Wyrok z 18 marca 2024, sygn. VI P 5/23

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 18 marca 2024 r.

Sąd Rejonowy dla Warszawy Pragi-Północ w W. VI Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych

w składzie:

Przewodniczący:	Sędzia Iwona Dzięgielewska
Protokolant:	Oliwia Dyoniziak

po rozpoznaniu w dniu 21 lutego 2024 r. w Warszawie

na rozprawie

sprawy z powództwa A. W.

przeciwko

pozwanemu Instytut (...) w W.

o ekwiwalent za urlop wypoczynkowy, gratyfikację z tytułu nabycia tytułu naukowego

I.Zasądza od pozwanego Instytutu (...) w W. na rzecz powoda A. W. następujące kwoty:

- tytułem ekwiwalentu za urlop wypoczynkowy za rok 2017 r.

1) 13.464,00 zł( trzynaście tysięcy czterysta sześćdziesiąt cztery złote);

- tytułem ekwiwalentu za urlop wypoczynkowy za rok 2018 r.

2) 13.498,56 zł( trzynaście tysięcy czterysta dziewięćdziesiąt osiem złotych pięćdziesiąt sześć groszy) ;

- tytułem ekwiwalentu za urlop wypoczynkowy za rok 2019 r.

3) 13.527,36 zł( trzynaście tysięcy pięćset dwadzieścia siedem złotych trzydzieści sześć groszy)

wszystkie wyżej wymienione kwoty wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia 07 lutego 2023 roku do dnia zapłaty

II.W pozostałym zakresie powództwo oddala;

III. Zasądza od pozwanego na rzecz powoda kwotę 2742,24 zł( dwa tysiące siedemset czterdzieści dwa złote 24/100) tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego

IV. wyrokowi w punkcie pierwszym nadaje rygor natychmiastowe wykonalności do wysokości kwoty 7 860 zł( siedem tysięcy osiemset sześćdziesiąt złotych.

VI P 5/23

UZASADNIENIE

W dniu 29 grudnia 2022 r. (data nadania) A. W. wystąpił z powództwem przeciwko Instytutowi (...) w W. o zasądzenie od pozwanego kwoty 40 489,92 zł tytułem ekwiwalentu za urlop wypoczynkowy za lata 2017, 2018, 2019 wraz odsetkami ustawowymi za zwłokę od daty wymagalności roszczenia tj. od daty 29 lutego 2020 r. tj. daty rozwiązania umowy o pracę do dnia zapłaty. Zaznaczył, że nie zrzeka się jednocześnie pozostałych roszczeń należnych powodowi z tytułu świadczeń w związku ustaleniem przez Sąd istnienia stosunku pracy oraz o zasądzenie od pozwanego na rzecz powoda kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Powód załączył wyliczenie ekwiwalentu (pozew k. 1-7).

W dniu tym samym dniu tj. 29 grudnia 2022 r. (data nadania) powód A. W. wystąpił z powództwem przeciwko Instytutowi (...) w W. o zasądzenie od pozwanego kwoty 17 500 zł tytułem gratyfikacji finansowej za uzyskanie stopnia naukowego doktora habilitowanego w 2013 r. Wraz z odsetkami ustawowymi za zwłokę od daty wymagalności roszczenia tj od dnia 10 listopada 2013 r do dnia zapłaty. Jako podstaw dochodzonego roszczenia podał załącznik nr 8 do (...) (pozew k. 1-8 akt sprawy VIP 7/23).

Postanowieniem z dnia 17 stycznia 2023 r. Sąd połączył sprawy do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia i prowadził dalej pod sygnatura VI P 5/23.

