Wyrok z 27 marca 2024, sygn. V GC 41/22

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

K., dnia 27 marca 2024 r.

Sąd Rejonowy w Kaliszu w V Wydziale Gospodarczym w składzie:

Przewodniczący: sędzia Magdalena Berczyńska – Bruś

Protokolant: M. G.

po rozpoznaniu w dniu 13 marca 2024 r. w K.

na rozprawie

sprawy z powództwa T. B.

przeciwko M. B.

o zapłatę

1.  zasądza od pozwanego M. B. na rzecz powoda T. B. kwotę 50.000,00 zł (pięćdziesiąt tysięcy złotych zero groszy ) z ustawowymi odsetkami za opóźnienie liczonymi od dnia 29 sierpnia 2018 r. do dnia zapłaty,

2.  zasądza od pozwanego M. B.na rzecz powodaT. B. z kwotę 2.500,00 zł (dwa tysiące pięćset złotych zero groszy ) tytułem zwrotu kosztów sądowych oraz kwotę 3.617,00 zł (trzy tysiące sześćset siedemnaście złotych zero groszy) tytułem zwrotu kosztów zastępstwa prawnego z odsetkami ustawowymi za opóźnienie za czas od dnia uprawomocnienia się wyroku do dnia zapłaty.

sędzia Magdalena Berczyńska-Bruś

Sygn. akt V GC 41/22

UZASADNIENIE

Powód T. B. prowadzący działalność gospodarczą pod nazwą (...) w K. pozwem z dnia 23 grudnia 2021r. wniósł do Sądu Rejonowego w K. Wydział Cywilny o zasądzenie od pozwanego M. B.prowadzącego działalność gospodarczą pod (...) w K.kwoty 50.000 zł z ustawowymi odsetkami od dnia 23 lipca 2017r. do dnia zapłaty oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania.

W uzasadnieniu pozwu wskazał, że strony łączyła (...) z dnia 6 kwietnia 2016r. Na mocy tej umowy (§ 4 ) pozwany zobowiązał się do nieprowadzenia działalności konkurencyjnej w okresie trwania umowy i w okresie dwóch lat od zakończenia współpracy. Jako sankcję za naruszenie ww. zakazu ustanowiony został obowiązek uiszczenia przez pozwanego na rzecz powoda kary umownej w wysokości 50.000 zł. Jednocześnie umowa zastrzegła dla powoda możliwość dochodzenia od pozwanego odszkodowania na zasadach ogólnych. Jeszcze w okresie oficjalnej współpracy pozwany złamał wspomniany zakaz. Jego działanie polegało na tym, że korzystając z samochodu powoda oraz innego sprzętu (m.in. komputera i telefonu) sprzedawał klientom powoda urządzenia interaktywne, projektory, urządzenia biurowe itp. na własny rachunek, pomniejszając tym samym przychód i dochód powoda. Gdy powód dowiedział się o tym, zaproponował ugodowe rozwiązanie, ale do ugody nie doszło i z dniem 8 maja 2018r. umowa stron została rozwiązana. Działalność konkurencyjna była prowadzona przez pozwanego jeszcze dwa lata po zakończeniu współpracy, co wskazuje na złą wolę pozwanego. Powód w dniu 3 sierpnia 2018r. wezwał pozwanego do zapłaty kwoty 50.000 zł tytułem kary umownej, jednakże pozwany odmówił zapłaty. Nie przystał także na możliwość zawarcia ugody w postępowaniu o zawezwanie do próby ugodowej, które toczyło się przed Sądem Rejonowym w K., sygn. akt I Co 343/20.

Do pozwu załączono m.in. Umowę o współpracy nr (...) z dnia 6 kwietnia 2016r., umowę o dzieło zawartą przez pozwanego z R. K. z dnia 27 sierpnia 2017r. , umowę o dzieło zawartą przez pozwanego z W. S. z dnia 9 listopada 2017r. i inne dokumenty potwierdzające działalność konkurencyjną pozwanego, wezwanie pozwanego do zapłaty kary umownej i odpowiedź pełnomocnika pozwanego na wezwanie do zapłaty.

Zarządzeniem z dnia 12 stycznia 2022r. sprawa została przekazana Wydziałowi Gospodarczemu Sądu Rejonowego w K., a braki formalno – fiskalne pozwu zostały usunięte w dniu 16 lutego 2022r. Z uwagi na brak aktualnego adresu pozwanego, wielokrotnie wysyłana do niego korespondencja pod różne adresy, w tym na adres ujawniony w Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej, wracała niedoręczona. Ostatecznie pozwany odebrał odpis pozwu pod adresem ustalonym przez pełnomocnika powoda w dniu 27 grudnia 2022r.

W odpowiedzi na pozew pozwany wniósł o oddalenie powództwa i zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. Wniósł również o rozpoznanie sprawy z pominięciem procedury gospodarczej. W odpowiedzi na pozew pozwany podniósł zarzut nieważności umowy o współpracy nr (...) z dnia 6 kwietnia 2016r. w zakresie powstrzymania się od działalności konkurencyjnej z uwagi na jej sprzeczność z zasadami współżycia społecznego, zarzut niewykazania roszczeń dochodzonych przez powoda. Z ostrożności procesowej zgłosił zarzut miarkowania na podstawie art. 484 § 2 k.c. kary umownej nałożonej przez powoda i zarzut przedawnienia roszczenia dochodzonego pozwem.

W uzasadnieniu odpowiedzi na pozew pozwany zaprzeczył aby powód wykazał, że pozwany dopuścił się naruszenia zakazu konkurencji w stosunku do powoda. Powód wyraził zgodę na sprzedaż przez pozwanego urządzeń elektronicznych mimo zapisu o zakazie konkurencji zawartego w umowie o współpracy. Powód sam, na skutek zawartego porozumienia zrezygnował z zakazu konkurencji obowiązującego strony w umowie o współpracy. Ponadto umowa o zakazie konkurencji musi być proporcjonalna, tj. musi być uzasadniona z punktu widzenia strony nakładającej to ograniczenie, tj. chronić usprawiedliwione potrzeby strony. Zawarta umowa nakładała nadmierne ograniczenia w zakresie swobody podejmowania działalności gospodarczej przez pozwanego. Strony umowy powinny być względem siebie równorzędne. Ponadto zakaz konkurencji jest nieskuteczny ponieważ nie został precyzyjne określony obszar, na jakim obszarze obowiązuje zakaz konkurencji. Ponadto powód dopuścił się również nadużycia pozycji dominującej w postaci przeciwdziałania warunkom niezbędnym do powstania lub rozwoju konkurencji, narzucaniu przez przedsiębiorcę uciążliwych warunków umów, przynoszących mu nieuzasadnione korzyści, podziału rynku, które na gruncie art. 9 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów jest zakazane ( tzw. zakazana praktyka indywidualna). W zakresie zarzutu miarkowania kary umownej pozwany wskazał, że strony w umowie o współpracy ustaliły wynagrodzenie w kwocie 3.100 zł netto miesięcznie. Wprowadzenie kary umownej w wysokości 50.000 zł traktować należy jako rażąco wygórowane, tym bardziej że powód nie wykazał aby poniósł szkodę na skutek działalności pozwanego. Kara umowna ustalona przez powoda stanowi 1,5 roczne wynagrodzenie pozwanego za świadczoną pracę.

Do odpowiedzi na pozew załączono 35 faktur sprzedaży urządzeń elektronicznych przez powoda oraz jego małżonkę na rzecz pozwanego a także przez pozwanego na rzecz powoda wystawionych od grudnia 2016r.do marca 2018r.

Postanowieniem z dnia 4 października 2023r. Sąd na podstawie art. 458 ⁶ § 1 k.p.c. postanowił rozpoznać sprawę z pominięciem przepisów o postępowaniu gospodarczym.

W piśmie z dnia 27 lutego 2024r. powód oświadczył, że nigdy nie anulował pozwanemu zapisu o zakazie konkurencji. Nie można uznać, że zakup od powoda jakichś urządzeń interaktywnych w celu dalszej odsprzedaży nawet z niewielkim zyskiem, to działał z pominięciem zakazu konkurencji. Powód też miał z tego określoną korzyść finansową, więc takie działanie pozwanego mieściło się w granicach tego, co ustalili w ramach umowy o współpracy i nie wykraczało poza zakaz konkurencji.

