Wyrok z 14 lipca 2017, sygn. V GC 2226/16

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 14 lipca 2017 r.

Sąd Rejonowy w Kielcach V Wydział Gospodarczy

w składzie:

po rozpoznaniu w dniu 14 lipca 2017 r. w Kielcach

na rozprawie

sprawy z powództwa (...) spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w L.

przeciwko (...) Spółce akcyjnej w Ł.

o zapłatę

1.  zasądza od pozwanego (...) Spółki akcyjnej w Ł. na rzecz powoda (...) spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w L. kwotę 3126,83 zł (trzy tysiące sto dwadzieścia sześć złotych osiemdziesiąt trzy grosze) wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia 19 lipca 2016 r. do dnia zapłaty,

2.  oddala powództwo w pozostałym zakresie,

3.  zasądza od pozwanego (...) Spółki akcyjnej w Ł. na rzecz powoda (...) spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w L. kwotę 2229 zł (dwa tysiące dwieście dwadzieścia dziewięć złotych) tytułem zwrotu kosztów procesu, w tym kwotę 1200 z (jeden tysiąc dwieście złotych) tytułem kosztów zastępstwa procesowego,

4.  zwraca powodowi (...) spółce z ograniczoną odpowiedzialnością w L. kwotę 45 zł (czterdzieści pięć złotych) tytułem niewykorzystanej części zaliczki.

SSR Paweł Rozpara

Sygn. akt V GC 2226/16

UZASADNIENIE

Pozwem z dnia 5 sierpnia 2016 r. powód (...) Sp. z o.o. w L. domagał się zasądzenia od pozwanego (...) S.A. w Ł. kwoty 3126,83 zł z ustawowymi odsetkami od dnia 26 marca 2016 r. do dnia zapłaty oraz kosztów procesu.

W uzasadnieniu pozwu powód wskazał, że 24 lutego 2016 r. uległ uszkodzeniu pojazd m-ki M. (...) o nr rej. (...), będący własnością R. Ż. (1). (...) S.A. działając w ramach bezpośredniej likwidacji szkody w imieniu towarzystwa sprawcy szkody tj. (...) S.A., przyjął na siebie odpowiedzialność i wypłacił odszkodowanie poszkodowanemu. Powód podniósł, że poszkodowany zgłosił powstanie szkody w związku z wypadkiem komunikacyjnym z 24 lutego 2016 r. w dniu wypadku. W toku postępowania likwidacyjnego podjęto czynności zmierzające do wypłaty odszkodowania. Po przeprowadzeniu wstępnych czynności likwidacyjnych i sporządzeniu kosztorysu naprawy, wypłacono poszkodowanemu kwotę 1544,19 zł. Powód wskazał, że zakład ubezpieczeń o rozpoznaniu odwołania złożonego przez poszkodowanego R. Ż. (1) wydał decyzję, w której wskazał, że po ponownej analizie dokumentacji nie znajduje podstaw do zmiany zajętego wcześniej stanowiska. Nie zgadzając się z wysokością przyznanego w przedmiotowej sprawie odszkodowania, poszkodowany zlecił dokonanie niezależnej kalkulacji naprawy pojazdu uszkodzonego w wyniku zdarzenia drogowego z 24 lutego 2016 r. Zgodnie z kalkulacją naprawy nr 239/04/201 z 19 kwietnia 2016 r., koszty naprawy pojazdu wynoszą 4671,02 zł brutto. 20 maja 2016 r. pomiędzy R. Ż. (1) a (...) Sp. z o.o. w L., została zawarta umowa cesji wierzytelności w związku ze szkodą komunikacyjną z 24 lutego 2016 r., w wyniku której uszkodzeniu uległ pojazd marki M. (...) o nr rej. (...), o czym poszkodowany zawiadomił podmiot odpowiedzialny pismem z 20 maja 2016 r. W dniu 6 czerwca 2016 r. pomiędzy (...) Sp. z o.o. w L. a (...) Sp. z o.o. w L., została zawarta cesja wierzytelności dotycząca przedmiotowej wierzytelności, nabytej od R. Ż. (1). Powód zawiadomił o przedmiotowej cesji pismem z 6 czerwca 2016 r. Powód wskazał, że zawiadomił o przedmiotowej umowie cesji z 29 lipca 2016 r. i wezwał do wypłaty pełnej kwoty odszkodowania, jednak pozostało ono bez odpowiedzi. Niniejszym pozwem, powód dochodzi kwoty 3 126,83 zł, stanowiącej różnicę między wysokością szkody wynikającą z wyceny szkody zleconej przez powoda tj. 4 671,02 zł a kwotą wypłaconą przez pozwany zakład ubezpieczeń tytułem odszkodowania w toku postępowania likwidacyjnego, tj. 1544,19 zł.