W odpowiedzi na pozwany Instytut (...) w W. wniósł o oddalenie obu powództw i zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych wraz z uiszczoną opłatą skarbową po 17 zł. W uzasadnieniu pozwany wskazał, że kwestionuje zasadność wytoczonego powództwa o ekwiwalent za urlop wypoczynkowy oraz o zapłatę gratyfikacji finansowej za uzyskanie stopnia naukowego doktora habilitowanego w 2013 r. Roszczenia te w ogóle nie powstały. Podniósł, że powód błędnie utożsamia konsekwencje rozstrzygniętego już powództwa o ustalenie z dochodzonymi roszczeniami, a nadto roszczenie o zapłatę gratyfikacji jest sprzeczne z załącznikiem nr 8 do (...). Zgłosił zarzut przedawnienia roszczenia Podniósł, że biegu terminów nie przerwało wytoczone powództwo o ustalenie ani zawezwanie do próby ugodowej z dnia 30 grudnia 2019 r. Dodatkowo pozwany podniósł zarzut nadużycia prawa z art 8 kp. W zakresie powództwa o ekwiwalent za urlop wypoczynkowy podał, że prawo do urlopu powstało tylko w odniesieniu do pierwszych trzech miesięcy 2014 r. Przysługujące powodowi prawo do urlopu w naturze w okresie tych trzech miesięcy uległo natomiast przedawnieniu (odpowiedź na pozew k. 99-101; odpowiedź na pozew k. 118 -131).

W toku dalszego postępowania strony podtrzymały swoje stanowiska w niezmienionym kształcie.

S ąd ustalił następujący stan faktyczny:

Powód pozostawał jako pracownik w stosunku pracy z pozwanym jako pracodawcą w okresie od 7 marca 1988 roku do 29 lutego 2020 roku na podstawie umowy o pracę, w pełnym wymiarze czasu pracy, na stanowiskach:(...) (...), (...) i zajmował też w tym czasie(...), a od dnia 30 września 2010 r. do 30 września 2013 r. jako Dyrektor pozwanego (świadectwo pracy k. 160). Powód miał nienormowany czas pracy. Jako pracownikowi naukowemu przysługiwało mu 36 dni urlopu wypoczynkowego w danym roku. Powód piastując stanowisko Dyrektora nigdy nie składał formalnych wniosków urlopowych. Nie było takiego zwyczaju. Zmiana w tym zakresie nastąpiła dopiero kilka lat temu. Dyrektor Instytutu od czasu zmiany występuje z wnioskiem o urlop do Ministra infrastruktury (zeznania M. Ś. działającego w charakterze strony pozwanej k. 388 - 389 e - protokół (...):28:19 - 00:45:43 i k. 392 - 394 e - protokół (...) (...)

Powód od dnia 1 stycznia 2014 roku nie świadczył już pracy na rzecz pozwanego, aż do czasu powrotu do pracy na skutek zgłoszenia gotowości do pracy w dniu 18 grudnia 2019 roku, nie będąc przy tym pracownikiem korzystającym z usprawiedliwionej nieobecności w pracy. Powód manifestował swoją gotowość do pracy pozwanemu w pismach z dnia 10 marca 2014 roku oraz 17 marca 2014 roku. W konsekwencji pozwany uznał prawo powoda do wynagrodzenia za czas niewykonywania pracy za okres od stycznia do marca 2014 roku. Zaproponowano mu także przystąpienie ponownie do konkursu, ale odmówił pozostaje w przekonaniu, że jest nadal w zatrudnieniu. W 2015 roku powód już nie zgłaszał swojej gotowości do pracy u pozwanego. Powód nie przejawiał już dalej żadnych okresowych prób kontaktu z pracodawcą w przedmiocie dopuszczenia go do pracy, brak było jakiejkolwiek inicjatywy powoda bowiem toczyły się już wówczas sprawy sądowe między nim, a pracodawcą (zeznania powoda k. 384 - 385 i k. 388 - 389 e - protokół (...) (...)