W piśmie procesowym z dnia 5 marca 2024r. pełnomocnik pozwanego oświadczył, że strony, pomimo podjęcia pertraktacji ugodowych nie doszły do porozumienia i podtrzymał stanowisko w przedmiocie zarzutu miarkowania kary umownej do kwoty 1.000 zł oraz zgłosił zarzut zapisu na sąd polubowny, który wyłącza kognicję sądu powszechnego w niniejszej sprawie i wniósł o umorzenie postępowania.

Sąd ustalił następujący stan faktyczny:

Powód prowadzi działalność gospodarczą od 2001r. Na początku polegała ona na obsłudze urządzeń biurowych typu kserokopiarki, drukarki. W roku 2008 rozszerzył działalność o ekrany i tablice interaktywne. Powód zaczął obsługiwać szkoły realizujące program tablic interaktywnych. Pilotaż tego programu ogłoszono w 2012r. Gdy żona powoda straciła pracę zaczęła współpracować z powodem. Prowadziła księgowość. W 2016r. na żonę zarejestrowano działalność o nazwie (...) w celu sprowadzania produktów bezpośrednio z rynku chińskiego. Na tę firmę zawierano umowy z pewnymi firmami, które gwarantowały wyłączność na rynek polski. Cały czas obie działalności powód i jego żona prowadzili razem. Spowodowało to również współpracę z dużymi firmami w Polsce, które kupowały te produkty. (...) w pierwszej fazie działalności kupowała tablice interaktywne od firmy (...) z W., a potem już od (...). Dzięki temu działalność powoda i jego żony rozwijała się. Były momenty, że zatrudniali nawet szesnaście osób. Powód znał dobrze ojca pozwanego. Pozwany prowadził działalność gospodarczą w zakresie ubezpieczeń. Powód uznał, że skoro pozwany umie sprzedawać ubezpieczenia, będzie umiał sprzedawać sprzęt elektroniczny. Pozwany został zatrudniony początkowo na okres próbny i następnie wspólnie z żoną zdecydowali o jego dalszym zatrudnieniu. Nie ograniczali mu przy tym możliwości dalszego prowadzenia działalności polegającej na sprzedaży ubezpieczeń. Prowadził tę działalność przez cały okres współpracy z powodem. W 2016r. powód rozpoczął współpracę z pozwanym. Forma umowy o współpracę była korzystna dla obu stron. Po wakacjach 2017r. pozwany zwrócił się z prośbą o zakup tablicy interaktywnej z zestawem dla przedszkola, w którym pracowała jego siostra we W.. Powód sprzedał mu dwa takie zestawy na fakturę sprzedaży bez upustu dealerskiego. Pozwany twierdził, że powód nie będzie mógł sprzedać tego sprzętu do przedszkola we W.. Jeden z tych zestawów został sprzedany do szkoły w L. W pozostałych przypadkach pozwany zawsze argumentował, że powód nie sprzeda tego sprzętu w danej szkole, bo powoda dyrektor szkoły nie lubi. Gdy pozwany tak przedstawiał sytuację, powód i jego żona godzili się na sprzedaż mu sprzętu, zastrzegając zawsze, że może sprzedawać jedynie ich sprzęt, a nie pochodzący z innej dystrybucji. Powód i jego żona nie wiedzieli, że pozwany sprzedawał jednocześnie z ich sprzętem, sprzęt konkurencyjny. W czwartym kwartale 2017r. był bardzo aktywny okres ponieważ ogłoszono rządowy program interaktywna tablica. Powód nie sprowadza laptopów z C., kupuje je na rynku polskim. Pozwany kupił korzystnie laptopy i zaproponował je powodowi do sprzedaży. Aktualnie przedstawicielka handlowa wypracowała dobre warunki w firmie (...) i powód kupuje od nich laptopy, ale na rzecz jego firmy za pośrednictwem przedstawicielki. Faktura zawsze przychodziła na firmę powoda albo jego żony. Pozwanego darzyli zaufaniem. Pozwany doskonale wiedział jaki jest stosunek powoda do marek konkurencyjnych. Nie godził się na taką sprzedaż. Pozwany miał również umieszczać informacje na Facebooku dotyczące firmy powoda i jego żony. Nie robił jednak tego z oczekiwaniami powoda. Promował swoją firmę. Szczególnie zabolał powoda wpis relacjonujący konferencję w J., gdzie napisał, że jego firma wraz z partnerem V. D. uczestniczyła w tej konferencji. W rzeczywistości jego udział był w całości sfinansowany przez żonę powoda. Pozwany miał reprezentować tę firmę na jej stoisku i zawiązywać w jej imieniu wszelkie kontakty. Nie miał prawa reprezentować swojej firmy. Na początku 2018r. zaczęły docierać do powoda komunikaty o działalności pozwanego. Poprosił wtedy J. J., żeby sprawdził to w Internecie. Dostał również sygnał od dyrektora jednej ze szkół. Na stronie internetowej pozwanego zaczęły pojawiać się reklamy nie tylko produktów powoda, ale również firm konkurencyjnych. W maju 2018r. doszło do spotkania z pozwanym w obecności pełnomocnika. Powód próbował polubownie rozwiązać problem. Po rozwiązaniu umowy pozwany kontynuował jednak tę działalność. Powód wiedział o tym z sygnałów z rynku i od przedstawicieli handlowych, który przejęli teren pozwanego. Pozwany nadal na nim działał we własnym imieniu. Z informacji z KRS powód ustalił, że pozwany był w zarządzie spółki (...) Sp. z o.o. Miał w niej 98% udziałów. Spółka ta funkcjonowała po rozstaniu się z powodem, ale w czasie dwuletniego zakazu wynikającego z umowy. Mimo zakazu działalności konkurencyjnej pozwany informował o zainstalowaniu kolejnych interaktywnych tablic. Działał również dalej jako (...) M. B. K. P. poinformował powoda, że pozwany na konferencji już po rozwiązaniu współpracy we wrześniu lub październiku 2018r. otrzymał statuetkę za wypracowanie obrotów dla firmy (...). Miał status Gold jako partner tej firmy.

Dowód: zeznania powoda (00:12:10 – 02:28:56 minuta rozprawy z dnia

28.02.2024r. k.319v – 321v akt)

Powód maksymalnie zatrudniał od 9 do 10 osób. Część z nich zatrudniona była jako handlowcy, a część jako serwisanci. Miał zawarte umowy o współpracy z dystrybutorami sprzętu elektronicznego. E. B. początkowo pomagała mężowi w działalności, prowadząc fakturowanie i księgowość, a następnie otworzyła własną działalność gospodarczą. Współpracowała bezpośrednio z producentami. Działalność powoda prowadzona była pod nazwą (...), a jej działalność była prowadzona pod nazwą (...). Obie działalności były prowadzone w tym samym miejscu. Do obowiązków pozwanego należało pozyskiwanie nowych klientów i jeżdżenie do klientów obsługiwanych przez powoda. Klientami powoda były głównie szkoły. Jak doszło do zakupu konkretnego sprzętu, to była możliwość zakupów kolejnych, którymi wyposażano sale lekcyjne. Sprzęty zużywały się i trzeba było je wymieniać. Powód na początku sprzedawał głównie drukarki i kserokopiarki. Potem wprowadził tablice interaktywne, monitory i inne pomoce dydaktyczne, projektory. Pozwany posiadał samochód, laptop i telefon komórkowy przekazany przez powoda. Były to sprzęty potrzebne do wykonywania zadań. Od każdego sprzedanego sprzętu ustalona była prowizja. Nie było nieporozumień związanych z rozliczeniami, z których wynikało wynagrodzenie pozwanego. Konflikty zaczęły się gdy powód i jego żona dowiedzieli się o działalności konkurencyjnej pozwanego. Było to na początku 2018r. Zwrócili na to uwagę pracownicy powoda. Pozwany miał swoją stronę internetową związaną z prowadzoną działalnością gospodarczą. Działalność pozwanego miała polegać na tym, że miał współpracować z powodem i sprzedawać dla niego i jego żony sprzęt. Wcześniej pozwany prowadził działalność gospodarczą polegającą na pośrednictwie w zawieraniu umów ubezpieczenia. Pozwany zamiast sprzedawać rzeczy, które powód miał w ofercie, zaczął sprzedawać na własną rękę, bez udziału powoda i jego żony. Powód sprzedawał produkty firmy(...),(...), sprzedawał tablice interaktywne, projektory innych producentów. Pozwany sprzedawał produkty firmy (...) i projektory, monitory firmy (...). Został nawet Złotym Partnerem firmy (...) na początku 2018r. Pozwany zaczął sprzedawać te produkty klientom powoda, na pewno do szkoły w L. i do szkoły w K.. Pozwany startował sam w przetargach w instytucjach będących klientami powoda. Na swojej stronie internetowej oraz na Facebooku reklamował sprzęty, które sprzedawał we własnym imieniu. Były to sprzęty, którymi handlował powód i jego żona, ale również sprzęty, które sprzedawała konkurencja powoda, jak np. firma (...). Nie było rozmowy pomiędzy stronami, w czasie której pozwany miałby zgłaszać chęć rozwiązania współpracy. Była sytuacja, że przedstawiciel handlowy powoda M. K. pojechała do szkoły podstawowej, w której dyrektor nie przyjęła oferty powoda z uwagi na współpracę z pozwanym. Powód i jego żona sprzedawali pozwanemu tablice interaktywne i monitory firmy (...) w celu dalszej odsprzedaży. Pozwany twierdził, że powód nie sprzeda tych produktów i pozwany może je jedynie sprzedać jako jego firma. Pozwany był cenionym pracownikiem. Utrzymywał z powodem i jego żoną relacje koleżeńskie. W 2017r obroty powoda i jego żony były bardzo duże. Osiągali rocznie około 2.000.000 zł przychodów. Sprzęt był sprowadzany raz na pół roku.

