Wyrok z 20 lipca 2017, sygn. V W 239/17

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 20 lipca 2017 r.

Sąd Rejonowy dla m. st. Warszawy w Warszawie V Wydział Karny

w składzie:

Przewodniczący: SSR Piotr Grzędziński

Protokolant: Stażysta Tomasz Janiak

Oskarżyciel publiczny A. W.

po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 lipca 2017 r. sprawy M. F. s. R. i B., ur. (...) w W.

oskarżonego o to że:

uchylał się od opodatkowania poprzez niezłożenie do dnia 02.05.2016r. w (...) Urzędzie (...) zeznania podatkowego PIT-36 za 2015 rok, czym spowodował uszczuplenie w podatku dochodowym od osób fizycznych w kwocie 155 zł, tj. o wykroczenie skarbowe z art. 54 § 3 kks

orzeka

I.  Oskarżonego M. F. uznaje za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu, przy czym czyn ten kwalifikuje z art. 54 § 1 i 3 kks i za to na podstawie art. 54 § 3 kks wymierza mu karę grzywny w wysokości 500 (pięciuset) złotych.

II.  Zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adwokata K. C. kwotę 420 (czterystu dwudziestu) zł plus należny podatek VAT tytułem wynagrodzenia za obronę z urzędu.

III.  Zwalnia oskarżonego z opłaty i kosztów postępowania.

Sygn. akt V W 239/17

UZASADNIENIE

Na podstawie całokształtu zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego Sąd ustalił następujący stan faktyczny:

W styczniu 2015 r. R. W. na stronie internetowej (...) znalazł ofertę sprzedaży kondycjonera sieciowego z dodatkowym kablem sieciowym i wyłącznikiem sieciowym. Sprzedawca, którym był M. F. (prowadzący nie zarejestrowaną działalność gospodarczą), po uzgodnieniu szczegółów technicznych zamówienia, przesłał mu fakturę pro forma, po czym R. W. dokonał wpłaty łącznej kwoty 3.950 zł na poczet ceny. Zakupiony towar nie został mu dostarczony (sprzedawca zaprzestał kontaktu z kupującym), nadto zapłacona kwota nie została zwrócona nawet w części. Z tytułu osiągniętego dochodu w wyżej wymienionej wysokości M. F. nie złożył do dnia 02.05.2016 r. w (...) Urzędzie Skarbowym (...) zeznania podatkowego PIT-36 za 2015 rok, powodując uszczuplenie w podatku dochodowym od osób fizycznych w kwocie 155 zł.

Z uwagi na to, iż nie można było ustalić miejsca pobytu M. F. w kraju, postanowieniem z dnia 16 grudnia 2016 r. finansowy organ dochodzenia – (...)Urząd Skarbowy (...) w W. zastosował wobec M. F. tryb postępowania w stosunku do nieobecnych ze względu na zaistnienie przesłanek określonych w art. 173 § 1 kks w zw. z art. 175 § kks.

Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił na podstawie następujących dowodów:

1)  zeznań świadka R. W. (k. 26v-27);

2)  zawiadomienia (k. 1-2);

3)  wydruku (k. 9, 11-19, 20);

4)  faktury (k. 10);

5)  pisma (k. 21);

6)  wyciągu (k. 24-25);

7)  danych (k. 34-36);

8)  certyfikatu (k. 60-62).

Oskarżony M. F. nie był przesłuchiwany w toku postępowania albowiem z uwagi na fakt, iż nie ustalono miejsca jego pobytu, na podstawie art. 173 § 1 kks i art. 175 § 1 kks zastosowano wobec niego postępowanie w stosunku do nieobecnych.

Sąd zważył, co następuje:

Biorąc pod uwagę całokształt okoliczności ujawnionych w toku postępowania dowodowego, wina i sprawstwo oskarżonego M. F. w zakresie zarzucanego mu aktem oskarżenia czynu nie budzi wątpliwości.

Jest oczywistym, iż to M. F., jako prowadzący faktycznie działalność gospodarczą na terenie Polski, był odpowiedzialny za rozliczanie się z zobowiązań podatkowych. Działalność ta była wprawdzie nie zarejestrowana, jednak z materiałów postępowania jasno wynika, że nie była to sprzedaż rzeczy dokonana np. w ramach okazjonalnej, przypadkowej oferty osoby fizycznej (oferta była bowiem przedstawiona na stronie internetowej, sprzedawca przesłał nabywcy fakturę pro forma, w korespondencji powoływał się też na wielość innych zamówień, używał zwrotów typu „H. team/ zespół (...)”). Z wiarygodnych i spójnych zeznań świadka R. W. , który rzetelnie przedstawił posiadany zasób wiedzy na temat okoliczności sprawy, jasno wynika, że miał on przekonanie, że towar kupuje w firmie prowadzącej działalność gospodarczą. Oskarżony w związku ze sprzedażą rzeczy otrzymał od świadka łączną kwotę 3.950 zł i był odpowiedzialny za złożenie zeznania podatkowego PIT-36 za 2015 rok oraz prawidłowe i terminowe wpłacenie na rachunek (...) Urzędu Skarbowego (...) przy ul. (...) w W. podatku dochodowego od osiągniętego dochodu.