(pozew k. 4 – 29)

W odpowiedzi na pozew pozwany wniósł o oddalenie powództwa w całości i zasądzenia kosztów procesu. Pozwany zakwestionował swoją odpowiedzialność co do zasady, w związku z faktem, iż nie przeprowadzał postępowania likwidacyjnego szkody i w związku z czym nie ma żadnej wiedzy w zakresie okoliczności powstania szkody oraz podmiotu odpowiedzialnego za jego powstanie, a z treści pozwu w żaden sposób nie wynikają ani okoliczności powstania szkody, ani podmiot odpowiedzialny za jej powstanie. Pozwany zarzucił, iż z treści pozwu domniemywać można wyłącznie, iż roszczenie powoda związane jest ze szkodą komunikacyjną.

Pozwany zaprzeczył, aby ponosił pochodną odpowiedzialność za powstałą szkodę w pojeździe R. Ż. (1) o nr rej. (...). Z ostrożności procesowej zakwestionował również roszczenie dochodzone pozew co do wysokości. Pozwany zakwestionował wysokość szkody wynikającej z kalkulacji naprawy nr 239/04/16 i podniósł, iż z treści pozwu wynika, że poszkodowany nie przedstawił żadnych dokumentów na okoliczność przytoczonych kosztów naprawy uszkodzonego pojazdu.

(odpowiedź na pozew k. 40 – 58)

W piśmie procesowym z dnia 9 listopada 2016 r. pełnomocnik powoda podtrzymał zgłoszone żądanie i przedstawił argumenty przeciwko twierdzeniom pozwanej.

(pismo procesowe pełnomocnika powoda k. 59 - 61)

Sąd ustalił następujący stan faktyczny:

W dniu 24 lutego 2016 roku doszło do kolizji drogowej, w trakcie której uszkodzeniu uległ pojazd marki M. (...) o numerze rejestracyjnym (...) będący własnością R. Ż. (1). Sprawcą tej kolizji był M. K., kierujący samochodem marki F. o nr rej. (...), ubezpieczony od odpowiedzialności cywilnej posiadaczy pojazdów mechanicznych w pozwanym zakładzie (...) S.A. w Ł..

Pojazd o numerze rejestracyjnym (...) posiadał ubezpieczenie OC w ruchu krajowym w pozwanej (...) S.A. w Ł..

Tego samego dnia, tj. 24 lutego 2016 r. poszkodowany wystąpił z wnioskiem do swojego ubezpieczyciela (...) S.A. w W., w którym ubezpieczony był pojazd M. (...), o likwidację przedmiotowej szkody w granicach odpowiedzialności z umowy ubezpieczenia OC zawartej na pojazd marki F. o nr rej. (...) w innym zakładzie ubezpieczeń. (...) SA nadał szkodzie numer (...).

(dowód: akta szkody nr (...) płyta CD k. 38, wydruk z Ubezpieczeniowego Funduszu Gwarancyjnego k. 28)

Pismem z dnia 1 marca 2016 r. (...) S.A. w W. poinformowała M. K. o podjęciu likwidacji w ramach procedury bezpośredniej likwidacji szkody.