Dowód: zeznania świadka E. B. (00:07:52 – 00:47:35 minuta

rozprawy z dnia 4.10.2023r. k.166v - 167v akt)

Powód zatrudnił pozwanego w 2011r. na umowę na okres próbny, a następnie na umowę o pracę. Jako przedstawiciel handlowy pracował przez kilka lat do 2016r. Gdy jego żona wyjechała za granicę w 2014r. zaangażował się w pracę, pracując od 7.00 do 17.00. Potem dwie godziny pracował w ramach swojej działalności gospodarczej. Gdy powód poszukiwał koordynatora działu handlowego zgłosił mu chęć podjęcia się tego wyzwania. Dostał wtedy dodatkowe 200 zł do wynagrodzenia. W 2015r. rozwodził się z żoną i powód bardzo go wspierał. Ich prywatne relacje się zacieśniły. Powód w kwietniu 2016r. zaproponował pozwanemu umowę o współpracy. W kwocie 3.100 zł wynagrodzenia zawierał się obowiązek pozwanego zapłacenia składki ZUS. Przed podpisaniem umowy pozwany obawiał się zakazu konkurencji, a w szczególności braku rekompensaty z uwagi na zastrzeżenie tego zakazu po rozwiązaniu umowy. Do zastrzeżonej kary umownej nie przywiązywał wagi. W 2016r. powstała firma (...), która miała inne cele niż (...) i mogła posługiwać się inną nazwą. Firma ta była dystrybutorem firmy z C.. Pozwany był certyfikowanym partnerem firmy (...). Mógł montować ten sprzęt. Współpracę z (...) rozpoczął w 2017r. W pierwszej kolejności ta firma zgłosiła się do powoda, ale nie był on zainteresowany. Pozwany sprawdził, że w umowie nie było zakazu montowania sprzętu we własnym imieniu. Dlatego wykonywał dla tej firmy usługi. Zaproponowano mu sprzedaż palety tablic interaktywnych. Pod koniec kwietnia, na początku maja 2018r. pozwany wraz z żoną zostali zaproszeni do pokoju powoda. Poinformowano go wówczas w obecności mecenasa, że albo zakończy swoją działalność w zakresie sprzedaży sprzętu medialnego i interaktywnego albo zostaną wytoczone wobec niego konsekwencje zawarte w umowie , tj. kara umowna oraz odszkodowanie na zasadach ogólnych. Postanowił wówczas wraz z żoną rozstać się z firmą powoda. Była to decyzja obustronna. Pozwany powiedział, że chce zrezygnować i powód się zgodził. Żadna ze stron nie złożyła pisemnego wypowiedzenia umowy. Pozwany uważał, że powód zrezygnował z zakazu konkurencji. Gdy podpisał z powodem umowę cywilnoprawną poczuł się partnerem powoda. Uważał, że wypełnia lukę na rynku dla tych klientów, którzy nie chcieli kupować sprzętu od firm z pierwszej dziesiątki, m. in. firmy powoda. Jego firma była daleko z tyłu. W lipcu 2018r. utworzył spółkę (...) Sp. z o.o., w której był udziałowcem w 98%. Pozostałe 2% miał jego kolega, który był w zarządzie firmy. Był to partner jego szwagierki. W tym czasie podjął pracę w firmie (...) jako operator wózka widłowego. Było to w sierpniu 2018r. Od 2018r. do dzisiaj ma zawieszoną działalność (...) (...). Całą działalność gospodarczą jego działalności przejęła spółka z ograniczoną odpowiedzialnością. W jej zarządzie jest od 2020r. od czasu, kiedy ustał zakaz konkurencji. Działalność ubezpieczeniowa jest podpięta pod spółkę. Nazwa (...) M. B. została zamieniona na (...) w 2016r. Już pod nową nazwą prowadził sprzedaż laptopów i montażu. Od powoda zakupił sprzęt na kwotę około 150.000 zł brutto. Aby tablice interaktywne mogły działać trzeba było wpisywać kod aktywacyjny jednorazowo. Kod ten podawał powód albo osoba wyznaczona przez niego. Klient mógł zrobić to również sam. Na konferencję w sierpniu 2008r. został zaproszony przez przedstawiciela firmy (...) jako (...) M. B.. Był tam zaproszony za osiągnięcia w sprzedaży laptopów tej firmy w 2017r.

Dowód: zeznania pozwanego (02:29:37 – 03:45:49 minuta rozprawy z dnia

28.02.2024r. k.321v – 323v akt), aneks do umowy o pracę z dnia

31.12.2015r. (. 182 akt)

Strony podpisały w dniu 6 kwietnia 2016r. umowę o współpracy nr (...), zgodnie z którą powód powierzył pozwanemu reprezentowanie swoich interesów w kontaktach z dotychczasowymi i potencjalnymi partnerami handlowymi oraz budowanie z nimi długoterminowych relacji biznesowych poprzez prowadzenie rozmów handlowych oraz promowanie produktów z oferty powoda, przekonywanie do regularnych zamówień, doradztwo techniczne w zakresie produktów z oferty handlowej powoda, wspieranie działań partnerów handlowych zmierzających do promowania produktów z oferty handlowej zleceniodawcy poprzez osobisty udział w targach, konferencjach oraz prezentacjach kierowanych do potencjalnych użytkowników (§ 1 umowy). W § 4 ust. 5 umowy z dnia 6 kwietnia 2016r. zleceniobiorca (pozwany) zobowiązał się do nieprowadzenia działalności konkurencyjnej (sprzedaż i serwis urządzeń interaktywnych, projektorów, urządzeń biurowych) wobec zleceniodawcy (powoda) przez okres trwania niniejszej umowy jak i w okresie dwóch lat od zakończenia współpracy. W ust. 6 strony uzgodniły, że zleceniodawca jest zwolniony z obowiązku wypłacenia przyjmującemu zlecenie odpowiedniej sumy pieniężnej za ograniczenia działalności konkurencyjnej, o której mowa w ust. 5. W § 4 ust.7 umowy wskazano, że w przypadku naruszenia obowiązku określonego w ust. 4 i ust. 5 zleceniobiorca zobowiązany jest do zapłaty kary umownej w wysokości 50.000 zł. Zleceniodawca może również dochodzić odszkodowania na zasadach ogólnych. Dla celów realizacji umowy powód udostępnił pozwanemu samochód osobowy (...), Laptop (...), kartę do telefonu komórkowego. Pozwany podpisał umowę jako (...) Niezależny Doradca Biuro Obsługi Klienta w K.

Dowód: umowa o (...) zawarta w dniu 6.04.2016r.(k. 6 – 7v

akt)

W październiku 2016r. pozwany w imieniu powoda realizował wyposażenie pracowni komputerowej w (...) W skład wyposażenia wchodziły również meble.

Dowód: maile dotyczące zakupu mebli do pracowni (k.290 – 291 akt)

W dniu 5 grudnia 2016r. powód sprzedał pozwanemu, działającemu pod nazwą (...) doradca M. B. drukarkę (...) za cenę 559,99 zł. Formę płatności wskazano jako kompensatę.

