajętemu w opcji bez limitu kilometrów, przy uwzględnieniu pełnego zakresu ubezpieczenia OC/AC/NW oraz wykupionym udziałem własnym w szkodach wynosiła w 2020 roku 212,25 zł brutto (172,56 zł netto).

Wskazywana w aktach stawka dobowa najmu pojazdu zastępczego segmentu C wynikająca z ofert podmiotów, z którymi współpracuje pozwany wynosiła 85 zł netto, 104,55 zł brutto.

Wartość rynkowa brutto samochodu C. (...) ustalona na dzień powstania szkody, tj. 18 lipca 2020 roku wynosiła (wg danych z systemu(...)) 8.900 zł brutto, wypłacone odszkodowanie wynosiło 8.900 zł. Wypłacona kwota łączna była więc tożsama z ceną zakupu pojazdu tej marki i typu.

Dowód:

- opinia biegłego sądowego mgr inż. M. M., k. 79-87.

Sąd Rejonowy zważył, co następuje:

W ocenie Sądu Rejonowego, wywiedzione powództwo okazało się zasadne w całości.

W przedmiotowej sprawie powódka G. S., po ostatecznym ukształtowaniu żądania pozwu, domagała się zasądzenia od pozwanego (...) S.A. V. (...) w W. kwoty 5.166 złotych wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie, liczonymi od dnia 25 lutego 2021 r. do dnia zapłaty, tytułem zwrotu kosztów najmu pojazdu zastępczego, w związku z kolizją z dnia 18 lipca 2020 r., której sprawca posiadał umowę ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej w pozwanym towarzystwie ubezpieczeń.

Stan faktyczny był w większości bezsporny. Został ustalony w oparciu o dokumenty złożone przez strony postępowania, w tym znajdujące się w aktach szkody i uzupełniająco w oparciu o zeznania świadka – poszkodowanego kolizją. Dokumenty złożone przez strony były w całości dla Sądu przekonujące, żadna ze stron ich nie kwestionowała. W spornym zakresie ustalenia faktyczne Sąd poczynił w oparciu o opinię biegłego sądowego, której wartość dowodową przedstawi w dalszej części rozważań. Również osobowe źródło dowodowe, tj. zeznania świadka R. R. (1) były dla Sądu w całości wiarygodne i przekonujące, jako zgodne z pozostałym materiałem dowodowym, spójne ze sobą, logiczne i zgodne z doświadczeniem życiowym.

Zgodnie z art. 4 ustawy z dnia 22 maja 2003 roku o ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych (Dz.U. z 2003 r., Nr 124, poz. 1152 ze zm.) ubezpieczeniem obowiązkowym jest ubezpieczenie OC posiadaczy pojazdów mechanicznych za szkody powstałe w związku z ruchem tych pojazdów. Stosownie natomiast do treści art. 13 ust. 2 ustawy w obowiązkowych ubezpieczeniach odpowiedzialności cywilnej odszkodowanie wypłaca się w granicach odpowiedzialności cywilnej podmiotów objętych ubezpieczeniem, nie wyżej jednak niż do wysokości sumy gwarancyjnej ustalonej w umowie. W sprawach nieuregulowanych w ustawie stosuje się przepisy Kodeksu cywilnego (art. 22 ust. 1 ustawy). Sprawca szkody ponosi odpowiedzialność za zdarzenie komunikacyjne wywołujące szkodę na zasadach ogólnych – o których mowa w art. 436 § 2 k.c. oraz według zasad określonych w art. 363 k.c. Odpowiedzialność tę przejmuje zakład ubezpieczeń, zgodnie z treścią art. 822 § 1 k.c., który stanowi, że przez umowę ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej ubezpieczyciel zobowiązuje się do zapłacenia określonego w umowie odszkodowania za szkody wyrządzone osobom trzecim, wobec których odpowiedzialność za szkodę ponosi ubezpieczający albo ubezpieczony.

Stosownie zaś do treści art. 509 § 1 k.c. wierzyciel może bez zgody dłużnika przenieść wierzytelność na osobę trzecią (przelew), chyba że sprzeciwiałoby się to ustawie, zastrzeżeniu umownemu albo właściwości zobowiązania. Celem i skutkiem przelewu jest przejście wierzytelności na nabywcę i utrata jej przez cedenta. Przelew powoduje utratę statusu wierzyciela przez cedenta i jego wyłączenie ze stosunku zobowiązaniowego łączącego go dotychczas z dłużnikiem. Wierzycielem staje się cesjonariusz, który nabywa wierzytelność w takim zakresie i stanie, w jakim znajdowała się ona w chwili dokonania przelewu.