(dowód: pismo z 1 marca 2016 r. na str. 37 na płycie CD – k. 38)

W wyniku oględzin pojazdu poszkodowanego (...) S.A. ustalił zakres szkody i sporządził dokumentację zdjęciową oraz kosztorys naprawy. Wysokość kosztów naprawy uszkodzonego pojazdu w/w zakład ubezpieczeń oszacował na kwotę (...),19 i odszkodowanie w tej wysokości wypłacił poszkodowanemu na podstawie decyzji z dnia 7 lipca 2016 roku.

(dowód: decyzja z dnia 7 marca 2016 r. k. 16, kosztorys naprawy w aktach szkody nr (...) na str. 20 – 23 na płycie CD – k. 38)

(...) S.A. po ponownej analizie dokumentacji dotyczącej przedmiotowej szkody nie uwzględniło odwołania poszkodowanego R. Ż. (1) od decyzji z dnia 7 marca 2016 r.

(dowód: decyzja z dnia 4 kwietnia 2016 r. k. 45 w aktach szkody nr (...) na płycie CD – k. 38)

Nie zgadzając się z wysokością przyznanego odszkodowania poszkodowany zlecił dokonanie kalkulacji naprawy uszkodzonego pojazdu, uszkodzonego w wyniku zdarzenia z 24 lutego 2016 r.

Zgodnie z kalkulacją naprawy nr 239/04/201 z 19 kwietnia 2016 r., koszty naprawy uszkodzonego pojazdu wynoszą 4671,02 zł brutto.

(dowód: kalkulacja naprawy nr 239/04/16 z 19 kwietnia 2016 r. k. 17 – 18)

Umową przeniesienia wierzytelności z 20 maja 2016 r. R. Ż. (1) scedował swoją wierzytelność o odszkodowanie, przysługującą mu od pozwanego zakładu ubezpieczeń, jako ubezpieczyciela w zakresie OC sprawcy szkody, na rzecz (...) Sp. z o.o. w L., o czym poszkodowany zawiadomił pozwanego.

(dowód: umowa przeniesienia wierzytelności z 20 maja 2016 r. k. 19 – 20, pismo z 20 maja 2016 r. k. 21)

W dniu 6 czerwca 2016 r. pomiędzy (...) Sp. z o.o. w L., a (...) SP. z o.o. w L. została zawarta umowa cesji wierzytelności dotycząca przedmiotowej wierzytelności nabytej od R. Ż. (1). Powód zawiadomił pozwanego o przedmiotowej cesji pismem z dnia 6 czerwca 2016 r.

(dowód: umowa przeniesienia wierzytelności z 6 czerwca 2016 r. k. 22, pismo z 6 czerwca 2016 r. k. 23)

Pismem z dnia 18 lipca 2016 r. pozwany poinformował poszkodowanego, że przedmiotowa szkoda obsługiwana jest przez towarzystwo ubezpieczeń, w którym zawarto umowę ubezpieczenia OC posiadaczy pojazdów mechanicznych.

(dowód: pismo z 18 lipca 2016 r. k. 51)

Powód zawiadomił pozwanego o przedmiotowej umowie cesji pismem z 29 lipca 2016 r. i wezwał do wypłaty pełnej kwoty odszkodowania. Przedmiotowe pismo pozostało bez odpowiedzi.

(dowód: pismo z 29 lipca 2016 r. wraz dowodem nadania k. 24 – 26, k. 27)

Ekonomicznie uzasadniony szacunkowy koszt naprawy uszkodzeń pojazdu marki M. (...) o nr rej. (...) powstałych w szkodzie komunikacyjnej w dniu 24 lutego 2016 roku z uwzględnieniem części zamiennych oryginalnych ocechowanych logiem producenta pojazdu, technologii producenta pojazdu i cen robocizny stosowanych w warsztatach naprawczych w miejscu zamieszkania poszkodowanego winien wynosić 3855,98 zł (4742,86 zł brutto).