Dowód: faktura nr (...) z 15.12.2016r. (k. 79 akt)

Z ewidencji działalności gospodarczej wynika, że pozwany rozpoczął działalność gospodarczą w dniu 10 lipca 2010r. W sierpniu 2018r. prowadził ją pod nazwą (...) (...). Przeważająca działalność gospodarcza związana była z oceną ryzyka i szacowaniem poniesionych strat. Miejsce wykonywania działalności wskazał w K. ul. (...)

Dowód: wypis z (...) z 2.08.2018r. (k. 19 akt)

W 2017r. pojawił się katalog (...) – Współczesna szkoła 2017r., w którym „zespół (...)” przedstawił historię firmy. Wskazano w niej, że (...) powstała w 2010r. nosząc początkowo nazwę (...), a przedmiotem działalności było wówczas doradztwo i dobór sprzętu multimedialnego. W 2016r. po namowach placówek oświatowych postanowiono rozszerzyć działalność o szkolenia z proponowanego sprzętu i rozwiązań interaktywnych. Zmianie uległa nazwa firmy i powołano do życia markę (...), której zadaniem jest kompleksowe wyposażenie szkół i placówek oświatowych. W notatce wskazano na kilkanaście lat funkcjonowania na rynku edukacyjnym i realizację ponad stu pracowni językowych z dostawą i montażem ponad 1.000 tablic interaktywnych, realizacją kilkunastu projektów na terenie województwa (...). W katalogu przedstawiono zestawy multimedialne i wskazano ich ceny.

Dowód: katalog 2017 (k.246-249 akt)

Pozwany w dniu 17 października 2017r. opracował ofertę na aplikację nauczyciela umożliwiającą przeprowadzenie wstępnej diagnozy pedagogicznej.

Dowód: oferta z 17.10.2017r. (k. 250 akt)

W dniu 14 czerwca 2017r. pozwany sprzedał powodowi adapter (...) za kwotę 50 zł.

Dowód: faktura VAT nr (...) z 14.06.2017r. (k. 98 akt)

W dniu 18 lipca 2017r. pozwany działający pod nazwą (...) (...) zakupił od powoda przewód (...) za kwotę 50,01 zł, a w dniu 31 lipca 2017r. szesnaście tablic interaktywnych eBoard za kwotę 42.312 zł.

Dowód: faktura nr (...) z 18.07.2017r. (k. 78 akt), faktura nr

(...) z 31.07.2017r. (k. 77 akt)

W dniu 21 sierpnia 2017r. pozwany sprzedał powodowi Router za kwotę 519 zł.

Dowód: faktura VAT nr (...) z 21.08.2017r. (k. 97 akt)

W sierpniu 2017r. pozwany zakupił od powoda projektor (...) i kabel (...) za kwotę 3.591 zł, projektor (...) kabel (...) i głośniki za kwotę 4.021,50 zł, wizualizer (...) za kwotę 1.499 zł.

Dowód: faktura (...) z 17.08.2017r. (k.76 akt), faktura nr (...)

z 28.08.2017r. (k. 75 akt), faktura (...) z 30.08.2017r. (k. 74 akt)

W dniu 30 sierpnia 2017r. pozwany sprzedał powodowi (...) z licencją za kwotę 1.729,38 zł.

Dowód: faktura VAT nr (...) z 30.08.2017r. (k. 96 akt)

W dniu 18 września 2017r. pozwany sprzedał powodowi (...) z licencją za kwotę 2.756,39 zł.

Dowód: faktura VAT nr (...) z 18.09.2017r. (k. 95 akt)

W dniu 16 października 2017r. pozwany sprzedał powodowi baterie (...) (...) (...) za kwotę 1.199,99 zł, a w dniu 31 października 2017r. dwa G. (...) za kwotę 2.999,99 zł

Dowód: faktura VAT nr (...) z 16.10.2017r. (k. 94 akt), faktura VAT

(...) z 31.10.2017r. (k.93 akt)

Pozwany był zatrudniony w charakterze koordynatora działu handlowego. Było dwóch przedstawicieli handlowych, w tym pozwany. Gdy drugi przedstawiciel odszedł, został nim A. K., zatrudniony wcześniej jako szkoleniowiec klientów, których uczył jak obsługiwać sprzęt. Jako przedstawiciel handlowy uczył się wszystkiego od pozwanego. Tylko pozwany dostawał wówczas premię roczną. Powód zawsze chwalił pozwanego.

Dowód: zeznania świadka A. K. ( 01:28:16 – 01:44:06 minuta

rozprawy z 17.01.2024r.k.239v akt), treść broszury biznesowej (k. 284 akt)

Pozwany prowadził działalność gospodarczą, zajmując się ubezpieczeniami. Działalność tę prowadził pod nazwą (...). Od momentu nawiązania współpracy z powodem rozszerzył swoją działalność. Początkowo w 2012r. był zatrudniony przez powoda na umowę o pracę, a następnie już po ślubie z E. M.podpisał z powodem umowę o współpracy. Od tego momentu wykonywał te same czynności, które wykonywał na umowę o pracę, był przedstawicielem handlowym. Zmiana ta wynikała ze względów finansowych, chodziło o ZUS. Kwota wynagrodzenia nie zmieniła się, ani zakres zadań. Dostawał najniższą krajową oraz raz w roku premię wynikającą ze sprzedaży. Było to około 20.000 zł. Współpraca trwała do 2018r., kiedy to została zerwana. Od stycznia 2015r. do maja 2018r. E. B. również pracowała u powoda w charakterze przedstawiciela handlowego. Zarabiała mniej niż pozwany. Była pracownikiem biurowym, nie wyjeżdżała w teren. Nie miała takiego rocznego rozliczenia za sprzedaż. Dostawała najniższą krajową jako pensję. Przygotowywała dokumenty do przekazania sprzętu, który wychodził z firmy powoda. W protokołach trzeba było dokładnie opisać sprzęt. Do pracy u powoda przyszła z poręczenia męża. Strony miały bardzo zażyłe kontakty. Często ze sobą rozmawiali w pokoju powoda. Spotykali się również prywatnie z żonami. Powód sprzedał pozwanemu sprzęt za około 200.000 zł. Zgodnie z pomysłem pozwanego miał on kupić sprzęt od powoda jako niezależny doradca i zapłacić fakturę powodowi. Wynikało to z zagrożenia utraty klienta. Powód kupował też sprzęt od pozwanego. Były to laptopy firmy (...), nagłośnienia. Pozwany nabywał ten sprzęt z innej dystrybucji. Pozwany zamawiał towar przez Internet. Była to strona internetowa, na której kupuje się hurtowe ilości. W czasie zakupu trzeba wskazać swój NIP i REGON. Było to w 2017r., gdy strony były związane umową o współpracy. Pozwany nie miał uprawnienia do programów, które były wgrywane na tym sprzęcie. Były one uzyskiwane od producenta sprzętu. Uprawnienia, klucz do programu miał tylko powód i pracownicy powoda podawali ten klucz, który był wgrywany na konkretny sprzęt, sprzedawany przez pozwanego. Program jest dodawany za darmo. Trzeba było wysłać maila do producenta z numerami seryjnymi danego sprzętu. Dystrybutorem tego sprzętu była firma (...). Firma (...) zajmowała się sprzedażą kserokopiarek i ogólnie pojętych urządzeń biurowych (kserokopiarek, laptopów, tablic interaktywnych) głównie do szkół. Firma (...) zajmowała się ściąganiem towaru od producenta w dużych ilościach, była dystrybutorem. (...)miała w swojej ofercie towary, które sprzedawała firma (...). Pozwany kupował od powoda tablice interaktywne producenta (...) Były to ilości hurtowe. Rocznie mogło być takich transakcji około 10. Pozwany nabywał towary również od firmy (...). Powód nigdy nie zwracał uwagi pozwanemu, że narusza zakaz konkurencji. Był zadowolony z jego usług. W rocznych podsumowaniach pozwany wypadał najlepiej. Sprzedawał najwięcej sprzętu. Trzy lata pod rząd miał największą sprzedaż. Żona pozwanego miał dostęp na korespondencji mailowej, która była do niej kierowana. Miała swój własny adres mailowy. Dotyczyło to również korespondencji serwisowej. Miała również dostęp do korespondencji mailowej firmy (...).

Dowód: zeznania świadka E. B.(00:35:00 – 01:28:16

minuta rozprawy z dnia 17.01.2024r. k.238 – 239v akt)

Mailem z dnia 31 października 2017r. wysłanym do klienta ze skrzynki mailowej (...) żona pozwanego przekierowała potencjalnego klienta (...) do pozwanego, wskazując jego adres mailowy celem zwrócenia się z zapytaniem ofertowym.