Wobec braku możliwości świadczenia pracy u pozwanego, mając na utrzymaniu rodzinę i z konieczności utrzymania tytułu naukowego, powód podjął inną pracę. Począwszy od dnia 1 kwietnia 2014 roku powód pozostawał w stosunku pracy z Instytutem (...) w W. (dalej (...)), zatrudniony najpierw jako Główny Specjalista a następnie Główny Specjalista (...) (...)każdorazowo w pełnym wymiarze czasu pracy tj. 40 godzin tygodniowo w pięciodniowym tygodniu pracy – kolejno na podstawie umów o pracę. Powoda z Instytutem (...) w W. łączyła również umowa o zakazie konkurencji z dnia 2 stycznia 2014 roku. Składał też w tym okresie oświadczenia, że Instytut (...) jest jego podstawowym miejscem pracy. Po zakończeniu zatrudnienia w (...) powód pracował jako wykładowca w szkole prywatnej, a od 15 stycznia 2018 roku – w Transportowym Dozorze Technicznym, zaś począwszy od 5 października 2018 roku wykonywał pracę jako wykładowca na innej uczelni wyższej (kserokopia umowy o pracę k. 135-139; aneksy k. 140-144; umowa o zakazie konkurencji k.53; zeznania powoda k. 384 - 385 i k. 388 - 389 e - protokół (...) (...)

Istnienie stosunku pracy między stronami w okresie od 1 stycznia 2014 roku do 15 kwietnia 2019 roku zostało prawomocnie ustalone wyrokami Sądu Rejonowego dla Warszawy Pragi-Północ w W. VI Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych oraz Sądu Okręgowego Warszawa-Praga w Warszawie VII Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych z dnia 11 grudnia 2019 roku sygnatura akt VII Pa 73/19, sygnatura akt VII Pz 41/19. Sąd ustalił, że istniał między stronami stosunek pracy w okresie od 11 marca 2014 r. do 15 kwietnia 2019 r. na stanowisku adiunkta w pełnym wymiarze czasu pracy za wynagrodzeniem: 7 642 zł w 2014 r., 7 547 zł w 2015 r., 7 677 zł za 2016, 7 791 zł za 2017 r., 7 844 zł za 2018 r., 7 860 za 2019 r. (za okres od 1 stycznia do 15 kwietnia 2019 r). Sąd Najwyższy oddalił skargę kasacyjną strony pozwanej od wymienionego wyroku Sądu Okręgowego Warszawa-Praga w Warszawie (wyrok Sądu Rejonowego k. 19; wyrok Sądu Okręgowego z uzasadnieniem k.20 - 54; wyrok k.67). Średnie miesięczne wynagrodzenie powoda wynosiło 7 495 zł (zaświadczenie o wynagrodzenie k. 158)

Pismem z dnia 18 grudnia 2019 roku powód zgłosił pozwanemu swoją gotowość do pracy w związku z korzystnym dla niego rozstrzygnięciem sporu o ustalenie istnienia stosunku pracy. W konsekwencji zgłoszenia gotowości do pracy z dnia 18 grudnia 2019 roku powód został do niej dopuszczony. Świadczył on następnie pracę aż do rozwiązania umowy o pracę w drodze porozumienia stron w dniu 29 lutego 2020 roku, w związku ze swoim przejściem na emeryturę (pismo k. 156; porozumienie k. 79). Powód w latach 2017 - 2019 nie występował z wioskami o urlop wypoczynkowy. Pierwszy taki wniosek złożył po powrocie do pracy w 2019 - 2019 r., na co otrzymał zgodę (zeznania M. Ś. działającego w charakterze strony pozwanej k. 388 - 389 e - protokół (...) (...) i k. 392 - 394 e - protokół (...) (...)

W dniu 17 stycznia 2020 r. zostało do pozwanego skierowane pismo o niezwłoczne uregulowanie wszystkich należności pieniężnych za okres od 1 stycznia 2014 r. do 15 kwietnia 2019 r. w tym rekompensaty za uzyskanie stopnia naukowego doktora habilitowanego w 2013 r. Nadto skierował prośbę o wyliczenie należnego ekwiwalentu za urlop wypoczynkowy oraz wypłaty rekompensaty finansowej za niewykorzystany zaległy urlop naliczony zgodnie z zasadami ustalonymi dla pracowników naukowych na stanowisku adiunkta (pismo k.71-72).

