Uzasadnienie z 13 czerwca 2024, sygn. I C 1114/23

UZASADNIENIE

wyroku Sądu Rejonowego w Jastrzębiu – Zdroju

z dnia 25 kwietnia 2024r.

Pozwem złożonym w dniu 24 listopada 2023r. powód (...) Ltd. z siedzibą w L. (Cypr) wniósł o zasądzenie od pozwanego M. G. kwoty 1239,81 zł, na którą składały się:

- 1000,00 zł wraz z odsetkami umownymi w wysokości odsetek maksymalnych za opóźnienie od dnia 04 lipca 2023 roku,

- 207,87 zł wraz z odsetkami umownymi w wysokości odsetek maksymalnych za opóźnienie od dnia 04 lipca 2023 roku,

- 2,75 zł wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie liczonymi od dnia 04 lipca 2023 roku,

- 29,19 zł wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie liczonymi od dnia 04 lipca 2023 roku

do dnia zapłaty. Ponadto powód wniósł o zasądzenie kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

W uzasadnieniu pozwu powód wskazał, iż pozwany zawarł umowę o Wirtualną Kartę Kredytową z wierzycielem pierwotnym – (...) Sp. z o.o. z siedzibą w W. (zwanym dalej (...) sp. z o.o.). Pozwany utworzył konto na portalu internetowym F., które zostało zweryfikowane przez wierzyciela pierwotnego. Na mocy powyższej umowy (...) Sp. z o.o. udostępnił pozwanemu środki pieniężne w postaci limitu kredytowego na rachunku karty kredytowej w wysokości 1.000,00 zł, a pozwany zobowiązał się do spłat zadłużenia po upływie każdego okresu rozliczeniowego, w terminie wskazanym w zestawieniu operacji w wysokości nie niższej niż minimalna kwota do zapłaty. Z uwagi na brak terminowej spłaty zadłużenia w terminie wskazanym w umowie przez pozwanego, wierzyciel pierwotny wypowiedział umowę kredytową przez co pozwany zobowiązany był do spłaty całości wykorzystanego limitu kredytowego. Następnie wierzyciel pierwotny zbył wierzytelność na rzecz powoda na mocy zawartej między nimi umowy cesji.

W odpowiedzi na pozew pozwany wniósł o oddalenie powództwa w całości. W uzasadnieniu zarzucił powodowi brak wykazania roszczenia co do zasady i co do wysokości, albowiem umowa pożyczki jest nieważna a postanowienia w niej zawarte mają charakter abuzywny, a także zarzucił, że zawarta pomiędzy powodem a wierzycielem pierwotnym umowa cesji jest nieważna, brak wykazania wymagalności roszczenia oraz brak legitymacji czynnej powoda.

W odpowiedzi na pismo pozwanego powód podtrzymał stanowisko w sprawie.

Sąd ustalił następujący stan faktyczny:

13 marca 2023 roku pozwany M. G. zawarł z (...) spółką z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. (wcześniej (...) Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością) umowę o wirtualną kartę kredytową nr (...). Warunkiem do zawarcia umowy była pozytywna weryfikacja przez wierzyciela pierwotnego tożsamości pozwanego i jego zdolności kredytowej. Powyższa weryfikacja opierała się na założeniu konta na portalu internetowym F., w którym kredytobiorca zobowiązany był do wskazania danych osobowych (w tym nr PESEL, dowodu osobistego, adresu zamieszkania oraz numeru rachunku bankowego). Następnie przy składaniu wirtualnego wniosku o kartę kredytową pozwany przelał na konto wierzyciela pierwotnego kwotę w wysokości 1 zł w celu weryfikacji numeru rachunku bankowego. Zgodnie z punktem III Umowy została ona zawarta na okres 360 dni liczony od dnia potwierdzenia przez pozwanego, iż zapoznał się z treścią umowy i regulaminem, poprzez kliknięcie w dedykowany link przesłany na adres mailowy wskazany przez pozwanego w założonym koncie na portalu F.. Wierzyciel pierwotny wydał pozwanemu wirtualną kartę kredytową i udzielił mu na niej limitu kredytowego do kwoty 1 000,00 zł. Całkowita kwota pożyczki wyniosła 1 472,86 zł, okres pożyczki 360 dni, a łączna kwota do spłaty 2 472,86 zł.

Na podstawie pkt IX Umowy pozwany zobowiązany był do spłaty zadłużenia po upływie każdego okresu rozliczeniowego, w terminach wskazanych w zestawieniu operacji w wysokości nie niższej niż minimalna kwota do zapłaty. W okresie od 13 marca 2023 roku do 20 maja 2023 roku pozwany dokonał żadnej wpłaty na rzecz wierzyciela pierwotnego. W okresie od 13 marca 2023 roku do 11 kwietnia 2023 roku minimalna kwota do zapłaty wynosiła 30,00 zł. Następnie w okresie od 12 kwietnia 2023 roku do 11 maja 2023 roku minimalna kwota wynosiła 220,40 zł. Po tym okresie wierzyciel pierwotny zaczął naliczać odsetki karne od należnych kwot do zapłaty.