Dowód: mail E. B. z 31.10.2017r. (k. 12 akt)

W dniu 9 listopada 2017r pozwany jako (...) M. B. zawarł z W. S.umowę o dzieło, polegającą na zainstalowaniu w Przedszkolu Nr (...) w Poznaniu (...) na terenie przedszkola.

Dowód: mail pozwanego z 9.11.2017r. z załączoną umową o dzieło (k. 13 – 14 akt)

W dniu 10 listopada 2017r. pozwany zakupił od powoda siedem projektorów (...), dziewięć kabli (...) i system operacyjny za łączną kwotę 23.250,96 zł.

Dowód: faktura nr (...) z 10.11.2017r. (k. 75 akt)

W dniu 20 listopada 2017r. pozwany prowadził korespondencję mailową ze skrzynki firmowej pozwanego z jego potencjalnym klientem na zakup projektora, głośników i tablicy na dwie placówki, któremu zaproponował wykonanie umowy przez „partnera” firmę (...).

Dowód: maile z 20.11.2017r. (k. 15 – 16 akt)

W dniu 8 grudnia 2017r. powód sprzedał pozwanemu projektor Ł. za kwotę 3.382,50 zł.

Dowód: faktura nr (...) z 8.12.2017r. (k. 72 akt)

W okresie od 26 maja 2017r. do 31 grudnia 2017r. pozwany zakupił od żony powoda E. B.prowadzącej działalność gospodarczą pod nazwą (...) projektor C. za kwotę 2.999,99 zł, tablicę interaktywną, projektor i głośniki za kwotę 5.499,99 zł, głośniki za kwotę 430,50 zł, projektor (...) i głośniki za kwotę 6.327,49 zł, monitor interaktywny z wmontowanym komputerem , monitor (...) i głośniki za kwotę 26.411 zł, monitor (...) za kwotę 17.220 zł, projektor (...) i głośniki za kwotę 6.377,67 zł, monitor (...) za kwotę 17.220 zł, dwie tablice interaktywne z projektorem i robotem do nauki kodowania za łączną kwotę 13.802,84 z, monitor (...) z wbudowanym komputerem za kwotę 11.163,48zł.

Dowód: faktury VAT (k. 99 – 108 akt)

W dniu 24 listopada 2017r. pozwany sprzedał powodowi dwa (...) z licencją za kwotę 3.600,01 zł

Dowód: faktura VAT nr (...) z 24.11.2017r. (k. 92 akt), faktura VAT

(...) z 31.10.2017r. (k.93 akt)

W grudniu 2017r. pozwany wystawił wobec powoda sześć faktur z tytułu sprzedaży pięciu sztuk (...) za kwotę 10.164,19 zł, pięciu sztuk (...) za kwotę 10.316,03 zł, (...) (...) za kwotę 2.927,40 zł, (...) za kwotę 1.900,01 zł, trzydziestu sztuk (...), pięciu sztuk (...) za kwotę 13.654,13 zł i (...) z licencją za kwotę 1.799,99 zł.

Dowód: faktura VAT (...) z 6.12.2017r. (k. 90 – 91 akt), faktura VAT nr

(...) z 15.12.2017r. (k. 88 akt), faktura VAT nr (...) z

19.12.2017r.(k. 89 akt), faktura VAT nr (...) z 21.12.2017r., faktura

nr (...) z 22.12.2017r. (k. 85 – 86 akt), fakura VAT nr (...) z

27.12.2017r. (k. 80 akt)

Wójt Gminy w W. w dniu 18 grudnia 2017r. wystawił rekomendacje firmie (...), która w 2017r. dostarczyła szkołom z tej gminy zestawy tablic interaktywnych i projektorów ultrakrótkoogniskowych w ramach programu (...). Współpraca obejmowała dostawę sprzętu, szkolenie oraz pomoc gwarancyjną i pogwarancyjna na wypadek awarii.

Dowód: Rekomendacje (k.17 akt)

Zastępca burmistrza (...)w dniu 22 grudnia 2017r. wystawił referencje potwierdzające należyte wykonanie prac przy montażu urządzenia (...).

Dowód: referencje (k. 251 akt)

Pozwany umieszczał w Internecie materiały reklamowe dotyczące działalności firmy (...).

Dowód: materiały reklamowe (k. 252 – 278 akt)

W dniu 19 grudnia 2017r. pozwany sprzedał Gminie (...) za kwotę 2.000 zł.

Dowód: faktura VAT (...) z 19.12.2017r. (k. 279 akt)

W dniu 20 grudnia 2017r. powód sprzedał pozwanemu tablicę interaktywną (...)z półką interaktywna i nagłośnienie z kwotę 4.514,67 zł.

Dowód: Faktura nr (...) z 20.12.2017r. (k. 71 akt)

W styczniu 2018r. na stronie (...) dokonano podsumowania roku 2017, w którym zaangażowano się w propagowanie nowych rozwiązań IT w postaci robota (...),sprzętu komputerowego firmy (...) i Dywanu Interaktywnego firmy (...). Zaowocowało to wieloma certyfikatami: (...) (...) i autoryzowany partner biznesowy marki (...) producenta (...). Pod tekstem umieszczono m.in. zdjęcia pozwanego odbierającego certyfikaty. Wcześniej pozwany otrzymał certyfikat Partnera (...) firmy (...).

Dowód: wydruk ze strony internetowej pozwanego „Podsumowanie roku 2017” (k.

255 akt), Autoryzacja Firmy (...) (k. 260 akt)

W dniu 4 stycznia 2018r. pozwany sprzedał powodowi dziesięć stuk (...) za kwotę 1.750,04 zł, w dniu 6 lutego sprzedał powodowi pięć (...) z licencjami oraz zestaw komputerowy za łączną kwotę 13.571 zł, a w dniu 22 marca 2018r.(...) z licencją za kwotę 1.799,99 zł.

Dowód: Faktura VAT nr (...) z 4.01.2018r. (k. 84 akt), faktura VAT nr

(...) z 16.02.2018r. (k.81-82 akt, faktura VAT nr (...) z

22.03.2018r. (k. 83 akt)

W dniu 2 marca 2018r. pozwany zamieścił ogłoszenie jako firma (...), że w dniu 1 marca 2018r,. uruchomił infolinię, gdzie konsultanci pomagają w wypełnianiu wniosków oraz w doborze urządzeń, w jakie można się wyposażyć w ramach programu Aktywna Tablica. Jako konsultantów wskazano pozwanego i jego żonę z podaniem ich numerów telefonów.

Dowód: ogłoszenie internetowe z 2.03.2018r. (k. 18 akt)

W dniu 4 lipca 2018r. zarejestrowano w Krajowym Rejestrze Sądowym (...) Spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością w K.. Kapitał zakładowy spółki wynosił 20.000 zł, a powód objął w nim 98 udziałów o wartości 19.600 zł. Prezesem zarządu został A. W.. W przedmiocie działalności spółki wpisano sprzedaż detaliczną komputerów, elektrycznego sprzętu gospodarstwa domowego, pozostała działalność usługowa w zakresie technologii informatycznych i komputerowych, wynajem i dzierżawa maszyn i urządzeń biurowych, włączając komputery.

Dowód: aktualny odpis z rejestru przedsiębiorców KRS (k. 295 -297 akt)

W dniu 30 stycznia 2020r. przeniesiono siedzibę spółki do aktualnego miejsca zamieszkania pozwanego, a w dniu 30 października 2020r. pozwany został prezesem zarządu spółki w miejsce A. W..

Dowód: informacja odpowiadająca odpisowi pełnemu z Rejestru Przedsiębiorców

KRS, stan na 26.02.2024r. (k. 208 -301 akt)

Powód nie korzysta z Facebooka i poprosił syna K. B. o śledzenie fanpage i strony internetowej pozwanego. Zaobserwował, że na tych stronach pojawiają się reklamy produktów firm konkurencyjnych. Powód handluje produktami marki (...), komputerami (...), (...), projektorami firmy (...). Pojawiły się te same marki, jakimi handlował powód, jak również konkurencyjne produkty do tablic interaktywnych i monitorów sprzedawanych przez powoda firmy (...). W latach 2018 – 2020r. na fanpage’u pozwanego nie było żadnych odniesień do firmy powoda. Screeny z tych stron przekazał pracownikowi ojca J. J.