Na dzień powstania szkody w handlu nie były dostępne części zamienne alternatywne ocechowanie znakiem jakości (...). Części oznaczone cechą (...), P o porównywalnej jakości, deklarowanej przez producenta nie odpowiadają wymogom technicznym i konstrukcyjnym określonym przez producenta pojazdu. Zaproponowanie zamiennego wyrobu w miejsce uprzednio zamontowanej części oryginalnej fabrycznie, części zamiennej jak dla pierwszego montażu nie gwarantuje doprowadzenia pojazdu do stanu jak przed zdarzeniem, a względy jakościowe i bezpieczeństwa zamiennika, nie sprostają elementowi ocechowanemu fabrycznymi znakami producenta pojazdu.

Zamontowanie w trakcie naprawy alternatywnych części o porównywalnej jakości nie daje gwarancji na przywrócenie pojazdowi stanu jak sprzed powstania szkody z uwagi na trudności z uzyskaniem stanu estetycznego, użytkowego i wytrzymałościowego, jak w przypadku zastosowania oryginalnych części zamiennych. Stawka godzinowa za prace mechaniczne i blacharskie wynosi 95 zł netto. Stawka godzinowa za prace lakiernicze wynosi 100 zł netto.

(dowód: opinia biegłego M. S. k. 75 – 90)

Sąd zważył, co następuje:

Powództwo okazało się zasadne i podlegało oddaleniu jedynie w niewielkiej części.

Kwestią sporną było, czy pozwany powinien ponosić odpowiedzialność za powstałą szkodę w pojeździe M. (...) o nr rej. (...) skoro postępowanie likwidacyjne toczyło się w oparciu o procedurę bezpośredniej likwidacji szkody w zakładzie ubezpieczeń poszkodowanego i w istocie czy powodowi należała się różnica pomiędzy kwotą wypłaconą poszkodowanemu przez (...) S.A., a kwotą kosztów naprawy uszkodzonego pojazdu wynikającą z kalkulacji naprawy nr 239/04/201 z 19.04.2016 r. (4 671,02 – (...),19).

Sporna była również wysokość odszkodowania, jakie winno zostać wypłacone powodowi jako nabywcy wierzytelności przez pozwany zakład ubezpieczeń. Przy czym zasadą jest pełne naprawienie przez sprawcę szkody doznanej przez poszkodowanego (zob. wyrok SN z 27 stycznia 1981 r., IV CR 555/80, LEX nr 8304).

Zgodnie z art. 822 § 1 i 4 k.c., przez umowę ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej zakład ubezpieczeń zobowiązuje się do zapłacenia określonego w umowie odszkodowania za szkody wyrządzone osobom trzecim, względem których odpowiedzialność za szkodę ponosi ubezpieczający albo osoba, na której rzecz została zawarta umowa ubezpieczenia. Uprawniony do odszkodowania w związku ze zdarzeniem objętym umową ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej może dochodzić roszczenia bezpośrednio od zakładu ubezpieczeń.

Zgodnie natomiast z treścią art. 361 § 1 k.c., zobowiązany do odszkodowania ponosi odpowiedzialność tylko za normalne następstwa działania lub zaniechania, z którego szkoda wynikła, przy czym zgodnie z art. 363 § 1 k.c. naprawienie szkody powinno nastąpić, według wyboru poszkodowanego, bądź przez przywrócenie stanu poprzedniego, bądź przez zapłatę odpowiedniej sumy pieniężnej. Gdyby jednak przywrócenie stanu poprzedniego było niemożliwe albo gdyby pociągało za sobą dla zobowiązanego nadmierne trudności lub koszty, roszczenie poszkodowanego ogranicza się do świadczenia w pieniądzu. W takiej sytuacji, jeżeli naprawienie szkody ma nastąpić w pieniądzu, wysokość odszkodowania powinna być ustalona według cen z daty ustalenia odszkodowania, chyba że szczególne okoliczności wymagają przyjęcia za podstawę cen istniejących w innej chwili. Przy czym stosownie do treści art. 36 ust. 1 ustawy z dnia 22 maja 2003 r. o ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych (Dz. U. 2003 r. Nr 124 poz. 1152 ze zm.), odszkodowanie ustala się i wypłaca w granicach odpowiedzialności cywilnej posiadacza lub kierującego pojazdem mechanicznym.