Wiarygodny dowód w sprawie stanowiły ponadto ujawnione na rozprawie dokumenty, ich treści nie budziły wątpliwości co do zgodności z rzeczywistym stanem rzeczy ani nie były kwestionowane przez strony.

W sprawie niniejszej oskarżonemu zarzucono popełnienie wykroczenia skarbowego z art. 54 § 3 kks. Art. 54 § 1 kks określa przestępstwo uchylania się od obowiązku podatkowego poprzez nie ujawnianie właściwemu organowi przedmiotu lub podstawy opodatkowania, lub też nie złożenie stosownej deklaracji. Dla wypełnienia znamion czynu konieczne jest nastąpienie skutku w postaci narażenia na uszczuplenie podatku. Jednocześnie zaś § 3 powoływanego przepisu przewiduje odpowiedzialność za wykroczenie skarbowe w przypadku, gdy kwota należnego podatku nie przekracza ustawowego progu (w punkcie I sentencji wyroku skonstruowano prawidłowo kwalifikację prawną właściwą dla wykroczenia skarbowego).

Mając na uwadze powyższe stwierdzić należy, iż oskarżony swoim zachowaniem wypełnił znamiona wskazane w art. 54 § 1 i 3 kks i dopuścił się tym samym popełnienia zarzuconego mu wykroczenia skarbowego. Bezsporny pozostaje bowiem fakt, iż M. F., mimo uzyskanego dochodu, do dnia 02.05.2016 r. nie złożył w (...)Urzędzie Skarbowym (...) przy ul. (...) w W. zeznania podatkowego PIT-36 za 2015 rok, powodując uszczuplenie w podatku dochodowym od osób fizycznych w kwocie 155 zł. Jego obowiązek podatkowy wynikał z art. 3 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych. Wykazano wyżej, że dochód oskarżony osiągnął w ramach działalności gospodarczej prowadzonej na terytorium RP (której nie zarejestrował), prowadząc stronę internetową i wystawiając fakturę pro forma, co rodzi obowiązek podatkowy w myśl art. 3 ust. 2b pkt 3 w/w ustawy.

Od strony podmiotowej czyn oskarżonego charakteryzuje wina umyślna. Oskarżony będąc osobą dorosłą, zdawał sobie sprawę z ciążących na nim obowiązków podatkowych, jak również rozumiał istotę podatku dochodowego i konieczność składania deklaracji podatkowych. Tym samym nie ma wątpliwości, że chciał popełnić czyn zabroniony w rozumieniu art. 4 § 2 kks.

Oceniając stopień społecznej szkodliwości czynu zarzucanego oskarżonemu Sąd uznał, iż jest ona istotna. Na taką ocenę wpływ miało działanie oskarżonego charakteryzujące się winą umyślną oraz skutkujące uszczupleniem należności publicznoprawnej. Oskarżony winien w sposób rzetelny zajmować się sprawami finansowymi, zdając sobie sprawę z obowiązku płacenia podatków oraz interesować się tym, w jakich wysokościach i w jakich terminach winien takie zobowiązania wobec Urzędu Skarbowego regulować.

Sąd jako okoliczność obciążającą przyjął uprzednią karalność oskarżonego (k. 96).

Mając na uwadze stopień zawinienia M. F., społeczną szkodliwość jego czynu oraz powołaną okoliczność obciążającą, Sąd uznał, iż sprawiedliwą, wyważoną i uwzględniającą elementy przedmiotowe, jak też podmiotowe charakteryzujące czyn oskarżonego, a nadto cele ogólno oraz indywidualno – prewencyjne, jest kara 500 złotych grzywny. W sytuacji, gdy maksymalna sankcja za wykroczenie z art. 54 § 1 i 3 kks wynosi obecnie ponad 30.000 zł (art. 48 § 1 kks), wymierzoną oskarżonemu karę trudno uznać za zbyt surową. Jednocześnie kara ta w żadnym wypadku nie mogła być niższa, gdyż nie przemawia za tym zachowanie oskarżonego po popełnieniu czynu zabronionego i brak starań o zapobieżenie uszczuplenia należności publicznoprawnej lub jej wyrównanie (art. 13 § 1 kks). W ocenie Sądu, przy uwzględnieniu wszystkich okoliczności sprawy, orzeczona wobec oskarżonego kara grzywny spełni cele zapobiegawcze i wychowawcze, jakie ma osiągnąć w stosunku do oskarżonego oraz zaspokoi potrzeby w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa. Kara ta jest w pełni adekwatna do stopnia winy sprawcy oraz do stopnia społecznej szkodliwości jego czynu.

W punkcie II wyroku Sąd na podstawie art. 29 ust. 1 i 2 ustawy Prawo o adwokaturze oraz § 17 ust. 2 pkt 3 i § 4 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 03.10.2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu, zasądził od Skarbu Państwa na rzecz adwokat K. C. kwotę 420 złotych plus należny podatek VAT tytułem wynagrodzenia za obronę z urzędu oskarżonego.

Mając na uwadze art. 624 § 1 kpk w zw. z art. 113 § 1 kks, Sąd zwolnił oskarżonego z obowiązku zapłaty w całości opłaty i kosztów postępowania.