Powyższe przepisy stanowiły podstawę prawną żądania pozwu.

Pozwany nie kwestionował swojej legitymacji biernej ani legitymacji czynnej powódki nabytej w drodze umowy cesji , a jedynie zarzucał brak szkody we wskazywanym przez powódkę zakresie, gdyż w jego ocenie odszkodowanie za najem pojazdu zastępczego wypłacone w postępowaniu likwidacyjnym było wystarczające, tak co do stawki dobowej, jak i czasu najmu. Nadto ubezpieczyciel podnosił, iż stworzył poszkodowanemu warunki do skorzystania z oferty najmu pojazdu zastępczego, a z których poszkodowany bezpodstawnie, w jego ocenie, nie skorzystał.

Spór między stronami stron koncentrował się zatem wokół kwestii , czy poszkodowany bezpodstawnie odmówił skorzystania z oferty najmu podchodzącej od ubezpieczyciela, czym przyczynił się do zwiększenia szkody oraz czy stawka dobowa najmu zastosowana przez powoda dla przedmiotu najmu jest zawyżona.

Podkreślić należy, że ubezpieczyciel nie kwestionował ani tego, że co do zasady jego odpowiedzialność obejmuje koszty najmu pojazdu zastępczego, ani też, że w przypadku szkody z 18 lipca 2020 r. odpowiedzialność ta również występuje. Uznał w tym zakresie swoją odpowiedzialność, wypłacił poszkodowanemu odszkodowanie, które w jego ocenie naprawiało szkodę, a w ocenie powódki było zaniżone.

Sporna była zatem wysokość dochodzonego roszczenia, a nie zasada odpowiedzialności.

W ocenie Sądu zgromadzony w sprawie materiał dowodowy pozwala na ustalenie, że poszkodowany zasadnie skorzystał z oferty powódki. Pozwany twierdził, że informował poszkodowanego o możliwości oraz warunkach wynajęcia pojazdu zastępczego za pośrednictwem ubezpieczyciela. Ciężar wykazania tej okoliczności spoczywał na stronie pozwanej, analogicznie jak na podmiocie odpowiedzialnym za naprawienie szkody spoczywa obowiązek wykazywania przesłanek egzoneracyjnych. Celem wykazania powyższego zarzutu strona pozwana złożyła wydruk podsumowania zgłoszenia szkody oraz formularze informacyjne. Jednakże pozwany nie wykazał, że doręczył poszkodowanemu ww. informacje o ofercie najmu pojazdów zastępczych. Pozwany nie wykazał, aby którykolwiek z tych druków czy formularzy doszedł do poszkodowanego w taki sposób, żeby mógł on zapoznać się z jego treścią (art. 61§1 k.c.). Materiał dowodowy sprawy nie pozwala ustalić, aby poszkodowany został poinformowany o treści ww. pism w drodze telefonicznej lub e-mailowej, a jak zeznał przesłuchany w charakterze świadka poszkodowany R. R. (1) - nie otrzymał on od ubezpieczyciela oferty najmu pojazdu zastępczego.

Niezależnie od powyższego, z informacji zawartych w wycenie szkody w pojeździe, nie wynika, jakie są ceny występujące w wypożyczalniach współpracujących z ubezpieczycielem. Nie można zatem w żaden sposób wyprowadzić z tego wniosku, że ubezpieczyciel już wówczas wskazał poszkodowanemu, jaka będzie maksymalna wysokość odszkodowania, jakiego będzie mógł się domagać z tytułu najmu pojazdu zastępczego. Informacja kierowana do poszkodowanego nie precyzuje warunków najmu. Innymi słowy, nie wskazano, czy jest to kwota oferty minimalnej – bez powszechnie stosowanych opcji jak np. brak dodatkowych opłat, brak limitu kilometrów, brak ograniczeń co do ilości kierowców lub wyjazdu poza granice kraju, czy też zawierająca już takie dodatkowe opcje, które uatrakcyjniają ofertę.

