Wyrok z 20 czerwca 2024, sygn. I C 9/23

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 20 czerwca 2024 r.

Sąd Rejonowy w Jastrzębiu-Zdroju I Wydział Cywilny

w składzie następującym:

po rozpoznaniu w dniu 20 czerwca 2024 r. w J.

na rozprawie

sprawy z powództwa M. M.

przeciwko (...) S.A. w W.

o zapłatę

1.  zasądza od pozwanego (...) S.A. w W. na rzecz powoda M. M. kwotę 20.334,01 zł (dwadzieścia tysięcy trzysta trzydzieści cztery złote jeden grosz) wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie:

- od kwoty 20.034,01 zł od dnia 14 listopada 2022 r.;

- od kwoty 300 zł od dnia 30 grudnia 2022 r.;

2.  oddala powództwo w pozostałym zakresie;

3.  zasądza od pozwanego na rzecz powoda kwotę 5.216,18 zł (pięć tysięcy dwieście szesnaście złotych osiemnaście groszy) tytułem zwrotu kosztów postępowania wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się wyroku;

4.  nakazuje zwrócić powodowi kwotę 132 zł (sto trzydzieści dwa złote) tytułem niewykorzystanej zaliczki.

Przewodnicząca

Sygnatura akt I C 9/23

UZASADNIENIE

Pozwem z dnia 30 grudnia 2022 roku powód M. M. prowadzący działalność gospodarczą pod firmą (...) wniósł o zasądzenie od pozwanego (...) S.A. z siedzibą w W. kwoty 21.880,33 zł oraz zasądzenie od pozwanego na rzecz powoda zwrotu kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

W uzasadnieniu powód podał, iż w dniu 10 października 2022 roku doszło do powstania szkody komunikacyjnej, w której uszkodzony został pojazd Ł. Z., a to V. (...) nr rej. (...). Sprawca zdarzenia był ubezpieczony w pozwanym towarzystwie ubezpieczeń, gdzie została zgłoszona szkoda. Pozwany w prowadzonym postępowaniu pod sygnaturą (...) przyjął odpowiedzialność co do zasady i wypłacił poszkodowanemu kwotę bezsporną w łącznej wysokości 28.811,95 zł. W toku postępowania poszkodowany odwoływał się od decyzji wskazując na fakt, że kwota odszkodowania jest zaniżona. Powód zakwestionował poprawność wyliczenia wartości odszkodowania przez pozwaną. W związku z powyższym powód podał, iż żąda pozwem dopłaty odszkodowania z tytułu szkody w pojeździe w kwocie 21.580,33 zł. Na mocy umowy cesji wierzytelności zawartej między poszkodowanym a powodem, powód stał się legitymowany do występowania z niniejszym powództwem.

W odpowiedzi na pozew pozwany (...) S.A. z siedzibą w W. wniósł o oddalenie powództwa w całości oraz zasądzenie od powoda na rzecz pozwanego kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

W uzasadnieniu pozwany podał, iż jako ubezpieczyciel wypłacił powodowi kwotę 28.811,95 zł tytułem kosztów naprawy pojazdu zgodnie z wykonaną kalkulacją. Pozwany wskazał, iż poszkodowany nie przedstawił ani rachunków ani faktur dokumentujących przeprowadzenie naprawy i poniesienie w związku z tym rzeczywistych wydatków. Tym samym poszkodowany nie wykazał w toku likwidacji, aby koszt naprawy pojazdu, a za nim rozmiar poniesionej przez niego szkody przewyższał wartość otrzymanego odszkodowania. Zdaniem pozwanego dochodzona pozwem kwota wykracza poza tzw. uzasadnione koszty naprawy pojazdu. Wykazywane przez powoda koszty nie były niezbędne i ekonomicznie uzasadnione w celu przywrócenia pojazdu do stanu poprzedniego. Poszkodowany nadto nie wykazał, aby naprawił pojazd za wskazaną kwotę. Pozwany zakwestionował również wartość dowodową kalkulacji, na którą powołuje się powód. Wskazał, że ma ona charakter dokumentu prywatnego, a nadto przedstawia jedynie hipotetyczne wyliczenie kosztów naprawy pojazdu.

Sąd ustalił następujący stan faktyczny:

W dniu 10 października 2022 roku doszło do kolizji w której uszkodzony został samochód należący do poszkodowanego Ł. Z. – V. (...) nr rej. (...). Sprawca zdarzenia był ubezpieczony w (...) S.A. z siedzibą w W..