Dowód: zeznania świadka K. B.(00:49:54 – 01:02:31 minuta

rozprawy z dnia 4.10.2023r. k. 168 akt)

Powód świadczy usługi serwisowe dla klientów, którzy kupili od niego sprzęt, jak i dla takich, którzy nie byli jego nabywcami. Pracownicy powoda mówili, że pozwany sprzedawał sprzęt we własnym imieniu zamiast sprzętu powoda. R. K. montował w szkole w K.tablice interaktywne dostarczone przez pozwanego, zakupione od powoda i od jakiejś innej konkurencyjnej firmy. Pozwany handlował innym sprzętem we własnym imieniu. Powód sprzedawał pozwanemu sprzęt multimedialny.

Dowód: zeznania świadka D. J. (01:02:31 – 01:17:26 minuta rozprawy z

dnia 4.10.2023r. k. 168v akt)

Pozwany kupował od powoda tablice multimedialne i monitory interaktywne, projektory, całe kompletne zestawy raz do dwóch razy w miesiącu.

Dowód: zeznania świadka D. Z. (00:46:04 – 00:56:07 minuta

rozprawy z dnia 8.11.2023r. k. 196v – 197 akt)

R. K. jest pracownikiem powoda od 2016r. jako serwisant. Pozwany pracował u powoda jako handlowiec. Jeździł po szkołach i handlował sprzętem, który należał do powoda i do firmy (...) jego żony. Jako serwisant wykonywał również obowiązki na rzecz firmy żony powoda. Powód i jego żona współpracują ze sobą. Mają siedzibę w tym samym miejscu. R. K. naprawia i montuje ich sprzęt. Pracuje przeważnie w szkołach. Sprzęt montował również na zlecenie pozwanego. Przeważnie był to sprzęt z firmy powoda. W 2017r. montował inny sprzęt. Był wtedy z pozwanym i nie zajmował się dokumentami, nie wiedział, kto był wymieniony w protokole zdawczo odbiorczym sprzętu. Była sytuacja, że pozwany zlecił mu montaż tablic interaktywnych. Ustalił z nim kwotę swojego wynagrodzenia. Pozwany zapłacił mu za pracę. Było to w czasie, kiedy strony jeszcze ze sobą współpracowały. Pozwany ma teraz własną firmę. Był na konferencji w M. na P..

Dowód: zeznania świadka R. K. (00:27:20 – 00:45:46 minuta

rozprawy z dnia 8.11.2023r. k.196- 196v akt), umowa o dzieło z 27.08.2017r.

(k.10 akt), rachunek (...) wystawiony wobec pozwanego (k.11 akt)

M. K. współpracuje z powodem od 2019r. Na początku współpracy przejęła w części teren, na którym działał pozwany. Było to w K. i w okolicach. Odwiedzała z ofertą powoda szkoły podstawowe i inne placówki oświatowe. Przedstawiała ofertę ogólną na multimedia oraz realizację projektu Aktywna Tablica. W szkole w L. spotkała się z sytuacją, że chciała przedstawić ofertę powoda i okazało się, że szkołę tę obsługuje pozwany i że wcześniej już ją obsługiwał. W innych miejscach pozwany nawiązywał współpracę w imieniu powoda. W (...) dyrektor szkoły narzekała na współpracę z powodem reprezentowanym przez pozwanego.

Dowód: zeznania świadka M. K. 00:06:39 –

00:26:58 minuta rozprawy z dnia 8.11.2023r. k. 195v -196 akt),

oświadczenie M. K.z 6.08.2019r. (k. 21 akt)

J. J. w ramach prowadzonej działalności gospodarczej jako grafik komputerowy od 2014r. obsługiwał firmę powoda a od 2016r. sprawuje stałą obsługę projektowania materiałów reklamowych, administrowania stron internetowych powoda oraz obsługi administracyjnej. Spędzając wiele godzin w siedzibie powoda poznał wszystkich jego pracowników, w tym pozwanego, który był przedstawicielem handlowym powoda. Pozwany jako jeden z nielicznych pracowników powoda była z nim na „ty”. Pozwany był stałym elementem firmy powoda. Przez lata wymieniali się pracownicy, przedstawiciele handlowi, a pozwany zawsze był. J. J. współpracował z pozwanym w ramach zadań wykonywanych dla powoda. Współpracował również raz z pozwanym w 2017r., kiedy zlecił mu zaprojektowanie logo do jego firmy (...). Miał świadomość, że jego firma zajmowała się działalnością ubezpieczeniową. Zaprojektował jedynie napis” (...). Napis (...) nie był przez niego przygotowany. Logotyp jest niezależny od profilu działalności. Nie dociekał więc tego, czym pozwany się zajmuje. W maju 2018r. zakończyła się współpraca pomiędzy stronami. Od pracowników powoda dowiedział się, że pozwany tworzy w Internecie własne treści informacyjne. Na prośbę powoda dokonał ustaleń w Internecie i znalazł reklamy (...) o szkoleniach dla nauczycieli. Znalazł również profil (...)pozwanego i profil fanpage na (...). Jest to strona internetowa otwarta dla wszystkich, na której publikowana jest oferta pozwanego. Domena (...) (...). pl została założona w 2016r. Na stronie tej były imienne informacje dotyczące pozwanego, mimo że zamieszczał zdjęcia z działalności powoda lub (...) jako partnerów. Czasami zdjęcia te nie miały takiego opisu i sugerowały, że dotyczą działalności pozwanego. Niektóre wpisy sugerowały, że to firma (...) bierze udział w danej imprezie. Pozwany umieszczał na swoim profilu zdjęcia z imprez typu targów, konferencji łączone z prezentacją produktów, w których uczestniczył jako przedstawiciel powoda. Przy niektórych wpisach nie wymieniał w ogóle nazwy powoda lub (...). Cokolwiek jest publikowane na własnym fanpage’u chronione jest prawem autorskim i jeżeli korzysta się z cudzych zdjęć, reklam, wymagana jest zgoda autora. Powód nie udzielał pozwanemu takich zgód. Na fanpage’u pozwanego były również grafiki projektowane przez J. J., takie jak zdjęcia produktowe, czy baner reklamowy które wykonał na zlecenie powoda. Ponadto pozwany wykorzystywał zdjęcia produktów przekazywanych przez producentów powodowi i co do których jedynie powód był upoważniony do ich wykorzystywania. Niektórzy pracownicy byli również oburzeni, że pozwany wykorzystywał zdjęcia z imprezy, na której również byli uwidocznieni. Również na stronach szkół, w których były instalowane produkty powoda pojawiały się informacje o szkoleniach prowadzonych przez pozwanego. Pracownicy i powód dopiero w 2017 – 2018 roku odkrywali działalność pozwanego. Nie byli wcześniej świadomi. Część ofert pozwanego miała charakter prezentacji firmy pozwanego jako (...). Niektóre oferty nie pochodziły z oferty powoda. Oferowany był monitor innej firmy. Powód jest dystrybutorem firmy (...), innych monitorów nigdy nie dystrybuował. U pozwanego występowały trzy marki monitorów, wśród których były marki (...) i (...), których nigdy nie miał powód w ofercie. Produkty te wiązały się z projektem Aktywna Tablica. Z materiałów pozwanego na FB wynikało, że również we własnym imieniu oferuje usługi instalowania Aktywnej Tablicy w szkołach i sam bierze udział w konkursach. W tamtym czasie mogły być jeszcze dwie niezależne firmy na terenie (...), które miały w ofercie tego typu usługi. J. J. ustalił dwa wpisy o szkoleniach organizowanych przez pozwanego we własnym zakresie. Do zadań pozwanego należało zajęcie się profilami na FB dotyczącymi firmy powoda i jego żony, i na nich nie działo się zbyt wiele. Pozwany jako koordynator działu handlowego powinien co najmniej nadzorować umieszczanie informacji na fanpage’u na stronie powoda i jego żony. Po zakończeniu współpracy na profilach pozwanego nic się nie zmieniło. Nadal promował produkty. W 2019r. wycofał ofertę sprzedaży monitorów na ich wynajmowanie. Niektóre produkty, które pozwany oferował na swoim profilu były inne niż produkty oferowane przez powoda. Były to produkty konkurencyjne, np. monitory o tych samych parametrach, ale innej firmy, podobnie tablice interaktywne. Koszt przygotowania udziału firmy w imprezie, konferencji od strony materiałów reklamowych, ścianki reklamowej to kilkanaście tysięcy złotych. Organizatorzy takich konferencji zapraszają firmy, które w kuluarach przedstawiają swoją ofertę. J. J.nigdy nie widział w tych materiałach wymienionej firmy pozwanego, a pozwany na swoim fanpage’u umieszczał zdjęcia z tych imprez. Pod zdjęciami podpisywał firmę (...) lub (...) z partnerami. Nie miał na to zgody powoda ani jego żony. J. J. przez kilka miesięcy, na prośbę powoda prowadził dochodzenie w Internecie. Potem jeszcze w latach 2018 – 2019 był poproszony o sprawdzenie charakteru i profilu działalności pozwanego.

