Wyrok z 5 lipca 2017, sygn. IX W 1496/17

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 05 lipca 2017 r.

Sąd Rejonowy w Olsztynie Wydział IX Karny

w składzie:

Przewodniczący - SSR Wojciech Kottik

Protokolant – Radosław Biedrzycki

w obecności oskarżyciela publ. M. R.

po rozpoznaniu w dniu 07 czerwca i 05 lipca 2017r., sprawy

D. D.

córki B. i E. z domu B.

ur. (...) we W.

obwinionej o to, że:

w dniu 14 kwietnia 2017 r., o godz. 10 ²⁰ w O. na ul. (...) kierując samochodem m-ki C. (...) o nr rej. (...) korzystała podczas jazdy z telefonu wymagającego trzymania słuchawki lub mikrofonu w ręku, a ponadto nie posiadała wymaganych przepisami dokumentów tj. polisy OC pojazdu

- tj. za wykroczenie z art. 97 kw i art. 95 kw w zw. z art. 45 ust. 2 pkt. 1 oraz art. 38 ustawy Prawo o ruchu drogowym,

ORZEKA

I.  obwinioną D. D. uznaje za winną popełnienia zarzucanego jej czynu z art. 97 kw i art. 95 kw w zw. z art. 45 ust. 2 pkt. 1 oraz art. 38 ustawy Prawo o ruchu drogowym i za to z mocy art. 97 kw w zw. z art. 9 § 1 kw skazuje ją na karę grzywny w wymiarze 250,- (dwieście pięćdziesiąt) złotych;

II.  na podstawie art. 624 § 1 kpk w zw. z art. 119 kpw zwalnia obwinioną od kosztów postępowania i opłaty.

Sygn. akt IX W 1496/17

UZASADNIENIE

Sąd ustalił, następujący stan faktyczny:

W dniu 14 kwietnia 2017 r., ok. godz. 10 ²⁰ funkcjonariusze Komendy Miejskiej Policji w O. – P. S. (1) oraz M. K. (1) pełnili służbę w patrolu zmotoryzowanym, oznakowanym radiowozem policyjnym na terenie O., na odcinku ul. (...), pomiędzy skrzyżowaniami tej ulicy z ul. (...) W tym czasie spostrzegli jadący przed nimi w tym samym kierunku, sąsiednim pasem ruchu, z ich prawej strony samochód marki C. (...) o nr rej. (...), którego kierująca podczas jazdy korzystała z telefonu komórkowego. Początkowo radiowóz jechał za pojazdem C., następnie kierujący nim funkcjonariusz zrównał się z pojazdem na prawym pasie i kiedy Policjanci upewnili się, że kierująca nadal korzysta z telefonu, trzymając go w lewym ręku włączyli sygnały dźwiękowe i świetlne i zatrzymali ten pojazd do kontroli. Kierująca zorientowała się jeszcze zanim włączone zostały sygnały, że jest obserwowana i spiesznie odłożyła telefon. Kierowcą zatrzymanego pojazdu okazała się obwiniona D. D.. Podczas kontroli okazało się także, że nie posiada przy sobie potwierdzenia zawarcia umowy obowiązkowego ubezpieczenia OC. Początkowo obwiniona przyznała się do popełnienia zarzucanych jej czynów i wyraziła gotowość przyjęcia mandatów karnych. Jednak kiedy blankiety mandatów zostały przez funkcjonariusza wypełnione zmieniła zdanie i odmówiła ich podpisu.

(dowody - notatka urzędowa - k. 3; wydruk z bazy (...) k. 4, zestawienie połączeń – k. 17; zeznania świadków – P. S. - k. 14v, M. K. - k. 14v-15; częściowo wyjaśnienia obwinionego – k. 14-14v;).

Obwiniona w wyjaśnieniach złożonych na rozprawie przyznała się do popełnienia czynu z art. 95 kw, a nie przyznała się do popełnienia czynu z art. 97 kw. Wyjaśniła, że nie prowadziła żadnej rozmowy telefonicznej stwierdzając, że telefon był gdzieś w samochodzie. Prosiła policjanta aby sprawdził na bilingu, że nie wykonywała żadnych połączeń telefonicznych. Myślała, ze policjanci zarzucili jej przejazd przez skrzyżowanie przy wyświetlanym na sygnalizatorze żółtym sygnale świetlnym.

(wyjaśnienia – k. 14 – 14v)

Sąd zważył, co następuje:

Wyjaśnienia obwinionej zasługują na wiarę jedynie w zakresie zarzutu dotyczącego przekroczenia przepisu z art. 95 kw, natomiast w zakresie dotyczącym drugiego zarzutu niniejszej sprawy nie zasługują na wiarę. Sąd, po przeanalizowaniu całokształtu materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie uznał, że pozwala on, mimo zapewnień obwinionej, na przyjęcie jej sprawstwa również w zakresie dotyczącym zarzutu z przepisu art. 97 kw.