Poszkodowany zlecił sporządzenie kosztorysu naprawy niezależnemu rzeczoznawcy. Koszt sporządzenia kosztorysu wyniósł 300 zł. W kosztorysie wskazano, iż faktyczne koszty naprawy winny wynosić 50.392,28 zł.

dowód: kalkulacja naprawy nr (...) k. 9-12; faktura VAT k.13;

Pozwany – po przeprowadzeniu postępowania likwidacyjnego - uznał swoją odpowiedzialność wypłacając poszkodowanemu bezsporną kwotę w wysokości 28.811,95 zł tytułem odszkodowania za uszkodzenie samochodu. Decyzja została wydana w dniu 8 grudnia 2022 roku.

dowód : bezsporne, kalkulacja naprawy sporządzona przez pozwanego k. 14-17, decyzja o wypłacie odszkodowania z dnia 08.12.2022r. k. 22;

W dalszym toku postępowania likwidacyjnego stanowisko pozwanego nie uległo zmianie. Pozwany podtrzymał decyzję o wysokości wypłaconego odszkodowania.

W dniu 8 grudnia 2022 roku między poszkodowanym, a powodem doszło do zawarcia umowy cesji wierzytelności, na mocy której to umowy cedent przelał na rzecz cesjonariusza wierzytelność obejmującą roszczenie o odszkodowanie wraz ze świadczeniami ubocznymi, w tym roszczeniem o odsetki, za szkodę majątkową powstałą na skutek zdarzenia z dnia 10 października 2022 roku, która przysługiwała cedentowi względem wszystkich pomiotów odpowiedzialnych za szkodę w tym (...) Spółka Akcyjna z siedzibą w W.. Pozwany został o cesji wierzytelności powiadomiony w dniu 19 grudnia 2022 roku.

dowód: umowa cesji wierzytelności z dnia 08.12.2022r. k. 18, zawiadomienie o cesji wierzytelności z dnia 08.12.2022r. k.19;

W dniu 16 grudnia 2022 roku do pozwanego zostało skierowane wezwanie do zapłaty, w którym pozwany (...) został wezwany do zapłaty kwoty 21.580,33 zł w terminie 7 dni od dnia otrzymania pisma.

dowód: wezwanie do zapłaty z dnia 16.12.2022r. k. 20;

Koszt naprawy samochodu osobowego marki V. (...) o numerze rejestracyjnym (...), uszkodzonego w wyniku zdarzenia z dnia 10.10.2022 roku, wyliczony w systemie komputerowym A. (stosowanym do kalkulowania szkód komunikacyjnych przy zastosowaniu stawek za jedną roboczogodzinę w wysokości 120 zł netto za naprawy mechaniczne, blacharskie i lakiernicze oraz przy zastosowaniu do naprawy części nowym oryginalnych producenta samochodu) biegły ustalił na kwotę 48.845,96 zł.

dowód: opinia biegłego sądowego A. W. k. 78-87;

Poczynione ustalenia faktyczne Sąd oparł na dokumentach powołanych w treści uzasadnienia, których prawdziwość nie została zakwestionowana przez strony. Ustaleń stanu faktycznego na podstawie kserokopii dokumentów dokonano w oparciu przepis art. 308 kodeksu postępowania cywilnego. Sąd oparł się również na dowodzie z opinii biegłego, którą uznał za rzetelną, wyczerpującą oraz opartą na fachowej wiedzy sporządzającego. Sąd pominął dowód z przesłuchania świadka Ł. Z., albowiem przeprowadzone dowody były wystarczające do oceny zasadności powództwa i wydania wyroku.

Sąd zważył, co następuje:

Powództwo zasługiwało na uwzględnienie w przeważającej mierze.

Podstawę prawną roszczenia stanowił przepis art. 822 § 1 kodeksu cywilnego, który stwarza po stronie ubezpieczyciela obowiązek zapłacenia określonego w umowie ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej odszkodowania za szkodę wyrządzoną osobie trzeciej, wobec której odpowiedzialność za szkodę ponosi ubezpieczający albo ubezpieczony. Zgodnie z § 2 wymienionego przepisu, umowa obejmuje szkody będące następstwem przewidzianego w niej zdarzenia, które miało miejsce w okresie ubezpieczenia. Przesłankami powstania odpowiedzialności odszkodowawczej ubezpieczyciela są zatem: zaistnienie zdarzenia, z którym umowa ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej wiąże odpowiedzialność odszkodowawczą ubezpieczającego lub ubezpieczonego (tj. zdarzenie ubezpieczeniowe), szkoda oraz adekwatny związek przyczynowo- skutkowy pomiędzy szkodą a przedmiotowym zdarzeniem. Ustawa z dnia 22 maja 2003 roku o ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych precyzuje szczegółowe podstawy i zakres odpowiedzialności ubezpieczyciela (art. 9, art. 9a, art. 34, art. 36 ustawy).

W rozpoznawanej sprawie zdarzenie ubezpieczeniowe i odpowiedzialność pozwanego z umowy ubezpieczenia OC pozostawały poza sporem.