Na wezwanie pozwany odpowiedział w piśmie z dnia 7 lutego 2020 r., w którym wskazał, że jedynymi zobowiązaniami pozwanego względem powoda za okres od 1 stycznia 2014 r. do 15 kwietnia 2019 r. wynikającymi ze stosunku pracy są roszczenia o wynagrodzenie za pracę za czas od stycznia 2014 r. do 31 marca 2014 r. tj. za okres, w którym pozostawał w gotowości do pracy. Nadto podał, że kwoty te uległy umorzeniu na skutek złożonego powodowi w dniu 13 stycznia 2020 r. oświadczenia o potrąceniu wzajemnych wierzytelności (pismo k. 74 - 75; oświadczenie o potrąceniu k.77-78).

Powód zawezwał pozwanego do próby ugodowej. Z wnioskiem wystąpił do Sądu w dniu 30 grudnia 2019 r. o zapłatę i uznanie wszystkich należnych mu świadczeń za okres od 1 stycznia 2014 r. do 15 kwietnia 2019 r. wraz z ustawowo należnymi odsetkami w tym w szczególności w zakresie zadań będących przedmiotem rozpoznania w niniejszej sprawie tj. w pkt 8 i 9 w zakresie nagród jubileuszowych z 40 i 45 lat pracy oraz w pkt 7 co do uznania jako wymagalnego i należnego urlopu wypoczynkowego za każdy rok w wymiarze po 36 dni rocznie należnego pracownikom naukowym zatrudnionym na stanowisku adiunkta, a w przypadku wygaśnięcia stosunku pracy wypłaty ekwiwalentu za niewykorzystany zaległy urlop (zawezwanie do próby ugodowej k. 57 - 64). W dniu 4 stycznia 2022 r. wystąpił z powództwem do Sądu Okręgowego Warszawa - Praga w Warszawie VII Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych o zapłatę kwoty 91 704 zł wraz z odsetkami z tytułu wynagrodzenia za pracę w okresie od 1 stycznia 2014 r. do 31 grudnia 2014 r. Sprawa toczy się pod sygnaturą akt VII P 1/22. Do 11 maja 2023 r. była zawieszona, obecnie zakończyła się nieprawomocnym wyrokiem oddalającym. Powód wniósł do Sądu Rejonowego 15 pism procesowych zatytułowanych „pozew o zapłatę”. Sprawy zostały zarejestrowane pod odrębnymi sygnaturami (pismo k. 106-107; wyrok k. 390). Do zamknięcia rozprawy w niniejszej sprawie pozwany nie zaspokoił dochodzonych pozwami roszczeń.