Stosownie do treści art. 4 ust. 1 ustawy z 11 września 2015 r. o działalności ubezpieczeniowej i reasekuracyjnej, przez działalność ubezpieczeniową rozumie się wykonywanie czynności ubezpieczeniowych związanych z oferowaniem i udzielaniem ochrony na wypadek ryzyka wystąpienia skutków zdarzeń losowych.

Czynnościami ubezpieczeniowymi, o których mowa w ust. 1, są: zawieranie umów ubezpieczenia, umów gwarancji ubezpieczeniowych lub zlecanie ich zawierania uprawnionym pośrednikom ubezpieczeniowym w rozumieniu ustawy z dnia 22 maja 2003 r. o pośrednictwie ubezpieczeniowym (Dz. U. z 2016 r. poz. 2077 oraz z 2017 r. poz. 60), a także wykonywanie tych umów (ust. 7 pkt 1).

Czynnościami ubezpieczeniowymi są również: prowadzenie postępowań regresowych oraz postępowań windykacyjnych związanych z wykonywaniem: umów ubezpieczenia i umów gwarancji ubezpieczeniowych, oraz umów reasekuracji w zakresie cedowania ryzyka z umów ubezpieczenia i umów gwarancji ubezpieczeniowych (ust. 8 pkt 5).

Czynnościami ubezpieczeniowymi są także następujące czynności, jeżeli są wykonywane przez zakład ubezpieczeń: ustalanie przyczyn i okoliczności zdarzeń losowych oraz ustalanie wysokości szkód oraz rozmiaru odszkodowań oraz innych świadczeń należnych uprawnionym z umów ubezpieczenia lub umów gwarancji ubezpieczeniowych (ust. 9 pkt 1 i 2).

Czynności, o których mowa w ust. 8 pkt 5 oraz ust. 9 pkt 1 i 2, a także wypłacanie odszkodowań i innych świadczeń należnych z tytułu umów, o których mowa w ust. 7 pkt 1 i 2, uważa się za czynności ubezpieczeniowe także wtedy, gdy ich wykonywania podejmuje się zakład ubezpieczeń na wniosek innego zakładu ubezpieczeń, Ubezpieczeniowego Funduszu Gwarancyjnego, Polskiego Biura Ubezpieczycieli Komunikacyjnych lub uprawnionego z umowy ubezpieczenia i umowy gwarancji ubezpieczeniowej, także w przypadku gdy umowy te zawarte są z innym zakładem ubezpieczeń (art. 4 ust. 10 w/w ustawy).

Przede wszystkim należy wskazać, iż w ramach powyższych regulacji, poszkodowany R. Ż. (1) wystąpił do (...) S.A. w W. z wnioskiem o likwidację szkody w pojeździe marki M. o nr rej. (...) w granicach odpowiedzialności z umowy ubezpieczenia posiadaczy pojazdów mechanicznych zawartej na pojazd sprawcy, tj. pojazd marki F. o nr rej. (...), który jest własnością M. K., w zakładzie ubezpieczeń (pozwanym) właściwym dla pojazdu sprawcy. Jak wynika z wydruku uzyskanego z Ubezpieczeniowego Funduszu Gwarancyjnego, sprawca zdarzenia drogowego z 24 lutego 2016 r. posiadał ubezpieczenie OC u pozwanego.