Z kolei formularze zawarte w aktach szkody na płycie CD, zawierają zasady najmu pojazdu zastępczego. Ponownie jednak podane stawki nie zawierają sprecyzowania, czy i w jakim zakresie są zależne od warunków najmu. Ponadto mowa jest o „zasadnych” kosztach najmu, co jest pojęciem wysoce względnym. Trudno choćby w przybliżeniu ustalić, jak ubezpieczyciel rozumie słowo „zasadny”. Niezależnie od powyższego w zasadach wynajmu sam ubezpieczyciel zaznacza, że poszkodowany może wybrać samodzielnie podmiot, od którego najmie pojazd zastępczy, zatem że jego oferta jest dobrowolna, zastrzega przy tym, że będzie weryfikował stawkę dobową takiego najmu oraz czas trwania umowy najmu.

Ponownie podkreślić należy, że pozwany nie wykazał, by informacje powyższe zostały przekazane poszkodowanemu przy zgłaszaniu szkody. Ponadto, nie można od poszkodowanego, przy ubezpieczeniu OC posiadaczy pojazdów mechanicznych i w warunkach wolnorynkowych, wymagać skorzystania wyłącznie z oferty najmu od partnerów ubezpieczyciela lub też poszukiwania jak najtańszej oferty, szczególnie, gdy pojazd zastępczy jest niezbędny do realizacji podstawowych aktywności życiowych jak dojazd do pracy, na zakupy czy wizyty lekarskie. Tak było w niniejszej sprawie. Poszkodowany zeznał bowiem, że najważniejsze było dla niego natychmiastowe uzyskanie pojazdu zastępczego, bez którego nie mógł normlanie funkcjonować w życiu codziennym.

Jednocześnie jednak stawki zastosowane przez powódkę nie mogą być odrealnione od rzeczywistych kosztów, a skoro taki zarzut co do stawek powódki pozwany podniósł, to podlegały one weryfikacji przez biegłego sądowego, jako osobę posiadającą niezbędną wiedzę specjalistyczną.

Sąd Najwyższy w wyroku z 5 listopada 2004 r. (sygn. akt II CK 494/03, Legalis 67722) wskazał, że jeżeli uszkodzony pojazd nadaje się do naprawy w postaci wmontowania do niego nowej części zamiennej, to koszty najmu przez poszkodowanego tzw. samochodu zastępczego obejmować mogą tylko okres konieczny i niezbędny do naprawy pojazdu (art. 361 §1 k.c.). Stanowisko to dotyczy zatem szkody częściowej. Sąd Najwyższy w wyroku z 8 września 2004 r. (sygn. akt IV CK 672/03, Legalis 277761) w odniesieniu do szkody całkowitej wskazał natomiast, że czas koniecznego najmu obejmuje okres od dnia zniszczenia pojazdu do dnia, w którym poszkodowany może nabyć podobny pojazd, nie dłuższy niż do dnia zapłaty odszkodowania. W niniejszej sprawie mamy do czynienia ze szkodą całkowitą, jest to okoliczność bezsporna. Okres trwania najmu pojazdu zastępczego również nie był kwestią sporną w niniejszej sprawie.

Celem rozstrzygnięcia kwestii spornej co do wysokości dobowej stawki najmu – na zlecenie Sądu i zgodnie z wnioskiem powódki – przeprowadzony został dowód z opinii biegłego z zakresu techniki samochodowej. Opinia biegłego sądowego nie była kwestionowana przez strony. W ocenie Sądu opinia pisemna biegłego sądowego jest w pełni wiarygodna. Została ona opracowana zgodnie z treścią postanowienia Sądu i w sposób rzetelny, przekonujący i wyczerpujący. Rozumowanie biegłego oraz sposób wyciągnięcia wniosków końcowych zostały prawidłowo uzasadnione. Biegły przedstawił i uargumentował dokonane przez siebie wyliczenia oraz przyjęty tok wnioskowania w sposób zrozumiały, co czyniło dowód ten w całości przydatnym do wydania rozstrzygnięcia.

Biegły w swojej opinii wskazał, że stawki za dobę wynajmu pojazdu odpowiadającego pojazdowi uszkodzonemu i wynajętemu w opcji bez limitu kilometrów, przy uwzględnieniu pełnego zakresu ubezpieczenia OC/AC/NW oraz wykupionym udziałem własnym w szkodach wynosiła w 2020 roku 212,25 zł brutto (172,56 zł netto). Stawka powódki jest niższa od stawki wskazanej przez biegłego, ma zatem rynkowy charakter.

Mając powyższe okoliczności na względzie Sąd uznał, że tytułem najmu pojazdu zastępczego powódce należy się zwrot kwoty łącznie 12.730,50 złotych (69 dni x 150 złotych/dzień + VAT). Powódka po rozszerzeniu żądania pozwu wnosiła o kwotę odpowiadającą faktycznie poniesionym kosztom ( 12.730,50 zł), po ich pomniejszeniu o kwoty już otrzymane (4.704,75 zł, 2.859,75 zł) i taka kwota żądania (5.166 zł) jest w całości uzasadniona.