Z uwagi na brak terminowej spłaty zadłużenia przez pozwanego, wierzyciel pierwotny pismem z dnia 20 kwietnia 2023 roku wypowiedział umowę o wirtualną kartę kredytową z zachowaniem 30-dniowego okresu wypowiedzenia oraz wezwał pozwanego do spłaty zadłużenia w wysokości 30,06 zł.

W ostatnim zestawieniu operacji, tj. na dzień 20 maja 2023 roku kwota do zapłaty przez pozwanego wynosiła 1209,07 zł, na którą składała się kwota kapitału w wysokości 1000,00 zł, kwota prowizji w wysokości 207,87 zł za okres od marca 2023 roku do 20 maja 2023 roku, a także 1,20 zł kwoty naliczonych odsetek karnych.

Dowód: umowa o wirtualną kartę kredytową nr (...) k.13-19; zestawienie operacji za poszczególne okresy k.22-24; wydruk email z 13 marca 2023 roku – potwierdzenie zawarcia umowy k.25; potwierdzenie wykonania transakcji w dniu 18 listopada 2022 roku przelew weryfikacyjny 1 zł k.20; potwierdzenie wykonania transakcji 13 marca 2023 roku 900 zł k.21; pismo z dnia 20 kwietnia 2023roku wypowiedzenie umowy o wirtualną kartę kredytową k.27; płyta CD z plikami dotyczącymi umowy karty kredytowej k.49;

Wierzyciel pierwotny (...) Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. przelał przysługującą mu wierzytelność z tytułu umowy o kartę kredytową zawartą z pozwanym na rzecz powoda (...) Ltd. w L. (Cypr). Pismem z dnia 05 czerwca 2023 roku powód wezwał pozwanego do zapłaty kwoty 1216,30 zł w terminie do 14 czerwca 2023 roku oraz zawiadomił o powyższym przelewie wierzytelności.

Dowód: umowa ramowa przelewu wierzytelności k.28-29; porozumienie nr 37 wraz z załącznikami k.30-33; oświadczenie k.34; przedsądowe wezwanie do zapłaty i zawiadomienie o przelewie wierzytelności k.41-42.

W dniu 21 lipca 2023 roku Sąd Rejonowy Lublin-Zachód w Lublinie wydał nakaz zapłaty w elektronicznym postępowaniu upominawczym o sygn. VI Nc-e 1027835/23, wobec którego pozwany skutecznie wniósł sprzeciw.

Dowód: akta postępowania VI Nc-e (...) k.51-61;

Poczynione ustalenia faktyczne Sąd oparł na dokumentach powołanych w treści uzasadnienia, których prawdziwość nie została zakwestionowana przez strony. Ustaleń stanu faktycznego na podstawie kserokopii dokumentów dokonano w oparciu przepis art. 308 kodeksu postępowania cywilnego.

Sąd zważył, co następuje:

Powództwo zasługiwało na uwzględnienie w całości.

Przedmiotem umowy, z tytułu której powód dochodzi swych roszczeń była umowa kredytu konsumenckiego. Zgodnie bowiem z art. 3 ustawy z 12 maja 2011 r. o kredycie konsumenckim (t.j. Dz.U. z 2023 roku, poz. 1028) przez umowę o kredyt konsumencki rozumie się umowę o kredyt w wysokości nie większej niż 255.550,00 zł albo równowartość tej kwoty w walucie innej niż waluta polska, który kredytodawca w zakresie swojej działalności udziela lub daje przyrzeczenie udzielenia konsumentowi.