Faktem jest, że szkodę początkowo likwidował ubezpieczyciel poszkodowanego, tj. (...) S.A. Jednakże pismami z dnia 20 maja 2016 r. i 6 czerwca 2016 r. pozwany powiadomiony został o przeniesieniu wierzytelności w związku ze szkodą komunikacyjną z dnia 24 lutego 2016 r. i wskazany został w tych pismach numer akt szkodowych U/025281/2016. Następnie powód pismem z 29 lipca 2016 r. zgłosił pozwanemu roszczenie o zapłatę i opisał dotychczasowy przebieg likwidacji szkody, wskazał na zdarzenie sprawcze, na numer akt szkodowych U/025281/2016

Pozew został wniesiony do sądu w dniu 5 sierpnia 2016 r., czyli do dnia wniesienia odpowiedzi na pozew, pozwany dysponował czasem dwu i pół miesięcznym, zatem, miał możliwość wszczęcia właściwego postępowania likwidacyjnego.

Chybiony okazał się również zarzut pozwanego, iż z treści pozwu można jedynie domniemywać, że roszczenie powoda jest związane ze szkodą komunikacyjną. Sprawca zdarzenia drogowego z 24 lutego 2016 r. posiadał polisę odpowiedzialności cywilnej posiadaczy pojazdów mechanicznych u pozwanego. Poszkodowany po wszczęciu postępowania likwidacyjnego, które zostało rozstrzygniecie w części przez (...) S.A. w ramach bezpośredniej likwidacji szkody zbył przysługującą mu wierzytelność, którą ostatecznie nabył powód i pismem z 29 lipca 2016 r. zawiadomił pozwanego o nabyciu wierzytelności, jednocześnie wzywając pozwanego do uiszczenia różnicy pomiędzy wypłaconym odszkodowaniem przez (...) S.A. na mocy decyzji z 7 marca 2016 r., a niezależną kalkulacją naprawy.

Poza tym pismem z dnia 18 lipca 2017 r. pozwany poinformował poszkodowanego R. Ż. o tym, że szkoda w jego pojeździe likwidowana jest w jego zakładzie ubezpieczeń w ramach tzw. bezpośredniej likwidacji szkód. Zatem pozwany jeszcze przed dniem 29 lipca 2016 r., kiedy to powód zgłosił pozwanemu roszczenie o zapłatę, wiedział już o tym, że wierzytelność o odszkodowanie została przeniesiona przez poszkodowanego na powoda.

Zdaniem sądu, co najmniej w dniu 18 lipca 2016 r. pozwany wiedział już o tym, że powstała w mieniu poszkodowanego szkoda majątkowa.

Wbrew stanowisku pozwanego, iż nie posiada on informacji co do okoliczności powstania szkody, zarówno okoliczności szkody jak i podmiot odpowiedzialny, wynikają z treści pozwu i załączonych do niego dowodów, a nadto z pisma pozwanego z 18 lipca 2016 r.

Zatem, z powyższym względów nietrafne są zarzuty pozwanego dotyczące braku wiadomości co do podmiotu odpowiedzialnego za zdarzenie objęte przedmiotowym postępowaniem, jak również braku odpowiedzialności pozwanego za skutki zdarzenia drogowego z 24 lutego 2016 r.

Zobowiązanym do naprawienia szkody wobec strony powodowej pozostał sprawca kolizji oraz jego ubezpieczyciel z tytułu zawartej umowy ubezpieczenia OC posiadaczy pojazdów komunikacyjnych, który posiada bierną legitymację w procesie opartym na podstawie z art. 805 k.c. i art. 822 k.c.

