Uzasadnienie z 1 sierpnia 2017, sygn. V RC 130/16

sygn. akt V RC 130/16

Uzasadnienie
wyroku z dnia 05 lipca 2017 roku

Pozwem z dnia 03 marca 2016 roku (data prezentaty), małoletni P. P. (1) i Z. P., reprezentowani przez przedstawicielkę ustawową – matkę K. B. – działając przez profesjonalnego pełnomocnika wnieśli o zasądzenie od każdego z pozwanych, M. P. i S. P. (1), alimentów w kwocie po 250 zł miesięcznie na rzecz każdego z małoletnich powodów, płatnych do rąk matki z góry do dnia 10- tego każdego miesiąca wraz z ustawowymi odsetkami w przypadku opóźnienia którejkolwiek z rat. Pozwem tym wniesiono również o udzielenie zabezpieczenia na czas trwania postępowania poprzez zobowiązanie każdego z pozwanych do łożenia na utrzymanie małoletnich powodów w kwocie po 250 zł miesięcznie, płatnych do rąk matki z góry do dnia 10-go każdego miesiąca wraz z ustawowymi odsetkami w przypadku opóźnienia którejkolwiek z rat ( pozew k.1-4).

Postanowieniem z dnia 16 marca 2016 roku tut. Sąd oddalił wniosek o udzielenie zabezpieczenia (postanowienie k.18).

Pismem z dnia 18 kwietnia 2016 roku(data wpływu) strona powodowa, działając przez profesjonalnego pełnomocnika wniosła zażalenie na powyższe postanowienie (zażalenie k.25).

Odpowiedzią na pozew z dnia 11 maja 2016 roku (data wpływu) pozwani wnieśli o oddalenie powództwa w całości oraz zasądzenie od powodów na swoją rzecz kosztów postępowania (odpowiedź na pozew k.38).

Na posiedzeniu dnia 13 maja 2016 roku pozwany wniósł o ustanowienie pełnomocnika z urzędu (protokół posiedzenia z dnia 13 maja 2016 roku k.182).

Postanowieniem z dnia 13 maja 2016 roku, tut. Sąd oddalił wniosek pozwanych o ustanowienie pełnomocnika z urzędu (postanowienie – k.186).

Postanowieniem z dnia 19 stycznia 2017 roku Sąd Okręgowy w Warszawie, VI Wydział Cywilny Rodzinny Odwoławczy w sprawie o sygn. akt VI Cz 876/16 na skutek zażalenia na postanowienie z dnia 16 marca 2016 roku w sprawie o sygn. akt V RC 130/16 oddalił zażalenie (postanowienie k.263).

Sąd ustalił następujący stan faktyczny:

Małoletni powodowie P. P. (1), urodzony (...) i Z. P., urodzona (...) pochodzą z nieformalnego związku (...). Rodzice małoletnich powodów nie zamieszkują razem oraz nie pozostają w związku partnerskim. Sprawowanie pieczy nad małoletnimi powodami spoczywa na ich matce (odpisy skrócone aktów urodzenia k.7-8).

Sąd Rejonowy dla Warszawy M. Wydział V Rodziny wyrokiem z dnia 14 stycznia 2009 r. w sprawie pod sygn. akt V RC 435/08 zasądził od K. P. na rzecz małoletnich powodów alimenty w kwocie po 500 zł miesięcznie na każde z dzieci, płatnych do rąk matki do 10-tego dnia każdego miesiąca z góry, wraz z ustawowymi odsetkami w przypadku uchybienia terminowi płatności którejkolwiek z rat (k.9).

Z treści zawiadomienia o zajęciu rachunku bankowego i zakazie wpłat wynika, iż K. P. zalega z płatnościami. Na dzień 3 czerwca 2015 r. zaległości wynosiły 81.129,03 zł, natomiast odsetki 34.129,12 zł (k.10).

Małoletni posiadają ustalone sądowo kontakty z ojcem w każdą sobotę miesiąca od godz. 10:00 do godz. 18:00 oraz w czwartą sobotę miesiąca od godz. 10:00 do 18:00 oraz w trzecią sobotę miesiąca od godz. 10:00 do godz. 18:00. Nadto w dni świąteczne i wakacje od 01 sierpnia do 07 sierpnia w obecności babki ojczystej. Małoletni sporadycznie otrzymują prezenty od pozwanych (k.253-254).