Pozwany zawarł z wierzycielem pierwotnym umowę o wirtualną kartę kredytową nr (...). Ustalony w umowie limit kredytowy wynosił 1000 zł. Pozwany zawarł umowę za pośrednictwem systemu elektronicznego, zatem przedstawiony przez powoda tekst umowy nie stanowił samej umowy (gdyż ta istnieje tylko w formie elektronicznej), a jedynie wydruk tekstu (treści) tej umowy. Dowodami zawarcia umowy są jednak potwierdzenia transakcji z dnia 18 listopada 2022 roku (k.20) oraz z dnia 13 marca 2023 roku (k.21). Zgodnie z art. 61 § 2 kodeksu cywilnego, oświadczenie woli wyrażone w postaci elektronicznej jest złożone innej osobie z chwilą, gdy wprowadzono je do środka komunikacji elektronicznej w taki sposób, żeby osoba ta mogła zapoznać się z jego treścią. Oświadczenie woli w postaci elektronicznej dokonywane online zostaje złożone z chwilą jego wejścia do systemu informatycznego prowadzonego i kontrolowanego przez odbiorcę, tj. w momencie przyjęcia oświadczenia przez serwer odbiorcy i zarejestrowania na nim odpowiednich danych. W okolicznościach rozpoznawanej sprawy należało uznać, iż pozwany złożył oświadczenie woli zawarcia umowy o wirtualną kartę kredytową poprzez wskazanie swoich danych w procesie rejestracji, których uzyskanie nie jest możliwe bez jego zgody i wiedzy. Nadto pozwany przyjął środki finansowe, które zostały mu udostępnione przez wierzyciela pierwotnego, co zdaniem Sadu, stanowi dostateczny dowód skutecznego zawarcia tej umowy. Tożsamość kwoty przelewu z kwotą wynikającą z przedstawionego tekstu umowy, a także zgodność daty wypłaty pożyczki z datą wskazaną w tekście umowy i maili potwierdzających, jest w ocenie Sądu dostatecznym dowodem nie tylko na zawarcie umowy, ale także na zgodność pozostałych postanowień umowy z przedstawionym przez powoda wydrukiem umowy. Sąd uznał, iż skoro pozwany prawidłowo zweryfikował tożsamość w systemie B. M., to znaczy, że rachunek wskazany w potwierdzeniu transakcji jest prawidłowy, a wypłata pożyczki nastąpiła na rachunek pozwanego, który przyjął środki pieniężne i zaakceptował to świadczenie. Nadto tak samo prawidłowy jest wskazany adres email, na który wysłano potwierdzenie zawarcia umowy oraz pozostałe dane osobowe w tym numer PESEL i numer dowodu osobistego. W czasie postępowania pozwany nie zakwestionował poprawności tych danych. Mając to na uwadze oraz na podstawie zebranego materiału dowodowego Sąd stwierdził, iż powód wykazał roszczenie co do zasady a udostępnienie środków pieniężnych pozwanemu miało charakter celowy i następowało w celu realizacji postanowień konkretnej umowy.

Roszczenie zostało udowodnione również co do wysokości. Powód wykazał, iż całkowita kwota pożyczki wynosiła 1000,00 zł, okres pożyczki to 360 dni od dnia 13 marca 2023 roku, a łączna kwota do spłaty 2 472,86 zł, w tym 1472,86 zł tytułem prowizji i opłat za wydanie karty kredytowej. Kwota świadczenia została wykazana na podstawie przedłożonych przez powoda historii transakcji. Z powyższych wyciągów wynika, iż pozwany zgodził się na warunki umowy jednakże nie spłacił żadnej z wymaganych minimalnych opłat miesięcznych.

Zarzuty pozwanego dotyczące niezgodności z zasadami współżycia społecznego pozaodsetkowych kosztów pożyczki należało uznać za chybione. Zgodnie bowiem z art. 36d ustawy o kredycie konsumenckim zapisów dotyczących maksymalnej wysokości pozaodsetkowych kosztów kredytu nie stosuje się do kart kredytowych. Wobec powyższego limity określone w art. 36a-36c ustawy o kredycie konsumenckim zostają wyłączone w sytuacji, gdy z konsumentem została zawarta umowa o kredyt konsumencki w postaci udostępnienia karty kredytowej.

Sąd uznał zarzut pozwanego dotyczący braku legitymacji procesowej czynnej powoda jako nietrafny i bezpodstawny, albowiem legitymacja czynna powoda wynikała z przeniesienia na jego rzecz wierzytelności w trybie art. 509 § 1 kodeksu cywilnego, zgodnie z którym wierzyciel może bez zgody dłużnika przenieść wierzytelność na osobę trzecią (przelew), chyba że sprzeciwiałoby się to ustawie, zastrzeżeniu umownemu albo właściwości zobowiązania. Sąd, wbrew twierdzeniom pozwanego, uznał umowę cesji za skuteczną. Obejmowała bowiem oznaczoną wierzytelność. Do akt sprawy dołączono umowę wraz z załącznikami, jak również oświadczenia wierzyciela pierwotnego, z których bezsprzecznie wynika, że doszło do przelewu wierzytelności będącej przedmiotem tego postępowania. Dokumenty, które powód przedłożył na tę okoliczność nie budziły wątpliwości Sądu co do ich autentyczności.

Sąd dokonał także kontroli postanowień umownych w zakresie regulacji art. 385 ¹ – 385 ³ k.c. i nie dopatrzył się postanowień abuzywnych, zaś zarzuty pozwanego sformułowane w odpowiedz na pozew nie zasługiwały na uwzględnienie albowiem są bardzo ogólnikowe i nie odwołują się do konkretnych postanowień umowy.

W związku z powyższym, na podstawie powołanych wyżej przepisów oraz art. 481 k.c. orzeczono jak w pkt 1 wyroku.

O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 98 k.p.c. Na zasądzoną kwotę składają się opłata od pozwu w kwocie 100 zł, opłata od pełnomocnictwa w kwocie 17 zł oraz koszty zastępstwa adwokackiego w kwocie 270 zł - § 2 pkt 2) Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 roku w sprawie opłat za czynności radców prawnych.

J., dnia 13.06.2024r. Sędzia Magdalena Makulska