Powód jeszcze w trakcie zatrudnienia u pozwanego rozpoczął przewód habilitacyjny. Realizował go w ramach projektu habilitacyjnego. Był to projekt badawczy, własny. Powód pełnił funkcję kierownika projektu pt „M. technologiczne uwarunkowania recyklingu części samochodowych pracujących w węzłach ciernych - na przykładzie materiałów kompozytowych”. Projekt prowadził w latach 2009 - 2013. Instytut dysponował tym projektem, a także środkami przekazanymi na ten projekt. (...) (...) w R. otrzymał zwrot środków za przeprowadzenie przewodu od pozwanego (zeznania powoda k. 384 - 385 i k. 388 - 389 e - protokół (...) (...) W dniu 25 czerwca 2013 pozwany zawarł z (...) K. P. w R. umowę, na mocy której (...) zobowiązał się do przeprowadzenia postępowania habilitacyjnego powoda w dziedzinie nauk technicznych w dyscyplinie transport. Pozwany zobowiązał się do refundacji poniesionych przez (...) kosztów. Pierwsza rata wynosiła 15 000 zł. W dniu 9 sierpnia 2013r. (...) wystawił fakturę proforma ww. kwotę. Pozwany opłacił fakturę przelewem w dniu 20 sierpnia 2013 r. na kwotę 15 000 zł. Następnie opłacono kwotę 2 287,75 zł tytułem drugiej raty i 840,08 zł tytułem trzeciej raty, odpowiednio w dniach 18 listopada 2013 r. i 20 grudnia 2013 r. Łączna kwota dofinansowania przewodu habilitacyjnego wyniosła 18 127,83 zł. Powód otrzymywał w latach 2003 - 2004 miesięczne stypendium habilitacyjne i pobierał wynagrodzenie ramach realizowanego projektu habilitacyjnego na podstawie odebranych umów zlecenia (około 5 umów na kwotę około 90 000 zł) (zeznania M. Ś. działajacego w charakterze strony pozwanej k. 388 - 389 e - protokół (...) (...) i k. 392 - 394 e - protokół (...) (...); umowa k. 105 - 108; faktura k. 108; faktura k. 109; faktura k. 110; nota księgowa k. 111; potwierdzenie przelewu k. 112-114; dyplom k. 117; zeznania powoda k. 384 - 385 i k. 388 - 389 e - protokół (...) (...) zeznania M. Ś. działajacego w charakterze strony pozwanej k. 388 - 389 e - protokół (...) (...) i k. 392 - 394 e - protokół (...) (...)

U pozwanego obowiązywał (...) ( (...)). Stanowił on podstawę przyznania pracownikom gratyfikacji finansowej za osiągnięcia, w tym np za uzyskanie tytułów i stopni naukowych zawiera załącznik nr 8 do (...). W punkcie 3 tabeli stanowiącym główną część tego załącznika wyszczególniona została gratyfikacja za uzyskanie stopnia naukowego doktora habilitowanego w kwocie 17 500 zł. Załącznik zawiera również wyłączenia zgodnie ,z którymi gratyfikacja nie przysługuje. Obejmują one dwie sytuacje: kiedy dotyczy to pracownika dla którego pozwany nie jest pierwszym/podstawowym miejscem pracy oraz gdy brak było dofinansowania przez pozwanego, co oznaczał w praktyce że pracownik sam z własnych środków pokrył koszty podniesienia kwalifikacji zawodowych.

Powód uzyskał stopień naukowy doktora habilitowanego w dniu 11 października 2013 r i przedłożył pozwanemu zaświadczenie o uzyskaniu ww. stopnia naukowego. W tym czasie pozwany był dla powoda podstawowym miejscem pracy (okoliczność przyznana przez pozwanego). Pozwany w dniu 27 grudnia 2013 r. odmówił wypłaty rekompensaty podając, że przewód habilitacyjny nie został pokryty z środków własnych powoda, lecz przez pozwanego (zeznania M. Ś. działajacego w charakterze strony pozwanej k. 388 - 389 e - protokół (...) (...) i k. 392 - 394 e - protokół (...) (...)

Sąd ustalił powyższy stan faktyczny na podstawie materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, an podstawie kserokopii akt osobowych powoda oraz zeznań stron: powoda k. 384 - 385 i k. 388 - 389 e - protokół (...) (...) i M. Ś. działajacego w charakterze strony pozwanej k. 388 - 389 e - protokół (...) (...) i k. 392 - 394 e - protokół (...) (...)

Sąd zważył co następuje:

Powództwo jako częściowo uzasadnione zasługiwało na częściowe uwzględnienie.

W niniejszym postępowaniu powód domagał się zasądzenia gratyfikacji finansowej za uzyskanie stopnia naukowego doktora habilitowanego w 2013 r. w kwocie 17 500 zł wraz z odsetkami ustawowymi za zwłokę od daty wymagalności roszczenia tj od dnia 10 listopada 2013 r do dnia zapłaty oraz ekwiwalentu za urlop wypoczynkowy za lata 2017, 2018, 2019 w łącznej kwocie 40 489,92 zł wraz odsetkami ustawowymi za zwłokę od daty wymagalności roszczenia tj. od daty 29 lutego 2020 r. tj. daty rozwiązania umowy o pracę do dnia zapłaty.