Małoletni P. P. (1), ma 15 lat, uczeń. Do miesięcznych kosztów utrzymania dziecka zaliczono: wyżywienie w szkole 200 zł; wyżywienie poza szkołą 500 zł; odzież 200 zł; czynsz 477 zł; kredyt hipoteczny 167 zł; prąd 50 zł (300 zł/2 mies); TV i Internet 25 zł; telefon 50 zł; komitet rodzicielski 20 zł; kosmetyki i środki higieniczne 50 zł. (k.253-255).

Małoletnia Z. P., ma 12 lat, uczeń. Do miesięcznych kosztów utrzymania dziecka zaliczono: wyżywienie w szkole 150 zł; wyżywienie poza szkołą 500 zł; odzież 200 zł; czynsz 477 zł; kredyt hipoteczny 167 zł; prąd 50 zł (300 zł/2 mies); TV i Internet 25 zł; telefon 50 zł; komitet rodzicielski 20 zł; kosmetyki i środki higieniczne 50 zł ( k.253-255).

Przedstawicielka ustawowa małoletnich, K. B., ma 40 lat, logopeda. Pracuje w towarzystwie ubezpieczeniowym jako specjalista ds. sprzedaży, osiągając miesięczny dochód w kwocie 2600 zł. Zgodnie z zaświadczeniem o zarobkach z 21 stycznia 2016 roku, osiągała średnie wynagrodzenie w kwocie 3845,05 zł brutto (k.15). Nadto na jedno dziecko otrzymuje świadczenie z programu „500+”. Otrzymuje miesięcznie około 1500 zł od matki na poczet utrzymania małoletnich. Ponosi własne koszty utrzymania w tym: wyżywienie 300-400 zł; środki higieniczne i kosmetyki 50 zł; paliwo 150 zł; odzież 50 zł; telefon komórkowy 70 zł (k.202). Nie posiada samochodu, pożycza pojazd od matki. Otrzymywane wynagrodzenie tytułem wykonywanej pracy wystarcza jej jedynie na pokrycie kosztów utrzymania mieszkania. Nie jest w stanie samodzielnie zaspokoić potrzeb dzieci w zakresie chociażby zakupu odzieży, dodatkowego wyżywienia. Posiada mieszkanie lokatorskie w spółdzielni (...) na U. tytułem czego spłaca zobowiązanie kredytowe o racie w kwocie około 500 zł. Z uwagi na konieczność sprawowania osobistej opieki nad dziećmi nie posiada możliwości podjęcia dodatkowej pracy zarobkowej. Małoletni wyjechali w ubiegłym roku na zieloną szkołę, której koszt wynosił 500 zł za jedno dziecko. Pieniądze na powyższe uiściła babka macierzysta. Doraźnie pożycza pieniądze od znajomych tj. kwoty rzędu 100-200 zł, oddając je bezpośrednio po otrzymaniu wypłaty. Babka macierzysta małoletnich na stałe mieszka w M.. Za rok podatkowy 2014 matka małoletnich osiągnęła całkowity dochód w wysokości 41 596,96 zł, natomiast za rok 2015 dochód w wysokości 44 099,17 zł, nadto korzystała z odliczeń od podatku w kwocie 2224,08 zł (k.208-224,253-255,).

Pozwany S. P. (2), ma 71 lat, emeryt. Pobiera około 2360 zł emerytury. Nadto pracuje dorywczo jako taksówkarz, osiągając około 1600 zł. w zależności od uwarunkowań. Wraz z pozwaną ponoszą koszt utrzymania mieszkania, którego czynsz wynosi 700 zł, prąd 240 zł, płatne co dwa miesiące, a także opłaty związane kredytami w łącznej kwocie 1800 zł, zaciągniętymi pod zastaw mieszkania, a także koszty telefonu w kwocie 130 zł i telewizji w kwocie 125 zł. Miesięczny koszt leków pozwanego to kwota około 200 zł. Pozwany choruje na nadciśnienie, cukrzycę, nadto posiada orzeczenie o drugiej grupie inwalidzkiej.