Dowód: zeznania świadka J. (...)

rozprawy z dnia 6 grudnia 2023r. k.211v – 213v akt), reklamy (...)

(...) z 10.07.2017r. (k.9 akt) i z 26.02.209r. (k. 8 akt), „chronologia

zdarzeń i działań związanych z osobą M. B., będącego

pracownikiem firmy (...) do dnia 8 maja 2018r. (k. 24 – 27 akt)

W 2018r. pozwany uczestniczył w konferencji organizowanej przez firmę (...) dla partnerów. Spotkał go tam K. P. prezes firmy (...) S.A. we W. z którym powód współpracuje od wielu lat, i który wiedział, że pozwany nie pracuje już u powoda i że ma zakaz konkurencji. Zadzwonił do powoda, informując go o obecności pozwanego.

Dowód: zeznania świadka K. P. (00:12:35 – 00:35:00 minuta

rozprawy z dnia 17.01.2024r. k. 237v - 238 akt)

Pismem z dnia 3 sierpnia 2018r. pełnomocnik powoda wezwał pozwanego do zapłaty kwoty 50.000 zł tytułem kary umownej za naruszenie zobowiązania nie prowadzenia działalności konkurencyjnej, o której mowa w § 4 ust. 5 umowy o współpracy z dnia 6.04.2016r.

Dowód: ostateczne przedsądowe wezwanie od zapłaty z 3.08.2018r. (k. 28 akt)

W dniu 14 sierpnia 2018r. pozwany został zatrudniony przez (...) Spółkę Komandytową w O. na stanowisku operator wózka jednojezdniowego (przekładanie palet) w pełnym wymiarze czasu pracy na okres próbny od 14 sierpnia 2018r. do 13 listopada 2018r. za wynagrodzeniem 2.700 zł. W dniu 14 listopada 2018r. pozwany zawarł umowę z tym pracodawcą na tych samych warunkach na czas nieokreślony.

Dowód: umowa o pracę z 14.08.2018r. (k. 164 akt), umowa o pracę z 14.11.2018r. (k.

165 akt)

W odpowiedzi na wezwanie do zapłaty kary umownej z dnia 29 sierpnia 2018r. pełnomocnik pozwanego odmówił zapłacenia żądanej kwoty albowiem postanowienia umowy o współpracy z 6 kwietnia 2016r. są nieważne po jej rozwiązaniu. Zapis umowy odnoszący się do nałożonych kar umownych za naruszenie zakazu konkurencji w okresie 24 miesięcy po zakończeniu umowy jest sprzeczny z zasadami współżycia społecznego, w szczególności narusza zasadę słuszności albowiem zastrzeżono ten zakaz bez jakiegokolwiek ekwiwalentu. Ponadto nie zostało wykazane, że pozwany dopuścił się złamania zakazu konkurencji.

Dowód: odpowiedź na wezwanie do zapłaty kary umownej z 29.08.2018r. (k. 29

akt)

Pozwany zawiesił prowadzenie działalności gospodarczej pod nazwą (...) (...) w dniu 1 listopada 2018r.

Dowód: wypis z (...) pozwanego na dzień 21.01.2022r. (k. 37, 287 akt)

W dniu 1 lutego 2019r. w Gminie O. opublikowano informację z otwarcia ofert w postępowaniu o udzielenie zamówienia publicznego na „Zakup pomocy dydaktycznych dla szkół w ramach projektu Odkrywcy nowych możliwości w Gminie O.. Na sfinansowanie zamówienia gmina przewidziała kwotę 231.017,66 zł. Wśród ofert wpłynęła oferta (...) Sp. z o.o. w K.

Dowód: informacja z otwarcia ofert z 1.02.2019r. (k. 20 akt)

W dniu 8 kwietnia 2019r. Gmina (...) zawiadomiła o wyborze oferty (...) Sp. z o.o. w zakresie zadania dostawa wyposażenia w ramach Pakietu nr 6 – IT. W dniu 20 września 2019r. w Szkole Podstawowej w (...) otwarto oferty w postępowaniu o udzielenie zamówienia na dostarczenie i montaż sprzętu (...) w ramach programu Aktywna Tablica. Otwarto ofertę (...) Sp. z o.o. w K. oraz pozwanego ((...) w K..

Dowód: zawiadomienie o wyborze ofert z 8.04.2019r. (k. 22 akt), informacja z

otwarcia ofert z 20.09.2019r. (k. 23 akt)

W latach 2019 i 2020 za utrzymanie domeny internetowej należności uiszczała (...) Sp. zo.o. w K..

Dowód: faktury VAT z 9.03.2019r. i z 23.03.2020r. (k. 285 – 286 akt)

Sąd ustalił powyższy stan faktyczny na podstawie powołanych wyżej dokumentów, zeznań świadków E. B., K. B. D. J. M. K., R. K., D. Z., J. J., K. P. i A. K. częściowo zeznań E. B. oraz powoda i częściowo pozwanego.

Sąd nie dał wiary zeznaniom świadka E. B., że żona powoda E. B. zaproponowała pozwanemu aby pierwszą paletę tablic tj. około dziesięciu sztuk kupił od powoda i sprzedawał we własnym imieniu. Sąd nie dał wiary jej zeznaniom, że rzekomą przyczyną tej propozycji był fakt, że pozwany miał dobrą opinię, że sprzedaje towar dobrej jakości, a powód był porywczy i nie miał przez jakiś czas dobrej opinii, że niecenzuralnie wypowiadał się o jednej z dyrektorek szkoły, która słyszała to, bo nie rozłączył rozmowy telefonicznej i że jest to małe środowisko i przekazała swoją opinię dalej. Zeznania te są niewiarygodne i nieprawdopodobne. Nawet, jeżeli rzeczywiście zaistniała sytuacja, że powód przez telefon obraził jedną z dyrektorek szkół, to zupełnie nieprawdopodobna jest sytuacja, że przekonywała ona inne dyrektorki szkół aby nie kupowały sprzętu od powoda z tego powodu. To pozwany miał dostęp do innych dyrektorek szkół, którym oferował sprzęt powoda, a nie obrażona dyrektorka, która nie wiedziała komu ten sprzęt będzie oferowany. Niewiarygodne są również zeznania świadka, że pozwany miał sprzedawać sprzęt zamiast powoda, bo powód był niegrzeczny, gdy były jakieś kłopoty z drukarką, czy z innym sprzętem. Serwisem sprzedawanych urządzeń zajmował się powód, a nie pozwany i nie zmieniała tego okoliczność, kto sprzedał sprzęt powoda.

Sąd nie dał wiary zeznaniom pozwanego, że w 2016r. chciał zrezygnować z pracy u powoda, bo trudno było sprzedawać sprzęt sprowadzany z (...)przez firmę (...), który funkcjonował pod nazwą (...). Sąd nie dał wiary jego zeznaniom, że pozwany pozostał w firmie powoda pod warunkiem zgody powoda na sprzedaż przez niego laptopów w imieniu swojej własnej firmy. Sąd nie dał wiary pozwanemu, że miał ustną zgodę powoda na sprzedaż laptopów a żona powoda w czasie tej rozmowy robiła kanapki, ale później dowiedziała się o tej zgodzie. Zgoda ta nie została potwierdzona przez żadnego z małżonków, a zeznanie pozwanego, że chciał zrezygnować z pracy u powoda jest sprzeczne nawet z wcześniejszym zeznaniem pozwanego, że prosił powoda o awans, a potem jako jedynemu przedstawicielowi handlowemu powód zaproponował umowę cywilnoprawną.