Roszczenie o rekompensatę finansową za uzyskanie stopnia naukowego doktora habilitowanego powód oparł na zapisach (...) (...) obowiązującego u pozwanego. Załącznik nr 8 do (...) przewidywał i określał zasady przyznania pracownikom gratyfikacji finansowej za osiągnięcia, w tym np za uzyskanie tytułu doktora habilitowanego. Gratyfikacja za uzyskanie stopnia naukowego doktora habilitowanego określoną została na kwotę 17 500 zł. Pozwany stał na stanowisku, że powód nie spełnił warunków do przyznania gratyfikacji, bowiem koszty jego habilitacji pokrył Instytut. Załącznik nr 8 do (...) zawierał wyłączenia, kiedy pracownikowi nie przysługuje gratyfikacja : w przypadku gdy pozwany nie był podstawowym miejscem zatrudnienia i gdy pozwany pokrył koszty doskonalenia zawodowego.

Powód niewątpliwie ukończył przewód habilitacyjny i w dniu 11 października 2013 r uzyskał stopień naukowy doktora habilitowanego. W tym czasie Instytut był jego podstawowym miejscem zatrudnienia. Spełniony został zatem pierwszy z warunków przyznania gratyfikacji. Natomiast jak wynika z materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie nie został spełniony warunek dotyczący dofinansowania udzielanego przez (...). Świadczenie przewidziane przez załącznik nr 8 do (...) rekompensować miało nakłady poniesione przez pracowników na doskonalenie. Powód nie ponosił sam kosztów przewodu doktorskiego. Koszty te pokrył pozwany. Mimo, że pozwany na ten cel otrzymał dofinansowanie na prowadzony przez powoda przez kilka lat projekt habilitacyjny, to jednak jako Instytut to on regulował z Uniwersytetem pokrycie kosztów przewodu habilitacyjnego, wypłacał wynagrodzenie powodowi. Całkowite koszty jakie pozwany poniósł, co wynika z załączonych do akt potwierdzeń wpłat, przewyższały dochodzona rekompensatę (łączna kwota dofinansowania 18 127,83 zł). Powód nie spełnił warunków przyznania gratyfikacji i wobec powyższego brak jest podstaw prawnych do przyznania świadczenia.

Pozwany podnosił zarzut przedawnienia roszczenia zarówno w zakresie roszczenia o gratyfikację finansową za uzyskanie stopnia doktora habilitowanego jak również w zakresie drugiego roszczenia tj. ekwiwalentu za urlop wypoczynkowy. Podniósł, że biegu terminów nie przerwało wytoczone powództwo o ustalenie ani zawezwanie do próby ugodowej z dnia 30 grudnia 2019 r. W zakresie powództwa o ekwiwalent za urlop wypoczynkowy dodatkowo podniósł, że prawo do urlopu powstało tylko w odniesieniu do pierwszych trzech miesięcy 2014 r. Przysługujące powodowi prawo do urlopu w naturze w okresie tych trzech miesięcy uległo natomiast przedawnieniu (odpowiedź na pozew k. 99-101; odpowiedź na pozew k. 118 -131).

Termin przedawnienia roszczeń ze stosunku pracy, w tym roszczeń majątkowych określa art. 291 § 1 kodeksu pracy, w myśl którego roszczenia ze stosunku pracy ulegają przedawnieniu z upływem 3 lat od dnia w którym roszczenie stało się wymagalne.