Pozwana M. P., zamieszkuje wyłącznie z mężem. Posiada około 800 zł dochodu miesięcznie. Nie wymaga opieki osób trzecich, jednakże sama nie jest w stanie zrobić zakupów. Również choruje na nadciśnienie tętnicze. Posiada podejrzenie białaczki. Miesięczny koszt leków pozwanej to obecnie kwota 1000-1200 zł. Na poczet środków czystości pozwani uiszczają około 400-500 zł. Nie pomagają finansowo ojcu małoletnich, jednakże wspierają go udostępniając produkty żywnościowe. Posiadają 11-letni samochód marki W. (...), który obecnie jest zepsuty oraz 6-letni samochód marki H., który używany jest do prowadzonej działalności, a także mieszkanie obciążone zastawem hipotecznym. Pozwany spłaca kwotę 700 zł miesięcznie córce, która zaciągnęła zobowiązanie na poczet pojazdu. Pozwani korzystają z pomocy córki, która zakupuje produkty spożywcze i lekarstwa, odzież, a także opłaca zabiegi medyczne. Nie posiadają oszczędności. Jeśli wyjeżdżaja na wakacje, to finansuje je córka. Korzystają z prywatnych wizyt lekarskich. Trzy razy w miesiącu spotykają się z małoletnimi powodami (k.336-339).

Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił na podstawie dokumentów zgromadzonych w aktach przedmiotowej sprawy, zeznań przedstawicielki ustawowej: K. B. (k.253-255) i pozwanego S. P. (3) (k.336-339), zeznań świadków: D. B. (k.183-185 ), R. P. (k.237-239).

Sąd oddalił wnioski dowodowe w postacie kserokopii złożonych do akt sprawy. Zaznaczenia bowiem w tym miejscu wymaga to, że – stosownie do treści przepisów Kodeksu postępowania cywilnego – kserokopia nie może stanowić dokumentu, ponieważ nie zawiera podpisu, który nadawałby jej znaczenie oświadczenia osoby. Stosownie bowiem do treści art. 245 k.p.c., dokument prywatny stanowi dowód tego, że osoba, która go podpisała, złożyła oświadczenie zawarte w dokumencie. W ocenie tutejszego Sądu, kserokopia pisma sama w sobie takim oświadczeniem nie jest. Dopiero potwierdzenie zgodności jej treści z oryginałem przekształca ją w dokument obejmujący oświadczenie określonej osoby, stwierdzającej, że istnieje w rzeczywistości dokument o treści i formie odzwierciedlonej w danej kopii. Zaznaczenia w tym miejscu wymaga to, że tutejszy Sąd w pełni podziela pogląd wyrażony w orzecznictwie Sądu Najwyższego, zgodnie z którym jeżeli pismo nie może być uznane za dokument, nie może być ono też podstawą do prowadzenia dowodu w trybie art. 308 k.p.c. (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 14 lutego 2007 r., II CSK 401/16, LEX 453727). Zaznaczenia w tym miejscu wymaga również to, że strony składające w przedmiotowym postępowaniu wnioski dowodowe o przeprowadzenie dowodu z kserokopii dokumentu nie uprawdopodobniły w żaden sposób, iż nie są w stanie przedstawić Sądowi oryginału takiego dokumentu.

Sąd zważył, co następuje:

Zgodnie z treścią art. 133 § 1 i 2 krio, rodzice obowiązani są do świadczeń alimentacyjnych względem dziecka, które nie jest jeszcze w stanie utrzymać się samodzielnie, chyba że dochody z majątku dziecka wystarczają na pokrycie kosztów jego utrzymania i wychowania. Poza powyższym wypadkiem uprawniony do świadczeń alimentacyjnych jest tylko ten, kto znajduje się w niedostatku.

Zakres świadczeń alimentacyjnych zależy od usprawiedliwionych potrzeb uprawnionego oraz od zarobkowych i majątkowych możliwości zobowiązanego (art. 135 § 1 krio).

Zgodnie z treścią art. 128 i 129 krio, obowiązek alimentacyjny obciąża krewnych w linii prostej oraz rodzeństwo; zstępnych przed wstępnymi, a wstępnych przed rodzeństwem; jeżeli jest kilku zstępnych lub wstępnych - obciąża bliższych stopniem przed dalszymi. Krewnych w tym samym stopniu obciąża obowiązek alimentacyjny w częściach odpowiadających ich możliwościom zarobkowym i majątkowym.

Obowiązek alimentacyjny zobowiązanego w dalszej kolejności, zgodnie z treścią art. 132 krio, powstaje dopiero wtedy, gdy nie ma osoby zobowiązanej w bliższej kolejności albo gdy osoba ta nie jest w stanie uczynić zadość swemu obowiązkowi lub gdy uzyskanie od niej na czas potrzebnych uprawnionemu środków utrzymania jest niemożliwe lub połączone z nadmiernymi trudnościami.