Wprawdzie szkodę likwidował początkowo (...) SA i to on wypłacił poszkodowanemu część odszkodowania, w wysokości przez siebie ustalonej, to nie oznacza to, że poszkodowany (a w istocie nabywca wierzytelności) nie może dochodzić reszty odszkodowania od ubezpieczyciela sprawcy szkody, w tym wypadku od pozwanego. Należy podkreślić, że (...) SA uznał za zasadne wypłacenie kwoty, jaką uznał za stosowną, a nie uwzględnił odwołania poszkodowanego od swojej decyzji. Zatem poszkodowany o resztę odszkodowania mógł wystąpić do pozwanego ubezpieczyciela, w którym sprawca kolizji posiadał ubezpieczenie OC. (...) SA niejako „w zastępstwie” pozwanego zwolnił pozwanego od obowiązku zapłaty poszkodowanemu kwoty 1544,19 zł (kwestia ewentualnych rozliczeń w zakresie tej kwoty między ubezpieczycielami nie jest przedmiotem niniejszego postępowania).

Poszkodowany postąpił właściwie, wobec odmowy zaspokojenia w całości jego roszczeń przez (...) SA, wystąpił z roszczeniem przeciwko pozwanemu.

Wobec kwestionowania przez pozwanego wysokości szkody, wskazaną przez stronę powodową, a w szczególności wyliczenie szkody wynikające z kalkulacji naprawy nr 239/04/16, na wniosek powoda Sąd dopuścił dowód z opinii biegłego z zakresu techniki samochodowej mgr. inż. M. S., na okoliczność określenia zakresu uszkodzeń w pojeździe marki M. (...) o nr rej. (...), wysokości szkody powstałej w pojeździe poszkodowanego w wyniku wypadku komunikacyjnego z 24 lutego 2016 r. oraz wysokości należnego z tego tytułu odszkodowania.

Biegły zaopiniował, że uzasadniony ekonomicznie szacunkowy koszt naprawy uszkodzeń pojazdu marki M. (...) nr rej. (...) powstałych w szkodzie komunikacyjnej w dniu 24 lutego 2016 r., z uwzględnieniem części zamiennych oryginalnych ocechowanych logiem producenta pojazdu, technologii producenta pojazdu i cen robocizny stosowanych w warsztatach naprawczych w miejscu zamieszkania poszkodowanego powinien wynosić 3855,98 zł netto (4742,86 zł brutto).

W konsekwencji, podzielając wnioski opinii biegłego z uwagi na ich spójność, rzeczowość i fachowość, Sąd ustalił, iż koszt naprawy pojazdu winien wynosić 4742,86 zł brutto.

Powyższą opinię biegłego sąd uznał za prawidłową. Została bowiem sporządzona przez osobę posiadającą wiadomości specjalne z zakresu techniki samochodowej i ruchu drogowego, a zatem uprawnioną do przeprowadzania badań i sporządzania opinii danego rodzaju. Nadto zdaniem Sądu, biegły wykonał ją w sposób rzetelny i obiektywny, zgodnie z zasadami wiedzy fachowej. Fachowość, wnikliwość oraz i doświadczenie biegłego stanowią o prawidłowości opinii biegłego. Dokonane przez biegłego wnioskowanie nie nosi cech dowolności i powierzchowności. Biegły, w oparciu o wszechstronną analizę całości materiału dowodowego sporządził opinię kompletną i dokładną. Opinia biegłego jest zgodna z zasadami doświadczenia życiowego i wskazaniami wiedzy. Komunikatywność jej sformułowań pozwala na zrozumienie wyrażonych w niej ocen i poglądów, a także sposobu dochodzenia do wniosków końcowych. Nie zawiera ona wewnętrznych sprzeczności i wykluczających się wzajemnie wniosków.

Przedmiotowa opinia nie była także kwestionowana przez żadną ze stron procesu. Opinia została stronom doręczona oraz zakreślony został 14 dniowy termin na złożenie pisma przygotowawczego, w którym strony mogły zakwestionować powyższą opinię oraz zażądać jej uzupełnienia pod rygorem uznania, że brak odpowiedzi w tym terminie będzie oznaczał, że opinia nie jest kwestionowana. Strony w zakreślonym terminie nie wniosły żadnych zastrzeżeń co do treści opinii, uznać zatem należało, że zarówno powód jak i pozwany nie kwestionują jej treści oraz zgadzają się z jej wnioskami.