Na gruncie powyższego Sąd zważył, że w obowiązkowym ubezpieczeniu komunikacyjnym OC ma zastosowanie zasada pełnego odszkodowania wyrażona w art. 361 § 2 kodeksu cywilnego, a (...) z tytułu odpowiedzialności gwarancyjnej wypłaca poszkodowanemu świadczenie pieniężne w granicach odpowiedzialności sprawczej posiadacza lub kierowcy pojazdu mechanicznego (art. 822 § 1 kodeksu cywilnego). Suma pieniężna wypłacona przez (...) nie może być jednak wyższa od poniesionej szkody (art. 824 ^{( 1)} § 1 kodeksu cywilnego). Zgodnie z art. 361 kodeksu cywilnego zobowiązany do odszkodowania winien wypłacić odszkodowanie w pełnej wysokości, tj. odpowiadającej rozmiarom wyrządzonej szkody.

W celu ustalenia rzeczywistych kosztów naprawy pojazdu, Sąd dopuścił dowód z opinii biegłego z zakresu techniki samochodowej i wyceny napraw pojazdów. W swej opinii biegły sądowy wskazał, że koszt naprawy pojazdu do stanu sprzed szkody wynosi 48.845,96 zł. W toku postepowania likwidacyjnego pozwany wypłacił 28.811,95 zł, zatem do zapłaty pozostała kwota 20.034,01 zł.

Ponadto, powód dochodził zwrotu kwoty 300 zł tytułem sporządzenia prywatnej kalkulacji szkody. W orzecznictwie istnieje ugruntowany pogląd, iż zarówno poszkodowanemu jak i cesjonariuszowi roszczeń odszkodowawczych przysługuje zwrot kosztów tzw. prywatnej opinii (ekspertyzy) rzeczoznawcy, jeżeli jej sporządzenie było niezbędne do efektywnego dochodzenia odszkodowania1. Na gruncie niniejszej sprawy, Sąd uznał dochodzone koszty prywatnej opinii rzeczoznawcy w wysokości 300 zł za uzasadnione i niezbędne dla oceny przez powoda zasadności swego roszczenia.

Mając na uwadze powyższe, Sąd w punkcie 1 wyroku zasądził od pozwanego na rzecz powoda kwotę 20.334,01 zł. W pozostałym zakresie Sąd oddalił powództwo.

Odnośnie odsetek należy wskazać, iż na podstawie art. 14 ust. 1 ustawy z dnia 22 maja 2003 roku o ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych pozwany był obowiązany wypłacić odszkodowanie w terminie 30 dni od zgłoszenia szkody przez uprawnionego lub pokrzywdzonego. Wobec powyższego, przy zastosowaniu w/w zasady, Sąd ustalił daty od których naliczane winny być odsetki ustawowe za opóźnienie.

Sąd orzekł o kosztach w oparciu o art. 100 k.p.c., dokonując stosunkowego ich rozdzielenia. Powód wygrał w 94% zaś pozwana w 6%. Powód poniósł koszty postępowania w wysokości 5780 zł - na co złożyła się opłata sądowa w kwocie 1095 zł, wynagrodzenie pełnomocnika procesowego w kwocie 3600 zł ustalone na podstawie § 2 pkt 5) Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 roku w sprawie opłat za czynności radców prawnych, kwota 17 zł tytułem opłaty skarbowej od pełnomocnictwa oraz wynagrodzenie biegłego w wysokości 1068 zł. Pozwany poniósł koszty postępowania w postaci wynagrodzenia pełnomocnika procesowego w kwocie 3600 zł ustalone na podstawie § 2 pkt 5) Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 roku w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz kwoty 17 zł tytułem opłaty skarbowej od pełnomocnictwa. Dokonując zatem stosunkowego rozdzielenia kosztów należało zasądzić od pozwanego na rzecz powoda kwotę 5.216,18 zł (9397 zł x 94% - 3617 zł) wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się orzeczenia a to zgodnie z art. 98 § 1 ¹ k.p.c.

W punkcie 4 Sąd nakazał zwrócić powodowi kwotę 132 zł tytułem niewykorzystanej zaliczki na zasadzie art. 80 ust.1 ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych.

J., dnia 11 lipca 2024 roku

Sędzia Joanna Schreiber

(...)

ZARZĄDZENIE

1)  (...)

2)  (...)

(...)

(...)

1 Uchwała Składu Siedmiu Sędziów Sądu Najwyższego z 3 września 2019 roku sygn. akt III CZP 99/18, MoP 2019 nr 19, str. (...), www.sn.pl, GP, R.., Biul. SN 2019 nr 9, P.. Orz. SA (...). 2019 nr 3-4, str. 124, OSNC 2020 nr 2, poz. 13, str. 1, Biul. SN - IC 2019 nr 10, L..