W tym miejscu przywołać należy trafne spostrzeżenia Sądu Najwyższego w tej materii, z którymi Sąd zgadza się w całej rozciągłości. „Obowiązek utrzymania i wychowania dzieci ciąży przede wszystkim na jego rodzicach. Oznacza to jeśli jedno z rodziców nie żyje, obowiązek ponoszenia w całości ciężarów związanych z utrzymaniem i wychowaniem dziecka spoczywa w zasadzie na drugim z rodziców. Dopiero gdy zostanie ustalone, że pozostały przy życiu rodzic nie jest w stanie w całości lub części sprostać swoim obowiązkom względem dziecka i z tego powodu dziecko mogłoby znaleźć się w niedostatku - w grę wchodzi subsydiarny obowiązek dalszych krewnych” (zob. orzeczenie Sądu Najwyższego - Izba Cywilna z dnia 24 maja 1966 r. III CR 89/66). „Pojęcia niedostatku z art. 133 § 2 KRO nie można ograniczać do wypadków, gdy uprawniony do alimentacji nie ma żadnych środków utrzymania, lecz przez to pojęcie należy rozumieć i taką sytuację materialną, w której osoby uprawnione nie mogą w pełni zaspokoić swych usprawiedliwionych potrzeb w zakresie utrzymania i wychowania” (zob. wyrok Sądu Najwyższego- Izba Cywilna z dnia 20 lutego 1974 r. III CRN 388/73).

Bezspornie pozwani – jako dziadkowie ojczyści, należą do kręgu osób zobowiązanych do alimentacji w dalszej kolejności, w rozumieniu wyżej powołanych przepisów. W ocenie Sądu sytuacja małoletnich powodów uzasadnia przyjęcie, iż znajdują się oni w stanie niedostatku, którego przyczyną jest brak alimentacji przez ojca, przedstawicielka ustawowa zaś nie jest w stanie samodzielnie pokryć wszelkich kosztów związanych z utrzymaniem powodów, a niezaspokojone potrzeby małoletnich istnieją chociażby w materii zakupu odzieży, czy wyżywienia, co z całym przekonaniem zalicza się do najpotrzebniejszych, niezbędnych potrzeb związanych z bieżącym utrzymaniem.

Jak już wyżej zostało wskazane dziadkowie ojczyści – należą do kręgu osób zobowiązanych do alimentacji w dalszej kolejności, w rozumieniu wyżej powołanych przepisów. Obowiązek alimentacyjny dziadków nie polega na przerzuceniu na nich niespełnionego obowiązku alimentacyjnego ojca małoletniej powódki. Dziadkowie mogą być zobowiązani tylko do takich świadczeń, na jakie pozwalają ich możliwości majątkowe, przy uwzględnieniu ich usprawiedliwionych potrzeb. Jeżeli ojciec dziecka nie jest w stanie wypełnić swego obowiązku alimentacyjnego to obowiązek ten przechodzi przede wszystkim na matkę dziecka. Dopiero w sytuacji, gdyby matka dziecka nie mogła wykonać tego obowiązku w całości lub w części, wówczas zobowiązani będą w tej samej kolejności dziadkowie ojczyści i macierzyści.

W ocenie Sądu usprawiedliwione miesięczne koszty utrzymania małoletniego powoda P. P. (1) i małoletniej Z. P. wynoszą około 1600 zł miesięcznie na rzecz każdego z małoletnich.

Do miesięcznych kosztów utrzymania małoletniego P. P. (1) zaliczono: wyżywienie w szkole 200 zł; wyżywienie poza szkołą 500 zł; odzież 200 zł; czynsz 477 zł; prąd 50 zł (300 zł/2 mies); TV i Internet 25 zł; telefon 15 zł; komitet rodzicielski 20 zł; kosmetyki i środki higieniczne 50 zł.

Do miesięcznych kosztów utrzymania małoletniej Z. P. zaliczono: wyżywienie w szkole 150 zł; wyżywienie poza szkołą 500 zł; odzież 200 zł; czynsz 477 zł; prąd 50 zł (300 zł/2 mies); TV i Internet 25 zł; telefon 15 zł; komitet rodzicielski 20 zł; kosmetyki i środki higieniczne 50 zł.