Zgodnie z art. 295 § 1 pkt 1 bieg przedawnienia przerywa się przez każdą czynność przed właściwym organem powołanym do rozstrzygania sporów lub egzekwowania roszczeń przedsięwziętą bezpośrednio w celu dochodzenia lub ustalenia albo zaspokojenia lub zabezpieczenia roszczenia. Po każdym przerwaniu przedawnienia biegnie ono na nowo. Jeżeli przerwa biegu przedawnienia nastąpiła wskutek jednej z przyczyn przewidzianych w § 1 pkt 1, przedawnienie nie biegnie na nowo, dopóki postępowanie wszczęte w celu dochodzenia lub ustalenia albo zaspokojenia lub zabezpieczenia roszczenia nie zostanie zakończone (§ 2).

Pozwany wskazywał, że wytoczenie powództwa o ustalenie nie przerywa biegu terminów przedawnienia roszczeń o świadczenie wynikające z ustalonego stosunku pracy, zaś orzeczenie ustalające stosunek pracy nie przesadza w żaden sposób o wynikających z tego ustalenia ewentualnych roszczeniach majątkowych, jedynie wytoczenie powództwa o określone świadczenia przerywa bieg przedawnienia takich roszczeń. W przypadku wytoczenia powództwa, przerwanie biegu przedawnienia obejmuje tylko roszczenie objęte zadaniem pozwu, a nie wszystkich roszczeń.

Zgodnie z Uchwałą Sądu Najwyższego składu 7 sędziów mającej moc zasady prawnej z dnia 20 lutego 1980 r. V PZP 6/79 bieg przedawnienia roszczenia pracownika o urlop wypoczynkowy rozpoczyna się ostatniego dnia roku kalendarzowego, w którym pracownik nabył prawo do urlopu (art 291 § 1 w zw. z art 161 k.p.) Dopiero z dniem rozwiązania umowy o pracę prawo do urlopu w naturze przekształca się w jego pieniężny ekwiwalent ten przysługuje za urlopy nieprzedawnione w chwili powstania do niego prawa. Prawo do urlopu wypoczynkowego w zakresie roszczenia o ekwiwalent za urlop wypoczynkowy za lata 2017, 2018 i 2019 r. nie uległo przedawnieniu wobec wystąpienia powoda z wnioskiem do Sądu o zawezwanie do próby ugodowej.

Wniosek o zawezwanie do próby ugodowej jest czynnością, która wszczyna postępowanie pojednawcze. Jest ona kwalifikowana jako czynność dokonana przed sądem bezpośrednio w celu dochodzenia roszczenia. W świetle przepisów obowiązujących na dzień wystąpienia z takim wnioskiem wszczęcie i przeprowadzenie postępowania pojednawczego przerywa bieg przedawnienia roszczenia, którym objęte było wezwanie, niezależnie od tego, czy doszło w wyniku tego postępowania do zawarcia ugody, czy też nie. Zawezwanie do próby ugodowej nastąpiło w dniu 30 grudnia 2019 r. i obejmowało roszczenia o wypłatę ekwiwalent za urlop wypoczynkowy, wypłatę gratyfikacji finansowej z tytułu uzyskania stopnia doktora habilitowanego i zmierzało do ich zaspokojenia.

Rozpoznając merytorycznie powództwo w zakresie roszczenia o ekwiwalent za urlop wypoczynkowy Sąd zważył co następuje.

Zgodnie z art. 152 § 1 k.p. pracownikowi przysługuje prawo do corocznego, nieprzerwanego, płatnego urlopu wypoczynkowego, zwanego dalej „urlopem". Zgodnie zaś z art 171 § 1 k.p. w przypadku niewykorzystania przysługującego urlopu w całości lub w części z powodu rozwiązania lub wygaśnięcia stosunku pracy pracownikowi przysługuje ekwiwalent pieniężny.

W niniejszy postępowaniu powód domagał się zasądzenia ekwiwalentu za niewykorzystany urlop wypoczynkowy za lata 2017, 2018, 2019. Swoje roszczenie obliczył w następujący sposób:

- 2017 r. wynagrodzenie 7 791 zł współczynnik 20,83 zł; 36 x 8 h 288 h - ekwiwalent 13 464 zł

-

2018 r. wynagrodzenie 7 844 zł współczynnik 20,92 zł; 36 x 8 h 288 h - ekwiwalent 13 498,56 zł

-

2019 r. wynagrodzenie 7 860 zł współczynnik 20,92 zł; 36 x 8 h 288 h - ekwiwalent 13 527,36 zł.