O odsetkach Sąd orzekł na podstawie art. 481 § 1 i 2 k.c. za początkową datę naliczania odsetek Sąd przyjął 25 lutego 2021 r., zgodnie z żądaniem pozwu. Zgodnie z treścią przepisu art. 14 ust. 1 ustawy z dnia 22 maja 2003 roku o ubezpieczeniach obowiązkowych, (...) i (...) zakład ubezpieczeń wypłaca odszkodowanie w terminie 30 dni licząc od dnia złożenia przez poszkodowanego lub uprawnionego zawiadomienia o szkodzie. Zgłoszenie szkody w zakresie najmu pojazdu zastępczego nastąpiło w dniu wydania przez pozwanego pierwszej decyzji w tym zakresie, tj. 25 stycznia 2021 roku, w związku z czym 30 dniowy termin ukończenia postępowania likwidacyjnego upłynął w dniu 24 lutego 2021 roku. Zatem od dnia następnego powódka uprawniona była do naliczania i żądania zapłaty odsetek ustawowych od należnego jej odszkodowania.

O kosztach procesu Sąd orzekł w oparciu o zasadę odpowiedzialności za wynik procesu, na podstawie art. 98 § 1 k.p.c. Przepis art. 98 §1 k.p.c. stanowi, że strona przegrywająca sprawę obowiązana jest zwrócić przeciwnikowi na jego żądanie koszty niezbędne do celowego dochodzenia praw i celowej obrony. Na koszty te, zgodnie z treścią art. 98 § 1 k.p.c. w zw. z art. 98 § 3 k.p.c. i 99 k.p.c., składa się wynagrodzenie pełnomocnika, jednak nie wyższe niż stawki opłat określone w odrębnych przepisach i wydatki jednego radcy prawnego, koszty sądowe oraz koszty nakazanego przez sąd osobistego stawiennictwa strony. Mając na względzie, że pozwany przegrał proces w całości, obowiązany jest zwrócić powódce koszty związane z niniejszym postępowaniem, na które składają się: kwota 900 zł z tytułu wynagrodzenia pełnomocnika powoda- adwokata, obliczona na podstawie § 2 pkt 3 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz.U.2015.1800 ze zm.), 200 zł opłaty od pozwu i 200 zł opłaty od rozszerzonego żądania - art. 13 ust. 1 pkt 3 i 4 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (Dz. U. z 2005 r., Nr 167, poz. 1398 ze zm.), 17 złotych z tytułu opłaty skarbowej od pełnomocnictwa - art. 1 ust. 1 pkt 2 oraz część IV załącznika ustawy z dnia 16 listopada 2006 r. o opłacie skarbowej (Dz. U. 2006 Nr 225 poz. 1635 z późn. zm.) oraz 300 zł tytułem wynagrodzenia biegłego - art. 2 ust. 1 i art. 5 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (Dz. U. z 2005 r., Nr 167, poz. 1398 ze zm.) w zw. z art. 98 §2 k.p.c. Stąd też w punkcie 2 wyroku Sąd zasądził od pozwanego na rzecz powódki kwotę 1.617 zł tytułem zwrotu kosztów procesu.

Rozstrzygniecie zawarte w punkcie 3 wyroku sąd oparł o treść art. 113 ust. 1 ustawy z dnia 28 lipca 2005r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (Dz. U. z 2014 r., poz. 1025 z późń. zm.), który stanowi, iż kosztami sądowymi, których strona nie miała obowiązku uiścić lub których nie miał obowiązku uiścić kurator albo prokurator, sąd w orzeczeniu kończącym sprawę w instancji obciąży przeciwnika, jeżeli istnieją do tego podstawy, przy odpowiednim zastosowaniu zasad obowiązujących przy zwrocie kosztów procesu. Koszt sporządzonej w niniejszej sprawie opinii biegłego sądowego zamykał się kwotą 944,94 zł. Powód uiścił zaliczkę w kwocie 300 zł, zatem nieuiszczone koszty sądowe wyniosły 644,94 zł, których pobranie Sąd nakazał od pozwanego jako strony w całości przegrywającej spór.

W świetle powyższych okoliczności orzeczono jak w sentencji wyroku.

Sędzia Agnieszka Kuryłas