Do miesięcznych kosztów utrzymania powodów nie zalicza się posiadanego zobowiązania kredytowego z uwagi na fakt, iż spłata kredytu nie stanowi bieżących, niezbędnych kosztów związanych z utrzymaniem dziecka, a jedynie koszty przedstawicielki ustawowej.

Nie ulega wszelkiej wątpliwości, iż ojciec małoletnich powodów nie wywiązuje się rzetelnie z nałożonego na niego obowiązku, na skutek czego narosła zaległość alimentacyjna, natomiast sama matka nie jest w stanie partycypować w koszty utrzymania powodów w takim stopniu by zaspokajać wszystkie ich potrzeby. Efektem powyższego są niezaspokojone potrzeby uprawnionych zwłaszcza pod względem zakupu środków odzieżowych czy też żywnościowych.

Przedstawicielka ustawowa jest pierwszoplanowym rodzicem dla małoletnich powodów. Ojciec dzieci uczestniczy w ich życiu w ograniczonym stopniu, przy czym ma ustalone przez Sąd kontakty. Matka małoletnich pracuje w Towarzystwie (...) jako specjalista ds. sprzedaży. Zakres jej pracy (praca w pełnym wymiarze czasu) oraz jej charakter sprawiają, iż przedstawicielka ustawowa nie posiada realnej możliwości podjęcia dodatkowego zatrudnienia. Nadto matka małoletnich otrzymuje miesięcznie 500 zł tytułem świadczenia z programu „500+”. Posiada zatem miesięczny, łączny dochód w kwocie około 3100 zł. Dodatkowe jak zostało wykazane korzysta z pomocy własnej matki, która łoży sumy pieniężne na poczet utrzymania małoletnich wnuków.

W ocenie Sądu przedstawicielka ustawowa w zupełności wypełnia ciążący na niej obowiązek alimentacyjny zarówno poprzez osobiste starania w utrzymanie powodów jak i łożenie na rzecz ich utrzymania w takim zakresie na jaki pozwalają jej uzyskiwane dochody, nie ma nadto, zdaniem tut. Sądu możliwości zarobkowych aby czynić to w wyższym stopniu. Podkreślić należy, że przedstawicielka ustawowa zaspokajała dotychczas potrzeby małoletnich w najpełniejszy możliwy sposób, zwłaszcza biorąc pod uwagę, iż pozwany nie łoży na poczet utrzymania małoletnich.

Jeśli chodzi o sytuację dziadków ojczystych, a zarazem pozwanych, sytuacja każdego z nich, pomimo iż oboje są emerytami i żyją we wspólnym gospodarstwie domowym, jest odmienna. Pozwana posiada znacznie niższe świadczenie emerytalne niż pozwany (800 zł wobec 2350 zł). Pozwany nadto dodatkowo zarobkuje jako kierowca taksówki, osiągając wynagrodzenie w wysokości 1600 zł, zależnie od okoliczności. W opinii Sądu jednak pozwany posiada możliwości by osiągać tytułem prowadzonej działalności wyższe zarobki niż wskazane, sięgające kwot rzędu 2000 zł w stosunku miesięcznym. Sąd po dokonaniu szacunkowej oceny zapotrzebowania pozwanych, ustalił, iż dziadkom ojczystym małoletnich, posiadającym miesięczny łączny dochód w kwocie około 5000 zł, na zaspokojenie własnych, usprawiedliwionych potrzeb potrzebna jest kwota około 4500 zł miesięcznie w tym: raty kredytu 1800 zł; leki 900 zł; wyżywienie 1000 zł; czynsz 700 zł. Sąd na podstawie materiału dowodowego znajdującego się w aktach przedmiotowej sprawy ustalił, iż miesięczne koszty leków pozwanych łącznie to średnia kwota 900 zł miesięcznie. Koszty leków pozwanego S. P. (2) oscylują w kwocie ok. 200-750 zł, zaś leków pozwanej M. P. to kwoty na poziomie 400-1700 zł. Nadto należy mieć na uwadze, iż pozwani korzystają z prywatnej opieki medycznej, nie zaczerpując chociażby informacji odnośnie możliwości podejmowania leczenia w ramach Narodowego Funduszu Zdrowia, co w wielu przypadkach byłby z całym przekonaniem możliwe. Sąd nie neguje, iż istnieją sytuacje, gdy konieczne jest korzystanie z prywatnej opieki zdrowotnej(zwłaszcza w nagłych sytuacjach), jednakże w przedmiotowej sprawie zasadnym jest uznanie, iż skoro pozwani posiadają środki finansowe na pełnowymiarowe korzystanie z prywatnej służby zdrowia, mają również możliwość łożenia na poczet utrzymania małoletnich, choćby w minimalnym zakresie. Dodatkowo, z całym przekonaniem zauważyć należy, iż badania w przypadku podejrzenia tak poważnych chorób jak białaczka dokonywane mogą być z zalecenia lekarza w trybie pilnym jednakże w ramach państwowej opieki zdrowotnej. Nadto, jeśli chodzi o koszt leków pozwanej, zważyć należy, iż wyższe sumy pieniężne wydatkowane na poczet jej leczenia nie są materią stałą, a zmienną.