(...) S.A. na podstawie decyzji z 7 marca 2016 r. wypłaciło poszkodowanemu kwotę 1544,19 zł, której to okoliczności strony nie kwestionowały.

Powód dochodził pozwem różnicy pomiędzy kwotą wynikającą z kalkulacji naprawy nr 239/04/201 z 19 kwietnia 2016 r., a kwotą wypłaconą przez (...), tj. 3126,83 zł (4671,02 zł – 1544,19 zł).

Biorąc pod uwagę opinię biegłego, wynika z niej, że powodowi należało się nawet wyższe odszkodowanie potrzebne na naprawę uszkodzonego pojazdu. Kalkulacja powoda opiewała na kwotę 4671,02 zł brutto, zaś biegły ustalił koszty naprawy na 4742,86 zł brutto.

Sąd uznał za właściwe orzeczenie na rzecz powoda kwoty 3126,83 zł obejmującej różnicę między odszkodowaniem otrzymanym przez (...) SA, a wartością szkody oszacowaną przez biegłego sądowego (pkt 1 wyroku).

Mając na uwadze powyższe rozważania Sąd, na podstawie art. 805 § 1 i 2 pkt 1 k.c., art. 363 § 1 k.c. i art. 361 kc zasądził od pozwanego (...) Spółka Akcyjna w Ł. na rzecz powoda (...) Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w L. kwotę 3126,83 zł (4671,02 zł – 1544,19 zł).

O odsetkach ustawowych za opóźnienie orzeczono na podstawie art. 481 § 1 i 2 k.c., z uwzględnieniem zmiany treści tego przepisu od dnia 1 stycznia 2016 r.

Z uwagi na to, że przed dniem 18 lipca 2016 r. pozwany wiedział już o tym, że w mieniu poszkodowanego wystąpiła szkoda i wiedział już o tym, że dokonywane były cesje wierzytelności i pozwany zawiadamiany był o tych cesjach jako dłużnik wierzytelności, to sąd zasądził te odsetki od dnia 19 lipca 2016 r., a więc od dnia następnego po stanowisku pozwanego wyrażonym w piśmie z dnia 18 lipca 2016 r. Dalszy rozwój wypadków pokazał, że pozwany nawet po piśmie powoda z dnia 29 lipca 2016 r. i po otrzymaniu odpisu pozwu nie zmienił swej decyzji w kwestii wypłaty odszkodowania. W związku z powyższym Sąd zasądził odsetki ustawowe za opóźnienie od dnia następnego, tj. od dnia 19 lipca 2016 r. od kwoty z pkt 1 sentencji wyroku, oddalając powództwo w pozostałym zakresie.

O kosztach procesu orzeczono na podstawie art. 98 § 1 i 3 k.p.c. w zw. z art. 100 zdanie drugie k.p.c. Powództwo oddalono w niewielkim zakresie (tylko co do odsetek), zatem zasądzono od pozwanego na rzecz powoda całość poniesionych przez powoda kosztów procesu, na które złożyła się: opłata sądowa od pozwu – 157 zł, opłata skarbowa od pełnomocnictwa w wysokości 17 zł, zaliczka na poczet opinii biegłego w wysokości 855 zł i wynagrodzenie pełnomocnika w wysokości 1200 zł (zgodnie z § 2 pkt 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. 2015 r. poz. 1800 ze zm.) – w brzmieniu do dnia 26 października 2016 r., pozew złożono w dniu 5 sierpnia 2016 r.) (pkt 3 wyroku).

Jednocześnie Sąd nakazał zwrócić powodowi (...) spółce z ograniczoną odpowiedzialnością w L. kwotę 45 zł tytułem niewykorzystanej części zaliczki (pkt 4 wyroku). Pobrano 900 zł zaliczki, wykorzystano 855 zł zaliczki.

SSR Paweł Rozpara