Sąd zważył co następuje:

Strony łączyła pisemna umowa o współpracy na podstawie której powód powierzył pozwanemu reprezentowanie swoich interesów w kontaktach z dotychczasowymi oraz potencjalnymi partnerami handlowymi. Zgodnie z art. 750 kodeksu cywilnego do umów o świadczenie usług, które nie są uregulowane innymi przepisami stosuje się odpowiednio przepisy o zleceniu. Świadczenie usług występuje w przypadku wszelkich umów obligujących do dokonywania czynności faktycznych (jednorazowych, wielokrotnych, w tym wykonywanych stale). Co do zasady do umów o świadczenie usług mogą być wprost stosowane przepisy dotyczące reguły odpłatności zlecenia i kryteriów określenia wysokości wynagrodzenia (art. 735 kodeksu cywilnego). Zadania pozwanego były szczegółowo określone w § 1 i 2 umowy. Z tytułu wykonywania powierzonych obowiązków strony uzgodniły dla pozwanego miesięczne wynagrodzenie w wysokości 3.100 zł netto. Ponadto pozwanemu mogła być i zgodnie z zeznaniami świadków, była przyznawana roczna premia uzależniona od wielkości sprzedaży na rzecz powoda. Pozwany miał do dyspozycji służbowy samochód, laptopa i telefon komórkowy.

Ponadto w § 4 ust. 5 umowy pozwany zobowiązał się do nieprowadzenia działalności konkurencyjnej wobec powoda przez okres trwania umowy, jak i w okresie dwóch lat od zakończenia współpracy. Strony zwolniły powoda z obowiązku wypłacenia pozwanemu odszkodowania za ograniczenie działalności konkurencyjnej. W § 4 ust.7 przyjęto, że w przypadku naruszenia przez pozwanego obowiązku określonego w ust.4 i 5 pozwany zobowiązany jest do zapłaty kary umownej w wysokości 50.000 zł, a zleceniodawca może dochodzić odszkodowania na zasadach ogólnych.

Działalność konkurencyjna jest istotnym zagadnieniem w prawie gospodarczym, mającym na celu ochronę interesów partnerów biznesowych przed działaniami, które mogą wpłynąć negatywnie na ich działalność. Działalność konkurencyjna w tej samej branży, to oferowanie podobnych produktów lub usług, które mogą rywalizować o tych samych klientów. Działalność konkurencyjna może polegać na prowadzeniu działalności gospodarczej na własny rachunek, która konkuruje z działalnością partnera biznesowego. Również założenie spółki z ograniczoną odpowiedzialnością o tym samym przedmiocie działalności może być uznane za działalność konkurencyjną. W przypadku naruszenia zakazu konkurencji, pierwotna firma może domagać się odszkodowania za poniesione straty. Może to obejmować utratę klientów, szkody wizerunkowe czy inne straty finansowe.

Zgodnie zaś z art. 483 § 1 kodeksu cywilnego można zastrzec w umowie, że naprawienie szkody wynikłej z niewykonania lub nienależytego wykonania zobowiązania niepieniężnego nastąpi przez zapłatę określonej sumy (kara umowna).

Kara umowna może zostać zastrzeżona wyłącznie w odniesieniu do zobowiązania niepieniężnego . Obwarowanie zobowiązania karą umowną ma na celu m.in. zwiększenie realności jego wykonania oraz ułatwienie naprawienia szkody powstałej w związku z niewykonaniem lub nienależytym wykonaniem

Zakres odpowiedzialności z tytułu kary umownej pokrywa się w pełni z zakresem ogólnej odpowiedzialności dłużnika za niewykonanie lub nienależyte wykonanie zobowiązania (art. 471 k.c.). Podporządkowanie kary umownej podstawom odpowiedzialności kontraktowej sprawia, że zobowiązany do zapłaty tej kary może bronić się zarzutem – podobnie jak każdy dłużnik zobowiązany do naprawienia szkody stosownie do art. 471 – że niewykonanie lub nienależyte wykonanie jest następstwem okoliczności, za które nie ponosi odpowiedzialności (uzasadnienie wyroku SN z 20 marca 1967r., II CR 419/67., Lex Polonica nr 319960).

W razie niewykonania lub nienależytego wykonania zobowiązania kara umowna należy się wierzycielowi w zastrzeżonej na ten wypadek wysokości bez względu na wysokość poniesionej szkody (art. 484 § 1 k.c.). Zapłata określonej sumy pieniężnej z tytułu kary umownej należy się wierzycielowi w razie kumulatywnego spełnienia następujących przesłanek: kara umowna została ważnie zastrzeżona, dłużnik nie wykonał zobowiązania niepieniężnego lub wykonał je nienależycie, niewykonanie lub nienależyte wykonanie zobowiązania jest następstwem okoliczności, za które dłużnik ponosi odpowiedzialność.

Z ustaleń stanu faktycznego bezsprzecznie wynika, że pozwany naruszył zakaz prowadzenia wobec powoda działalności konkurencyjnej. Nie tylko prowadził równoległą działalność gospodarczą, ale kierował do niej klientów powoda, przez co pozbawiał go należnego mu zarobku. Wykorzystując zaufanie, jakim darzył go powód, stwarzał pozory powiększania przychodów powoda poprzez kupowanie jego produktów i odsprzedawania ich klientom, przez co pozbawiał w rzeczywistości powoda większych dochodów. Nawiązał również współpracę z konkurencyjnymi firmami wobec powoda i sprzedawał ich produkty. Wypracowywał wysokie obroty u innych firm, takich jak (...) i (...), co musiało wiązać się z zaniedbywaniem interesów powoda, wbrew zobowiązaniu, które przyjął w umowie stron o współpracy. Ustalenie wysokości szkody powoda na skutek tych działań byłoby z pewnością trudne do przeprowadzenia. Skoro jednak strony zastrzegły w umowie karę umowną, zwalnia to powoda z wykazywania szkody.

Pozwany zgłosił zarzut miarkowania szkody.

Zgodnie z art. 484 § 2 k.c. jeżeli zobowiązanie zostało w znacznej części wykonane, dłużnik może żądać zmniejszenia kary umownej; to samo dotyczy przypadku, gdy kara umowna jest rażąco wygórowana. Zdaniem Sądu, przesłanki miarkowania kary umownej w niniejszej sprawie nie zostały spełnione. Pozwany bez skrupułów nadużył zaufanie powoda. Nie tylko przejmował jego klientów, wypierał go z rynku, ale jeszcze wykorzystując możliwość udziału w targach i konferencjach w roli przedstawiciela powoda i za jego pieniądze, występował w roli jego partnera i promował swoją firmę. Pozwany naruszył zakaz konkurencji w czasie obowiązywania umowy stron i po po jej rozwiązaniu. Założenie konkurencyjnej do firmy powoda spółki z ograniczoną odpowiedzialnością, w której formalnie nie pełnił żadnej funkcji w zarządzie, nie zwalnia go, zdaniem Sądu z zakazu konkurencji. Tymczasem w okresie dwóch lat po rozwiązaniu umowy stron pozwany w ramach w/w spółki startował w tych samych przetargach organizowanych przez szkoły i gminy, co powód.

Podniesiony przez pełnomocnika pozwanego w ostatnim piśmie procesowym zarzut zapisu na sąd polubowny jest spóźniony.

Zarzut zapisu na sąd polubowny (arbitrażowy) w procesie sądowym należy podnieść przed wdaniem się w spór co do istoty sprawy, czyli zanim strona podejmie pierwszą czynność procesową, która odnosi się do merytorycznych aspektów sprawy. Podstawę prawną dla tego wymogu stanowi art. 1165 § 1 k.p.c. Skoro pozwany nie podniósł tego zarzutu w odpowiedzi na pozew, późniejsze jego podnoszenie jest nieskuteczne.

Z uwagi na powyższe, Sąd uznał, że roszczenie powoda zasługuje na uwzględnienie w całości. Uwzględniając roszczenie powoda Sąd uwzględnił je również w zakresie żądania zasądzenia odsetek ustawowych za opóźnienie. Jeżeli dłużnik opóźnia się ze spełnieniem świadczenia pieniężnego, wierzyciel może żądać odsetek za czas opóźnienia, chociażby nie poniósł żadnej szkody i chociażby opóźnienie było następstwem okoliczności, za które dłużnik odpowiedzialności nie ponosi (art. 481 § 1 k.c.).

Orzeczenie o kosztach postępowania wydano na podstawie wynikającej z art. 98 k.p.c. zasady odpowiedzialności za wynik procesu i obciążono nimi w całości przegrywającego spór pozwanego. Na koszty te złożyła się opłata sądowa od pozwu w kwocie 2.500 zł i wynagrodzenie pełnomocnika powoda ustalone w kwocie 3.600 zł w oparciu o § 2 pkt.5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości w sprawie opłat za czynności adwokackie z dnia 22 października 2015r. (Dz.U. z 2015r. poz. 1800) wraz z opłatą skarbową w wysokości 17 zł od pełnomocnictwa.

sędzia Magdalena Berczyńska – Bruś