Kolejną kwestią na którą Sąd zwrócił uwagę jest wspomniany przez pozwanego fakt, iż wraz z małżonką nie pomagają ojcu małoletnich. Sąd nie jest w stanie w tym zakresie podzielić twierdzeń pozwanego, uznając, iż każdy chociażby niefinansowy wkład stanowi pomoc. Nawet jeśli pozwani nie uiszczają sum pieniężnych na poczet wsparcia syna, to jak zostało wskazane udostępniają produkty żywnościowe, co niewątpliwie stanowi pomoc, zmniejszając tym samym koszty jakie ojciec małoletnich zmuszony jest wydatkować na poczet własnego wyżywienia. Jak zostało podniesione pozwani korzystają z pomocy finansowej córki, jednakże w ocenie Sądu mało prawdopodobnym jest, aby córka stale wspomagała pozwanych, pokrywając w tak znacznym zakresie potrzeby rodziców.

Ustaliwszy usprawiedliwione wydatki pozwanych, przy nierównych dochodach pozwanych, Sąd dostrzegł, iż pozwana nie ma możliwości partycypowania w utrzymaniu małoletnich powodów. Jej dochody nie pozwalają jej bowiem nawet na pokrycie połowy wydatków obojga małżonków. Odmiennie przedstawia się sytuacja pozwanego, który osiąga wyższe dochody niż pozwana, nawet jeżeli nie świadczy pracy zarobkowej.

Nie zmienia to jednak oceny, że już obecnie pozwanego stać jest na partycypowanie w części kosztów utrzymania małoletnich powodów w kwocie po 150 zł miesięcznie na rzecz każdego z nich. W ocenie Sądu kwota 150 zł pozostaje bowiem w zasięgu możliwości zarobkowych pozwanego. Kwota ta pozwoli na pełniejsze zaspokajanie potrzeb małoletnich uprawnionych, które obecnie nie są zaspokajane w usprawiedliwionym zakresie, jak zakup niezbędnej odzieży czy zakupu wyżywienia. W opinii Sądu niezasadnym byłoby nadto gdyby do ponoszenia kosztów utrzymania małoletnich powodów zobowiązana byłaby wyłącznie przedstawicielka ustawowa i babka macierzysta małoletnich. Nadto na uwadze należy mieć, iż pozwani w znikomym stopniu uczestniczą w życiu małoletnich. W opinii Sądu, zasadnym jest więc aby choć w minimalnym stopniu przyczyniali się do zaspokajania potrzeb powodów, których nie jest w stanie pokrywać wyłącznie matka.

Reasumując powyższe rozważania, w ocenie Sądu powództwo małoletnich P. i Z. P. zasługiwało na częściowe uwzględnienie, tj. do kwoty po 150 zł miesięcznie na rzecz każdego z powodów, w zakresie żądania alimentów od pozwanego, zaś podległo oddaleniu w odniesieniu do pozwanej, o czym na mocy art. 133 § 1 i 2 krio, oraz 135 § 1 krio w zw. z art. 132 krio orzeczono w pkt 1,2,3 i 4 wyroku.

Jednocześnie, na zasadzie wyrażonej w art. 100 k.p.c., Sąd zniósł pomiędzy stronami koszty zastępstwa procesowego.

Na podstawie art. 102 k.p.c. Sąd postanowił natomiast koszty postępowania przejąć na rachunek Skarbu Państwa.

O rygorze natychmiastowej wykonalności Sąd orzekł na podstawie art. 333 § 1 kpc.