Przede wszystkim Sąd dysponował jednoznacznymi zeznaniami dwóch naocznych świadków – funkcjonariuszy Policji, którzy w sposób jasny i logiczny oraz szczegółowy opisali zachowanie obwinionej – korzystanie przez nią z telefonu komórkowego podczas jazdy, kierowania samochodem ulicą (...) w O.. Świadkowie zgodnie wykluczyli możliwość swojej pomyłki podkreślając, że jechali pewien czas najpierw bezpośrednio za pojazdem obwinionej sąsiednim pasem, a następnie obok niej i mieli doskonałą widoczność i możliwość dokładnego obserwowania jej zachowania. Przyznali również z całą mocą, że wykluczają możliwość swojej pomyłki i po to by jej nie popełnić specjalnie przez pewien czas jechali obok pojazdu obwinionej mając możliwość obserwacji jej zachowania nie tylko z tyłu ale i z boku. Wprawdzie kierujący radiowozem M. K. miał nieco ograniczoną widoczność w prawą stronę ale został poinformowany przez siedzącego obok kolegę o tym co ten dokładnie widzi.

Co więcej obaj świadkowie zgodnie stwierdzili, że obwiniona bezpośrednio po zatrzymaniu nie kwestionowała swojego zawinienia w zakresie również tego czynu, a swoja ostateczną odmowę uzasadniała jedynie tym, iż w jej przekonaniu swoim czynem nie stworzyła zagrożenia bezpieczeństwa w ruchu drogowym.

^‘. Konieczne jest również podkreślenie, że świadkowie – funkcjonariusze Policji są osobami obcymi dla obwinionej i nie mieli żadnego interesu w tym, by celowo składać zeznania o treści obciążającej obwinioną. Ponadto jako funkcjonariusze Policji z pewnością mają świadomość odpowiedzialności zarówno karnej, jak i służbowej grożącej im za złożenie nieprawdziwych zeznań. Nie mieli wcześniej nigdy styczności z obwinioną i trudno ich, zatem posądzać o jakąś swoiście rozumianą chęć zemsty. Warto podkreślić, że relacje obu wskazanych wyżej świadków wzmacnia i uszczegóławia treść notatki sporządzonej po zdarzeniu przez jednego z nich. Zawiera ona szczegóły zdarzenia, które z uwagi na upływ czasu i wielość podobnych interwencji mogły zatrzeć się w pamięci interweniujących.

W przekonaniu Sądu jako mało przydatny dla ustaleń poczynionych w sprawie okazał się dowód w postaci zestawienia połączeń przedłożony przez obwinioną. Zawiera on bowiem jedynie wykaz połączeń wykonanych przez obwinioną, nie zawiera połączeń przez nią odebranych ani innych operacji jakie można wykonać przy użyciu tego telefonu.

Należy z całą mocą podkreślić, że przepis art. 45 ust. 2 pkt 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym zabrania kierującemu nie tylko rozmowy z telefonu wymagającego trzymania słuchawki lub mikrofonu w ręku podczas jazdy, ale korzystania z telefonu, a jest to pojęcie znacznie szersze, obejmujące wszelkie manipulacje z telefonem, a więc również odczytywanie wiadomości, odsłuchiwanie tzw. poczty głosowej, wybieranie numerów, przeglądanie zawartości pamięci telefonu, a nawet drapanie się nim po głowie itp. Może się, zatem zdarzyć, że obwiniona w trakcie jazdy faktycznie korzystała z takiego telefonu a nie będzie to odzwierciedlone w tzw. bilingach operatora.

W tych okolicznościach wyjaśnienia obwinionej nie zasługują na wiarę a jej wina została wykazana na rozprawie przeprowadzonymi dowodami.

Obwiniona umyślnie popełniła wykroczenie polegające na korzystaniu z telefonu komórkowego podczas kierowania pojazdem, a więc wypełniła normy przepisów art. 97 kw w zw. z art. 45 ust. 2 pkt 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym . Ponadto nie posiadała przy sobie i nie okazała na żądanie interweniujących funkcjonariuszy dowodu potwierdzającego zawarcie umowy obowiązkowego ubezpieczenia OC pojazdu naruszając w ten sposób dyspozycję przepisu art. 95 kw.

Sąd wziął pod uwagę jako okoliczności obciążające znaczny stopień szkodliwości społecznej czynu wyrażający się w nagminności, wręcz pladze, tego typu zachowań kierujących a także jej niegrzeczne zachowanie wobec interweniujących

Sąd jako jedyną okoliczność łagodzącą uznał dotychczasową niekaralność obwinionej za wykroczenia i przestępstwa w ruchu drogowym.

Wymierzona obwinionej kara grzywny jest współmierna do wagi popełnionego wykroczenia, ma wdrożyć ją do przestrzegania porządku prawnego i powstrzymać od popełniania w przyszłości podobnych czynów.

W ocenie Sądu osiągane przez obwinioną dochody oraz jej sytuacja rodzinna nie pozwalają jej na uiszczenie kosztów postępowania i opłaty, dlatego Sąd zwolnił ją z tego obowiązku.