Postanowienie SN z 12 maja 2011, sygn. IV CNP 126/10
Data orzeczenia
12 maja 2011
Sąd
Sąd Najwyższy
Wydział
Izba Cywilna, Wydział IV
Przewodniczący
SSN Bogumiła Ustjanicz
Tagi
Podstawa prawna
POSTANOWIENIE
Dnia 12 maja 2011 r.
Sąd Najwyższy w składzie :
SSN Bogumiła Ustjanicz
w sprawie ze skargi uczestnika postępowania
o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego postanowienia
Sądu Rejonowego
z dnia 31 marca 2010 r.,
w sprawie z wniosku D. J.
przy uczestnictwie G. J.
o podział majątku wspólnego,
na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej
w dniu 12 maja 2011 r.,
odrzuca skargę i nie obciąża G. J. kosztami postępowania
związanymi wniesieniem skargi.
2
Uzasadnienie
Uczestnik postępowania G. J. wniósł skargę o stwierdzenie niezgodności z
prawem prawomocnego postanowienia Sądu Rejonowego z dnia 31 marca 2010 r.,
oddalającego wniosek D. J. o podział majątku wspólnego po ustaniu wspólności
majątkowej pomiędzy małżonkami. Wskazał w niej, że wymienione orzeczenie
wyrządziło mu szkodę w postaci strat finansowych, jakie poniósł przez
nieotrzymanie spłat z tytułu podziału majątku wspólnego lub przydziału mieszkania,
tym samym został pozbawiony „dachu nad głową", ponieważ wspólne
zamieszkiwanie z wnioskodawczynią okazało się bardzo uciążliwe i narażało go na
ciągłe stresy.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Przewidziane w art. 4245
§ 1 k.p.c. wymagania, jakim powinna odpowiadać
skarga o stwierdzenie niezgodności prawomocnego orzeczenia z prawem, mają
szczególny charakter i traktowane są jako warunki konstrukcyjne. Oznacza to, że
pismo stanowiące skargę musi zawierać kumulatywnie wszystkie te, niezależne od
siebie elementy, ponieważ każdy z nich spełnia inne funkcje i cele. Do tych
wymagań zaliczone zostało, objęte art. 4245
§ 1 pkt 4 k.p.c., uprawdopodobnienie
wyrządzenia szkody, spowodowanej przez wydanie orzeczenia, którego skarga
dotyczy. Fakt wyrządzenia szkody jest wstępnym warunkiem postępowania
wywołanego skargą, jego przyczyną, a zatem należy wyjaśnić go, poprzez
uprawdopodobnienie, na samym początku. Prowadzenie postępowania mimo
niezaistnienia szkody jest pozbawione racji, bo nie zmierzałoby do celu, którym jest
uzyskanie odszkodowania od Skarbu Państwa. Wiąże się to z merytorycznym
aspektem skargi, nawiązującym do, objętych art. 4171
§ 2 k.c., przesłanek
odszkodowawczej odpowiedzialności Skarbu Państwa, który jest przyczyną
unormowania procesowego. Uprawdopodobnienie wyrządzenia szkody polega na
przedstawieniu, w ramach wyodrębnionego wywodu, że szkoda została
wyrządzona w określonym czasie i wysokości (rodzaju i rozmiarze) oraz związku
przyczynowego z wydaniem orzeczenia uważanego za niezgodne z prawem.
W tym celu skarżący powinien przedstawić fakty, dowody i inne środki, które nie
3
muszą dochowywać wymagań przewidzianych przepisami regulującymi
postępowanie dowodowe, co pozwoli, przy uwzględnieniu zasad logiki
i doświadczenia życiowego, na stwierdzenie istnienia szkody będącej następstwem
skarżonego orzeczenia (por. postanowienia Sądu Najwyższego z 31 stycznia 2006
r., IV CNP 38/05, OSNC 2006/7-8, poz. 14; z dnia 7 kwietnia 2010 r., II BP 15/09,
niepubl.; z dnia 17 sierpnia 2010 r., I CNP 35/10, niepubl.). Skarga, która nie czyni
zadość tym wymogom dotknięta jest istotnym oraz nienaprawialnym brakiem
i podlega odrzuceniu a limine, stosownie do art. 4248
§ 1 k.p.c.
Skarga G. J. nie odpowiada omówionym wymogom, ponieważ poprzestał on
na oświadczeniu o poniesieniu szkody, nie przedstawił natomiast pozostałych,
koniecznych elementów uprawdopodobnienia.
Na podstawie art. 102 w związku z art. 391 § 1, art. 39821
i art. 42412
k.p.c.
za usprawiedliwione uznał Sąd Najwyższy nieobciążenie skarżącego kosztami
procesu związanymi z wniesieniem skargi, mając na względzie jego trudną sytuację
majątkową i życiową oraz istotne znaczenie dla niego przedmiotu skargi.