Wymiar urlopu jaki przysługiwał mu za rok to 36 dni, z uwagi na fakt, że zajmował stanowisko pracownika naukowego - adiunkta. Powód przedstawił własne wyliczenia urlopu. Pozwany kwestionował powództwo co do zasad, nie co do wysokości. Pozwany wskazywał, że powód nie może domagać się ekwiwalentu za urlop, którego nie wykorzystał, bo nie był w gotowości do pracy i nie pozostawał w dyspozycji pracodawcy, przez co należy rozumieć stan, w którym pracownik może niezwłocznie, na wezwanie pracodawcy podjęć pracę. Podobnie jednak, jak w przypadku roszczenia o nagrodę jubileuszową, okoliczność faktycznego świadczenia pracy pozostaje tu bez znaczenia. Na mocy wyroku Sądu ustalone zostało, że strony łączył stosunek pracy od 11 marca 2014 r. do 15 kwietnia 2019 r. Następnie po uprawomocnieniu wyroku stawił się do pracy, został do niej dopuszczony i świadczył ją do dania zakończenia stosunku pracy - 29 lutego 2020 r. W wyżej wskazanym okresie był więc pracownikiem pozwanego i przysługiwały mu wszystkie uprawnienia pracownicze, w tym prawo do urlopu wypoczynkowego, a po zakończeniu stosunku pracy prawo do ekwiwalentu za niewykorzystany urlop wypoczynkowy.

Mając na uwadze powyższe Sąd zasądził ekwiwalent w wysokości określonej przez powoda (wyliczenie niekwestionowane przez pozwanego) w kwotach: 13 464 zł tytułem ekwiwalentu za urlop wypoczynkowy za 2017 r., 13 498,56 zł tytułem ekwiwalentu z urlop wypoczynkowy za 2018r. oraz 13 527,36 zł tytułem ekwiwalentu za urlop wypoczynkowy za 2019 r., wszystkie kwoty z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia 7 lutego 2023 r. do dnia zapłaty

Sąd w działaniach powoda obejmujących żądanie zapłaty zgłoszonych w pozwie roszczeń pieniężnych nie dopatrzył się nadużycia prawa przez powoda z art 8 kp. Istnienie stosunku pracy zostało ustalone przez Sąd wyrokiem z dnia 11 grudnia 2019 r., który ustalił ze istniał miedzy strona stosunek pracy w okresie od 11 mając 2014 r. do 15 kwietnia 2019 r. na stanowisku adiunkta w pełnym etacie. Powód nie został dopuszczony do pracy kiedy zgłaszał taką gotowość, musiał wystąpić do Sądu. Do podjęcia innej pracy powód był zmuszony ze względów ekonomicznych i aby nie stracić dorobku naukowego i szans na uzyskanie kolejnych stopni naukowych. Spór przed Sądem ostatecznie trwał wiele lat, do pracy stawił się po uprawomocnieniu wyroku i pracował do nabycia prawa do emerytury.

O kosztach Sąd orzekł na zasadnie art 100 kpc (stosunkowe rozdzielenie kosztów) i zasądził od powoda na rzecz pozwanego kwotę 2742, 24 zł tytułem proporcjonalnego zwrot kosztów procesu.

Na podstawie art. 477 ² § 1 kodeksu postępowania cywilnego, który stanowi, że Sąd zasądzając należność pracownika w sprawach z zakresu prawa pracy z urzędu nada wyrokowi przy jego wydaniu rygor natychmiastowej wykonalności, w części nie przekraczającej pełnego jednomiesięcznego wynagrodzenia pracownika - 7 860 zł.

Mając na uwadze powyższe Sąd orzekł jak w sentencji.